Χωρίς τίτλο

-Έτσι μπράβο! Επιτέλους το χωριό μας ξαναγέμισε από κόσμο, και τα αυτιά μας από το χάραμα ακούν παιδικές φωνές. Και από ό,τι βλέπω, όλες έχετε το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! έ! φυσικό δεν είναι; Ήρθαν τα εγγόνια μας και τα παιδιά μας. Σε λίγες μέρες θα έχουν έρθει και αυτοί από τα ξένα και θα είναι όλα εντάξει!

-Καλημέρα και από εμένα βρε κορίτσια. Ναι, πράγματι θα ολοκληρωθούν οι αφίξεις σχεδόν όλων. Και εκτός από την ρούγα σας θα σφύζει ζωή όλο το χωριό μας. Έχουμε και τα πανηγύρια μπροστά μας και τα χωράφια και ό,τι άλλο βάζει ο νους που θα έχουμε παντού κόσμο. Βέβαια να δούμε πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τις συντάξεις μας τώρα που θα φροντίσουμε τους μουσαφιραίους μας. Τέλος πάντων! Κάτι θα κάνουμε. Μα θέλω να σας ρωτήσω κάτι βρε κορίτσια τόση ώρα. Με τρώει βλέπετε η περιέργεια.

-Και δεν ρωτάς κυρ δάσκαλε; Μην την πάθεις όπως η γάτα!

-Να! βρε κορίτσια παρατήρησα ότι λείπει από εδώ η Κανέλλα, αλλά και αρκετά παιδιά και πιτσιρίκια. Μην της έχετε σκαρώσει πάλι καμιά πλάκα και τρέχουμε και δεν φτάνουμε;  Μη μας έβρει καμμιά συμφορά.

– Σωστά παρατήρησες κυρ δάσκαλε. Λείπει η Κανέλλα μαζί με πολλά παιδιά και πιτσιρίκια. Μα δεν της σκαρώσαμε κάτι εμείς. Αυτή έχει ξεφύγει τελείως. Στο τέλος θα μας λαχταρίσει όπως το πάει.

-Γιατί, τι συμβαίνει βρε κορίτσια; Τι σκαρφίστηκε πάλι η τρελοκαμπέρω;

-Θυμάσαι πέρσι κυρ δάσκαλε που έτρεχε μαζί με τα παιδιά, σε λόγγους και βουνά, κρατώντας στο χέρι κινητά τηλέφωνα;

-Α! ναι! ενθυμούμαι. Κυνηγούσανε κάτι έντομα νομίζω; Κάτι ζωύφια;

– Τα πόκεμον κυνηγούσανε, κυρ δάσκαλε. Και ούτε έντομα ήταν ούτε ζωύφια. Κάτι ψεύτικα της φαντασίας, εικονικά πώς διάτονα τα λένε.

-Ε! τέλος πάντων βρε κορίτσια. Και τι έγινε από πέρσι, ακόμη δεν τα έχουν πιάσει;

-Αχ! κυρ δάσκαλε! φέτος μας βρήκε άλλος μπελάς. Την πιάσανε οι πιτσιρικάδες και την ορίσανε αρχηγό του σμήνους στο ποτάμι, ίσα πέρα. Και κάθε πρωί αχάραγο και το απόγευμα μαζεύονται στο ποτάμι. Αυτή φοράει ένα τσεμπέρι αλλόκοτο, παίρνει και την μαγκούρα της, και όταν την υψώνει, όλα τα παιδιά και τα πιτσιρίκια που είναι μαζεμένα πίσω της, πέφτουν μέσα στο ποτάμι ουρλιάζοντας και σκαρφαλώνουν στα πουλιά τους! Της έχουν δώσει κι αυτής ένα τέτοιο πουλί!

-Μα για σταθείτε βρε κορίτσια. Έχετε σκοπό να με τρελάνετε; Τι πουλιά και αηδίες; Πλάκα μου κάνετε;

– Εμείς κυρ δάσκαλε; Για σύρε στο ποτάμι να δεις που έχει γεμίσει από αυτά τα ροζ πουλιά τα Φ λ α μ ί γ κ ο…

(Φ. 211)

Advertisements