Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΞΔ΄

Στο τέταρτο βιβλίον, «Σημιτοποιηθέντες νοτιοδυτικοί πολιτισμοί», του διασήμου εγχειριδίου του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, ο Κόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ γράφει στο πρώτο κεφάλαιον («Ιστορία υφίσταται  μόνον ανάμεσα στα λευκά έθνη, καθώς όλοι σχεδόν οι πολιτισμοί έχουν αναπτυχθεί στα δυτικά μέρη της υδρογείου.») :

«Τώρα, με τους Ισπανούς κατακτητές να εγγίζουν το έδαφος της αμερικανικής ηπείρου, εγκαταλείπουμε αυτούς τους απομονωμένους λαούς, οι οποίοι όντες ολιγότερον εκτεθειμένοι από τους άλλους στις εθνικές αναμείξεις, κατόρθωσαν να διατηρήσουν, επί μία μακρά διαδοχή αιώνων, μίαν οργάνωση εναντίον της οποίας ουδέν ελειτούργησεν. Η Ινδία και η Κίνα επαρουσίασαν αυτό το σπάνιο θέαμα, κατά τον διαχωρισμό τους από τον υπόλοιπο κόσμο. Και ακριβώς όπως θα ιδούμε τώρα, μόνον στα έθνη που συνδέουν τα συμφέροντά τους, τις ιδέες τους, τα δόγματα και τα πεπρωμένα τους με την πρόοδο των διαφορετικώς διαμορφωμένων εθνών, δεν θα βλέπουμε πλέον το τέλος των κοινωνικών θεσμών. Πουθενά δεν θα έχουμε έστω για μια στιγμή την ψευδαίσθηση, η οποία στην Ουρανία Αυτοκρατορία και στην γη των Βραχμάνων θα ημπορούσε ευκόλως να οδηγήσει τον παρατηρητή να αναρωτηθεί μήπως η σκέψη του ανθρώπου δεν είναι αθάνατη. Αντί αυτής της μεγαλοπρεπούς διαρκείας, αντί αυτής της σχεδόν ακαταβλήτου στερεότητος -υπέροχο προνόμιον που εγγυάται η σχετική ομοιογένεια των φυλών στις δύο κοινωνίες που μόλις κατονόμασα- από τον έβδομο αιώνα π. Χ. και ένθεν, στην ταραχώδη αρένα όπου θα εξορμήσει η πλειοψηφία των λευκών ανθρώπων, καθόλου πλέον δεν θα διαπιστώσουμε αυτήν την αστάθεια, την μεταβλητότητα στην εκπολιτίζουσα ιδέα. Ενωρίτερον, για να καταμετρηθεί η χρονική διάρκεια της σειράς των ινδικών ή κινεζικών δεδομένων, εχρειάσθησαν δεκάδες αιώνες.

Ανεξαρτήτως αυτής της μεθόδου, θα διαπιστώσουμε συντόμως ότι, ένας πολιτισμός πεντακοσίων έως εξακοσίων ετών είναι συγκριτικώς λίαν αξιοσέβαστος. Οι θαυμασιότατες πολιτικές δημιουργίες θα έχουν ζωή μόνον επί διακόσια ή τριακόσια έτη και, όταν αυτός ο χρόνος παρέλθει θα πρέπει να μεταμορφωθούν ή να αποθάνουν. Μαγευμένοι στιγμιαίως από την εφήμερο λαμπρότητα της Ελλάδος και της δημοκρατικής Ρώμης, θα είναι μεγάλη παρηγορία για εμάς να σκεφθούμε, ερχόμενοι στην σύγχρονο εποχή, ότι εάν οι κοινωνικές μας διαρθρώσεις διαρκούν επ’ ολίγον, έχουν παρ’ όλα αυτά την ίδια μακροβιότητα όπως εκείνες τις οποίες η Ασία και η Ευρώπη έχουν ιδεί να γεννώνται, έχουν θαυμάσει, έχουν φοβηθεί και εν συνεχεία, όταν αυτές απέθαναν, κατεπατήθησαν από την περίοδο του εβδόμου π. Χ. αιώνος, μιαν εποχή ανανεώσεως και σχεδόν πλήρους μετασχηματισμού της λευκής επιρροής στις υποθέσεις των δυτικών χωρών. Η Δύση ήταν ακόμη το κέντρον του κόσμου. Αυτήν την προδιάθεση, πράγματι, όλες οι περιοχές την έχουν προφανώς κατά τι εκθρέψει και επιδείξει.

Για τους Ινδούς, η Αρυαβάρτα («Ενδιαίτημα των Αρίων») ευρίσκεται εν μέσω των γηίνων χωρών. Γύρω από αυτήν την ιερά γη εκτείνονται οι Ντβίπας, που συνδέονται με το ιερό κέντρο, όπως τα πέταλα του λωτού με τον κάλυκα του θεϊκού φυτού. [Οι Ντβίπας- «Νήσοι», ήτοι Ηπειροι, είνα κατά την ινδική κοσμοαντίληψη επτά, όπως καταγράφονται στο κομβικό Άριο έπος «Μαχαμπαράτα»  : Τζάμπου- Γη του μαύρου μυρτίλου, Πλάξα – Γή της συκέας, Σαλμάλι – Γη του βαμβακοδένδρου, Κούσα – Γη της χλόης, Κραούνκα – Γη των ορέων, Σάκα – Γη του πεύκου, Πουσκάρα – Γη της σφενδάμνου.]  Συμφώνως προς τους Κινέζους, το σύμπαν ακτινοβολείται πέριξ της Ουρανίου Αυτοκρατορίας. Η ίδια φαντασία διασκέδασε και τους Έλληνες : Ο ναός τους των Δελφών ήταν ο ομφαλός της Αγαθής Θεάς / Bona Dea [της Δαμίας ή Αυξούς, δωρικής προδρομικής αλλοπροσωπίας της Δήμητρας. Η Δαμία ήταν δωρική γονιμική θεότης, προστάτης της γονιμότητος, από τις παλαιότερες του ελληνικού χώρου, που ελατρεύετο ομού ή ταυτοσήμως  με την Αυξώ ή Αυξησία, σε πολλές δωρικές πόλεις όπως στην Επίδαυρο, στην Αίγινα, στην Σπάρτη και στην Τροιζήνα, όπως επιμαρτυρεί και ο Παυσανίας. Η Δαμία εταυτίζετο κατόπιν με την θεά Δήμητρα και την Περσεφόνη, ενώ  οι Τροιζήνιοι απεκάλουν Αμαίαν την Δήμητρα, και Αζισίαν την κόρη της. Η Δαμία ελατρεύετο και στις Κυκλάδες. Συγκεκριμένως στην Θήρα, ελατρεύετο ως προστάτης των εγκύων και των λεχωνών -οπως η Φοιβομήτηρ Λητώ-, μάλιστα νοτίως του ναού του Καρνείου Απόλλωνος ευρέθη εγχάρακτος επί βράχου επιγραφή «ΛΟΧΑΙΑ ΔΑΜΙΑ»].

Οι Αιγύπτιοι ήσαν επίσης αναλόγως παράλογοι. Δεν συμαβαίνει κατά την έννοιαν αυτής της παλαιάς γεωγραφικής ματαιοδοξίας ότι, ένα έθνος ή μια ομάς εθνών επιτρέπεται να αναλάβει έναν κεντρικό ρόλο στον κόσμο. Δεν του επιτρέπεται καν να διεκδικεί τη συνεχή κατεύθυνση των εκπολιτιστικών συμφερόντων και ένεκα αυτού μου επιτρέπω την διενέργεια μιας λίαν ριζοσπαστικής κριτικής στο διάσημο έργο του Βιτσέντζο Τζιομπέρτι «Πολιτική και ηθική υπεροχή των Ιταλών». Μόνον από ηθική άποψη, πέραν όλων των πατριωτικών ανησυχιών, είναι σωστό να υποστηρίζουμε ότι, το κέντρον βάρους του κοινωνικού κόσμου πάλλεται πάντοτε στις δυτικές χώρες χωρίς ποτέ να τις εγκαταλείπει, διαθέτον  – συμφώνως προς τις ιστορικές περιόδους – δύο ακραία όρια : Την Βαβυλώνα και το Λονδίνο από ανατολών προς δυσμάς, την Στοκχόλμη και τις Θήβες της Αιγύπτου από βορράν προς νότον. Πέραν αυτών, απομόνωση, περιορισμένη προσωπικότης, αδυναμία διεγέρσεως της γενικής συμπαθείας και, τελικώς, βαρβαρότης σε όλες τις μορφές της.

Ο Δυτικός κόσμος, όπως μόλις περιέγραψα, είναι όπως μια σκακιέρα όπου ήλθαν να ανταγωνισθούν τα μεγαλύτερα συμφέροντα. Είναι μια λίμνη που συνεχώς κατακλύζει τον υπόλοιπο κόσμο, μερικές φορές τον καταστρέφει, όμως πάντα τον λιπαίνει. Είναι ένα είδος πεδίου με πολυχρώμους καρπούς όπου όλα τα φυτά, υγιή και δηλητηριώδη, θρεπτικά και θανατηφόρα, ηύραν καλλιεργητές. Το μεγαλύτερον μέρος της κινήσεως, η πλέον εκπληκτική ποικιλία γεγονότων, οι επιφανέστερες συγκρούσεις και οι πλέον ενδιαφέρουσες από τις τεράστιες συνέπειές τους, συνεκεντρώθησαν εκεί, ενώ στην Κίνα και στην Ινδία εσημειώθησαν πολλές σοβαρές συγκρούσεις, για τις οποίες  τόσον ολίγον ενημερώθη το σύμπαν, ενώ η ευρυμάθεια, αφυπνισθείσα από ορισμένες ενδείξεις, ανακαλύπτει τα ίχνη τους με μεγάλη προσπάθεια.

Αντιθέτως, μεταξύ των πολιτισμένων λαών της Δύσεως, δεν υπάρχει ούτε μια σοβαρά μάχη, ούτε μια κατά τι αιματηρά επανάσταση, μια ελάχιστα αισθητή αλλαγή δυναστείας, η οποία μας διαπερνά επί τριάντα αιώνες,  συχνά με λεπτομέρειες που αφήνουν τον αναγνώστη τόσον έκπληκτο, όσον ημπορεί να γίνει ο αρχαιογνώστης όταν ο οφθαλμός του ανακαλύπει ανέπαφο την λεπτότητα των ωραιοτέρων γλυπτών στα μνημεία της αρχαιότητος.

Από πού προέρχεται αυτή η διαφορά; Στο ανατολικόν τμήμα του κόσμου, ο μόνιμος αγών εθνικών σκοπών έλαβεν χώρα μόνον μεταξύ του Αρίου στοιχείου αφενός και των μαύρων και κιτρίνων αρχών αφ ετέρου. Δεν χρειάζεται να επισημάνω ότι, όπου οι μαύρες φυλές επολέμησαν μόνον προς εαυτές, όπου οι κίτρινες φυλές επίσης περιεστρέφοντο στον ιδικό τους κύκλο ή πάλιν όπου τα μαύρα και κίτρινα μείγματα αγωνίζονται σήμερον, δεν υφίσταται εφικτή ιστορία. Τα αποτελέσματα αυτών των συγκρούσεων είναι ουσιαστικώς άγονα, όπως οι εθνοτικοί παράγοντες που τις καθορίζουν, τίποτα δεν έχει εμφανισθεί, τίποτα δεν έχει παραμείνει. Αυτό συμβαίνει στην Αμερική, στο μεγαλύτερον μέρος της Αφρικής και σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της Ασίας. Η ιστορία εκπηγάζει μόνον από την επαφή των λευκών φυλών.»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 224)