Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ, Η ΙΜΒΡΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΝΕΔΟΣ – Ένα Εθνικό δράμα αποσιωπημένο…

Χωρίς τίτλο.png

Η Ίμβρος και η Τένεδος είναι δύο νησιά στο βόρειο Αιγαίο, έξω από τα στενά των Δαρδανελίων, που αποτελούν τη μοναδική θαλάσσια δίοδο επικοινωνίας μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Μεσογείου. Το 1923, μετά το τέλος του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι δύο χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία, μεταξύ άλλων, προέβλεπε και την παράδοση των δύο αυτών νησιών στην Τουρκία, παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν υπό τον έλεχο της Ελλάδας και ο πληθυσμός τους αποτελούνταν ανέκαθεν και αποκλειστικά από Έλληνες. Ο λόγος της διάταξης αυτής ήταν αμιγώς γεωπολιτικού χαρακτήρα, καθώς είχε ως στόχο την εξασφάλιση του ελέγχου των Στενών από την πλευρά της Τουρκίας.

Ως αντάλλαγμα, η Συνθήκη προέβλεπε την εφαρμογή ειδικού διοικητικού καθεστώτος για τα νησιά (άρθρο 14 και άρθρα 37-44 του 3ου τμήματος), παρέχοντας εγγυήσεις για την προστασία της ζωής και των ιδιοκτησιών, την ελεύθερη χρήση της μητρικής γλώσσας (ελληνική), την θρησκευτική ελευθερία και το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα εν λόγω άρθρα της Συνθήκης χαρακτηρίστηκαν ως «βασικοί νόμοι» τους οποίους, όπως συμφωνήθηκε, η Τουρκία δεν θα είχε κανένα δικαίωμα να καταργήσει μέσω άλλου νόμου, κανονισμού ή διοικητικής πράξης.

Να δούμε πώς η Τουρκία «τίμησε» την υπογραφή της.

  • Τον Σεπτέμβριο του 1923, το άρθρο 14 παραβιάστηκε με τον διορισμό Τούρκου διοικητή αντί κάποιου από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό, όπως προβλεπόταν σαφώς στην Συνθήκη. Παραβιάζοντας το ίδιο άρθρο, ο έλεγχος της αστυνομίας, των δικαστηρίων, των τελωνείων και των λιμενικών αρχών περιήλθε στους Τούρκους. Εξήντα τέσσερις δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι και έμποροι χαρακτηρίστηκαν ως «συνεργάτες του (προηγούμενου) ελληνικού καθεστώτος» και κηρύχτηκαν «ανεπιθύμητοι». Επιπροσθέτως, σε 1500 άτομα απαγορεύτηκε η επιστροφή στις κατοικίες τους, διότι είχαν εγκαταλείψει τα νησιά πριν από τον Σεπτέμβριο του 1923.
  • Το 1927 ψηφίστηκε νέος νόμος από το τουρκικό κοινοβούλιο (Ν.1151), επικυρώνοντας τα παραπάνω διοικητικά μέτρα, παρά τις αναφορές στην Συνθήκη που προέβλεπαν ότι κανένας νόμος δεν θα μπορούσε να υπερισχύσει έναντι των διατάξεων αυτών.
  • Κατά την διάρκεια του Β΄ΠΠ επιβλήθηκε φόρος ιδιοκτησίας (βαρλίκ), που καθοριζόταν με τρόπο αυθαίρετο και πολλαπλάσιο της συνολικής αξίας της ιδιοκτησίας των νησιωτών, σε μια καταφανή προσπάθεια οικονομικής εξόντωσής τους. Ο ακίνητη περιουσία των μοναστηριών, που προσέφεραν τα προς το ζην σε πλήθος οικογενειών, απαλλοτριώθηκαν και παραχωρήθηκαν σε Τούρκους που μεταφέρθηκαν εκεί από την ανατολική Τουρκία και οι οποίοι κατεδάφισαν τις εκκλησίες και άλλα κτίρια που ανήκαν στα μοναστήρια, παραβιάζοντας τα άρθρα 38, 39, 40 και 42 της Συνθήκης.
  • Οι άρρενες κάτοικοι ηλικίας 20-40 επιστρατεύθηκαν και στάλθηκαν στα διαβόητα «τάγματα εργασίας» (αμελέ ταμπουρού), όπου υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία, κάτω από τις σφοδρές καιρικές συνθήκες, στα βουνά της ανατολικής Τουρκίας και του Κουρδιστάν (παραβίαση των άρ. 39 και 40).
  • Ο επίσκοπος και οι ηγέτες των τοπικών κοινοτήτων συνελήφθησαν και εξορίστηκαν στην ανατολική Τουρκία, αφήνοντας ακέφαλο τον Ελληνικό πληθυσμό (παραβίαση των άρ. 38, 39 και 40).
  • Το 1964, οι τουρκικές αρχές κατέσχεσαν τα σχολικά κτήρια της κοινότητας (νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο), καθώς και τα έπιπλα, τις βιβλιοθήκες και τον σχολικό εξοπλισμό τους. Οι διδάσκοντες απολύθηκαν και δεν τους επετράπη η ανάληψη θέσης ούτε στα Ελληνικά σχολεία στην Κωνσταντινούπολη. Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας απαγορεύτηκε ακόμη και κατ’ οίκον και τα παιδιά των Ελλήνων υποχρεώθηκαν να διδάσκονται μόνο την τουρκική (παραβίαση των άρ. 38, 39, 40, 41 και 42).
  • Το 1964, το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε τον ν. 6830 «περί απαλλοτριώσεων» . Σύμφωνα με το άρθρο 5, έδινε στην «εντολοδόχο αρχή το δικαίωμα να προβαίνει σε απαλλοτριώσεις χωρίς να δεσμεύεται από καμιά προδιαγραμμένη νομική ρύθμιση και να ορίζει την αποζημίωση κατά τη δική της υποκειμενική κρίση». Προοδευτικά, απαλλοτριώθηκε το 98% του συνόλου των γόνιμων και αροτραίων εκτάσεων με οικονομικό αντάλλαγμα που δεν ξεπερνούσε την αξία ενός καλαθιού με αυγά στην τοπική αγορά, πράγμα που στην ουσία συνιστούσε κατάσχεση. Το 1964, η έκταση της αροτραίας γης που ανήκε στους Έλληνες ανερχόταν στα 25.000 στρέμματα. Το 1990, και μετά από τις εικονικές απαλλοτριώσεις, η έκταση αυτή δεν ξεπερνούσε τα 0,06 στρέμματα. Βοσκότοποι χαρακτηρίστηκαν ως «δασικές περιοχές» ή ως «αναδασωτέες» εκτάσεις κρατικής ιδιοκτησίας, στις οποίες οι ντόπιοι δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να φέρνουν τα κοπάδια τους. Ως εκ τούτου, οι κάτοικοι που στην πλειονότητά τους ήταν γεωργοί και βοσκοί έχασαν τις καλλιέργειές τους, τους ελαιώνες, τους αμπελώνες, τα κτήματα με τα οπωροφόρα δέντρα και τους βοσκοτόπους τους. Η εκμετάλλευση των λιγοστών υδάτινων πηγών που βρίσκονταν κοντά στα χωριά παραχωρήθηκε στους στρατιωτικούς καταυλισμούς ή στις καλλιέργειες κρατικής ιδιοκτησίας, στερώντας από τους ντόπιους την δυνατότητα να καλλιεργούν ακόμη και τα περιβόλια των σπιτιών τους. Εκτός από την γη, οι αρχές κατέσχεσαν όλες τις αγροικίες και κάθε άλλη εγκατάσταση και απαγόρευσαν ακόμη και την διέλευση των ιδιοκτητών τους μέσα από αυτές (παραβίαση των άρ. 38, 39, 40 και 42).

Με στόχο την περαιτέρω τρομοκράτηση του Ελληνικού πληθυσμού:

  • Στην Ίμβρο δημιουργήθηκαν«ανοιχτές αγροτικές φυλακές» (agir ceza), όπου μεταφέρθηκαν μερικοί από τους πιο επικίνδυνους κατάδικους της χώρας. Στους εγκληματίες αυτούς παραχωρήθηκε το ελεύθερο να κυκλοφορούν στο νησί τρομοκρατώντας, λεηλατώντας, βιάζοντας και δολοφονώντας τους κατοίκους (παραβίαση των άρ. 38, 39, 40 και 42). Στα νησιά μεταφέρθηκε στρατιωτικό τάγμα, οι στρατιώτες του οποίου είχαν το ελεύθερο να καταστρέφουν αγροικίες και ξωκλήσια, να ληστεύουν, να χτυπούν, να βιάζουν και να δολοφονούν τους ντόπιους. Στρατιωτικά φυλάκια μεταφέρθηκαν μέσα σε κατοικημένες περιοχές, οι στρατιώτες των οποίων επιδίδονταν σε παρόμοιες πράξεις (παραβίαση των άρ. 38, 39, 40 και 42).
  • Δημιουργήθηκε διδασκαλείο/οικοτροφείο για 800 σπουδαστές που μεταφέρθηκαν από την ενδοχώρα της Τουρκίας, με κύριο «αντικείμενο σπουδών» την τρομοκράτηση του τοπικού πληθυσμού και τον βιασμό των γυναικών (παραβίαση των άρ. 38, 39 και 42).
  • Από τα 262 ξωκλήσια της Ίμβρου βεβηλώθηκαν και λεηλατήθηκαν τα 248, και χρησιμοποιήθηκαν ως στάβλοι, στρατιωτικά φυλάκια, αποθήκες και αποχωρητήρια στρατοπέδων ή καταστράφηκαν και τα οικοδομικά υλικά τους χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή στρατιωτικών καταυλισμών και φυλακών.
  • Την νύχτα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (Ιούλιος 1974) όλοι οι κάτοικοι του Κάστρου υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Το νεκροταφείο του χωριού βεβηλώθηκε και τα οστά των νεκρών σκορπίστηκαν στην ρεματιά που βρίσκεται κοντά στο χωριό (παραβίαση των άρ.38, 39, 40 και 42).
  • Οι Ίμβριοι και οι Τενέδιοι που διέμεναν στο εξωτερικό έχασαν την τουρκική υπηκοότητα, χάνοντας τα «πολιτικά τους δικαιώματα» και την δυνατότητα να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη (παραβιάσεις των άρ.38, 39 και 40).

Τον Σεπτέμβριο του 1973 κατάδικοι που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο νησί δολοφόνησαν τον Στέλιο Καβαλλέρο, έμπορο από την πόλη της Παναγιάς. Το ακρωτηριασμένο σώμα του βρήκαν γείτονες στον πάτο ενός πηγαδιού.

Το καλοκαίρι του 1977 η Στυλιανή Ζούνη, μητέρα δύο μικρών παιδιών, βιάστηκε και δολοφονήθηκε από Τούρκο στρατιώτη στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων.

Τον Ιούλιο του 1980 ο Γεώργιος Βιγλής από το Σχοινούδι βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από κατάδικους των φυλακών.

Το 1983 ο Ευστράτιος Στυλιανίδης και ο Νικόλας Λαδάς δολοφονήθηκαν από εποίκους στο Σχοινούδι και στην Παναγιά.

Τον Νοέμβριο του 1990, ο Ζαφείρης Δεληκωνσταντής, δολοφονήθηκε από Τούρκο έποικο.

Η εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού των νησιών αλλοιώθηκε δια της βίας, λόγω τη υποχρεωτικής εγκατάστασης εποίκων από την τουρκική ενδοχώρα. Στα άτομα αυτά, δόθηκαν κρατικές επιχορηγήσεις, εγκαταστάθηκαν σε οικισμούς που ανεγέρθηκαν ειδικά για εκείνους ή σε κατοικίες Ελλήνων που κατελήφθησαν δια της βίας, τους παραχωρήθηκαν οι εκτάσεις και η ακίνητη περιουσία που ανήκαν στους Έλληνες (παραβιάσεις των άρ. 14, 39 και 40).

Ως συνέπεια όλων των παραπάνω οι Έλληνες κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τον τόπο όπου οι πρόγονοί τους είχαν ζήσει για χιλιάδες χρόνια. Το 1960, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή, στην Ίμβρο υπήρχαν 5.487 Έλληνες και 289 Τούρκοι. Σαράντα χρόνια αργότερα, στο νησί ζούσαν 200 Έλληνες και 9.000 Τούρκοι· λιγότεροι από 20 είχαν απομείνει στην Τένεδο.

Και οι μεν Τούρκοι, τέτοιοι είναι, βρίσκουν, και ανάλογα κάνουν …

Εμείς όμως;

Δεν βρέθηκε ούτε ένας στο ΥΠΕΞ να προσθέσει στον λόγο που ετοίμασαν στον Πρωθυπουργό Τσίπρα τίποτε για τις βαριές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης στα δύο νησιά, εξ ων η Ίμβρος, δεν είναι στο κάτω-κάτω καμιά βραχονησίδα, αλλά μεγάλο νησί μεγέθους Λήμνου;

Και καλά αυτοί. Πού είναι τα «εθνικά θέματα» (και μάλιστα τώρα που ετοιμάζεται και για …Συνέδριο) και μέσα σε αυτά το θέμα της Ίμβρου και της Τενέδου στον λεγόμενο «Αντιπολιτευτικό Λόγο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, «ηγέτη» της ΝΔ-ούλας;

Και ειδικά τώρα που ο Κιλιζντάρογλου, ηγέτης των Κεμαλιστών, βγαίνει στον Ερντογάν «απ’ τα αριστερά» ψέγοντάς τον γιατί δεν έβαλε το θέμα των 18 +1 νησιών του Αιγαίου που…έχουν καταλάβει οι Έλληνες ;!

Μήπως το δαντελλέ «αρχοντόπουλο», που από το αρωματισμένο μαντηλάκι την μέρα και το νυχτερινό σπαθί του Ζορρό κρατά μόνο το μαντηλάκι…-χάνει, εκτός  των άλλων, λίγο και σε …Εθνική γεωγραφία;

Ο.Α.

(Φ. 230)