18952838_116820648910725_3134738190499351534_n.jpg

Λίγο πριν το μη έχον καμία νομιμότητα, Eurogroup της 15 Ιουνίου 2017.

Λίγο πριν η ελληνική βουλή ψηφίσει με πρωτοφανείς διαδικασίες κατεπειγουσών τροπολογιών (!) τα «προαπαιτούμενα» για τα οποία εκβιάζουν οι δανειστές των κομμάτων και των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης.

Λίγο πριν Έλληνες βουλευτές ψηφίσουν το πάγωμα των συντάξεων τις οποίες έχουν πληρώσει με τις κρατήσεις τους οι Έλληνες εργαζόμενοι, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, δηλαδή τον «άμεσο θάνατο» της ελληνικής μέσης ιδιοκτησίας.

Στην Ουάσιγκτον, το Αμερικανικό Κογκρέσο καλεί ειδικούς για το θέμα του Ελληνικού χρέους. Όσα ακολουθούν, επιβεβαιώνουν απολύτως την θέση των Ελλήνων Εθνικιστών της Χρυσής Αυγής: Το πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της τρόικα δεν πρόκειται να επιτύχει, γιατί δεν είναι σχεδιασμένο για να διασώσει την ελληνική οικονομία, αλλά τα συμφέροντα των μεγάλων οικονομιών. Αυτή είναι  η ξεκάθαρη θέση των ειδικών οι οποίοι γνωμοδότησαν σχετικά στην αμερικανική κυβέρνηση.

Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, τον Μάιο του 2017, τέσσερεις ειδικοί στην δημόσια διακυβέρνηση, κλήθηκαν να γνωμοδοτήσουν επί της αναμείξεως του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην ελληνική οικονομική κρίση.

Σε αντίθεση με την κυβερνητική προπαγάνδα, στην Αθήνα, που θέλει τους δανειστές των αποτυχημένων μνημονιακών κυβερνήσεων να προσπαθούν να μας… σώσουν, στην Ουάσιγκτον επισημαίνεται ότι το ΔΝΤ είναι ένας διεθνής οργανισμός του οποίου «κύριος σκοπός είναι να επιτυγχάνεται η σταθερότητα του διεθνούς νομισματικού συστήματος». Επομένως, το να επανέλθει η Ελλάδα στην παραγωγικότητα και να ανακάμψει οικονομικά και κοινωνικά δεν αποτελούν σκοπό του ΔΝΤ. Αυτά θα έπρεπε να είναι το έργο των ελληνικών κυβερνήσεων, εάν αυτές εργάζονταν για τα συμφέροντα και το Αύριο των Ελλήνων, και δεν ενεργούσαν ως διεκπεραιωτές των απαιτήσεων των δανειστών τους!.

Η Ελλάδα ήταν η πρώτη Οικονομία του ανεπτυγμένου κόσμου που αιτήθηκε επί των ημερών μας την συνδρομή του ΔΝΤ. Όπως ξεκάθαρα αναφέρθηκε στην επιτροπή του Αμερικανικού Κογκρέσου η οποία συνεδρίασε για το ζήτημα «εάν δεν είχε αποσοβηθεί η κρίση, θα ετίθετο σε κίνδυνο η ανάκαμψη από την παγκόσμια οικονομική κρίση», η οποία, θυμίζουμε, προέκυψε από την κατάρρευση της Lehmann Brothers και του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, τον Σεπτέμβριο του 2008. «Τα προγράμματα του ΔΝΤ σε συνδυασμό με τα μέτρα τα οποία ελήφθησαν από τις χώρες της Ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πέτυχαν να περικλείσουν την κρίση και να αποτρέψουν την διάχυση από την Ελλάδα προς μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης και την ευρύτερη παγκόσμια οικονομία». Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα «διάσωσης» της Ελληνικής Οικονομίας, δεν σχεδιάστηκε για να βγάλει την χώρα από την κρίση, αλλά για να μεταφερθεί, και να περικλειστεί στην Ελλάδα το «τοξικό» πρόβλημα της αμερικανικής οικονομίας. Όπως και με το δεύτερο κύμμα επίθεσης εναντίον της χώρας μας, το  μεταναστευτικό, που ακολούθησε την οικονομική υποδούλωση της χώρας, σκοπός των τοκογλύφων που ανήχθησαν σε … «θεσμούς» από το πολιτικό κατεστημένο, και οι οποίοι αντικατέστησαν την Ελληνική βουλή και την κυβέρνηση, ήταν να εγκλωβιστεί το πρόβλημα στην Ελλάδα.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΕ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ

Γνωρίζουν ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει

Όπως διαπιστώνουν οι Αμερικανοί, επτά χρόνια μετά, η Οικονομία της Ελλάδος δεν επανήλθε, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις και τις κοκορομαχίες των μνημονιακών της ΝΔ με τους μνημονιακούς του ΣΥΡΙΖΑ, «το χρέος της Ελλάδος είναι υψηλότερο από ό,τι πριν από την κρίση, η οικονομία της συρρικνώθηκε κατά 25%, και ένας στου πέντε Έλληνες είναι άνεργος». (ΔΝΤ, World Economic Outlook Database, Απρίλιος 2017).

«Καθ’ όλη την διάρκεια της Ελληνικής κρίσεως», τονίζεται, «οι αναλυτές κατέδειξαν τα λάθη που έγιναν από ένα σημαντικό αριθμό παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνικής κυβερνήσεως, των ιδιωτικών τραπεζών οι οποίες δανείζουν χρήματα στην Ελλάδα, ηγετών της Ευρωζώνης και ιδρύματα, και το ΔΝΤ».

Παρόλα αυτά, τα οποία αθροιζόμενα προφανώς δεν μπορεί να είναι συμπτωματικά, δεν είναι δηλαδή νοητό όλοι οι «εγκέφαλοι» όλων των οργανισμών να έκαναν «λάθη», παρά μόνον εσκεμμένα, η Ελληνική πλευρά εξακολουθεί να επιμένει αφελώς ή σκοπίμως να εμπιστεύεται και να εναποθέτει τις τύχες της Πατρίδας μας σε αυτούς που ξεκάθαρα ομολογείται ότι δεν είχαν ούτε έχουν σκοπό να συνδράμουν την Ελλάδα ώστε να εξέλθει της κρίσεως, αλλά αντιθέτως τοποθέτησαν και καλλιεργούν την κρίση στην Ελλάδα σαν σε καραντίνα, ώστε να μην εξαπλωθεί στις χώρες τους.

Όπως επίσης ομολογείται, το μέγεθος του δανεισμού που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μόνο από το ΔΝΤ, ξεπερνά κάθε προηγούμενο στην ιστορία του οργανισμού. Το ανώτατο όριο του 600% επί των συνεισφορών της χώρας στο Ταμείο, ξεπεράστηκε κατά πέντε φορές.

Η Ελλάδα θεωρείται πλέον ένας «κατά συρροήν δανειζόμενος» από το ΔΝΤ, αλλά δεν είναι μόνη, και αυτό δείχνει τον ρόλο του Ταμείου. Μία στις 4 χώρες-μέλη του ΔΝΤ (48 χώρες) είναι σε πρόγραμμα για πάνω από τα μισά χρόνια συμμετοχής τους στον οργανισμό, και πάνω από το 1/3 (70 χώρες) βρίσκονται σε πρόγραμμα του ΔΝΤ πάνω από το 40% του χρόνου που είναι μέλη του. Οι χώρες αυτές ανήκουν στις χαμηλές και αναδυόμενες οικονομίες. Τα προγράμματα αυτά αυξήθηκαν δραματικά μετά το 2008. Η Ελλάδα αποτελεί το «πετράδι στο στέμμα» του ΔΝΤ.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση ενός από τους τέσσερεις ειδικούς που κλήθηκαν από το Κογκρέσο να γνωμοδοτήσουν,  «η κρίση των τεχνοκρατών υπαλλήλων του ΔΝΤ υποτάχθηκε στην πολιτική πίεση» την οποίαν άσκησαν η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Με άλλα λόγια, ομολογείται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θυσίασε κυριολεκτικά την Ελλάδα για να γλυτώσει η Ευρωζώνη από την κρίση!

«Το 2010 ορισμένοι ευρωπαίοι πιστωτές επέμειναν ότι η αναδιάρθρωση του χρέους δεν πρέπει να μπει στο τραπέζι για την Ελλάδα. Οι προβληματισμοί των Ευρωπαίων υπερκέρασαν αυτούς του ΔΝΤ για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους». Όπως ήδη γνωρίζουμε «ένα μεγάλο μέρος του προγράμματος του 2010 χρησιμοποιήθηκε για να πληρωθούν ιδιώτες πιστωτές, και το χρέος του ιδιωτικού τομέα αντικαταστάθηκε με αυτό του επίσημου κράτους. Όταν η Ελλάδα αναδιάρθρωσε το ιδιωτικό της χρέος το 2012, το γεγονός είχε περιορισμένη επίδραση στο συνολικό επίπεδο του χρέους».

Όπως αναφέρεται στην Επιτροπή, το ΔΝΤ αναθεώρησε «κατά ένα ασυνήθιστο τρόπο» τις πολιτικές του, προκειμένου να προχωρήσει το πρώτο Ελληνικό πρόγραμμα το 2010, παρά τις αμφιβολίες για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, και παρά το ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τα κριτήρια που απαιτούνταν προκειμένου να έχει πρόσβαση σε δάνεια πάνω από το όριο του ΔΝΤ. Προχώρησαν όμως στον υπερδανεισμό γιατί «το ΔΝΤ πίστευε ότι οι κίνδυνοι από την Ελλάδα στην παγκόσμια Οικονομία ήσαν πολύ σημαντικότεροι από το να δωθεί ένα μεγάλο δάνειο σε μία χώρα με εν δυνάμει μη βιώσιμο επίπεδο χρέους. Το Ταμείο άλλαξε τα κριτήρια εξαιρετικής πρόσβασης για να κάνει μια εξαίρεση για χώρες οι οποίες έθεταν συστημική απειλή στην παγκόσμια οικονομία, και έτσι επετράπη στην Ελλάδα να προχωρήσει».

Με απλά λόγια, οι κανόνες προσπεράστηκαν, όχι για να κάνουν χάρη στην μικρή πλην τίμια Ελλάδα και τον «φίλο Ελληνικό λαό». με ένα χτύπημα στην πλάτη ή στο μάγουλο του εκάστοτε υπουργού ή πρωθυπουργού, αλλά γιατί στην Ελλάδα εγκλώβισαν τον κίνδυνο που αποτελούσε απειλή για το παγκόσμιο οικονομικό Σύστημα. Αυτήν την απειλή» ξορκίζουν οι «φίλοι» της Ε.Ε. και οι «πιστωτές», εξοντώνοντας την ελληνική οικονομία, κλέβοντας τον λαό μας, διαλύοντας την ελληνική κοινωνία, οδηγώντας τους Έλληνες σε μια οικονομικής φύσεως και πρωτοφανούς βιαιότητος γενοκτονία.

Όπως αποκαλύπτεται από τις γνωμοδοτήσεις των ειδικών οι οποίοι κλήθηκαν στο Κογκρέσο, το ότι η Ελλάδα αποτελεί μέλος της ζώνης του ευρώ το οποίο αποτελεί νόμισμα «αποθεματικού» όπως το δολλάριο, συνεπάγεται ότι το πρόγραμμα του ΔΝΤ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κρίση ως «κρίση της Ευρωζώνης στο σύνολό της», και όχι ως κρίση μιας μεμονωμένης χώρας!

Τα προγράμματα του ΔΝΤ δεν αντιμετώπισαν «δομικές ανισορροπίες εντός της νομισματικής ένωσης οι οποίες μπορεί να συνέβαλαν στην κρίση, επίμονες ανισορροπίες στους λογαριασμούς εντός της Ευρωζώνης, ή αναδιαρθρώσεις πολιτικών σε ισχυρότερα μέλη της Ευρωζώνης οι οποίες μπορεί να είχαν υποστηρίξει την απάντηση στην κρίση, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών για την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης». Είναι προφανές ότι φωτογραφίζονται εδώ η Γερμανία και οι δορυφόροι της.

Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στην Ελλάδα και όχι στην Ευρωζώνη, το ΔΝΤ «χρησιμοποίησε λιγότερα «εργαλεία» από όσα χρειαζόταν για να αντιμετωπιστεί ριζικά η κρίση, επιβάλλοντας μεγαλύτερα κόστη για την διόρθωση της κρίσης σε συγκεκριμένα μέλη της Ένωσης», δηλαδή την Ελλάδα, η οποία επωμίστηκε το σύνολο της κρίσεως την οποίαν θα αντιμετώπιζε η Ευρωζώνη!

Εν κατακλείδι , «η Ελληνική κρίση ξεδιπλώθηκε ακολουθώντας κατά πόδας την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008-2010, και υπήρχε ευρύτατη συναίνεση ότι η διεθνής οικονομία ήταν πολύ εύθραυστη για να αντέξει και άλλο συστημικό σοκ. Επιπλέον το ΔΝΤ δεν ήταν το μόνο μέρος που έλαβε έκτακτα μέτρα πέραν του συνήθους για να προσταυτεθεί η παγκόσμια οικονομία. Οι Κεντρικές τράπεζες ακολούθησαν προγράμματα ασυνήθιστης ποσοτικής χαλάρωσης, πολλές κυβερνήσεις ακολούθησαν μια πολιτική λήψεως σημαντικών μέτρων οικονομικής στήριξης, και παγκόσμιοι ηγέτες ξεπέρασαν το πλαίσιο της διεθνούς οικονομικής συνεργασίας ανάγοντας τους G20 σε κύριο πόλο διεθνούς οικονομικού συντονισμού». Όλοι φρόντισαν για το συμφέρον των κρατών τους, εκτός από τις ελληνικές κυβερνήσεις των ανίκανων και των προδοτών.

Και το συμπέρασμα «επτά χρόνια μετά το πρώτο πρόγραμμα του ΔΝΤ  που εγκρίθηκε για την Ελλάδα, η οικονομική κρίση παραμένει οξύα και δεν υπάρχει καθαρό μακροχρόνιο σχέδιο για την σταθεροποίηση της Ελληνικής οικονομίας».

Με άλλα λόγια οι θυσίες τις οποίες οι πολιτικάντηδες επιβάλλουν στον ελληνικό λαό στο κοινοβούλιο, και επικυρώνουν με τις υπογραφές τους, δεν αποτελούν μέρος ενός σχεδίου εξόδου της χώρας από την κρίση, αλλά αποτελούν εξυπηρέτηση στους μεγάλους παίκτες που διασφαλίζουν τα συμφέροντα των δικών τους οικονομιών. Εάν αυτό δεν είναι εσχάτη προδοσία!…

Στην γνωμοδότηση των ειδικών χρησιμοποιούνται απαράλλαχτοι οι νεολογισμοί που χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα, από την περίοδο της εισόδου μας στο ΔΝΤ, όπως «η σταθερότητα του διεθνούς νομισματικού συστήματος», «αναδιάρθρωση του χρέους», «βιωσιμότητα ελληνικού χρέους», «διαρθρωτικές αλλαγές», «διεθνές ΑΕΠ», «παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα» κτλ.

 Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο άλλαξε τα ειδικά κριτήρια πρόσβασης που είχε έως τότε, για να κάνει μια εξαίρεση ειδικά για την Ελλάδα που αποτελούσε απειλή για την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας.

(Φ. 204)

Advertisements