Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος MΘ΄

OΚόμης Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο δωδέκατο κεφάλαιον  του περιβοήτου και διαβοήτου  εγχειριδίου του περί της ανισότητος των φυλών (με τίτλον «Πώς εχωρίσθησαν φυσιολογικώς οι φυλές και πώς εσχηματίσθησαν οι διάφορες ποικιλίες από την ανάμειξή τους. Είναι άνισες στην δύναμη και στην ωραιότητά τους »), γράφει μεταξύ άλλων:

«Έτσι, δεν υπάρχει τίποτα ενάντια στην αντίληψη ότι οι πρώτες ανθρώπινες οικογένειες θα ημπορούσαν συντόμως να χωρισθούν και να ζήσουν υπό πολύ διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες, σε περιοχές πολύ απομεμακρυσμένες μεταξύ τους. Ωστόσον, δεν είναι απαραίτητον, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες, οι χώροι να είναι πολύ απομεμακρυσμένοι, ώστε να εξασφαλίζεται μια διακύμανση της θερμοκρασίας και οι τοπικές συνθήκες που προκύπτουν από αυτήν. Σε ορεινές χώρες όπως η Ελβετία, η απόσταση ολίγων μιλίων προξενεί μια τέτοια διαφορά στο έδαφος και την ατμόσφαιρα, ώστε ευρίσκουμε πρακτικώς παρακείμενες την χλωρίδα της Λαπωνίας και της Νοτίου Ιταλίας. Ομοίως στην Isola Madre στην Lago Maggiore, τα πορτοκάλια, οι μεγάλοι  κάκτοι και οι νάνοι φοίνικες μεγαλώνουν στην ύπαιθρο, με πλήρη θέα του αλπικού ορεινού περάσματος του  Simplon. Δεν χρειάζεται να περιορισθούμε στα όρη. Η θερμοκρασία της Νορμανδίας είναι χαμηλοτέρα από αυτήν του Τζέρσεϋ, ενώ στο στενό τρίγωνο που σχηματίζεται από τις δυτικές ακτές της Γαλλίας, η βλάστηση είναι του πλέον ποικίλου χαρακτήρος [παρατίθεται σημείωμα του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ από το «Asie centrale», 3ος τόμος.]

Οι αντιθέσεις πρέπει να ήσαν τεράστιες, ακόμη και στις μικρότερες περιοχές, στις ημέρες που ηκολούθησαν την πρώτη εμφάνιση του είδους μας στον πλανήτη. Ο ίδιος αυτός τόπος ημπορεί ευκόλως να καταστεί  θέατρον τεραστίων ατμοσφαιρικών επαναστάσεων, όταν η θάλασσα υπεχώρησε ή επροχώρησε με την πλημμύρα ή την αποξήρανση των γειτονικών περιοχών. Όταν τα όρη ανεδλυθησαν αιφνιδίως ως τεράστιες μάζες, ή εβυθίστησαν στο κοινό επίπεδο της γης, έτσι ώστε οι πεδιάδες να καλύπτουν ό,τι ήταν κάποτε οι κορυφές τους. Και όταν οι ταραχές, που μετεκίνησαν τον άξονα της γης, επηρεάζουσες την ισορροπίαν της και την κλίση των πόλων προς την εκλειπτική,  ήλθαν  να διαταράξουν την γενικήν οικονομία του πλανήτη.

Μπορούμε τώρα να θεωρήσουμε ότι έχουμε συγκεντρώσει όλες τις αντιρρήσεις, που ημπορεί να απαιτηθούν ως προς την δυσκολία αλλαγής του τόπου και του κλίματος κάποιου στις πρώιμες περιόδους του κόσμου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίον ορισμένες ομάδες της ανθρώπινης οικογένειας δεν θα έπρεπε να έχουν πάει τόσον πολύ μακριά, ενώ άλλες είχαν συσσωρευθεί σε μια περιορισμένη περιοχή και παρόλα αυτά είχαν εκτεθεί σε λίαν ποικίλουσες επιρροές. Επομένως, θα ημπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί οι δευτερεύοντες τύποι, από τους οποίους προέρχονται οι υπάρχουστες φυλές.

Όσον αφορά στον τύπο του ανθρώπου που εδημιουργήθη αρχικώς, τον  Αδαμίτη, θα τον αφήσουμε εντελώς  εκτός του εδώ επιχειρήματος. Διότι είναι αδύνατον να γνωρίζουμε οτιδήποτε για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του ή επί πόσον μακρόν έχει κρατήσει ή απωλέσει την ομοιότητα του προς καθεμιάν από τις μετέπειτα οικογένειες. Η έρευνά μας δεν θα μας οδηγήσει περισσότερον οπίσω από τις φυλές  του δευτέρου σταδίου. Θεωρώ ότι αυτές οι φυλές διαιρούνται φυσικώς σε τρείς και μόνον, στην λευκή, την μαύρη και την κιτρίνη. Αν χρησιμοποιήσω μια βάση διαιρέσεως που προτείνεται από το χρώμα του δέρματος, δεν θεωρώ ότι αυτή είναι σωστή ή επιτυχής, διότι οι τρεις κατηγορίες για τις οποίες ομιλώ δεν διακρίνονται ακριβώς από το χρώμα, το οποίον είναι ένα λίαν περίπλοκο και μεταβλητό πράγμα. Έχω ήδη ειπεί ότι, ορισμένα δεδομένα στην διαμόρφωση του σκελετού είναι πολύ σημαντικότερα. Δεν με θεωρώ δικαιολογημένο να το πράξω, πρέπει να κάνω την επιλογή μου από το λεξιλόγιον που ήδη χρησιμοποιείται.

Οι όροι ημπορεί να μην είναι πολύ καλοί, αλλά είναι εν πάση περιπτώσει ολιγότερο ανοικτοί σε αντιρρήσεις από οποιονδήποτε άλλον, ειδικώς αν καθορίζονται προσεκτικώς. Βεβαίως τους προτιμώ από όλους τους ορισμούς οι οποίοι προέρχονται από την γεωγραφία ή την ιστορία, διότι αυτοί έχουν προκαλέσει μιαν ακόμη σύγχυση σε ένα ήδη συγκεχυμένο θέμα. Ημπορώ λοιπόν να ειπώ, μια για πάντα, ότι καταλαβαίνω ως λευκούς άνδρες τα μέλη εκείνων των φυλών που ονομάζονται επίσης Καυκάσα, Σημιτική ή Ιαπετική. Ως μαύρους άνδρες εννοώ τους Χαμίτες. Ως κιτρίνους τους Αλταϊκούς, Μογγολικούς, Φιννικούς και Ταταρικούς κλάδους. Αυτά είναι τα τρία πρωταρχικά στοιχεία της ανθρωπότητος. Δεν υπάρχει πλέον λόγος να παραδεχθούμε τις είκοσι οκτώ ποικιλίες του Μπλούμενμπαχ αντί  τις επτά του Πρίτσαρντ. Και τα δύο αυτά συστήματα περιλαμβάνουν διαβόητα υβρίδια. Είναι πιθανόν ότι, κανένας από τους τρεις πρωτότυπους τύπους δεν ευρέθη ποτέ σε απόλυτο απλότητα – καθαρότητα.

Οι μεγάλοι κοσμικοί παράγοντες δεν είχαν απλώς δημιουργήσει τις τρεις σαφώς διακριτές ποικιλίες. Είχαν επίσης, κατά την διάρκεια της δράσεώς τους, προκαλέσει την εμφάνιση πολλών υποειδών.  Αυτά διεκρίνοντο από κάποιες ιδιαιτερότητες, αρκούντως πέραν του γενικού χαρακτήρος που είχαν από κοινού με ολόκληρο τον κλάδο τους. Η φυλετική διασταύρωση δεν ήταν αναγκαία για την δημιουργία αυτών των συγκεκριμένων τροποποιήσεων. Υπήρχαν πριν από οποιανδήποτε διασταύρωση. Θα ήταν άσκοπο να προσπαθήσουμε να τα εντοπίσουμε σήμερα στην υβριδική συσσώρευση η οποία αποτελεί αυτό που αποκαλούμε «λευκή φυλή». Θα ήταν εξίσου αδύνατον σε σχέση με την κιτρίνη φυλή. Ίσως ο μαύρος τύπος να διετηρήθη σε κάποιον βαθμό καθαρός. Εν πάση περιπτώσει έχει παραμείνει πλησιέστερον στην αρχική του μορφή και, επομένως, δείχνει εκ πρώτης όψεως τι δεν δίδεται από την μαρτυρία των αισθήσεών μας, στην περίπτωση των άλλων μεγάλων ανθρωπίνων διαιρέσεων, αλλά ημπορεί να είναι, παραδεκτό  με την δύναμη της ιστορικής αποδείξεως.

Οι νέγροι διαιώνιζαν πάντοτε τις αρχικές μορφές της φυλής τους, όπως ο προγναθικός  τύπος με την ούλη τρίχωση, ο ινδικός τύπος του Καμαούν και ο τύπος του Ντεκκάν και ο Πελάγιος τύπος της Πολυνησίας. Νέες ποικιλίες έχουν δημιουργηθεί σίγουρα από την ανάμειξή τους. Αυτή είναι η προέλευση αυτών που ημπορούμε να ονομάσουμε «τριτογενείς τύπους», οι οποίοι εμφανίζονται στην λευκή και στην κιτρίνη φυλή, καθώς και στην μαύρη. Έχουν γίνει πολλά σχετικώς με ένα αξιοσημείωτο δεδομένο, το οποίον χρησιμοποιείαται σήμερον ως ασφαλές κριτήριον για τον προσδιορισμό της φυλετικής καθαρότητας ενός έθνους. Αυτό το δεδομένο αφορά στην  ομοιότητα του προσώπου, του σχήματος και της γενικής συατάσεως, συμπεριλαμβανομένης της χειρονομίας και της στάσεως του σώματος. Όσον περισσότερον χωρούν αυτές οι ομοιότητες, τόσον ολιγότερον μίγμα αίματος υποτίθεται ότι είναι στο σύνολον του λαού. Από την άλλη πλευρά, όσον μεγαλυτέρα διασταύρωση υπήρξε, τόσον μεγαλύτερες διαφορές θα ανεύρουμε στα χαρακτηριστικά, στο ανάστημα, στην βάδιση και στην γενική εμφάνιση των ατόμων. Το δεδομένο είναι αναμφισβήτητο και από αυτό ημπορούν να συναχθούν πολύτιμα συμπεράσματα. Αλλά τα συμπεράσματα είναι ολίγον διαφορετικά από εκείνα που έγιναν έως τούδε.

Η πρώτη σειρά παρατηρήσεων με τις οποίες ανεκαλύφθη το γεγονός επραγματοποιήθη στους Πολυνησίους. Τώρα, αυτοί απέχουν πολύ από το να συνιστούν μιαν καθαρά φυλή. Προέρχονται από μείγματα, σε διαφορετικές αναλογίες, κιτρίνης και μαύρης φυλής. Ως εκ τούτου, η πλήρης μετάδοση του τύπου που βλέπουμε σήμερα μεταξύ των Πολυνησίων δείχνει όχι την καθαρότητα της φυλής τους, αλλά απλώς ότι τα περισσότερα ή λιγότερο πολυάριθμα στοιχεία από τα οποία αυτή συντίθεται έχουν τελικώς συγχωνευθεί σε μια πλήρη και ομοιογενή ενότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το ίδιο αίμα στις φλέβες του όπως και ο γείτονάς του και έτσι ουδείς λόγος υπάρχει να διαφέρει φυσικώς από αυτόν. Ακριβώς όπως οι αδελφοί και οι αδελφές είναι συχνά παρόμοιοι, ως παργόμενοι  από παρόμοια στοιχεία, έτσι όταν δύο φυλές έχουν συγχωνευθεί τόσον εντελώς, ώστε δεν υπάρχει καμία ομάς στους προκύψαντες ανθρώπους στην οποίαν κυριαρχεί η μία συστατική φυλή, δημιουργείται ένας τεχνητός τύπος με ένα είδος τεχνητής, πλασματικής καθαρότητος. Και κάθε νεογέννητο παιδί φέρει τον εντύπωμά του.

Αυτό που έχω καθορίσει ως «τριτογενή τύπο» ημπορεί με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσει ευκόλως την ποιότητα που διετέθη εσφαλμένως  σε έναν λαό απολύτως καθαράς φυλής, δηλαδή η ομοιότης των μεμονωμένων μελών μεταξύ τους. Αυτό θα ημπορούσε να επιτευχθεί σε πολύ μικρότερο χρόνο σε αυτό το στάδιον, καθώς οι διαφορές μεταξύ δύο ποικιλιών του ιδίου τύπου είναι σχετικώς μικρές. Σε μιαν οικογένεια, για παράδειγμα, όπου ο πατέρας και η μητέρα ανήκουν σε διαφορετικά έθνη, τα παιδιά θα είναι ωσάν το ένα ή το άλλο, αλλά θα υπάρξουν ελάχιστες πιθανότητες για οιανδήποτε πραγματική ταυτότητα των φυσικών χαρακτηριστικών μεταξύ τους. Εάν, ωστόσον, οι γονείς είναι και οι δύο από το ίδιο εθνικό απόθεμα, μια τέτοια ταυτότης θα παραχθεί ευκόλως. Πριν προχωρήσουμε περισσότερο πρέπει να αναφέρουμε έναν άλλο νόμο : Η διασταύρωση του αίματος δεν συνεπάγεται απλώς τη σύντηξη των δύο ποικιλιών, αλλά δημιουργεί και νέα χαρακτηριστικά, τα οποία από τούδε παρέχουν την πλέον σημαντική άποψη από την οποίαν θα εξετάζουμε οποιοδήποτε συγκεκριμένο υποείδος.»

Α. Κωνσταντiνου

(Φ. 209)

Advertisements