Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Διεθνιστική εκδήλωση του ΚΚΕ για την επικράτηση του Μπολσεβικισμού

Χωρίς τίτλο.png

Δεν πέρασαν λίγες μέρες από τότε που το ΚΚΕ έκανε εκδήλωση για την επικράτηση του μπολσεβικισμού, η οποία έλαβε χώρα στην πολυτελή αίθουσα συνεδρίων στον Περισσό. Αυτήν την φορά το ΚΚΕ γιόρτασε την Οκτωβριανή εξέγερση καλώντας εκπροσώπους από διάφορα κομμουνιστικά κόμματα ανά την υφήλιο, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό «διεθνιστικό κόμμα». Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι στο τέλος των ομιλιών, κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν δίστασε να υψώσει την γροθιά και να «τιμήσει» τον πατερούλη Στάλιν, και τους σφαγείς που κατακρεούργησαν μεγάλο μέρος του ρωσικού πληθυσμού αρχικά, και μετέπειτα πολλών λαών, όπως και του ελληνικού. Είναι ευρέως γνωστά, εξάλλου, τα εγκλήματα του κομμουνισμού κατά των Ελλήνων (Μελιγαλάς, Φενεός Κορινθίας, Κόνιτσα, Καλαμάτα, Πύλος, κτλ.) που έλαβαν χώρα στην Πατρίδα μας και συνεχίζουν να μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη των Ελλήνων Εθνικιστών.

Αυτήν ακριβώς την επανάσταση του αίματος τίμησαν οι εγχώριοι και οι διεθνείς κομμουνιστές στην εν λόγω φιέστα, παραβλέποντας σκοπίμως τα εγκλήματα που διέπραξαν οι δολοφόνοι, οι οποίοι κατέσφαξαν τους ιερείς της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας και κάθε πολίτη που κατ’ αυτούς ήταν εχθρός του κομμουνιστικού καθεστώτος. Κανένας, φυσικά, δεν βρέθηκε να σχολιάσει την υψωμένη αριστερή γροθιά, ξεχνώντας τα 60 εκατομμύρια ανθρώπων που σκότωσε ο πατερούλης Στάλιν. Βέβαια, οι μπολσεβίκοι από την Μεταπολίτευση και μετά έχουν επιδοθεί σε μια επιτυχή, θα λέγαμε, προσπάθεια μετάδοσης του κομμουνιστικού ιού, αρχικά μέσω της εκπαίδευσης και έπειτα σε όλες τις βαθμίδες της καθημερινότητας, εισχωρώντας ακόμα και στις ρίζες της οικογένειας.

Στην σημερινή Ελλάδα οι μπολσεβίκοι, είτε προέρχονται από το ΚΚΕ, είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, εξυμνούν χωρίς ίχνος αιδούς τον δολοφόνο Στάλιν, κάνοντας πολυτελείς φιέστες, λαμβάνοντας χρήματα από την κρατική χρηματοδότηση, δηλαδή από τον ιδρώτα του ελληνικού Λαού. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι για το 2017 μόνο η πρώτη δόση της κρατικής χρηματοδότησης για το ΚΚΕ ανέρχεται στο αστρονομικό ποσό των 451.873,28 ευρώ!

Σαν δεν έφτανε αυτό, το «κόμμα του λαού» πέρα από τις γνωστές επιχειρήσεις που έχει στήσει ανά την Χώρα, αλλά και στο εξωτερικό, ζητάει από τους ψηφοφόρους και υποστηρικτές του νέα οικονομική εξόρμηση για τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 2017. Και όλα αυτά εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που βιώνει ο ελληνικός Λαός, όταν η ανεργία και η ανέχεια φτάνουν να αγγίζουν το εξωφρενικό ποσοστό του 35%.

Επανερχόμενοι στην εκδήλωση του ΚΚΕ, σας παραθέτουμε ένα μέρος του λόγου της εκπροσώπου του ΚΚ Ουγγαρίας, Μαρίνα Πιλάεβα, μέλους της Κ.Ε. και Υπεύθυνης Διεθνών Σχέσεων του κόμματος, η οποία εκφώνησε έναν άκρως ρατσιστικό λόγο, σύμφωνα με τους νόμους του ελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα είπε:  «Εμείς πιστεύουμε πως η πρόσκληση μεταναστών στην Ευρώπη είναι τεράστιο λάθος. Είναι μια τραγωδία και γι’ αυτό υποστηρίζουμε τον Βίκτορ Όρμπαν στην υπεράσπιση των συνόρων της Ουγγαρίας, της ταυτότητάς μας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η αριστερά της Δύσης εδώ και πολλά χρόνια δεν έχει ηγεσίες υπέρ των εργαζομένων, αλλά ηγέτες που εκφράζουν τους καπιταλιστές, αδίστακτους dealmakers και χωρίς καμία σχέση, απόμακρους από τα προβλήματα του λαού. Γι’ αυτό αυτοί είναι υπέρ της μετανάστευσης. Δεν είναι τυχαίο πως στην Αυστρία οι εργατικές ψήφοι δεν πήγαν στην αριστερά, αλλά στο λαϊκίστικο κόμμα FPOE. Εμείς είμαστε κομμουνιστές παλιάς εποχής και συνεπώς πιστεύουμε πως τα προβλήματα των μεταναστών επιλύονται στο σπίτι τους κι όχι με την εισαγωγή τους στην Ευρώπη».

Όποιος άκουγε ή διάβαζε τα λεγόμενα της εκπροσώπου, θα έλεγε πως πρόκειται για ένα «ρατσιστικό παραλήρημα» που τίθεται ανοιχτά κατά της μετανάστευσης. Αυτή είναι βεβαίως μια εξαίρεση, μια θέση του παλαιού κομμουνισμού, όπως θα λέγαμε, που οι εγχώριοι Αριστεροί τεχνηέντως έχουν ξεχάσει, καθώς κανέναν απ’ αυτούς δεν συμφέρει οι μετανάστες να επαναπροωθούνται στις πατρίδες τους. Πώς θα φτωχοποιούσαν την Πατρίδα μας, πώς θα έδιναν μισθούς πείνας σε κάθε εργάτη που δουλεύει στις επιχειρήσεις τους και πώς θα εισέπρατταν αφειδώς τις επιχορηγήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το πρόσχημα της βοήθειας των λαθρομεταναστών; Είναι πολλά τα λεφτά Άρη… δεν συμφέρει την ελληνική Αριστερά η εν λόγω θέση, άρα την διαγράφει, υιοθετεί μια φιλελεύθερη πολιτική και κερδοσκοπεί εις βάρος του Έλληνα πολίτη.

Μαριλένα Κατσινοπούλου

(Φ. 222)

Advertisements

Η Οκτωβριανή Επανάσταση/Πραξικόπημα των Μπολσεβίκων και το Σοβιετικό Καθεστώς-Επισημάνσεις και διδάγματα από δύο ιστορικούς συσχετισμούς

 

Τον Οκτώβρη αυτό κλείνουν 100 χρόνια από την Κομμουνιστική Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία το 1917. Η Επανάσταση αυτή υπήρξε ένα ούτως ή άλλως κοσμοϊστορικό γεγονός που ουδείς δικαιούται να αρνηθεί. Αποτέλεσε μεγάλη ανατροπή στα Ευρωπαϊκά και παγκόσμια γεωστρατηγικά  δεδομένα και άλλαξε δια παντός τις ισορροπίες, κυρίως στην Ευρώπη.

Το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε πραξικοπηματικά από τους Μπολσεβίκους του Λένιν τον Οκτώβρη 1917-Νοέμβρη με το δικό μας ημερολόγιο…- ανέβασε στο προσκήνιο καθυστερημένες αγροτικές περισσότερο, και λιγότερο εργατικές, Ρωσικές μάζες, και επεδίωξε να εγκαταστήσει –και να ελέγξει- νέα συλλογικά συστήματα εξουσίας και κοινωνικής συμμετοχής –τα Σοβιέτ, εμπνευσμένα από την «Ορθόδοξη ενορία» ( Μιρ)

Προώθησε μια μορφή Κρατικού Καπιταλισμού με στοιχεία εργατικού έλεγχου και βελτίωσε τα εργατικά δικαιώματα για ένα αρχικό διάστημα, τροφοδότησε με την ύπαρξή του ως «Σοσιαλισμού σε μια Μόνη Χώρα» τα αντιαποικιακά και αντιδυτικά επαναστατικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε όλο τον μετέπειτα αποκληθέντα Τρίτο Κόσμο.

Γρήγορα όμως το καθεστώς αυτό μετατράπηκε από τον Στάλιν- που διαδέχτηκε τον  Λένιν- σε καθεστώς καταπίεσης, τρόμου και στρατοπέδων συγκέντρωσης (Γκουλαγκ) εν ονόματι της πάλης «κατά του ταξικού εχθρού»…

Σε κάθε περίπτωση, υπο Κομμουνιστικό καθεστώς η Ρωσία μετετράπη σε Υπερδύναμη/  Διαστημική Δύναμη, εμπνέοντας-συχνά αιματηρά- κομμουνιστές από όλο τον κόσμο ως φαντασίωση «Παράδεισου» , που όμως κατέρρευσε σχεδόν  χωρις τουφεκιά το 1991, έχοντας  παίξει τον ρόλο της και κλείσει τον κύκλο της με αυτή την μορφή.

Σήμερα η Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν-ενός τέως  αξιωματούχου της KGB-συνιστά ένα ισχυρό αυταρχικό αλλά και με εκτεταμένη λαϊκή βάση και υποστήριξη καθεστώς με στοιχεία «Εθνικομπολσεβικισμού», μιας σύνθεσης Δεξιών και Αριστερών ιδεολογικών συχνοτήτων εμπνευσμένης και από την Ορθόδοξη Ρώσικη αντιΔυτικη φιλοσοφία-αγνοημένη στην Ελλάδα…

Οι Πατριώτες μελετούν, σκέπτονται και δρουν -δεν κραυγάζουν!…

Η ακριβής, ψύχραιμη γνώση της ιστορίας, χωρίς άχρηστες κραυγές, θα βοηθήσει τους πατριώτες να τοποθετούνται ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΡΙΤΙΚΑ στα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά θέματα, με γνώμονα αποκλειστικά το Εθνικό μας συμφέρον αλλά και την συνείδηση του πόσο πολύπλοκους, λεπτούς και αδογμάτιστους χειρισμούς απαιτούν οι συμμαχίες μας και η εξωτερική μας πολιτική.

Στο πλαίσιο αυτό  έχει αξία να αναλογιστούμε τα προβλήματα και τα μαθήματα από δυο ιστορικούς συσχετισμούς, ότι δηλαδή από τους πρώτους που αναγνώρισαν τον  Λένιν και την Κυβέρνησή του των Μπολσεβίκων, ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Μπενίτο Μουσολίνι, αμφότεροι «επαναστάτες»  με τον τρόπο τους στις χώρες τους.

Ο Κεμάλ αναγνωρίζει την Κυβέρνηση των μπολσεβίκων  που τον ενισχύουν στον αγώνα κατά των Ελλήνων στην Μικρά Ασία.

Οι Ρώσοι μπολσεβίκοι, μετά την υπογραφή της Συνθήκης Μπρεστ-Λιτόφσ στις 3/3/1918, στην Λευκορωσία, αλλάζουν την μέχρι τότε εχθρική Τσαρική πολιτική έναντι των Τούρκων.

Ο Κεμάλ εμφάνιζε και προς τους Μπολσεβίκους τον αγώνα του ως εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιοκρατικό. Κατάφερε έτσι να πείσει το Λένιν ότι ήταν ιδεολογικά φιλικός προς τον Μπολσεβικισμό και ζήτησε την στήριξή του έναντι της αναγνώρισης της νέας Κυβέρνησης των Μπολσεβίκων (κάτι που της είχε προταθεί και είχε αρνηθεί η Ελλάδα το 1920 –μετά την ηλίθια εκστρατεία της στην Κριμαία εναντίον των Μπολσεβίκων υπο Δυτική πίεση…-έναντι της εγγύησης από τους Ρώσους της αυτονομίας της Σμύρνης  υπό Ελληνική Διοίκηση).

Έτσι ο Κεμάλ και ο Λένιν αλληλοαναγνωρίζονται ως νόμιμοι νέοι Κυβερνήτες Ρωσίας και Τουρκίας αντίστοιχα, ενώ θα ακολουθήσει στις 16 Μαρτίου 1921 (ενάμιση  χρόνο πριν από την τελική ολέθρια επίθεσή μας στην Άγκυρα…) η υπογραφή Συνθήκης Φιλίας και Αδελφότητος μεταξύ ΕΣΣΔ και Τουρκίας, εκχώρηση από την Σοβιετική Ένωση στην Τουρκία των κατεχόμενων εδαφών Καρς, Αρνταχάν και Αρτβίν, και υπογραφή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας σε χρήμα και πολεμικό υλικό.

Η παροχή στρατιωτικής βοήθειας συνίστατο σε 35.000 τυφέκια, εκατομμύρια σφαίρες, πυροβόλα όπλα, οβίδες, άλλο στρατιωτικό υλικό, δεξαμενές με πετρέλαιο και βενζίνη αλλά και 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια, όπως και  30.000 χρυσών ρουβλίων στον Τουρκικό «Ερυθρό Σταυρό» για τις ανάγκες των πληθυσμών που είχαν πληγεί από τους κατακτητές (εννοούσε τους Έλληνες).

O Κεμάλ στην απαντητική ευχαριστήρια επιστολή του έγραφε: «Aυτή η μεγαλοσύνη και η φιλανθρωπική πράξη της σοβιετικής Pωσίας ως προς τους άτυχους, τους οποίους η απληστία του ιμπεριαλισμού και η βαρβαρότητα των Ελλήνων έριξαν στην πιο φρικτή ανέχεια, θα εκτιμηθεί ανάλογα από τον τουρκικό λαό». Στις 29 Iουνίου 1921 δόθηκε η δεύτερη δόση των 5.000.000 χρυσών ρουβλίων.

Ο εναγκαλισμός Λένιν και Κεμάλ, και η βοήθεια των  Σοβιετικών στην Τουρκία, ανάγκασαν τους Αγγλογάλλους να αλλάξουν τακτική απέναντι των Ελλήνων, με φόβο για μια προσχώρηση του Κεμάλ στο ιδεολογικό στρατόπεδο του κομμουνισμού, που θα επηρέαζε καταστροφικά την ασφαλή διακίνηση των αντλούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου από την Μοσούλη και τον Καύκασο.

Η Ελλάδα έμενε έτσι στην ουσία άνευ συμμάχων, αποτελώντας πλέον μια ενοχλητική σφήνα για αυτούς, αφού τα συμφέροντα των Άγγλων υπερίσχυαν στις επιλογές τους και ταυτίζονταν με την τουρκική πλευρά.

Επομένως η νίκη των Kεμαλικών στο Σαγγάριο ήταν πρωτίστως νίκη των σοβιετικών όπλων, κάτι που απεκρύβη από το φιλο-σοβιετικό σύνδρομο έκτοτε και μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, με πανηγυρισμούς του «Ριζοσπάστη» για την ήττα μας στη Μικρασία («για την ήττα μας στη Μικρά Ασία , όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε, αλλά και την επιδιώξαμε!»)-αρκετούς  για να   είχε κηρυχτεί έκτοτε και ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΟ  ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ..) σε συνδυασμό με δικά μας ολέθρια λάθη και τις άθλιες προδοσίες των «συμμάχων»μας..

Ο αλληλοθαυμασμός Μουσολίνι-Λένιν

Εκτός από τον Κεμάλ, ο Λένιν και το νέο του καθεστώς βρήκαν έναν απρόσμενο σύμμαχο στην Δύση, την Κυβέρνηση  του Μπενίτο Μουσσολίνι, που από τον Οκτώβριο του 1922 κυβερνούσε την Ιταλία. Μετά από 2 μόλις μήνες αναπτύσσει διπλωματικές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση!

Ο δάσκαλος το επάγγελμα και αρχικά αναρχοσυνδικαλιστής σοσιαλιστής Μουσολίνι (1833-1945 σε όλη την πορεία του ως δημοσιογράφου και πολιτικού θα μελετήσει και θα αναπαράγει επαναστατικά και ριζοσπαστικά συνθήματα (είτε «Αριστερά» είτε «Δεξιά») και μέσα στο Φασιστικό Κόμμα που ίδρυσε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.  Σε ομιλία του στην Ιταλική Βουλή το 1921, πριν κερδίσει την εξουσία, θα εκδηλώσει  τον θαυμασμό του για τον Λένιν  χαρακτηρίζοντάς τον σαν «μεγάλο και φανταστικό μαέστρο, που κατά την σφυρηλάτηση του ανθρώπινου υλικού θα αναγκαστεί να διαπιστώσει ότι αυτό το υλικό είναι πιο σκληρό κι από τον μπρούντζο ή το μάρμαρο».

Σε άλλη του ομιλία ο Μουσολίνι αναφέρει: «Παραδέχομαι ότι ανάμεσα σε μας και τους κομμουνιστές δεν υπάρχει μεν καμιά πολιτική συγγένεια, υπάρχει ωστόσο πνευματική συγγένεια. Όπως εσείς, είμαστε κι εμείς της γνώμης ότι χρειαζόμαστε ένα συγκεντρωτικό  και ενιαίο κράτος που θα επιβάλει σε όλους και στον καθένα χωριστά μία σιδερένια πειθαρχία. Με μία μόνο διαφορά, ότι κι εσείς [σ.σ. απευθύνεται στους φίλους του  Λένιν στο Κοινοβούλιο] θα καταλήξετε στο ίδιο συμπέρασμα μέσα από έναν ταξικό σχεδιασμό κι εμείς μέσα από έναν εθνικό σχεδιασμό».

Σε διάκριση από την Γαλλία, η φασιστική Ιταλία θα ταχθεί  εξαρχής υπέρ «ρεαλιστικών» διπλωματικών σχέσεων με την Μόσχα. Στις 4/12/1922 (λίγο μετά την κατάκτηση της εξουσίας) ο Μουσολίνι θα αρχίσει τις διπλωματικές σχέσεις με τον Σοβιετικό Κομισάριο [Υπουργό] Κράσιν, για την σύναψη φιλικής εμπορικής συμφωνίας με την Μόσχα. Η φασιστική Ιταλία θα είναι μία από τις πρώτες χώρες που, όταν ακόμα ζούσε ο Λένιν, θα αναγνωρίσει επίσημα την Σοβιετική Ένωση.

Αντίστοιχα, ο Λένιν είχε πει για το Μουσολίνι, μετά την αποχώρησή του από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα λόγω διαφωνιών του για την έξοδο της Ιταλίας στον Α’ Πόλεμο «Οι σοσιαλιστες άφησαν να τους ξεφύγει ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να επαναστατήσει την Ιταλία»…

Προβληματισμοί και μαθήματα από τους ανωτέρω ιστορικούς συσχετισμούς

Οποιαδήποτε ψύχραιμη  ανάλυση θα απέφευγε την εύκολη καταγγελτική παγίδα «Να οι Μπολσεβίκοι άθλιοι, αφού τους αναγνώρισαν δυο «τέρατα» –ο σφαγέας των Ελλήνων Κεμάλ κι ο φασίστας Μουσολίνι»-τύπου «ο φίλος των εχθρών μου, εχθρός μου».

Ανεξάρτητα από πραγματικά επιτεύγματα υπέρ των εργαζομένων και των αποικιοκρατημένων λαών, τα λάθη και εγκλήματα του Μπολσεβικισμού και των οπαδών του –εκεί, κι εδώ, και παντού, είναι τόσα που δεν απαιτείται πρόσθετη   «a contrario» κριτική του.

Οι συσχετισμοί αυτοί σε ένα είναι εξαιρετικά χρήσιμοι: Για να διαλύουμε στις συζητήσεις μας μέσα στο λαό τις άκαμπτες θεοποιήσεις και λιτανείες υπέρ των Μπολσεβίκων από μέλη του ΚΚΕ, και άλλους κάθε απόχρωσης «αριστερούς» που δεν τους άσκησαν ποτέ καμιά κριτική και καταδικάζουν όποιον έχει αντιμπολσεβικικές ενστάσεις ως «φασίστα», «ακροδεξιό», «ναζί», «ανθέλληνα» κλπ…

Αφ’ ετέρου, οι αναγνωρίσεις αυτές πρέπει να ιδωθούν υπο το πρίσμα των τότε γεωπολιτικών και ιδεολογικών συνθηκών, αλλά και να μας διδάξουν Εθνοκεντρικούς χειρισμούς αδέσμευτης εξωτερικής πολιτικής.

Έτσι, η αναγνώριση των Μπολσεβίκων από τον Κεμάλ απλά ανέδειξε την «αέρινη» διπλωματική ικανότητα του- αιμοσταγούς πράγματι- Ιδρυτή του σύγχρονου Τουρκικού Έθνους, να αξιοποιήσει μια νέα γεωστρατηγική κατάσταση στα σύνορά του, παραμερίζοντας ψυχολογίες ενός αιώνα Ρωσοτουρκικών πολέμων, κάτι που απέτυχε απολύτως να πράξει η υπόδουλη στις επιταγές των Αγγλογάλλων Ελλάδα του Διχασμού, όταν της δόθηκε η ευκαιρία.

Ασφαλώς και η βοήθεια των μπολσεβίκων στον Κεμάλ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ήττα μας στην Μικρά Ασία.

Εξίσου όμως σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα δικά μας πελώρια πολιτικά και στρατιωτικά λάθη, με πρώτη την ηλιθιότητα να επιδιώξουμε με άκαπνους αξιωματικούς να προελάσουμε μέχρι την…Άγκυρα, για να έχουμε, λέει, εδάφη να εκχωρήσουμε όταν θα …(σίγουρα !!;;) υποχωρούσαμε!

Οι Μπολσεβίκοι έκαναν την πραξικοπηματική δουλειά τους, και ο Κεμάλ την δική του για το Έθνος του.

Όπως και οι τάχα σύμμαχοι μας Αγγλογάλλοι που μας ξεπούλησαν «στεγνά», αφού μας παρέσυραν /υποχρέωσαν σχεδόν να κάνουμε όλες τις «βρώμικες δουλειές» τους στην περιοχή

Εμείς τι κάναμε-‘η τι δεν κάναμε, είναι το θέμα…

Και αυτό πρέπει να το ενστερνιστούμε οι Έλληνες Πατριώτες χωρίς αυτομαστιγώσεις και ηττοπάθεια. Ότι δηλαδή, πρώτα εμείς πρέπει να γίνουμε ασκητικά και αγωνιστικά αυστηρότατοι με «εαυτούς και αλλήλους» -όσους βάζουν σε κίνδυνο τις τύχες της Πατρίδας, παρέχοντας ρωγμές αξιοποιήσιμες από τους όποιους  ικανούς  αντιπάλους μας, αποφεύγοντας την εύκολη ενοχοποίηση «των κακών ξένων», γιατί πρώτα από όλα μας φταίνε οι «κακοί Έλληνες»…

…αφού «Οι λαοί δεν έχουν φίλους-μόνο συμφέροντα»-, κι ας πράττουμε ευέλικτα και ταχύτατα αναλόγως…

Δεύτερο, η συμπάθεια –έστω μόνο πνευματική –Μουσολίνι- Λένιν, αποδεικνύει ιστορικά περίτρανα ότι τις τεμπέλικες καθαρές «διαχωριστικές γραμμές» και τα «μαύρο –άσπρο» δεν τα αγάπησε ούτε τα σεβάστηκε ποτέ η Ιστορία.

Και αναδεικνύει ιστορικά ότι σε φάση κρίσης ξεπροβάλλουν Εθνικοί ηγέτες που θα καθοδηγήσουν αυστηρά έως και αυταρχικά μεν καθεστώτα αλλά με μαζικές δράσεις και ευρεία λαϊκή υποστήριξη-όπως ήταν το Μουσολινικό αλλά και το Μπολσεβίκικο καθεστώς, αλλά και το Μπάαθ στο Ιράκ και άλλα, αρέσει, δεν αρέσει…

Είναι επιπλέον απόδειξη του δογματισμού μιας ανιστόρητης, κρυψίνοης Αριστεράς έτοιμης πάντα για στατικές «ταμπέλες»(«Μουσολίνι φασίστας» κλπ…) παραμερίζοντας την ιστορική εξέλιξη αλλά και την ώσμωση στα πολιτικοϊδεολογικά Κινήματα  στοιχείων και από αντίπερα ιδεολογίες, σε μια σύνθεση ανωτέρου επίπεδου που τους ξεπερνά…

Οι Έλληνες Πατριώτες δεν έχουμε κανένα άλλο δογματισμό, ούτε στο εθνικοκοινωνικό  σύστημα ούτε στην Εξωτερική Πολιτική και συμμαχίες που θα εφαρμόσουμε, πλην ενός απόλυτου δόγματος

«Πρώτα από όλα η Ελλάδα!»

Υπηρετώντας αυτό το δόγμα, θα αναζητήσουμε την αλήθεια «ακόμη και στην Κίνα!» όπως προτρέπει και ο Μωάμεθ στο Κοράνι!..

…αξιοποιώντας ως Κυβέρνηση στις προτάσεις και εξωτερικές συμμαχίες μας ό,τι καλύτερο έχει να μας προσφέρει η σύγχρονη πολιτικοϊδεολογική  και κοινωνικοοικονομική σκέψη, έχοντας όμως μεγάλη επαγρύπνηση να μην «ξεφύγει» τίποτε από την πλεξίδα που εμείς –και μόνο εμείς- θα πλέκουμε για το καλό της Πατρίδας μας και του Λαού μας-μαζί του….

ΑΛΚΗΣ ΑΡΡΙΑΝΟΣ

Πηγές:

– Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Περί Μπολσεβίκων, ιστορικών και συλλογικής μνήμης, άρθρο στα Νέα

– Δημήτριος Τσάκωνας, «Εμβάθυνση στις αιτίες της αποτυχίας της Μικρασιατικής εκστρατείας, περιοδικό ΤΟΤΕ τεύχος 4»

– Γ. Κουρκούτης  Οκτώβριος 1917 -100 χρόνια μετά-Η Επανάσταση της Βίας και των Ψευδαισθήσεων-Εκδόσεις « ΠΕΛΑΣΓΟΣ»

(Φ. 222)

Η Ηθική της Αριστεράς

Χωρίς τίτλο.jpg

Πρώτη φορά Αριστερά – δεύτερη φορά Αριστερά, ο Πασοκο-Σύριζα ως αντιπολίτευση καταδίκαζε το ρουσφέτι, τον έλεγχο του Κράτους, καταδίκαζε τα πράσινα και μπλε παιδιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε με το σύνθημα της Ηθικής Αριστεράς, αλλά ήδη ως αντιπολίτευση είχε δώσει τα δείγματα ότι έχει μεταλλαχθεί σε «νέο ΠΑΣΟΚ», αφού άνοιξε τις πόρτες του σε όλους τους διαπλεκόμενους του ΠΑΣΟΚ, βουλευτές και στελέχη. Ο λόγος, η ανικανότητά του να κυβερνήσει και να δημιουργήσει ένα νέο κομματικό κράτος. Έτσι τα «δικά τους παιδιά», σύμβουλοι, συνεργάτες, αποσπασμένοι, μετακλητοί, διορισμένοι, τοποθετήθηκαν σε θέσεις-κλειδιά.

Χωρίς τίτλο.jpg

Παράδειγμα, ο πρώην (;) ΠΑΣΟΚ υπουργός Κουρουμπλής, ο οποίος είχε διορίσει ολόκληρα χωριά ως ΠΑΣΟΚ, κι όταν ανέλαβε το υπουργείο Υγείας, μετέφερε τα «δικά τους παιδιά» στο υπουργείο Υγείας, σύζυγος, συγγενείς, ανήψια, φίλοι, σε θέσεις κλειδιά.  Στο υπουργείο Εσωτερικών, είχαμε «εσωτερικές αλλαγές», αλλά και ειδικές αποσπάσεις, όπως η σύζυγος του προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση, Αγγελική Παπάζογλου, ως ειδική σύμβουλος. Όταν άλλαξε υπουργείο και μεταφέρθηκε στο Ναυτιλίας, εκτός από τα δικά τους παιδιά, διόρισε σε υπηρεσίες όπως ΔΑΛ, ΡΑΛ, Οργανισμούς, Οίκο Ναύτου, ειδικούς συμβούλους, νομικούς συμβούλους, ώστε να έχει τον πλήρη έλεγχο των δομών του κράτους.

Η Αριστερά ή πρώην ΠΑΣΟΚ έδειξε το αληθινό πρόσωπό της. Το ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΣΟΚ κυβερνά, προσπαθεί να ελέγξει το κράτος προς προσωπικό όφελος. Διεθνιστές – φιλελεύθεροι – μαρξιστές, χωρίς ηθικούς φραγμούς έχουν βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο ελέγχου του κράτους με τα «δικά τους παιδιά».

(Φ. 211)

Ευρώπη, εμπρός!

Χωρίς τίτλο.jpg

Εν μέσω δρακόντειων μέτρων ασφαλείας, με πάνοπλους αστυνομικούς, έφιππες περιπολίες και ελικόπτερα να υπερίπτανται, πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις Τιμής για την Εθνική Επέτειο των Γάλλων, την εορτή της Ζαν ντ’ Αρκ.

Οι Γάλλοι Εθνικιστές όλων των τάσεων (από τους φιλοβασιλικούς ως τους ριζοσπάστες πατριώτες) δεν αναγνωρίζουν την 14η Ιουλίου ως Εθνική Εορτή, αφού αυτή συνδέεται με την καταστροφική για τις εθνικές παραδόσεις, μασωνική και αδελφοκτόνο Γαλλική Επανάσταση, αλλά τιμούν την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου την Ιωάννα της Λωραίνης (1412-1431), την νεαρή ηρωίδα η οποία τέθηκε επικεφαλής του Γαλλικού στρατού κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και τον οδήγησε νικηφόρα εναντίον των Άγγλων εισβολέων της πατρίδος της, καθοδηγούμενη από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και την Αγία Αικατερίνη, μορφές εξαιρετικά συμβολικές για την ίδια, και την οποία η Καθολική Εκκλησία καταδίκασε στον δια της πυράς θάνατο.

Σε μια ιστορική και συμβολική συγκυρία, την ίδια ώρα που οι εθνικιστές τιμούσαν την Ιστορία της πατρίδος τους, στον προεδρικό θώκο της Γαλλίας ανέβαινε ο «Πρόεδρος των Μπάνκστερς», Εμμανουέλ Μακρόν, (οι Εθνικιστές τον αποκαλούν «Εμμανουέλ Μασόν»), τέως (;) υπάλληλος των Ρόθτσιλντ.

Με συνθήματα όπως «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, Εθνικιστές», «Η Γαλλία στους Γάλλους», «Αφεντικά στο σπίτι μας», «Μασώνοι στην φυλακή», «Πρώτα η Γαλλία, πάντα η Γαλλία», οι Γάλλοι Εθνικιστές πραγματοποίησαν διαδοχικές πορείες στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, με κατεύθυνση το άγαλμα της εθνικής τους ηρωίδας.

Χωρίς τίτλο.jpg

Οι Γάλλοι Εθνικιστές, όπως και εθνικιστικά κινήματα άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, στήριξαν καθ’ όλη την διάρκεια των πολιτικών διώξεων και στηρίζουν τους Έλληνες αγωνιστές του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, στον κοινό αγώνα, να πάρουμε τις Πατρίδες μας πίσω από την σκληρή κατοχή των διεθνών τραπεζιτών και των ντόπιων ενεργουμένων τους.

Στο πλαίσιο αυτό, στις 13 και 14 Μαΐου, παρέστη η Διευθύντρια της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, κ. Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά, σε τρεις εκδηλώσεις που οργάνωσαν κόμματα και φορείς. Βασικοί άξονες, η καλύτερη συνεργασία των Ευρωπαίων Εθνικιστών, η αποτροπή της τουρκικής εξάπλωσης και του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη, και εις ό,τι μας αφορά η παρουσίαση και προώθηση των θέσεων των Ελλήνων Εθνικιστών, και η στήριξη στα εθνικά μας θέματα.

Στο ΙΙΙ Φόρουμ των Ευρωπαίων Εθνικιστών, με το σύνθημα «Εμπρός!», αναφερθήκαμε στην πορεία του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος της Χρυσής Αυγής, εξηγήσαμε τις αιτίες πίσω από τα καταστροφικά για την Ελλάδα μνημόνια, και τις συνέπειές τους, και τις πρακτικές αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας από τους υπαλλήλους της ΝΤΠ.

Στην συζήτηση που ακολούθησε, εντύπωση προκάλεσε το ότι ο ελληνικός λαός είναι ομοιογενής και ότι δεν υπάρχουν (ακόμη) τζαμιά στην Ελλάδα, ενώ για τους Ευρωπαίους συναγωνιστές αποτελούν ένα από τα μεγάλα προβλήματα των χωρών τους, και θεωρούν ότι οι Έλληνες έχουμε ακόμη περιθώριο να σταματήσουμε την ισλαμική διείσδυση.

Αναφερθήκαμε στον αγώνα της Χρυσής Αυγής και στους δολοφονημένους συναγωνιστές μας, Γιώργο Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη, και υποσχεθήκαμε ότι η καλύτερη εκδίκηση θα είναι η νίκη μας!

Λάβαμε μέρος σε δύο πορείες και απευθύναμε χαιρετισμό στον οποίον αναφέραμε χαρακτηριστικά: «Η Τιμή στην εθνική σας ηρωίδα αποτελεί πολιτική πράξη. Αποτελεί πολιτική πράξη να προσερχόμαστε στις Θερμοπύλες για να τιμήσουμε τον βασιλιά Λεωνίδα ο οποίος με τους Σπαρτιάτες και τους Θεσπιείς διαφύλαξαν την Ευρώπη από τις ασιατικές ορδές. Είναι πολιτική πράξη να τιμούμε τους πεσόντες των Ιμίων απέναντι στην τουρκική εισβολή, και να είμαστε σήμερα εδώ, στο άγαλμα της Ζαν ντ’ Αρκ, απέναντι στον πολυπολιτισμό των απάτριδων. Είναι πολιτική πράξη να παίρνουμε θέση στις τάξεις των αγωνιστών με τους οποίους δεν μοιραζόμαστε μόνον την επιθυμία αλλά την απόφαση να γίνει ξανά γόνιμη η γη της Ευρώπης και να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στις προκλήσεις της εποχής μας».

Στην δεύτερη πορεία της ημέρας, πορευτήκαμε μαζί με παλαιούς φίλους, στενούς συνεργάτες του ιδρυτή του Front National, Jean Marie Le Pen, ορισμένοι εκ των οποίων είναι υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές του ερχομένου μηνός. Ανταλλάξαμε εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών, το πείραμα γενοκτονίας που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, και το δέον γενέσθαι στην Ευρώπη. Με την υπόσχεση να εντείνουμε τον αγώνα μας με μέθοδο και εντός της κοινωνίας για τα δίκαια των Ευρωπαϊκών Εθνών και την σωτηρία του πολιτισμού μας.

(Φ. 201)

Μνήμη Eλένης Παπαδάκη (1908 – 1944)

 

ceb5cebbceadcebdceb7cf82-cf80ceb1cf80ceb1ceb4ceaccebaceb71

Συντάσσω το παρόν μικρό κείμενο, αναφορά μου σε αυτήν την τεράστια καλλιτεχνική ύπαρξη, η οποία φώτισε για πάνω από είκοσι χρόνια το σανίδι του Εθνικού μας θεάτρου και βρήκε τραγικό τέλος στις εγκαταστάσεις της ΟΥΛΕΝ στην περιοχή της Νέας Ιωνίας, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες πατριώτες, ένα απο τα κρύα βράδια των Δεκεμβριανών του 1944.

Χειρότερο από το να μην σε θυμούνται, είναι το να σε θυμούνται για λάθος λόγο. Ετσι και στην περίπτωση της Παπαδάκη, ο μοναδικός λόγος που κάποιος θα γράψει δύο γραμμές για αυτό το όνομα, δεν είναι παρά η στείρα αναφορά για λόγους ιστορικούς αλλά και πολιτικαντισμού ίσως, σε σχέση με την πολιτική της δολοφονία η οποία όμως διαθέτει και μια ακόμα εντονότερη στα δικά μου καλλιτεχνικά μάτια σημειολογία, αυτήν της πολιτιστικής δολοφονίας, μιας και ουδείς εκ του πνευματικού κόσμου πέραν ελαχίστων, φαίνεται πως γνωρίζει το όνομα αλλά και την συμβολή της στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου κατά την διάρκεια κυρίως του μεσοπολέμου. Μια παρουσία πέραν των δύο δεκαετιών  με εκπληκτικές αποδόσεις των ρόλων της ως κεντρικής ηθοποιού του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου.

Μέσα στο ψάξιμό μου για αυτήν την γυναίκα – σύμβολο, αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη και πλέον αλγεινή εντύπωση, είναι πως ουδείς εγνώριζε σχεδόν το όνομα κάν, ανάμεσα σε σύγχρονους καλλιτέχνες,κάτι που με έκανε να συμπεράνω πως η δολοφονία αυτού του ανθρώπου δεν σταμάτησε εκείνο το κρύο βράδυ, αλλά συνεχίστηκε και πολύ αργότερα με την απάλλειψη της μνήμης και της συνεισφοράς της στο θεατρικό σανίδι, καταδυκνείοντας εν τέλει πως βασικό κριτήριο δεν είναι η προσφορά και η δουλειά κάποιου, αλλά πολύ πιο ταπεινά ζητήματα όπως η ανθρώπινη μισαλλοδοξία και οι απόψεις περί πολιτικής.

Είμεθα άπαντες υπεύθυνοι για αυτή την απάλειψη της μνήμης, η οποία στην περίπτωση Παπαδάκη συντελεί και στην εκτράχυνση της πνευματικότητός μας αλλά και την αλλοτρίωση του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής καλλιτεχνίας.

Αγαπητή μου Ελένη, γνωρίζω πως η κοινωνία μας η γεμάτη υποκρισία, αενάως αναζητούσα το ιδεατόν αλλά επιλέγουσα πάντοτε το χειρότερο δυνατόν, δεν έχει θέση για τους άξιους, διότι εάν είχε είμαι σίγουρος πως θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα τούτη την στιγμή.

ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΣ

(Μνήμη ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη)

Αθλιοι πλέον πάψετε

με στόμφο να θρηνείτε

σιχαμερώς και γοερώς

το ψεύδος να υμνείτε

Κατατρεγμός των αξιών

τον τόπο αυτόν βαραίνει

αέναος,άνισος αγών

και το κακό πληθαίνει

Μαύρες σκιές περιγελούν

το φως και την ελπίδα

το μέρος τούτο οδηγούν

χωρίς μιαν ηλιαχτίδα

Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς

ετούτη εδώ την πλάση

η αλήθεια δεν εμπόρεσε

το να σε ξεπεράσει

Πάνος Χατζηγεωργιάδης


 

Το θεατρικό έργο «Για την Ελένη», «ανασταίνει» για πρώτη φορά στο θέατρο την τραγική ιστορία της μεγάλης ηθοποιού του Μεσοπολέμου Ελένης Παπαδάκη.

Το έργο που σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης βασίζεται τόσο στο μυθιστόρημα του Μ. Ελευθερίου «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» (εκδ. Μεταίχμιο, 2006) όσο και σε υλικό αρχείου. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον Εμφύλιο και τώρα επιστρέφει με την Μαρία Κίτσου ως Ελένη Παπαδάκη και τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στον βωβό ρόλο του εκτελεστή της.

Το «Για την Ελένη» ανεβαίνει στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.

(Φ.176)

Δεκέμβριος 1944: Εργα και ημέρες του ΚΚΕ

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 αρχίζουν τα Δεκεμβριανά.
Ο όρος, είναι μία εξωραϊσμένη απόδοση της κομμουνιστικής εγκληματικής ανταρσίας για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας, λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατοχής.
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Οι κομμουνιστές προσήλθαν σε ένα απαγορευμένο
από την αστυνομία συλλαλητήριο, οπλισμένοι ακόμη και με ελαφρούς όλμους μικρού διαμετρήματος. Η πρόθεσή τους ήταν φανερή. Ήταν αποφασισμένοι να συγκρουσθούν με το Κράτος. Και το έκαναν.
Οι κομμουνιστές έκτοτε, προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η αστυνομία άρχισε πρώτη τους πυροβολισμούς. Λες, και αν είναι έτσι, αυτό τους απαλλάσσει από το έγκλημα. Ε, δεν πας διάβολε
σε «ειρηνικό» συλλαλητήριο με πολυβόλα…
Σήμερα λοιπόν και εις μνήμην των νεκρών της θηριωδίας των σταλινικών καθαρμάτων, θα θυμηθούμε μερικά γεγονότα, που δεν σηκώνουν καμία δικαιολογία, ενώ απεικονίζουν θαυμάσια
τον προδοτικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Ας ανατρέξουμε στο έργο της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) του ΓΕΣ με τίτλο: «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης». Θα σταθούμε μόνο στον Ε΄ τόμο:
α. Στην σελίδα 167 βρίσκουμε το Σύμφωνο Πετριτσίου της «12 Ιούλη 1943», σύμφωνα με το οποίο ο σ. Γιάννης Ιωαννίδης και ο σ. Δουσάν Δασκάλωφ, συμφώνησαν μεταξύ των άλλων την εγκαθίδρυση στα Βαλκάνια, Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία (!) και την Σερβία, ενώ δίδεται στην Βουλγαρία έξοδος στο Αιγαίο (από πού άραγε;)
β. Στην σελίδα 203, θα διαβάσει ο έκπληκτος αναγνώστης, τι συνυπέγραψαν ο σ. Καπετάν Κίτσος με τον Γερμανό Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, στο Σύμφωνο του Λειβαδίου την 1η Σεπτεμβρίου του 1944. Πρώτο και καλύτερο, ότι ο ΕΛΑΣ «αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μην εμποδίση την υποχώρησιν του Γερμανικού Στρατού, μπαίνοντας σε κάθε εκκενούμενο τμήμα, μετά και την
υποχώρησιν και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου».
γ. Μία σελίδα μετά, στην 204, υπάρχει το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου» που υπέγραψαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 1944, οι Βούλγαροι Φιλίπποβιτς και Γιούνωφ και ο «Έλληνας» Στασινόπουλος. Στο σύμφωνο αυτό, μεταξύ των άλλων ωραίων, αποφασίστηκε όπως «το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο ΕΛΑΣ, αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν διεθνή Μακεδονίαν, μετά το τέλος του πολέμου».
Και μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα και χαλκευμένα, διότι θα τους κολλήσουμε στα μούτρα την απάντηση του ΚΚΕ στην ΔΙΣ, όταν του ζήτησε και τα δικά του αρχεία για να τα συμπεριλάβει στην έκδοση. Τότε θα γελάσει ακόμη και η μούμια του Λένιν.
Και ερχόμαστε στην υπ’ αριθμ.1010/11-3-65 εγκύκλιο, του τότε Πρωθυπουργού και υπουργού ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος με αφορμή την προσπάθεια διεισδύσεως της κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» στα σχολεία, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «Εχθρόν του Έθνους και της Δημοκρατίας».
Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και στην έκδοση του 1968 διαβάζουμε ότι: «….Στην πραγματικότητα, αυτοί (δηλαδή το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ) πολεμούσαν κυρίως εναντίον των μη κομμουνιστικών αντάρτικων ομάδων, όπως αυτή του Σ/χου Δημητρίου Ψαρρού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, ή τον πιο σημαντικό ΕΔΕΣ, του οποίου ηγείτο ο Σ/χης Ναπολέων Ζέρβας. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, μιλώντας στην Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τσώρτσιλ είπε ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ ‘’απλώς έπαιρναν τα όπλα μας, ξάπλωναν και περίμεναν τη στιγμή να αρπάξουν την εξουσία στην πρωτεύουσα’’».
Και τελειώνουμε με ένα ντοκουμέντο που το αφιερώνουμε στην ΝΔ και τον Σαμαρά. Είναι το υπ’ αριθμ. 204 ΦΕΚ τεύχος 1ο, με το οποίο καταργείται ο όρος «Συμμοριτοπόλεμος» και καθιερώνεται ο όρος «Εμφύλιος», καθώς επίσης και αποδίδονται ως λευκαί περιστεραί στην κοινωνία, διάφοροι σφαγείς μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο καπετάν Γιώτης (Φλωράκης) και ο Μάρκος Βαφειάδης (ο «γελοίος» κατά τον Λεωνίδα Κύρκο) τον οποίο και ασπάστηκε, ως μη όφειλε, ο Στρατηγός Τσακαλώτος…
Το ωραίο είναι, ότι το εν λόγω ΦΕΚ, έχει υπογράψει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης και μετά ο ίδιος, γύριζε στις στρατιωτικές λέσχες και αλλού και έδινε διαλέξεις σαλιαρίζοντας, ότι επρόκειτο περί συμμοριτοπολέμου και όχι περί εμφυλίου. Τι να πει κανείς. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως την Πετρούλα την βόλεψε ο Κ. (με κεφαλαίο το «Κ», κύριε διορθωτά), ενώ τα παιδιά μας, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, μήτε ως σερβιτόροι. Νάναι καλά ο αδέκαστος δικαστής.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα του ΚΚΕ για την βίαιη
κατάληψη της εξουσίας. 72 χρόνια μετά, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι οχτροί μπήκαν πλέον στην πόλη και ροκανίζουν τα θεμέλια του Ελληνισμού.
Ροκανίζουν, οι διάφοροι απίθανοι, το τρίπτυχο πάνω στο οποίο ο Ελληνισμός στηρίχτηκε 3.000
χρόνια τώρα. Την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια. Με οδηγό και έχοντας πάντα στην καρδιά μας το «παράδειγμα του Μακρυγιάννη ας είναι για μας φωτεινό», η Χρυσή Αυγή ορθώνεται τοίχος απροσπέλαστος στα υποχθόνια σχέδιά τους με την υπόσχεση ότι «δεν θα περάσουν».
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει τους ήρωες του Μακρυγιάννη!
Χ.Μ.

(φ.177)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑