Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΞΓ΄

Στον επίλογον του δεκάτου έκτου κεφαλαίου («Ανακεφαλαίωση – Τα αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά των τριών μεγάλων φυλών. Η υπεροχή του λευκού τύπου και εντός του τύπου αυτού, της Αρίας οικογενείας») του πρώτου βιβλίου από το  εκτενές και  άξιο  λεπτομερούς μελέτης, παρεξηγημένο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, ο Κόμης  ντε Γκομπινώ γράφει συμπερασματικώς:

«Δεδομένου ότι συνεκτιμώ τα πλεονεκτήματα των φυλετικών αναμείξεων, θα προσθέσω ότι σε αυτές οφείλονται η βελτίωση των τρόπων και των πεποιθήσεων και ειδικότεραν ο μετριασμός του πάθους και της επιθυμίας. Αλλά αυτά είναι απλώς μεταβατικά οφέλη και εάν αναγνωρίσω ότι ένας μουλάτος (υβρίδιον μαύρου – λευκού), ο οποίος ημπορεί να γίνει δικηγόρος, ιατρός ή επιχειρηματίας, αξίζει περισσότερον από τον παππού του, ο οποίος ήταν απολύτως άγριος και ολότελα ανίκανος για κάτι, τότε πρέπει επίσης να ομολογήσω ότι οι Βραχμάνοι της πρωτογόνου Ινδίας, οι ήρωες της Ιλιάδος και του Σαχναμέ, οι πολεμιστές της Σκανδιναβίας, οι ένδοξες σκιές των ευγενών φυλών που εξηφανίσθησαν μας δίδουν μιαν υψηλοτέρα και λαμπροτέρα ιδέα της ανθρωπότητος και ήσαν δραστηριότερα, ευφυέστερα και πλέον έμπιστα όργανα του πολιτισμού και του μεγαλείου από τους παρόντες σημερινούς λαούς, εκατό φορές υβρίδια. Ακόμη και το αίμα αυτών δεν ήταν πλέον καθαρό.

[Το Σαχναμέ, άλλως γνωστό και ως «Βιβλίον των Βασιλέων» ή «Έπος των Βασιλέων», είναι περσικόν έπος, έργον του Φιρντουσί. Η συγγραφή του εξεκίνησε περίπου το 366 και ολοκληρώθηκε περίπου το 400. Αποτελεί το μεγαλύτερον σε έκταση έπος γραμμένο από ένα μόνο ποιητή, με περίπου 60.000 δίστιχα σε ομοιοκαταληξία. Σε αντίθεση με άλλα έπη της Δύσεως, όπως η Οδύσσεια, η Ιλιάς και η Αινειάς, τα οποία εστιάζουν σε μια σχετικώς μικρά χρονική περίοδο, η αφήγηση του Σαχναμέ ξεχωρίζει για το μέγα χρονικό εύρος που καλύπτει, καθώς αφηγείται ολόκληρο την ιστορία της Περσίας, από τους μυθικούς χρόνους μέχρις της κατακτήσεως της Σασανικής δυναστείας από τους Άραβες.]

Ωστόσον έχει προκύψει πως οι ανθρώπινες φυλές, όπως τις ευρίσκουμε στην Ιστορία, είναι πολυσύνθετες. Και μια από τις κύριες συνέπειες ήταν να ριφθούν σε αταξία τα περισσότερα από τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά κάθε τύπου. Οι καλές αλλά και οι κακές ιδιότητες φαίνεται να μειώνονται σε ένταση με την επαναλαμβανομένη ανάμιξη αίματος. Αλλά επίσης διασκορπίζονται και διαχωρίζονται μεταξύ τους  και συχνά αντιτίθενται αμοιβαίως.

Η λευκή φυλή είχεν αρχικώς το μονοπώλιον της ευμορφίας, της νοημοσύνης και της δυνάμεως. Με την ένωσή της  με άλλες ποικιλίες, εδημιουργήθησαν υβρίδια, τα οποία ήσαν εύμορφα χωρίς δύναμη, ισχυρά χωρίς νοημοσύνη, ή, εάν ήσαν έξυπνα, ήσαν τόσον αδύναμα όσον και άσχημα. Επιπλέον, όταν η ποσότης του λευκού αίματος ηυξήθη σε απεριόριστο ποσότητα με διαδοχικές εγχύσεις και όχι με μία μόνον πρόσμιξη, δεν έφερε πλέον μαζί της τα φυσικά πλεονεκτήματά του και συχνά απλώς ηύξησε την σύγχυση που ήδη υπήρχε στα φυλετικά στοιχεία. Η ισχύς του, στην πραγματικότητα, εφαίνετο να είναι η μόνη παραμένουσα ποιότης του, ενώ ακόμη και η δύναμή του εχρησίμευσε μόνον για την προώθηση της διαταραχής.

Η εμφανής αυτή ανωμαλία εξηγείται ευκόλως : Κάθε στάδιον ενός τελείου μείγματος παράγει ένα νέον είδος από διάφορα στοιχεία και αναπτύσσει ειδικές ικανότητες. Μόλις προστεθούν άλλα στοιχεία, η τεραστία δυσκολία εναρμονίσεως του συνόλου δημιουργεί μιαν κατάσταση αναρχίας. Όσο περισσότερον αυξάνεται, τόσον περισσότερον οι καλύτερες και πλουσιότερες από τις νέες συνεισφορές μειώνονται σε αξία και με την απλή παρουσία τους προσθέτουν καύσιμα σε ένα κακό που δεν ημπορούν να μειώσουν. Εάν τα μίγματα αίματος ωφελούν σε κάποιον βαθμό την μάζα της ανθρωπότητος, εάν την αναβιβάζουν και την εξευγενίζουν, αυτό είναι απλώς εις βάρος της ίδιας της ανθρωπότητος, η οποία παρακωλύεται, υποβαθμίζεται, αποχαυνώνεται και ταπεινώνεται στα πρόσωπα των ευγενεστέρων υιών της: Ακόμη και εάν παραδεχθούμε ότι είναι καλύτερον να μετατρέψουμε μιαν μυριάδα υποβαθμισμένων όντων σε μετρίους ανθρώπους, από το να διατηρήσουμε την φυλή των πριγκήπων των οποίων το αίμα νοθεύεται και εξαθλιώνεται με το να υποστούμε αυτήν την ανέντιμο αλλαγή, εξακολουθεί να υφίσταται  το ατυχές γεγονός ότι η αλλαγή δεν σταματά εδώ.

Διότι αφ΄ότου κάποτε εδημιουργήθησαν οι μέτριοι άνδρες εις βάρος των ανωτέρων, συνδυάζονται με άλλες μετριότητες  και από τέτοιες ενώσεις, οι οποίες αναπτύσσονται ολοέν και περισσότερον υποβαθμιζόμενες, γεννάται μια σύγχυση η οποία, όπως αυτή της Βαβέλ, καταλήγει σε πλήρη ανικανότητα και οδηγεί τις κοινωνίες προς τα κάτω, στην άβυσσο του τίποτα από το οποίον δεν ημπορεί να τις σώσει καμμία δύναμη στην γη.

Τέτοιο είναι το μάθημα της Ιστορίας. Μας δείχνει ότι όλοι οι πολιτισμοί προέρχονται από την λευκή φυλή, ότι κανείς  δεν ημπορεί να υπάρξει χωρίς την βοήθειά της και ότι μια κοινωνία είναι μεγάλη και λαμπρή, μόνον όσον διατηρεί το αίμα της ευγενούς ομάδας που την εδημιούργησε, εφ όσον αυτή η ομάς ανήκει στον επιφανέστερο κλάδο του είδους μας.

Από το πλήθος των λαών που ζουν ή έχουν ζήσει στην γη, μόνον δέκα έχουν ανέλθει στην θέση των ολοκληρωμένων κοινωνιών. Οι υπόλοιποι ειλκύθησαν πέριξ αυτών περισσότερον ή ολιγότερον ανεξαρτήτως, όπως οι πλανήτες γύρω από τους ηλίους τους. Εάν υπάρχει κάποιο στοιχείο ζωής σε αυτούς τους δέκα πολιτισμούς που δεν οφείλεται στην ώθηση των λευκών φυλών, οποιοδήποτε σπέρμα θανάτου που δεν προέρχεται από τα κατώτερα είδη που αναμιγνύονται μαζί τους, τότε ολόκληρη η θεωρία επί της οποίας στηρίζεται αυτό το βιβλίο είναι εσφαλμένη.

Από την άλλη πλευρά, εάν τα γεγονότα είναι όπως ισχυρίζομαι, τότε έχουμε μιαν αναντίρρητο απόδειξη της ευγενείας του ιδικού μας είδους. Μόνον οι πραγματικές λεπτομέρειες ημπορούν να καθορίσουν την τελική σφραγίδα της αληθείας στο σύστημά μου και μόνον αυτές ημπορούν να δείξουν με αρκετή ακρίβεια τις πλήρεις συνέπειες της κυρίας θέσεώς μου ότι, οι λαοί εκφυλίζονται μόνον ως αποτέλεσμα των διαφόρων προσμίξεων αίματος που υφίστανται.

Ότι δηλαδή ο εκφυλισμός τους ανταποκρίνεται ακριβώς στην ποσότητα και στην ποιότητα του νέου αίματος και ότι το ισχυρότερον πλήγμα στην ζωτικότητα ενός πολιτισμού επέρχεται όταν τα κυριαρχούντα στοιχεία μιας κοινωνίας και εκείνα που αναπτύσσονται από την φυλετική αλλαγή έχουν καταστεί τόσον πολυάριθμα ώστε είναι σαφώς απομμεμακρυσμένα από την ομοιογένεια που είναι αναγκαία για την ζωή τους, καθίσταται δε συνεπώς αδύνατον να εναρμονιστούν και να αποκτήσουν τα κοινά ένστικτα και ενδιαφέροντα, την κοινή λογική της υπάρξεως, η οποία είναι η μόνη δικαιολογία για οποιονδήποτε κοινωνικό δεσμό.

Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα κατάρα από αυτήν την διαταραχή, διότι  όσο κακό και εάν έχει επιφέρει στην παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, υπόσχτεαι ακόμα χειρότερο για το μέλλον…

Από τους πρώτους επτά πολιτισμούς, οι οποίοι είναι εκείνοι του Παλαιού Κόσμου, έξι ανήκουν, τουλάχιστον εν μέρει, στην Αρία φυλή και ο έβδομος, αυτός της Ασσυρίας, οφείλει στην φυλή αυτήν την Ιρανική Αναγέννηση, η οποία ιστορικώς αποτελεί το καλλιστο δικαίωμά του στην φήμη. Σχεδόν ολόκληρη η Ήπείρος της Ευρώπης κατοικείται σήμερα από ομάδες που έχουν λευκή βάση, αλλά στις οποίες τα μη Άρια στοιχεία είναι τα πλέον πολυάριθμα.

Δεν υπάρχει πραγματικός πολιτισμός, μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, όπου δεν κυριαρχεί ο κλάδος των Αρίων. Στον ανωτέρω κατάλογο ουδεμία νεγρική φυλή αναφαίνεται ως ο ιδρυτής ενός πολιτισμού. Μόνον όταν αναμειγνύεται με κάποιαν άλλη ημπορεί να εισαχθεί σε έναν πολιτισμό. Ομοίως, δεν υπάρχει κανείς αυθόρμητος πολιτισμός μεταξύ των κιτρίνων φυλών. Και όταν εξαντληθεί το Άριον αίμα επέρχεται η στασιμότης. »

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 223)