21

Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του χρόνου. Έλκει το όνομά του από τον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος γεννήθηκε τον μήνα αυτό. Η ονομασία Ιούλιος αντικατέστησε το 44 π.Χ. με πρωτοβουλίου του Μάρκου Αντώνιου, τον ρωμαϊκό μήνα Κυρινάλη. Με τον μεγάλο ρωμαίο στρατηγό συνδέεται και το «Ιουλιανό» (παλαιό) ημερολόγιο το οποίο καθιερώθηκε το 46 π.Χ.

Η λέξη αναφέρεται πως προέρχεται από την λέξη ίουλος, το πρώτο χνούδι που φαίνεται στα μάγουλα των αγοριών.

Στην αρχαία Ελλάδα αντίστοιχος μήνας είναι ο  Εκατομβαιών και είναι αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα. Με αφετηρία του θερινό Ηλιοστάσιο, ο Εκατομβαιών είναι ο πρώτος μήνας  του Αττικού ημερολογίου, και καλύπτει  το χρονικό διάστημα από τις 23 Ιουνίου έως τις 23 Ιουλίου. Τότε εορτάζονταν τα Εκατόμβαια προς τιμήν του Απόλλωνος, και πραγματοποιούνταν θυσία 100 βοδιών, ταύρων και άλλων ζώων (εκατόμβη)  Πρωτύτερα ακόμη, ο  μήνας ονομαζόταν Κρονιών. Τότε εορτάζονταν τα Κρόνια, κατά την νύκτα της Εαρινής Ισημερίας (12η  Εκατομβαιώνος). Ανήμερα της εορτής οι δούλοι είχαν αργία, και μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τα αφεντικά τους, εις ανάμνηση της Χρυσής Εποχής του ανθρωπίνου γένους, όταν δεν υπήρχε δουλεία.

Κυριότερες γιορτές του μηνός  ήσαν τα Παναθήναια, τα Κρόνια και τα Συνοίκια.

Στην ελληνική δημοτική παράδοση ο μήνας Ιούλιος ονομάζεται Αλωνάρης ή Αλωνιστής επειδή κατά τον μήνα αυτόν γίνεται το αλώνισμα του σιταριού.

Από τις 21 Ιουλίου και μετά, οι μέρες λέγονται Κυνάδες μέρες (σκυλοκαλόκαιρο), γιατί μαζί με τον ήλιο ανατέλλει ο Σείριος,  ο αστερισμός του μεγάλου Κυνός, και κάνει πολλή ζέστη.

Κυρίαρχη εορτή του μήνα είναι αυτή του Αη Λιος στις 20 Ιουλίου, ενώ άλλες σημαντικές εορτές είναι της Αγίας Μαρίνας, της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Παντελεήμονα. Ολες συνοδεύονται από μεγάλα πανηγύρια στα χωριά μας.

Η γιορτή του Προφήτη Ηλία, πλήρως προσαρμοσμένη στα καθ΄ημάς ήθη, τιμάται στις κορυφές των βουνών όπου χτίζονται τα ξωκκλήσια του, αφού ο Αη Λιάς είναι ο άγιος των κεραυνών…

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Συνδεδεμένες με την αγροτική ζωή και την παρατήρηση του λαϊκού βίου, οι παροιμίες συμπυκνώνουν την γνώση και την εμπειρία των παλιών, και την μεταδίδουν κατασταλαγμένη στις επόμενες γενιές.

 

«Ο άη-Λιας κόβει σταφύλια

και η αγία Μαρίνα σύκα».

«Τον Ιούλη κι οι γριές κάνουνε ξετσιπωσιές».

«Γαμπρός αλωναριάτικος, κακό χειμώνα βγάνει».

«Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη

και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη».

«Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη».

«Μικρό-μικρό τ’ αλώνι μου,

και να ‘ναι μοναχικό μου».

«Που μουχτάει τον Χειμώνα‚

χαίρεται τον Αλωνάρη».

«Τον Αλωνάρη δούλευε καλό χειμώνα να έχεις».

 Επιμέλεια: ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(φ.208)

Advertisements