Περί Αρετής ο Αγώνας των Ελλήνων Εθνικιστών

Χωρίς τίτλο

Oσο κι αν προσπαθώ να δικαιολογήσω τον σημερινό μέσο (sic) κάτοικο της χώρας μας, τόσο και δυσκολεύομαι να τον χαρακτηρίσω Έλληνα.

Η δυσκολία μου δικαιολογείται, μην πω διευρύνεται, από τις ματιές που καταγράφει η καθημερινότητά μας, στον προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό χώρο που κινούμαστε. Μια απλή καταγραφή, χωρίς υπερβολή, δίνει αβίαστα το συμπέρασμα. Ζούμε, ως οι χειρότεροι πολίτες, σε μια Πατρίδα που ξεπουλιέται και ματώνει, χωρίς να βλέπουμε το προφανές και αυταπόδεικτο. Πώς ο κάτοικος αυτής της λαμπερής Πατρίδας κατάντησε έτσι, ποιοι και πόσο ευθύνονται;

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ξεκινήσουμε βάζοντας στο κέντρο της κριτικής τον αστό που ΟΛΟΙ μας, βγάζουμε καθημερινά στην επιφάνεια, λειτουργώντας στην οικογένεια και στο στενό κοινωνικό μας περίγυρο, στον επαγγελματικό χώρο και στις ευρύτερες συναναστροφές μας. Και επίσης αβίαστα, να καταλήξουμε στο ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, που θέλουμε να αποκαλούμαστε νοήμονες και ευαίσθητοι σε θέματα Εθνικής συνείδησης, συνέπειας και αγωνιστικού πνεύματος και λειτουργίας. Κι όσο κι αν ο αστός μας είναι εμπόδιο, παραμένει πραγματικότητα που διαμορφώθηκε στα χρόνια της ευδαιμονίας και των παχιών αγελάδων, όταν ο καπιταλισμός πέρασε στο υποσυνείδητό μας, με αποτέλεσμα να λειτουργούμε παθητικά κι όχι επαναστατικά, να υπομένουμε και να μην εξεγειρόμαστε, να «αντέχουμε» και να μην ξεσπάμε, όταν γύρω μας, όλοι και όλα, γκρεμίζονται μπροστά στα αντεθνικά ψευδώνυμα του «ανθρωπισμού», της παθητικότητας και της αδράνειας, με τα οποία οι παγκοσμιοποιητές και τα μισθοδοτούμενα πολιτικά τσιράκια τους μολύνουν τον νου και την λειτουργία των πολιτών.

Κι αν το ότι λειτουργεί έτσι, όπως παραπάνω, ο σημερινός, ενταγμένος στο σκηνικό της κοινωνίας της παγκοσμιοποίησης, νεοέλληνας, μας απογοητεύει, αντίθετα θα πρέπει να εξυψώνει, όσους από εμάς θέλουμε να προβάλλουμε την μέγιστη  Τιμή του να θέλεις, να είσαι και να λειτουργείς ως Έλληνας Εθνικιστής και Χρυσαυγίτης. Γιατί ΕΜΕΙΣ, οι Έλληνες Εθνικιστές, οι Χρυσαυγίτες, οι Πολιτικοί Στρατιώτες της Πίστης στην Αιώνια Ιδέα, συνειδητοποιούμε ότι ο δικός μας Αγώνας, ΔΕΝ γίνεται στο όνομα της οποιασδήποτε, πρόσκαιρης και πλειοψηφικά αποδεκτής οικονομίστικης θεώρησης της προόδου. Δεν γίνεται για καμία «ανάπτυξη» που θα μας φέρει περισσότερα ευρώ ή καταναλωτικά ανταλλάγματα, δεν γίνεται για οφίκια και καλούδια, δεν γίνεται και δεν είναι αγώνας για το υλικό και το πρόσκαιρο.

Ο Αγώνας των Χρυσαυγιτών γίνεται για τις Αξίες και τα προστάγματα του Αιώνιου Ελληνικού Πολιτισμού, με οδηγό την Κορυφαία Ελληνική Αξία της Αρετής. Την μυθική προαιώνια Αξία της Αρετής. Την Αξία του «ζειν και μάχεσθαι», περί των Ιερών και των Οσίων της Φυλής και του Αίματος, περί προστασίας των κληροδοτημάτων του Πολιτισμού που απλόχερα μοίρασε ο Αιώνιος Έλλην στην ανθρωπότητα, που δημιούργησε και μοίρασε η δική μας ράτσα, το αιμάτινο ποτάμι των Αιωνίων Ελλήνων Ηρώων και Φιλοσόφων, που έζησε και δημιούργησε στην Ελλάδα του Σόλωνα, του Λεωνίδα, του Περικλή, του Αλεξάνδρου, του Παλαιολόγου, του Γέρου του Μοριά, του Γρίβα-Διγενή…

Κι όσο κι αν μοιάζει μεγαλοστομία ή υπερβολή, εμείς οι Χρυσαυγίτες, το θεωρούμε Τιμή μας να υποστηρίζουμε και να αγωνιζόμαστε να το αποδεικνύουμε  με τον καθημερινό μας Αγώνα, ότι αυτός ο ανυπότακτος Αγώνας γίνεται πρώτα και πάνω απ’ όλα, ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΗΣ, στις γραμμές του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος της Χρυσής Αυγής.

Ζήτω η ΝΙΚΗ!

ΚΙΜΩΝ ΡΩΜΑΝΟΣ

(Φ. 233)