Χωρίς τίτλο.jpg

Πλησιάζει η επέτειος της αποκαταστάσεως της ούτω καλουμένης δημοκρατίας. Ετοιμαστείτε να ακούσετε του κόσμου τις ανακρίβειες και τα «ηρωικά κατορθώματα» ηρώων της αντίστασης. Δεν ξέρω αν θα συμπεριληφθούν από εφέτος και οι ήρωες του «μαύρου της ΕΡΤ» ή θα λάβουν μέρος από του χρόνου και μετά, με χορούς και τραγούδια σαν αυτά που χόρευαν οι ΣΥΡΙΖΑίοι για να πανηγυρίσουν το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ και δεν το έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι.

Εγώ όμως, έχω μία απορία από το 1974, την οποία ουδείς  κατόρθωσε να μου  λύσει. Συγκεκριμένα, αφορά την συνάντηση που είχαν στα περίχωρα του Παρισιού ο Καραμανλής, ο Κίσινγκερ και ο Ετσεβίτ. Έγινε ή όχι, και αν έγινε (που έγινε), τι συζητήθηκε σ’ αυτήν;

Μπα, δεν βαριέστε, στου κουφού την πόρτα, βάρα δυνατότερα.

Το είχα πάρει απόφαση ότι της δημοκρατίας, η οποία ως γνωστόν είναι θωρακισμένη από ολούθε, δεν ιδρώνει το αυτί από τέτοιες…ασήμαντες λεπτομέρειες.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, διαβάζω το βιβλίο της κ. Νίτσας Λουλέ – Θεοδωράκη με τίτλο: «Κωνσταντίνος  Μητσοτάκης», που μοίρασε η Real News, ελπίζοντας να βρω τίποτα ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Ώσπου ξαφνικά τι ήταν αυτό; Έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μου, που λέει και ο Αστερίξ. Τι διάβασα; Διαβάστε το κι’ εσείς και πάρτε τα βουνά. Στην σελίδα 47, δεν μπορεί, θα της ξέφυγε, αφηγείται ο  Μητσοτάκης στην συγγραφέα, ότι όταν ήταν «εξόριστοι» στο Παρίσι (αλήθεια, ποιος τους εξόρισε;) ο Μητσοτάκης με τον Καραμανλή τακιμιάσανε, ξεχάσανε τις όποιες διαφορές είχανε, και είχανε πολλές όπως ομολογεί ο Μητσοτάκης, ο οποίος διηγείται: «…Στη δικτατορία, όσο είμαστε εξόριστοι, ανοίχτηκε (ο Καραμανλής) ακόμη περισσότερο. Εκεί έφτιαξε τα πολυσυλλεκτικό κόμμα του, ενώ ταυτόχρονα έθεσε τα θεμέλια της μεταπολίτευσης». Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι μόλις 5 λέξεις; Τι ακριβώς θεμελίωσε και – κυρίως –  πώς,  ο Εθνάρχης Νο 2. Και αν σ’ αυτό κολλήσουμε και την φράση του Ετσεβίτ: « Χάρη στην επέμβασή μας στην Κύπρο αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα» το γλυκό δένει και γίνεται και πολύ σοροπάτο.

Δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι θα πάρω απάντηση. Το πολύ- πολύ να πει κάποιος ότι ήταν λάθος του τυπογραφείου, και τέρμα. Η μούγγα συνεχίζεται προς δόξαν της δημοκρατίας.

Χ.Μ.

(Φ. 209)

Advertisements