Χωρίς τίτλο.jpg

Στην αρχαιότητα, στην θεολογική σκέψη της εποχής, δεν δίστασε ο Έλληνος να τοποθετήσει στο πάνθεον του έναν θεό με ειδικές ανάγκες, τον Ήφαιστο. Έναν θεό όχι αδύναμο και νωθρό αλλά γεροδεμένο, έναν σιδηρουργό, έναν τεχνίτη και μάλιστα τον καλύτερο κατασκευαστή όπλων.
Ο Ήφαιστος είναι αυτός που κατασκευάζει τον λαμπερό και αδιαπέραστο οπλισμό ενός από τους μεγαλύτερους ήρωες της φυλής μας, του Αχιλλέα. Ο Ήφαιστος εμφανίζεται ακόμα και σύζυγος της θεάς της ομορφιάς της Αφροδίτης. Ο Όμηρος, ο μεγαλύτερος ποιητής της ανθρωπότητας, ήταν τυφλός. Η αθηναϊκή πολιτεία παρέχει βοήθημα δυο οβολών στους αδυνατούντες να εργαστούν. Ο Σόλων ορίζει οτι η πολιτεία οφείλει να επιδοτεί τους ανάπηρους πολέμου και ο Λυσίας στο «περί αδυνάτου λόγος» έχει την ίδια
οπτική. Ο ιατρός Ιπποκράτης μέσα από την επιστήμη του μοχθεί να θεραπεύσει παθήσεις.

Oι διάφοροι πολέμιοι του Ελληνικού εθνικισμού, έχουν κατηγορήσει την αρχαία Σπάρτη
για εχθρότητα έναντι των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Η πολιτεία της Σπάρτης είχε την ιδιαιτερότητα οτι ήταν μια καθαρά στρατιωτική κοινωνία. Ένα απέραντο στρατόπεδο. Σε μια εποχή όπου πόλεμος = ξίφος-δόρι-ασπίδα, ήταν λογικό όποιος δεν ήταν σε θέση να φέρει αυτό τον βαρύ οπλισμό να αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό.

Παρόλο τον τρόπο σκέψης της η Σπάρτη δεν δίστασε να αναγνωρίσει τον Αγησίλαο, ως τον πιο πετυχημένο βασιλιά της, αν και αυτός ήταν χωλός, ενώ γαλουχείται από τα ποιήματα του Τυρταίου παρόλο που αυτός ήταν άνθρωπος με αναπηρία. Τέλος μνεία πρέπει να γίνει στους στωικούς φιλοσόφους οι οποίοι κατανοούν την υγεία και την ασθένεια ως όψεις του ίδιου νομίσματος, με μόνη την αρετή να είναι το γνήσιο καλό και την αμαρτία το γνήσιο κακό.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ
ΧΡΥΣΗΣ

(Φ. 209)

Advertisements