Χωρίς τίτλο.jpg

Διαβάζοντας τα βιβλία της ιστορίας της Ελλάδος, γεννάται ένα ερώτημα. Ελευθερωθήκαμε άραγε ποτέ από τους ξένους κατακτητές; Ανέπνευσε άραγε η Πατρίδα τον καθαρό αέρα της ελευθερίας που τόσο πολύ ποθούσε το Έθνος μας; Γιατί μιλώντας για ελευθερία δεν εννοούνται μόνο οι πολεμικές κατακτήσεις, που τόσες γνωρίσαμε, από αλλοεθνής και αλλόφωνους, ανά τους αιώνες, τις άνανδρες σφαγές των κομμουνιστών του συμμοριτοπολέμου, γιατί στα πλαίσια της ελευθερίας συμπεριλαμβάνεται και η οικονομική ανεξαρτησία . Η απάντηση είναι δυστυχώς, όχι.

Η Ελλάδα βρίσκεται από την επανάσταση του 1821 έως και αυτή την στιγμή που διαβάζετε την εφημερίδας μας ΕΜΠΡΟΣ, σ’ έναν μνημονιακό πανζουρλισμό!

Από την Α’ Εθνική Συνέλευση που συνήλθε στην Πιάδα, κοντά στην αρχαία Επίδαυρο, την 20ή Δεκεμβρίου 1821 μέσα σε ατμόσφαιρα επιφανειακά ενθουσιώδη, το Ελληνικό έθνος επρόκειτο να διακηρύξει σε λίγο “ δια των νομίμων παραστατών του… την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν” που όμως από τότε κάποιοι «εθνικοί τοκογλύφοι» σε συνεργασία με τους τότε διεθνείς τοκογλύφους, παραφύλαγαν στην γωνία, προδίδοντας τους αγώνες του Κολοκοτρώνη, του Καραΐσκάκη και των υπόλοιπων αγωνιστών, φροντίζοντας να αλυσοδέσουν την Πατρίδα, και τα κατάφεραν με τα λεγόμενα Εθνικά απελευθερωτικά δάνεια, που μόνο απελευθερωτικά δεν ήταν.

Όπως θα αποδείξω παρακάτω, οι σημερινοί ανθέλληνες πολιτικοί, αυτούς τους προγόνους είχαν διδασκάλους, αντιγράφοντας επ’ ακριβώς πώς να κλέβεις το κράτος, κοροϊδεύοντας συγχρόνως τον δύσμοιρο Ελληνικό λαό. Θα αναφέρουμε μερικές ρεμούλες της τότε εποχής, με τις ρεμούλες που γίνονται ακριβώς σήμερα.

Έτος 1822 πραγματοποιείται η Α’ Εθνοσυνέλευση και θεσπίζεται το Σύνταγμα της Επιδαύρου. “Στην αρχή κάθε έτους το Εκτελεστικό ( η Κυβέρνηση) συντάσσει τον “Υποθετικόν λογαριασμόν” (τον προϋπολογισμό) και τον υποβάλλει στο Βουλευτικό για “επίκρισιν” (έγκριση). Το Βουλευτικό στο τέλος κάθε έτους εξέταζε τον απολογισμό εσόδων και εξόδων του Κράτους. Παράλληλα διαπιστώνουμε τον διορισμό αρμόδιων υπουργών. Αλλά ούτε η είσπραξη των εσόδων ήταν κανονική, ούτε η διαχείριση ήταν πάντα άψογη, και δεν σπάνιζαν οι επικρίσεις της τότε εποχής. Έτσι λοιπόν ο πρώτος κυβερνήτης Καποδίστριας, συγκρότησε μια Λογιστική Επιτροπή και ήταν ο πρώτος ο οποίος συνέταξε την πρώτη οικονομική διαχειριστική έκθεση την οποία υπέβαλε στην Δ’ Εθνοσυνέλευση το 1829. Μέσα στους πολλούς λόγους δολοφονίας του, ήταν και αυτός, γιατί όντως ενόχλησε τα τσιράκια που έκλεβαν το κράτος τότε.

Από την πρώτη στιγμή της έναρξης της Επαναστάσεως, η Ελλάδα κέρδισε φίλους στην Ευρώπη. Σε διάφορες πόλεις συγκροτήθηκαν Επιτροπές για την συγκέντρωση χρημάτων που θα στέλνονταν στην Ελλάδα για την αγορά εφοδίων για τον μαχόμενο Ελληνισμό. Οι πιο δραστήριες επιτροπές ήταν στο Μόναχο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στην Γενεύη.

Αφού λοιπόν συγκέντρωσαν χρήματα και τα έστειλαν στην Πατρίδα, πώς θα ξεπληρώνονταν αυτή η πρώτη “εθελοντική” πράξη; Υπέβαλαν στην συνέχεια στους Έλληνες να συνάψουν δάνεια από την Ευρώπη. Για να πάρεις όμως δάνειο, χρειάζεσαι εγγυήσεις. Έτσι, σε συνεργασία με την τότε κυβέρνηση, θεσμοθέτησαν τα Εθνικά Κτήματα τα όποια ήταν Εθνική γη, Εθνικά χωράφια, χωρίζοντάς τα σε δύο κατηγορίες: τα φθαρτά και τα άφθαρτα.

Φθαρτά ευνοούσαν σπίτια, μύλοι, μαγαζιά, χάνια, λουτρά, φούρνοι, ελαιοτριβεία, και άφθαρτα, καλλιεργήσιμη γη, ελαιώνες, αμπελώνες, δάση και βοσκοτόπια.

Υπολογίζεται ότι τα Εθνικά κτήματα ήταν 7-12 εκατ. στρέμματα που μπορούσαν να υποθηκευτούν για την σύναψη δανείων, και να χρησιμοποιηθούν ως εγγύηση για την δημιουργία εθνικής χρηματιστικής τράπεζας και για έκδοση νομίσματος.

Κατά τον ερχομό του Καποδίστρια στην Ελλάδα, υπουργός των οικονομικών ήταν ο Π. Ν. Λοιδωρίκης, ο οποίος είχε δημιουργήσει Ελληνική Επιτροπή και Έλληνες Αντιπροσώπους στο Λονδίνο για να διαχειριστούν τα δάνεια που θα έπαιρνε η Ελλάδα για την απελευθέρωσή της από τον Τούρκικο ζυγό. Οι δανειστές όμως κωλυσιεργούσαν και τα χρήματα που έφτασαν στην Ελλάδα ήταν ψίχουλα. Τότε ο Λοιδωρίκης διορίζει κυβερνητικό αντιπρόσωπο τον Σπανιολάκη, για να μεταβεί στο Λονδίνο για να ελέγξει την κατάσταση, καθώς στον ξένο τύπο της εποχής, δημοσιεύονταν κατηγορίες για παραμέληση του καθήκοντος από την Ελληνική Επιτροπή στο Λονδίνο, για κατάχρηση και ολοφάνερες κλεψιές, μια και τα χρήματα χρειάζονταν για την σωτηρία ολόκληρου του Έθνους. Φυσικά όλα τα παραπάνω αναφέρονταν στα άτομα της Ελληνικής Επιτροπής που συνεχώς, όπου και να βρίσκονταν, χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «ελευθερία», «φιλανθρωπία», «πατριωτισμός», «φιλελληνισμός». Άραγε σας θυμίζει κάτι αυτό, από τα σημερινά πολιτικά ανδρείκελα;

Το πρώτο δάνειο για 800.000 λίρες το διαπραγματεύτηκαν τα μέλη της Ελληνικής Επιτροπής, Ορλάνδος και Λουριώτης, με τόκο 59%, και το δεύτερο 2.000.000 λίρες με τόκο 55,5%.

Το καθαρό ποσό των δύο δανείων ανέρχονταν στα 6.600.000 δολάρια απ΄ τα οποία η Ελλάδα πήρε μόνο 2.000.000 δολάρια.

Πάμε τώρα στους παραλληλισμούς και, όπως ανέφερα, τις ακριβείς περιγραφές στις ρεμούλες του τότε και του σήμερα.

Από τα 2.000.000 δολάρια, τα 750.000 δολ. στάλθηκαν στην Αμερική για να αγοραστούν 2 φρεγάτες. Η μια κόστισε 300.000 δολ., και τα υπόλοιπα 450.000 τα κατασπατάλησαν προς όφελος των Αμερικανών ιδιωτών. Άλλα 800.000 δολ. χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή και τον εξοπλισμό 6 ατμόπλοιων, από τα οποία στην Ελλάδα έφτασε μόνο ένα.

Ο διάσημοι τοκογλύφοι της εποχής ονόματι Ριχάρντοι ενήργησαν για να εξαγοραστούν οι ομολογίες των δανείων, (κάτι σαν τα σημερινά CDS – τοκογλυφικοί κωδικοί), έτσι πλήρωσαν 10.000 λίρες σε άλλο τοκογλύφο, που ενήργησε για τις εκδόσεις των 2 αυτών δανείων ονόματι Ήστχοπ, Λοϋντ και Σία.

Το τεράστιο ποσό των 113.000 λιρών διατέθηκε για να εξαγοραστούν οι ομολογίες του πρώτου δανείου, και για να καλυφθούν πολλές καταχρήσεις της Ελληνικής Επιτροπής. Μια τρανταχτή περίπτωση ήταν πως τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο του1823 χρέωσαν την Ελληνική κυβέρνηση για την αγορά ομολόγων με τόκο 54 και 56% , όταν όλο το προηγούμενο διάστημα τα ομόλογα πουλιόνταν στην αγορά 22%, την διαφορά την τσέπωσε με πανουργία η Ελληνική Επιτροπή.

Ο Τζορτζ Σόρος της εποχής εκείνης ήταν κάποιος Άγγλος ποιητής, φιλάνθρωπος, και “φιλέλληνας” ονόματι Τζων Μπόουριν. Χρησιμοποιώντας την πανουργία “ της καταπιεζόμενης ανθρωπότητας” και εισχωρώντας στη Γραμματεία της Ελληνικής Επιτροπής, έκανε διάφορες επιδείξεις και ασήμαντες αγαθοεργίες στην υπόθεση της ελευθερίας της Ελλάδος, (κάτι σαν τις σημερινές ημερίδες), ζητούσε μάλιστα να τιμηθεί με δημόσιο έπαινο στην Ελλάδα και, αφού αυτό δεν έγινε, τι σκέφτηκε; Τοποθέτησε 25.000 λίρες σε Ελληνικά χρεόγραφα με την ελπίδα ότι σε λίγους μήνες θα ανέβουν τα ποσοστά τους. Όμως τα χρεόγραφα ξαφνικά έπεσαν. Τότε πανικόβλητος τρέχει στην Επιτροπή, παρακαλώντας να κρατηθεί ψηλά η πίστη του δανείου. Η Ελληνική Επιτροπή εγκληματώντας εις βάρος της Ελλάδος, για να σώσει τον Μπόουριν, παίρνουν τις ομολογίες από τα χέρια του, πληρώνοντας τον Μπόουριν 50.000 λίρες, χρεώνοντας έτσι την Ελληνική Κυβέρνηση.

Το 1825 η κυβέρνηση Κουντουριώτη, σύναψε ακόμα ένα Αγγλικό δάνειο προς την Ελλάδα.

Φυσικά η Ελληνική Επιτροπή δεν είχε αλλάξει ούτε κατά το ελάχιστο, έτσι λοιπόν αποφάσισαν για να εγκριθεί αυτό το δάνειο, την υποθήκευση των εθνικών κτημάτων, των τελωνείων, αλυκών και ιχθυοτροφείων. Το συγκεκριμένο δάνειο υπογράφτηκε από τον Ορλάνδο και Λουριώτη, στην κατοικία του λόρδου δημάρχου με τον εμπορικό οίκο Ρίκορντ, ύστερα από ένα πλουσιότατο τραπέζι στο οποίο παρευρίσκονταν και ο δούκας του Σώσεξ. Το ποσό αυτής της δεξίωσης ανήλθε στην αστρονομική αξία των 800.000 λιρών και όπως είναι φυσικό, ο λογαριασμός χρεώθηκε στο Ελληνικό κράτος.

Ένας άλλος θαλασσόλυκος ονόματι λόρδος Κόχραν, προσλήφθηκε ναύαρχος των Ελλήνων με μισθό το 1825. Η πρώτη του κίνηση ήταν να παραγγείλει έξι τον αριθμό βραδυκίνητα ατμόπλοια, που τα είχε παραγγείλει η Αιγυπτιακή κυβέρνηση άλλα αρνήθηκε να τα παραλάβει λόγω κακής κατασκευής. Με τα έξι αυτά σαπιοκάραβα επρόκειτο να βυθιστεί ο Τουρκικός στόλος!

Οι τιμές που συμφωνήθηκαν ήταν 130.000 λίρες με τον όρο να βρίσκονται στην Ελλάδα το 1825. Όμως μόνο ένα κατάφερε να καταπλεύσει, η “Καρτερία” το φθινόπωρο του 1826, άλλα δύο έφτασαν το 1827 και τα υπόλοιπα διαλύθηκαν για παλιοσίδερα στα ναυπηγεία του Λονδίνου.

Ο μέγας λοιπόν αυτός θαλασσόλυκος Κόχραν, για αυτές του τις υπηρεσίες, τσέπωσε 37.000 λίρες, χώρια που στην Ελλάδα πάτησε το πόδι του το 1827.

Ενώ ο Ελληνικός λαός αγωνίζονταν να απαλλαγεί από τον τούρκικο ζυγό, κάποια απολειφάδια, χρέωναν και πλούτιζαν εις βάρος της Πατρίδας.

Όπως παρατηρούμε και «βγαίνουμε απ’ τα ρούχα μας», η τότε εποχή είναι ένα ακριβώς αντίγραφο με τις μέρες που ζούμε. Φρεγάτες σάπιες τότε, υποβρύχια που γέρνουν σήμερα, συμβούλους που πληρωνόντουσαν αδρά τότε, συμβούλους που πληρώνονται αδρά και σήμερα. Αξίζει να σημειώσουμε πως μερικά από αυτά τα δάνεια του τότε, πλήρωνε η Ελλάδα μέχρι την δεκαετία του ΄90.

Ανθέλληνες οι πολιτικοί του τότε, ανθέλληνες και οι πολιτικοί του σήμερα, πιστά αντίγραφα των πολιτικών της τότε εποχής.

Ας αφυπνιστούμε επιτέλους! Μόνο με Εθνική Κυβέρνηση, τον Λαϊκό Σύνδεσμο Χρυσή Αυγή, με ηγέτη τον Αρχηγό μας Ν. Γ. Μιχαλολιάκο, θα μπορέσουμε να πάμε μπροστά σαν Έθνος και σαν κράτος, εφαρμόζοντας πιστά το Εθνικό μας πρόγραμμα.

ΝΙΚΟΣ ΚΡΕΣΠΗΣ

(Φ. 209)

 

Advertisements