Χωρίς τίτλο.jpg

Το ΚΚΕ, το οποίο από την μεταπολίτευση και μετά κατάφερε να ελέγχει τα περισσότερα ΜΜΕ, στην προσπάθειά του να συσπειρώσει τους οπαδούς του, επαναφέρει συχνά στο προσκήνιο παλαιότερα γεγονότα, για τα οποία ένα μέρος της κοινής γνώμης είχε ταυτισθεί με τις απόψεις του. Ένα από τα πλέον προσφιλή, είναι η πολύκροτη «υπόθεση των αεροπόρων», η οποία απασχόλησε το πανελλήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το θέμα έφερε και πάλι στην επικαιρότητα αρχικά η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» με ολοσέλιδο άρθρο της τον περασμένο Οκτώβριο και εν συνεχεία η κρατική τηλεόραση ΕΡΤ 1, με τρεις εκπομπές της στις 21 και 28 Μαΐου και στις 3 Ιουνίου.

Προσωπικά δεν θα είχα κανένα λόγο να παρέμβω στην εν θέματι υπόθεση αν δεν ελέγοντο και εγράφοντο τόσα ψέμματα, τα οποία διαστρεβλώνουν τελείως τα γεγονότα. Το τι συνέβη ακριβώς στην Σχολή Αεροπορίας την περίοδο 1951-1953 το γνωρίζω από πρώτο χέρι, καθ’ ότι υπηρετούσα εκεί ως εκπαιδευτής πτήσεων.

Τα φερέφωνα του εγκληματικού ΚΚΕ, προσπάθησαν να εμφανίσουν την υπόθεση ως σκευωρία της Δεξιάς και ότι οι καταδικασθέντες για δολιοφθορές Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί, ήσαν αθώοι. Δυστυχώς για τους ίδιους, αλλά και τα δήθεν αθώα θύματα τα οποία υπερασπίζονται, η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Πλέον συγκεκριμένα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Πολεμική Αεροπορία, μετά από δεκαετή αιματηρό πόλεμο, στον οποίο είχε εμπλακεί, είναι κυριολεκτικά καθημαγμένη κι αποδεκατισμένη. Τα μεν αεροπορικά της μέσα είναι ελάχιστα και πεπαλαιωμένα, οι δε ετοιμοπόλεμοι πιλότοι της δεν υπερβαίνουν τους 200. Τόσο η στρατιωτική, όσο και η πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία γνωρίζει ότι η Αεροπορία δεν είναι σε θέση να φέρει σε πέρας την εθνική αποστολή της, προσπαθεί εναγωνίως να την εφοδιάσει με αεριωθούμενα αεροσκάφη, και να εντάξει την χώρα στην Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ).

Οι προϋποθέσεις που θέτει η Αμερικανική Κυβέρνηση για την ικανοποίηση των Ελληνικών αιτημάτων είναι πολλές και δυσκόλως εκπληρούμενες, ήτοι. Ταχεία εκπαίδευση μεγάλου αριθμού χειριστών και μηχανικών αεροπλάνων, ώστε να στελεχωθούν άμεσα τουλάχιστον 10 πολεμικές μοίρες, κατασκευή αρκετών, καταλλήλων για αεριωθούμενα αεροσκάφη, αεροδρομίων, αποθηκών πυρομαχικών και καυσίμων, εγκαταστάσεων για σύγχρονο Σύστημα Αεραμύνης κ.ά. Στις ανυπέρβλητες δυσκολίες της χώρας να εκπληρώσει τις αμερικανικές απαιτήσεις πρέπει να προστεθεί και η εξής. Η Αγγλική Αποστολή, η οποία για πολλά χρόνια είχε την εποπτεία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, είχε αποχωρήσει μεν από την Ελλάδα, πλην ασκούσε μεγάλη επιρροή στην Αμερικανική Κυβέρνηση για τα ελληνικά πράγματα. Με απώτερο στόχο να μας φορτώσει, με το αζημίωτο φυσικά, τα παλιά ελικοφόρα αεροσκάφη της RAF, αντιδρούσε σθεναρά στον εφοδιασμό της Ελληνικής Αεροπορίας με σύγχρονα αεροσκάφη jet. Τα επιχειρήματα τα οποία προέβαλε ήσαν κυρίως δύο. Πρώτον ότι οι Έλληνες χειρισταί, και το τεχνικό προσωπικό, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των υπερσύγχρονων αυτών αεροσκαφών και δεύτερον ότι υπάρχει κομμουνιστική διάβρωση στην Αεροπορία, η οποία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στο ΝΑΤΟ.

Την υλοποίηση των τεθέντων υπό των Αμερικανών προϋποθέσεων ανέλαβε προσωπικά ο άξιος και χαρισματικός Αρχηγός του ΓΕΑ Πτέραρχος Εμμ. Κελαϊδής. Και ενώ σε όλους τους λοιπούς τομείς τα πράγματα προχωρούσαν ομαλά, στην Σχολή Αεροπορίας, η οποία αποτελούσε το φυτώριο παραγωγής πιλότων και μηχανικών, από τις αρχές του 1951 άρχισαν να εμφανίζονται δυσλειτουργίες, οι οποίες υπονόμευαν την όλη προσπάθεια. Συγκεκριμένα:

α. Υπήρξαν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις επιθεωρήσεις των εκπαιδευτικών αεροσκαφών, αποκρύψεις, ή παραγγελίες ακαταλλήλων ανταλλακτικών, με συνέπεια την πλημμελή συντήρηση των αεροπλάνων. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήτο η διαθεσιμότητα των ετοίμων προς πτήση αεροσκαφών να έχει πέσει στο απαράδεκτο ποσοστό του 45% – 50%.

β. Κατά την ίδια περίοδο τα αεροπλάνα άρχισαν να παρουσιάζουν πολλαπλές βλάβες, οι οποίες κατέληγαν σε ασυνήθιστα ατυχήματα, τα οποία δεν οφείλοντο σε αστοχία υλικού, ή σε ανθρώπινο λάθος, αλλά σε έξωθεν επεμβάσεις, σε κρίσιμα για την ασφαλή πτήση συστήματα των αεροπλάνων, όπως το σύστημα προσγειώσεως, τα πηδάλια κλίσεως και ανόδου – καθόδου, η λίπανση του κινητήρος κ.ά. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας ενός τέτοιου ατυχήματος το οποίο συνέβη την 13η Σεπτεμβρίου 1951, όταν το ένα σκέλος του συστήματος προσγειώσεως εκπαιδευτικού αεροπλάνου harvard αναδιπλώθηκε κατά την προσγείωση, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να εξέλθει του διαδρόμου προσγειώσεως και να υποστεί σοβαρές ζημιές, χωρίς, ευτυχώς, ανθρώπινα θύματα. Όταν από περιέργεια μετέβην στο υπόστεγο συντηρήσεως, στο οποίο είχε μεταφερθεί το αεροπλάνο του ατυχήματος, είδα ιδίοις όμμασι τις κηροταινίες που είχαν τοποθετηθεί από αγνώστους στις αρθρώσεις του συστήματος προσγειώσεως, οι οποίες παρεμπόδιζαν την ασφάλισή του στην θέση «κάτω». Η Επιτροπή Διερευνήσεως του ατυχήματος, η οποία ορίστηκε, δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι επρόκειτο περί δολιοφθοράς. Αλλά και πέραν αυτού, θύμα μιας τέτοιας δολιοφθοράς υπήρξα και ο ίδιος, όταν σε εκπαιδευτική πτήση διαπίστωσα ότι τα αντισταθμιστικά των πηδαλίων ανόδου – καθόδου του αεροπλάνου ήσαν συνδεδεμένα αντίστροφα, που σημαίνει ότι όταν ο χειριστής επιθυμούσε να ανακόψει την κάθοδο του αεροπλάνου, επενεργώντας επί του αντισταθμιστικού την επιδείνωνε.

γ. Αδικαιολόγητη απόρριψη μεγάλου αριθμού εκπαιδευομένων Ικάρων υπό ορισμένων εκπαιδευτών, με αποτέλεσμα από κάθε τάξη να αποφοιτά ένας απαράδεκτα μικρός αριθμός μαθητών. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι από μεν την 23η Σειρά Ικάρων ενώ εισήχθησαν 33 μαθηταί, απεφοίτησαν μόνο 16, από δε την 1η Σειρά ΕΚΕΧ από τους 58 εισαχθέντες, ονομάστηκαν Αξιωματικοί μόνο 17!!

Πάγια θέση της Κομμουνιστικής Αριστεράς ήταν και παραμένει, ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν σκευωρία της Δεξιάς. Στην σκευωρία εντάσσουν ακόμη και την φυγάδευση στην Αλβανία του Δοκίμου Χειριστού 1ης Τάξεως του ΕΚΕΧ Νίκου Ακριβογιάννη. Ώστε λοιπόν σκευωρία οι δολιοφθορές και η κακή συντήρηση των αεροπλάνων, σκευωρία και οι ομαδικές απορρίψεις μαθητών Ικάρων, σκευωρία και η φυγάδευση Ακριβογιάννη. Αλλά τότε γιατί επί 65 χρόνια παραλείπουν να μας εξηγήσουν πώς όλα αυτά τερματίσθηκαν, ως δια μαγείας, με την σύλληψη των συγκεκριμένων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών; Γιατί δεν μας εξηγούν ακόμη τον λόγο της σκευωρίας; Και μη μας πουν ότι στόχος των δήθεν σκευωριών ήτο να ξεφορτωθούν 5-10 κατώτερους Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς, τους οποίους μπορούσαν να διώξουν με χίλιους άλλους τρόπους, γιατί θα ήτο αστείος.

Εις πείσμα λοιπόν της αυθαίρετης επιχειρηματολογίας των εγκαθέτων του Κόμματος της Προδοσίας και του Εγκλήματος, η αλήθεια για την συγκεκριμένη υπόθεση, την οποία το ΚΚΕ καπηλεύεται μέχρι σήμερα, ποντάροντας στην αδιαφορία και την ευκολοπιστία των Νεο-Ελλήνων έχει ως εξής: Η παντοδύναμη την εποχή εκείνη Σοβιετική Ένωση είχε κάθε λόγο να σαμποτάρει την είσοδο της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ. Αν όμως δεν μπορούσε να παρέμβει στο επίπεδο λήψεως των αποφάσεων, μπορούσε να παρεμποδίσει την ικανοποίηση των τεθέντων προϋποθέσεων για την ένταξη της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ και αυτό ακριβώς έκανε, χρησιμοποιώντας τα εντόπια μίσθαρνα όργανά της. Με τις επιχειρούμενες δολιοφθορές, οι οποίες κατέληγαν σε αεροπορικά ατυχήματα, την χαμηλή διαθεσιμότητα των αεροπλάνων, την απόρριψη μεγάλου αριθμού εκπαιδευομένων χειριστών και την φυγάδευση του Ακριβογιάννη, επετύγχανε ταυτόχρονα τους εξής στόχους:

-Πρώτον απεθάρρυνε τους νέους να επιλέγουν τις Σχολές Ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας (Σχολή Ικάρων – ΕΚΕΧ).

-Δεύτερον παρεμπόδιζε την επίτευξη του στόχου, ήτοι την εξασφάλιση του αναγκαίου αριθμού χειριστών για την επάνδρωση των δέκα Πολεμικών Μοιρών, εντός των τεθέντων χρονικών ορίων.

-Και τρίτον ενίσχυε την δόλια επιχειρηματολογία της Αγγλικής Αποστολής, περί κομμουνιστικής διαβρώσεως της Πολεμικής Αεροπορίας, ήτοι έναν λόγο καθοριστικό για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Τις περί σκευωρίας απόψεις τους, τόσο τα υποτιθέμενα θύματα, όσο και οι ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι ανακινούν κάθε τόσο το θέμα, βασίζουν σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι οι δήθεν κακοδικίες στο αναθεωρητικό δικαστήριο και ο δεύτερος τα βασανιστήρια, στα οποία δήθεν υπεβλήθησαν. Όμως οι αιτιάσεις τους και για τους δύο ισχυρισμούς τους δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική για τους εξής λόγους.

Καθ’ όλη την επίδικη περίοδο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός Εθνικής Αμύνης δεν είναι κάποιος δεξιός πολιτικός, αλλά ο κεντρώος Γεώργιος Μαύρος, ο οποίος όχι μόνο δεν τήρησε μεροληπτική στάση εις βάρος των κατηγορουμένων, αλλ’ αντιθέτως παρενέβη σκανδαλωδώς υπέρ αυτών, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, ήτοι.

α. Επί ζημία της ανευρέσεως της αλήθειας ο Μαύρος διέταξε την διακοπή της Ενόρκου Προανακρίσεως και την υποβολή της δικογραφίας άνευ πορίσματος, με σκοπό να αναθέσει την διενέργεια Τακτικής Ανακρίσεως σε δικαστή της εμπιστοσύνης του. Παράνομη επίσης ήταν και η απόφασή του να μεταφέρει στρατιωτικούς στις πολιτικές φυλακές Αβέρωφ, οι οποίες κατά την έκφραση του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης αποτελούσαν «Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο». Το ότι τα πράγματα ήσαν έτσι αποδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι μετά την μεταφορά τους στις πολιτικές φυλακές, η στάση των κατηγορουμένων άλλαξε κατά 180 μοίρες. Τότε επινοήθηκαν και τα βασανιστήρια και οι αναιρέσεις των καταθέσεών τους.

β. Κατ’ εντολή του Γ. Μαύρου συνεστήθη επιτροπή από διακεκριμένους καθηγητάς Γιατρούς, οι οποίοι εξήτασαν όλες τις περί βασανισμών καταγγελίες των κατηγορουμένων, χωρίς να διαπιστώσουν το παραμικρό, με αποτέλεσμα να εκδοθεί απαλλακτικό βούλευμα για τους υποτιθέμενους βασανιστάς.

Τελειώνοντας θεωρούμε αναγκαίο να αναφέρουμε ότι η παράταξη η οποία αιματοκύλισε την χώρα επί σειρά ετών, αντί να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και να αλλάξει σελίδα, παραμένει εγκλωβισμένη στις αδιέξοδες και αναχρονιστικές ιδεοληψίες της. Με λύπη διερωτάται κανείς. Όταν η κομμουνιστική ιδεολογία και το σύστημα που είχε δημιουργήσει κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος σε ολόκληρο τον κόσμο και μόνο ως μουσειακό είδος διατηρείται στην μακρινή και διεθνώς απομονωμένη Βόρειο Κορέα, δεν είναι κρίμα να επιχειρείται η νεκρανάστασή του στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία;

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΓΩΝΗΣ

Ταξίαρχος (Ι) Π.Α. ε.α.

(Φ. 205)

Advertisements