Το αυγό του κόκκινου φιδιού

Χωρίς τίτλο.png

Τέσσερις τραυματίες και ποικίλες ζημιές σε εννέα αυτοκίνητα είναι ο απολογισμός επίθεσης (μόλις τεσσάρων λεπτών), από καλά οργανωμένους αντιεξουσιαστές, στο Α.Τ. Ομονοίας, δηλαδή μέσα στην «καρδιά» της άρρωστης πρωτεύουσάς μας.

Οι συνδικαλιστές Αστυνομικοί εξοργισμένοι απαιτούν πολιτική εντολή ενεργοποίησης των μηχανισμών της ΕΛ.ΑΣ. Ο Αντιπρόεδρος της ΠΟΑΣΥ, Σταύρος Μπαλάσκας τονίζει: «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει πολιτική ανοχή… Υπάρχει πολιτική ανοχή!»

Η Αστυνομία παραδέχεται εμμέσως πλην σαφέστατα ότι γνωρίζει ποιοι κάνουν ένοπλο αγώνα εναντίον του κράτους και καταγγέλλει ότι υποθάλπονται πολιτικά, ενώ οι μηχανισμοί σύλληψης, «μπλοκάρονται».

Ξέφυγε το Εξαρχιστάν;

Ευλόγως προκύπτει το ακόλουθο ερώτημα: Ο  «αριστερός πολιτικός χώρος» έχει χάσει άραγε τον έλεγχο τέτοιων εγκληματικών ομάδων ή όχι;

Πιστεύω πως όχι. Είναι για πολλές δεκαετίες ισχυρά εμπλεκόμενη η Αριστερά με ποικιλώνυμες και ανώνυμες ομάδες «αντιεξουσιαστών», ώστε να χάσει τον έλεγχο τώρα που κυβερνά. Κι’ επίσης αν ήταν έτσι, τα χτυπήματα των αναρχοκομμουνιστικών «επαναστατών» θα ήσαν προφανώς πολύ περισσότερα και πλέον άναρχα και «χαοτικά». Τώρα φαίνεται ότι τα πλήγματα έχουν ένα «πολιτικό συντακτικό», καθώς ακολουθούν μια συγκεκριμένη περιοδικότητα και ένα «τακτικό» ύφος.

Άρα καταλήγουμε ότι οι … παλικαράδες «αντιεξουσιαστές» βρίσκονται ακόμη, υπό τον υψηλό έλεγχο της σηπόμενης «αριστεράς» μήτρας τους.

Συνεπώς οδηγούμαστε στο εύλογο συμπέρασμα ότι οι «αντιεξουσιαστές» που χτύπησαν το Α.Τ. Ομονοίας, «ελέγχονται» τρόπον τινά από την καθεστωτική εξουσία!

Κάτι τέτοιο –ευσχήμως και κατ’ ελάχιστον- υπαινίσσεται κομψά και ο συνδικαλιστής αστυνομικός, με την «πολιτική ανοχή» που  αναφέρει.

Η παρανομία που βαφτίζεται πολιτική δράση

Δεν φτάνουμε σε αυτό το συμπέρασμα, υπερβάλλοντας ένα συγκεκριμένο γεγονός. Αντίθετα. Προσπαθούμε καιρό τώρα να δούμε ψύχραιμα και μάλλον υποβαθμιστικά μια σειρά γεγονότων που οδηγούν σε αυτές τις σκέψεις.

Οι «γνωστοί – άγνωστοι αντιεξουσιαστές» έχουν αποδείξει με την δράση τους, ότι καθοδηγούνται ή ελέγχονται κυρίως από την οργάνωση που ξέρουμε ως Ρουβίκωνα. Αυτή η αναρχική και αντικρατική οργάνωση, έχει μάλιστα παρουσιάσει το πρόγραμμά της στο διαδίκτυο αλλά και σε ανοικτή εκδήλωση στα Εξάρχεια!

Από την πρώτη ημέρα δε, που ανέλαβαν οι ΣυΡιζΑνΕλ, πραγματοποιεί χτυπήματα – εισβολές σε μεγάλο φάσμα στόχων, με αυξητική περιοδικότητα. Μέλη του έχουν εισβάλει και έχουν ρίξει φέιγ βολάν, έχουν ρίξει μπογιές ή έχουν προκαλέσει υλικές ζημιές, φθορές και προπηλακισμούς:

  • Στα γραφεία του ΣυΡιζΑ στην Κουμουνδούρου αλλά και των ΑνΕλ,
  • σε σουπερμάρκετ και κρεοπωλεία,
  • στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου απείλησαν γιατρό,
  • στις ΔΟΥ Αγρινίου και Ψυχικού,
  • στο ΤΑΙΠΕΔ,
  • στο ξενοδοχείο Χίλτον,
  • στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα,
  • στα στούντιο της ΕΡΤ,
  • σε σταθμό διοδίων στο Κιάτο,
  • στα γραφεία του «Τειρεσία»,
  • στην Τράπεζα της Ελλάδος,
  • σε τρία διαφορετικά συμβολαιογραφεία,
  • στα γραφεία της «Turkish Airlines», στον Άλιμο,
  • στα γραφεία της Novartis,
  • στο Βρετανικό Συμβούλιο στο Κολωνάκι,
  • στην ΜΚΟ Oxfam,
  • στο δημαρχείο Τήνου,
  • στον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος στην Θεσσαλονίκη,
  • στην Περιφέρεια Αττικής,
  • στις πρεσβείες Σαουδικής Αραβίας, τουρκίας, Ισπανίας, Ισραήλ, Γαλλίας και στο τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, αλλά και στην πρώην κατοικία του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι,
  • στο φυλασσόμενο περιστύλιο της Βουλής όπου απαίτησαν την αποφυλάκιση της Ηριάννας και του Περικλή (Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς),
  • στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης,
  • στο δικαστικό μέγαρο Λάρισας επειδή καταδίκασε ομόφωνα σε 12 χρόνια κάθειρξης στρατιωτικό που βίαζε επί σειρά ετών την κόρη του,
  • στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
  • έχουν κάνει συγκεντρώσεις έξω από το σπίτι του υπουργού δικαιοσύνης Κοντονή με συνθήματα υπέρ της αποφυλάκισης του Μάριου Σεϊσίδη (Επαναστατικός Αγώνας), και της έκδοσης αδειών για τον Δημήτρη Κουφουντίνα (17 Νοέμβρη).
  • έχουν τοποθετήσει πανό στην Ακρόπολη στα αγγλικά υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα όταν έκανε απεργία πείνας για χορήγηση άδειας από την φυλακή,
  • και βέβαια το τελευταίο κατόρθωμά τους έγινε στην Φιλοσοφική Σχολή.

Ιδιαίτερη ανατριχίλα προκαλεί η εγκληματικότητα των διάφορων «μεταναστών» που κατακλύζουν την χώρα. Η αρίθμηση των παρανομιών τους δεν έχει νόημα. Καθημερινά το αστυνομικό δελτίο γεμίζει με ληστείες, επιθέσεις και φόνους. Με αποκορύφωμα εκείνο της απαγωγής και βασανισμού του αστυνομικού από Πακιστανούς.

Η ζοφερή αυτή κοινωνική εικόνα, δεν σταματά εδώ. Υπάρχει και η πτυχή των πολιτικών διώξεων. Εκεί βέβαια βρίσκεται μόνη της η Χρυσή Αυγή, όπως γενικότερα είναι μόνη της, δίπλα στον δοκιμαζόμενο Ελληνικό Λαό.

Το κράτος γενικά φαίνεται να εφαρμόζει ένα πρόγραμμα: «οι οικογενειάρχες στην φυλακή και οι τρομοκράτες ελεύθεροι». Πώς να εξηγήσει κανείς αλλιώς αυτή την τεράστια προσπάθεια αποφυλακίσεων και αδειών που γίνεται για κάθε καταδικασμένο τρομοκράτη φονιά ή κλέφτη; Λες και προσπαθούν να τους βγάλουν όλους έξω, πριν αλλάξει η πολιτική κατάσταση.

Η Ελληνική Αστυνομία εμφανίζεται «εκτός τόπου και χρόνου», δείχνει να ζει σε έναν ολότελα δικό της, «εικονικό κόσμο», στον οποίον εκείνοι που καίνε, σπάνε, χτυπούν και τραυματίζουν δεν συλλαμβάνονται, σε αντίθεση με όποιον ….. φουκαρά βιοπαλαιστή πουλάει χωρίς άδεια κάστανα στις πλατείες ή κρεμμύδια στην λαϊκή ! Η παραμονή όμως, σε τέτοιο  κόσμο, αναπόφευκτα καθιστά στόχο και την αστυνομία, όπως έγινε με τους πρόσφατους τραυματισμούς που εξόργισαν τον συνδικαλιστικό φορέα τους.

Το αυγό του κόκκινου φιδιού

Η ανάλυση της συνάρτησης [κυβέρνηση – εξωκοινοβουλευτική αριστερά – «αντιεξουσιαστές»] σε σχέση με την κάλυψη που τους παρέχουν κατά καιρούς, διάφοροι «φιλότιμοι» και αφοσιωμένοι εντός κοινοβουλίου αριστεροί, αποδεικνύει πρόδηλα ότι : H δράση όλων αυτών των παρακρατικών εξεγερμένων «στο δρόμο» (σε οδούς και παρόδους της Εξουσίας, εκεί δηλαδή που δρουν ως ατρόμητες «πολιτικές οδαλίσκες»), είναι απόλυτα κατευθυνόμενη και αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό και στην γενικότερη κατατρομοκράτηση των νομοταγών πολιτών.

Οι δράσεις τέτοιων ομάδων κλιμακώνονται σε όλο και περισσότερο βίαιες και οργανωμένες επιθέσεις.

Πού οδηγεί λοιπόν την εθνοαποδομητική κα αντικοινωνική κατάσταση η «πρώτη φορά αριστερά» με τους ελεεινούς της συνοδοιπόρους και συνενόχους; Μα προφανώς σε νερά γνώριμα για αυτήν. Σε αθώα θύματα, τρομοκρατία και εκφοβισμό της κοινωνίας! Βλέπετε έτσι ακριβώς κυβέρνησε στο παρελθόν η αριστερά, όπου κυβέρνησε.

Μήπως αχνοφαίνεται, (κλιμακωτά καθιστάμενος  αμυδρά ορατός), ο κίνδυνος μιας δόλιας πολιτικής εκτροπής, που θα σημαίνει για αυτούς τους πολιτικούς αγύρτες παραμονή τους στην εξουσία. Παραμονή που δύνανται να επιδιώξουν στηριζόμενοι σε ποικίλης προέλευσης κι επωνυμίας δυνάμεις καταστολής κι επιβολής, τις οποίες με τόση κτηνώδη σκληρότητα έχουν χρησιμοποιήσει εναντίον των αθώων και νομοταγών Ελλήνων στο παρελθόν;

(Φ. 273)