Αποτέλεσμα εικόνας για ιαπωνία σχολείο

ΙΑΠΩΝΙΑ

Η σχολική εκπαίδευση στην Ιαπωνία διαφέρει πολύ από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή σε όλες τις βαθμίδες της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το ότι εκτός από τα κλασσικά μαθήματα, στην Ιαπωνία είναι υποχρεωτικό το μάθημα της μαγειρικής. Συγκεκριμένα, οι Ιάπωνες μαθητές μαθαίνουν από μικρή ηλικία να μαγειρεύουν και με αυτόν τον τρόπο παρασκευάζουν οι ίδιοι τα καθημερινά γεύματα που τρώνε στο σχολείο. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των γευμάτων είναι φρέσκα και όλη η διαδικασία γίνεται παρουσία δασκάλου. Μάλιστα, τα σχολεία δεν έχουν σταματήσει σε αυτό… οι μαθητές σερβίρουν ο ένας τον άλλον, φτιάχνουν τα τραπέζια των γευμάτων και τέλος, καθαρίζουν και πλένουν τα πιάτα τους. Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι έτσι τα παιδιά διδάσκονται πειθαρχία και καλούς τρόπους.

Από την αρχή της σχολικής ώρας τα παιδιά χωρίζονται στις αντίστοιχες ομάδες (μαγείρεμα, σερβίρισμα, πλύσιμο πιάτων), οι οποίες εναλλάσσονται τις υπόλοιπες μέρες, ώστε όλοι να είναι ικανοποιημένοι, αλλά και γεμάτοι γνώσεις των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών. Το γεύμα κοστίζει σε κάθε παιδί 2,5 δολάρια, οπότε μπορούν όλοι να συμμετέχουν. Η ώρα του φαγητού στην Ιαπωνία θεωρείται ως μέρος της εκπαίδευσης των παιδιών και όχι ως διάλειμμα από αυτήν. Εκτός αυτού, οι μαθητές κάθε μέρα μελετούν τα φαγητά που προετοιμάζουν όσον αφορά την διατροφική τους αξία, αλλά και την πολιτιστική τους κληρονομιά. Οι μεγαλύτερες τάξεις, μάλιστα, έχουν εξτρά ώρες όπου οι μαθητές καλλιεργούν τα λαχανικά και τα φρούτα που θα χρησιμοποιηθούν για το γεύμα του σχολείου. Έτσι, κάθε σχολείο στην Ιαπωνία έχει την δική του φάρμα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η Ιαπωνία είναι από τις χώρες με το χαμηλότερο δείκτη παιδικής παχυσαρκίας στον κόσμο.

Πρόκειται για ένα σύστημα εκπαίδευσης πραγματικά διαφορετικό από τα συνήθη, που προωθεί όμως την συνεργασία και την υπευθυνότητα μεταξύ των παιδιών. Οι μαθητές, μέσα από αυτό το σύστημα, μπορούν να μάθουν να ικανοποιούν μόνοι τους τις καθημερινές τους ανάγκες και να γίνουν ανεξάρτητοι. Επίσης, είναι ένα μάθημα σχολικού προσανατολισμού, που βοηθάει τον νέο, εν τοις πράγμασι, να διαλέξει το μελλοντικό του επάγγελμα, χωρίς περιορισμούς ή ασάφειες, καθώς τα εν λόγω μαθήματα είναι υποχρεωτικά και όλοι συμμετέχουν σε αυτά. Για την Ιαπωνία, όπως ο μελλοντικός ιατρός πρέπει να ξέρει να μαγειρεύει, έτσι και ο μελλοντικός αγρότης πρέπει να ξέρει από Ιστορία.

Εναλλακτική Παιδεία ΙΙ

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

Οι ουγκρικές Αρχές παρουσίασαν την Τετάρτη, ένα σχέδιο με σκοπό την κατασκευή σκοπευτηρίων στα σχολεία. «Η σκοποβολή», αναφέρουν, «είναι ένα σπορ το οποίο θα προτείνουμε και το οποίο θα επιτρέψει στους μαθητές να έχουν ακόμη μεγαλύτερη επιλογή μεταξύ των Ολυμπιακών αθλημάτων, όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση και η κολύμβηση».

Η πατρότητα της ιδέας ανήκει σε υπουργό της κυβερνήσεως Ορμπάν ο οποίος είχε προτείνει στις αρχές του χρόνου την προσθήκη της σκοποβολής στην Εκπαίδευση ως ενός αθλήματος το οποίο βοηθά τα παιδιά να εξασκηθούν στην υπομονή, την αυτοσυγκέντρωση, αλλά και την ταχύτητα των κινήσεων.

Βεβαίως, επειδή η ιδέα έρχεται από την Ουγγαρία και μάλιστα από την κυβέρνηση Ορμπάν, δέχεται τις βολές από τα συστημικά ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Εναλλακτική Παιδεία ΙΙΙ

ΕΛΒΕΤΙΑ

Ο πολιτισμικός κύκλος στον οποίον ζούμε, παρέχει τις πολιτιστικές δραστηριότητες που τον εκφράζουν και του αξίζουν. Η αφίσα του Διεθνούς Μουσείου Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου στην Γενεύη είναι ενδεικτική. Αφορά έκθεση η οποία πραγματοποιείται στους χώρους του έως τον Ιανουάριο του 2018, για τα «30 χρόνια επικοινωνίας σχετικά με την νόσο του AIDS”.

Η έκθεση παρουσιάστηκε πρωτήτερα στο Γερμανικό Μουσείο Υγιεινής στην Δρέσδη και περιλαμβάνει αφίσες, διαφημίσεις, έργα τέχνης και ταινίες σχετικά με το θέμα. Όπως σημειώνεται «Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο ιός, επηρρέαζε «άλλους ανθρώπους», ναρκομανείς, ομοφυλόφιλους και εκδιδόμενες γυναίκες, και το κοινό αισθανόταν ασφαλές. Αλλά οι πρώτες περιπτώσεις μόλυνσης αίματος τον ιούλιο του 1985, έφεραν τον ιο στην δημόσια σφαίρα. Τότε το AIDS άρχισε να διεισδύει στην συλλογική ψυχή και να προσελκύει την προσοχή των ΜΜΕ».

Ενας ακόμη παγκόσμιος κίνδυνος, μαζί με την «υπερθέρμανση του πλανήτη» και άλλα παρεμφερή. Μια ακόμη βιομηχανία των ΜΜΕ, επάνω στα προβλήματα μιας κοινωνίας σε παρακμή.

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΚΑΤΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 205)

Advertisements