Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ευρώπη, εμπρός!

Χωρίς τίτλο.jpg

Εν μέσω δρακόντειων μέτρων ασφαλείας, με πάνοπλους αστυνομικούς, έφιππες περιπολίες και ελικόπτερα να υπερίπτανται, πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις Τιμής για την Εθνική Επέτειο των Γάλλων, την εορτή της Ζαν ντ’ Αρκ.

Οι Γάλλοι Εθνικιστές όλων των τάσεων (από τους φιλοβασιλικούς ως τους ριζοσπάστες πατριώτες) δεν αναγνωρίζουν την 14η Ιουλίου ως Εθνική Εορτή, αφού αυτή συνδέεται με την καταστροφική για τις εθνικές παραδόσεις, μασωνική και αδελφοκτόνο Γαλλική Επανάσταση, αλλά τιμούν την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου την Ιωάννα της Λωραίνης (1412-1431), την νεαρή ηρωίδα η οποία τέθηκε επικεφαλής του Γαλλικού στρατού κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και τον οδήγησε νικηφόρα εναντίον των Άγγλων εισβολέων της πατρίδος της, καθοδηγούμενη από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και την Αγία Αικατερίνη, μορφές εξαιρετικά συμβολικές για την ίδια, και την οποία η Καθολική Εκκλησία καταδίκασε στον δια της πυράς θάνατο.

Σε μια ιστορική και συμβολική συγκυρία, την ίδια ώρα που οι εθνικιστές τιμούσαν την Ιστορία της πατρίδος τους, στον προεδρικό θώκο της Γαλλίας ανέβαινε ο «Πρόεδρος των Μπάνκστερς», Εμμανουέλ Μακρόν, (οι Εθνικιστές τον αποκαλούν «Εμμανουέλ Μασόν»), τέως (;) υπάλληλος των Ρόθτσιλντ.

Με συνθήματα όπως «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, Εθνικιστές», «Η Γαλλία στους Γάλλους», «Αφεντικά στο σπίτι μας», «Μασώνοι στην φυλακή», «Πρώτα η Γαλλία, πάντα η Γαλλία», οι Γάλλοι Εθνικιστές πραγματοποίησαν διαδοχικές πορείες στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, με κατεύθυνση το άγαλμα της εθνικής τους ηρωίδας.

Χωρίς τίτλο.jpg

Οι Γάλλοι Εθνικιστές, όπως και εθνικιστικά κινήματα άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, στήριξαν καθ’ όλη την διάρκεια των πολιτικών διώξεων και στηρίζουν τους Έλληνες αγωνιστές του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, στον κοινό αγώνα, να πάρουμε τις Πατρίδες μας πίσω από την σκληρή κατοχή των διεθνών τραπεζιτών και των ντόπιων ενεργουμένων τους.

Στο πλαίσιο αυτό, στις 13 και 14 Μαΐου, παρέστη η Διευθύντρια της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, κ. Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά, σε τρεις εκδηλώσεις που οργάνωσαν κόμματα και φορείς. Βασικοί άξονες, η καλύτερη συνεργασία των Ευρωπαίων Εθνικιστών, η αποτροπή της τουρκικής εξάπλωσης και του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη, και εις ό,τι μας αφορά η παρουσίαση και προώθηση των θέσεων των Ελλήνων Εθνικιστών, και η στήριξη στα εθνικά μας θέματα.

Στο ΙΙΙ Φόρουμ των Ευρωπαίων Εθνικιστών, με το σύνθημα «Εμπρός!», αναφερθήκαμε στην πορεία του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος της Χρυσής Αυγής, εξηγήσαμε τις αιτίες πίσω από τα καταστροφικά για την Ελλάδα μνημόνια, και τις συνέπειές τους, και τις πρακτικές αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας από τους υπαλλήλους της ΝΤΠ.

Στην συζήτηση που ακολούθησε, εντύπωση προκάλεσε το ότι ο ελληνικός λαός είναι ομοιογενής και ότι δεν υπάρχουν (ακόμη) τζαμιά στην Ελλάδα, ενώ για τους Ευρωπαίους συναγωνιστές αποτελούν ένα από τα μεγάλα προβλήματα των χωρών τους, και θεωρούν ότι οι Έλληνες έχουμε ακόμη περιθώριο να σταματήσουμε την ισλαμική διείσδυση.

Αναφερθήκαμε στον αγώνα της Χρυσής Αυγής και στους δολοφονημένους συναγωνιστές μας, Γιώργο Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη, και υποσχεθήκαμε ότι η καλύτερη εκδίκηση θα είναι η νίκη μας!

Λάβαμε μέρος σε δύο πορείες και απευθύναμε χαιρετισμό στον οποίον αναφέραμε χαρακτηριστικά: «Η Τιμή στην εθνική σας ηρωίδα αποτελεί πολιτική πράξη. Αποτελεί πολιτική πράξη να προσερχόμαστε στις Θερμοπύλες για να τιμήσουμε τον βασιλιά Λεωνίδα ο οποίος με τους Σπαρτιάτες και τους Θεσπιείς διαφύλαξαν την Ευρώπη από τις ασιατικές ορδές. Είναι πολιτική πράξη να τιμούμε τους πεσόντες των Ιμίων απέναντι στην τουρκική εισβολή, και να είμαστε σήμερα εδώ, στο άγαλμα της Ζαν ντ’ Αρκ, απέναντι στον πολυπολιτισμό των απάτριδων. Είναι πολιτική πράξη να παίρνουμε θέση στις τάξεις των αγωνιστών με τους οποίους δεν μοιραζόμαστε μόνον την επιθυμία αλλά την απόφαση να γίνει ξανά γόνιμη η γη της Ευρώπης και να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στις προκλήσεις της εποχής μας».

Στην δεύτερη πορεία της ημέρας, πορευτήκαμε μαζί με παλαιούς φίλους, στενούς συνεργάτες του ιδρυτή του Front National, Jean Marie Le Pen, ορισμένοι εκ των οποίων είναι υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές του ερχομένου μηνός. Ανταλλάξαμε εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών, το πείραμα γενοκτονίας που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, και το δέον γενέσθαι στην Ευρώπη. Με την υπόσχεση να εντείνουμε τον αγώνα μας με μέθοδο και εντός της κοινωνίας για τα δίκαια των Ευρωπαϊκών Εθνών και την σωτηρία του πολιτισμού μας.

(Φ. 201)

Μνήμη Eλένης Παπαδάκη (1908 – 1944)

 

ceb5cebbceadcebdceb7cf82-cf80ceb1cf80ceb1ceb4ceaccebaceb71

Συντάσσω το παρόν μικρό κείμενο, αναφορά μου σε αυτήν την τεράστια καλλιτεχνική ύπαρξη, η οποία φώτισε για πάνω από είκοσι χρόνια το σανίδι του Εθνικού μας θεάτρου και βρήκε τραγικό τέλος στις εγκαταστάσεις της ΟΥΛΕΝ στην περιοχή της Νέας Ιωνίας, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες πατριώτες, ένα απο τα κρύα βράδια των Δεκεμβριανών του 1944.

Χειρότερο από το να μην σε θυμούνται, είναι το να σε θυμούνται για λάθος λόγο. Ετσι και στην περίπτωση της Παπαδάκη, ο μοναδικός λόγος που κάποιος θα γράψει δύο γραμμές για αυτό το όνομα, δεν είναι παρά η στείρα αναφορά για λόγους ιστορικούς αλλά και πολιτικαντισμού ίσως, σε σχέση με την πολιτική της δολοφονία η οποία όμως διαθέτει και μια ακόμα εντονότερη στα δικά μου καλλιτεχνικά μάτια σημειολογία, αυτήν της πολιτιστικής δολοφονίας, μιας και ουδείς εκ του πνευματικού κόσμου πέραν ελαχίστων, φαίνεται πως γνωρίζει το όνομα αλλά και την συμβολή της στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου κατά την διάρκεια κυρίως του μεσοπολέμου. Μια παρουσία πέραν των δύο δεκαετιών  με εκπληκτικές αποδόσεις των ρόλων της ως κεντρικής ηθοποιού του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου.

Μέσα στο ψάξιμό μου για αυτήν την γυναίκα – σύμβολο, αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη και πλέον αλγεινή εντύπωση, είναι πως ουδείς εγνώριζε σχεδόν το όνομα κάν, ανάμεσα σε σύγχρονους καλλιτέχνες,κάτι που με έκανε να συμπεράνω πως η δολοφονία αυτού του ανθρώπου δεν σταμάτησε εκείνο το κρύο βράδυ, αλλά συνεχίστηκε και πολύ αργότερα με την απάλλειψη της μνήμης και της συνεισφοράς της στο θεατρικό σανίδι, καταδυκνείοντας εν τέλει πως βασικό κριτήριο δεν είναι η προσφορά και η δουλειά κάποιου, αλλά πολύ πιο ταπεινά ζητήματα όπως η ανθρώπινη μισαλλοδοξία και οι απόψεις περί πολιτικής.

Είμεθα άπαντες υπεύθυνοι για αυτή την απάλειψη της μνήμης, η οποία στην περίπτωση Παπαδάκη συντελεί και στην εκτράχυνση της πνευματικότητός μας αλλά και την αλλοτρίωση του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής καλλιτεχνίας.

Αγαπητή μου Ελένη, γνωρίζω πως η κοινωνία μας η γεμάτη υποκρισία, αενάως αναζητούσα το ιδεατόν αλλά επιλέγουσα πάντοτε το χειρότερο δυνατόν, δεν έχει θέση για τους άξιους, διότι εάν είχε είμαι σίγουρος πως θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα τούτη την στιγμή.

ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΣ

(Μνήμη ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη)

Αθλιοι πλέον πάψετε

με στόμφο να θρηνείτε

σιχαμερώς και γοερώς

το ψεύδος να υμνείτε

Κατατρεγμός των αξιών

τον τόπο αυτόν βαραίνει

αέναος,άνισος αγών

και το κακό πληθαίνει

Μαύρες σκιές περιγελούν

το φως και την ελπίδα

το μέρος τούτο οδηγούν

χωρίς μιαν ηλιαχτίδα

Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς

ετούτη εδώ την πλάση

η αλήθεια δεν εμπόρεσε

το να σε ξεπεράσει

Πάνος Χατζηγεωργιάδης


 

Το θεατρικό έργο «Για την Ελένη», «ανασταίνει» για πρώτη φορά στο θέατρο την τραγική ιστορία της μεγάλης ηθοποιού του Μεσοπολέμου Ελένης Παπαδάκη.

Το έργο που σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης βασίζεται τόσο στο μυθιστόρημα του Μ. Ελευθερίου «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» (εκδ. Μεταίχμιο, 2006) όσο και σε υλικό αρχείου. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον Εμφύλιο και τώρα επιστρέφει με την Μαρία Κίτσου ως Ελένη Παπαδάκη και τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στον βωβό ρόλο του εκτελεστή της.

Το «Για την Ελένη» ανεβαίνει στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.

(Φ.176)

Δεκέμβριος 1944: Εργα και ημέρες του ΚΚΕ

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 αρχίζουν τα Δεκεμβριανά.
Ο όρος, είναι μία εξωραϊσμένη απόδοση της κομμουνιστικής εγκληματικής ανταρσίας για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας, λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατοχής.
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Οι κομμουνιστές προσήλθαν σε ένα απαγορευμένο
από την αστυνομία συλλαλητήριο, οπλισμένοι ακόμη και με ελαφρούς όλμους μικρού διαμετρήματος. Η πρόθεσή τους ήταν φανερή. Ήταν αποφασισμένοι να συγκρουσθούν με το Κράτος. Και το έκαναν.
Οι κομμουνιστές έκτοτε, προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η αστυνομία άρχισε πρώτη τους πυροβολισμούς. Λες, και αν είναι έτσι, αυτό τους απαλλάσσει από το έγκλημα. Ε, δεν πας διάβολε
σε «ειρηνικό» συλλαλητήριο με πολυβόλα…
Σήμερα λοιπόν και εις μνήμην των νεκρών της θηριωδίας των σταλινικών καθαρμάτων, θα θυμηθούμε μερικά γεγονότα, που δεν σηκώνουν καμία δικαιολογία, ενώ απεικονίζουν θαυμάσια
τον προδοτικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Ας ανατρέξουμε στο έργο της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) του ΓΕΣ με τίτλο: «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης». Θα σταθούμε μόνο στον Ε΄ τόμο:
α. Στην σελίδα 167 βρίσκουμε το Σύμφωνο Πετριτσίου της «12 Ιούλη 1943», σύμφωνα με το οποίο ο σ. Γιάννης Ιωαννίδης και ο σ. Δουσάν Δασκάλωφ, συμφώνησαν μεταξύ των άλλων την εγκαθίδρυση στα Βαλκάνια, Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία (!) και την Σερβία, ενώ δίδεται στην Βουλγαρία έξοδος στο Αιγαίο (από πού άραγε;)
β. Στην σελίδα 203, θα διαβάσει ο έκπληκτος αναγνώστης, τι συνυπέγραψαν ο σ. Καπετάν Κίτσος με τον Γερμανό Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, στο Σύμφωνο του Λειβαδίου την 1η Σεπτεμβρίου του 1944. Πρώτο και καλύτερο, ότι ο ΕΛΑΣ «αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μην εμποδίση την υποχώρησιν του Γερμανικού Στρατού, μπαίνοντας σε κάθε εκκενούμενο τμήμα, μετά και την
υποχώρησιν και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου».
γ. Μία σελίδα μετά, στην 204, υπάρχει το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου» που υπέγραψαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 1944, οι Βούλγαροι Φιλίπποβιτς και Γιούνωφ και ο «Έλληνας» Στασινόπουλος. Στο σύμφωνο αυτό, μεταξύ των άλλων ωραίων, αποφασίστηκε όπως «το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο ΕΛΑΣ, αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν διεθνή Μακεδονίαν, μετά το τέλος του πολέμου».
Και μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα και χαλκευμένα, διότι θα τους κολλήσουμε στα μούτρα την απάντηση του ΚΚΕ στην ΔΙΣ, όταν του ζήτησε και τα δικά του αρχεία για να τα συμπεριλάβει στην έκδοση. Τότε θα γελάσει ακόμη και η μούμια του Λένιν.
Και ερχόμαστε στην υπ’ αριθμ.1010/11-3-65 εγκύκλιο, του τότε Πρωθυπουργού και υπουργού ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος με αφορμή την προσπάθεια διεισδύσεως της κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» στα σχολεία, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «Εχθρόν του Έθνους και της Δημοκρατίας».
Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και στην έκδοση του 1968 διαβάζουμε ότι: «….Στην πραγματικότητα, αυτοί (δηλαδή το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ) πολεμούσαν κυρίως εναντίον των μη κομμουνιστικών αντάρτικων ομάδων, όπως αυτή του Σ/χου Δημητρίου Ψαρρού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, ή τον πιο σημαντικό ΕΔΕΣ, του οποίου ηγείτο ο Σ/χης Ναπολέων Ζέρβας. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, μιλώντας στην Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τσώρτσιλ είπε ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ ‘’απλώς έπαιρναν τα όπλα μας, ξάπλωναν και περίμεναν τη στιγμή να αρπάξουν την εξουσία στην πρωτεύουσα’’».
Και τελειώνουμε με ένα ντοκουμέντο που το αφιερώνουμε στην ΝΔ και τον Σαμαρά. Είναι το υπ’ αριθμ. 204 ΦΕΚ τεύχος 1ο, με το οποίο καταργείται ο όρος «Συμμοριτοπόλεμος» και καθιερώνεται ο όρος «Εμφύλιος», καθώς επίσης και αποδίδονται ως λευκαί περιστεραί στην κοινωνία, διάφοροι σφαγείς μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο καπετάν Γιώτης (Φλωράκης) και ο Μάρκος Βαφειάδης (ο «γελοίος» κατά τον Λεωνίδα Κύρκο) τον οποίο και ασπάστηκε, ως μη όφειλε, ο Στρατηγός Τσακαλώτος…
Το ωραίο είναι, ότι το εν λόγω ΦΕΚ, έχει υπογράψει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης και μετά ο ίδιος, γύριζε στις στρατιωτικές λέσχες και αλλού και έδινε διαλέξεις σαλιαρίζοντας, ότι επρόκειτο περί συμμοριτοπολέμου και όχι περί εμφυλίου. Τι να πει κανείς. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως την Πετρούλα την βόλεψε ο Κ. (με κεφαλαίο το «Κ», κύριε διορθωτά), ενώ τα παιδιά μας, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, μήτε ως σερβιτόροι. Νάναι καλά ο αδέκαστος δικαστής.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα του ΚΚΕ για την βίαιη
κατάληψη της εξουσίας. 72 χρόνια μετά, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι οχτροί μπήκαν πλέον στην πόλη και ροκανίζουν τα θεμέλια του Ελληνισμού.
Ροκανίζουν, οι διάφοροι απίθανοι, το τρίπτυχο πάνω στο οποίο ο Ελληνισμός στηρίχτηκε 3.000
χρόνια τώρα. Την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια. Με οδηγό και έχοντας πάντα στην καρδιά μας το «παράδειγμα του Μακρυγιάννη ας είναι για μας φωτεινό», η Χρυσή Αυγή ορθώνεται τοίχος απροσπέλαστος στα υποχθόνια σχέδιά τους με την υπόσχεση ότι «δεν θα περάσουν».
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει τους ήρωες του Μακρυγιάννη!
Χ.Μ.

(φ.177)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑