Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΝΑΤΟ: Απαιτεί νέους εξοπλισμούς, στηρίζει την «ανοιχτή κοινωνία»

 

11111
Ερυθρά Ημισέληνος-Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Ριτσώνα Ευβοίας

Την ώρα που οι κυβερνώντες την χώρα μας εκλιπαρούν τις ΗΠΑ για βοήθεια σε αμυντικό υλικό και ζητούν την παραμονή των νατοϊκών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, το ΝΑΤΟ επαινεί την Τουρκία για την κρίσιμη γεωγραφική θέση που κατέλαβε στον πλανήτη, για το καλό της συμμαχίας, αλλά και την φιλοξενία 3.000.000 προσφύγων.

Τα προηγούμενα προέρχονται από το «Εθνος της Κυριακής» 20/11/16, όπου διαβάσαμε ότι, κάτι πρέπει να κάνουμε επειγόντως, για προλάβουμε την κούρσα των τουρκικών ΕΔ στους εξοπλισμούς, αλλά και από την επίσημη ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η αριστερά, μετά την κατάληψη της κυβερνήσεως, έχει σταματήσει τον αγώνα εναντίον του ΝΑΤΟ, το οποίο με την σειρά του, σε κρίσεις υπεροψίας, μετά την νίκη αυτή, παραβιάζει ακόμη και τα βασικά θέσφατα της διπλωματίας.

Το ΝΑΤΟ απαιτεί εξοπλισμούς

Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ J. Stoltenberg στις 18/11/16 μίλησε στο German Marshal Fund of the United States (GMF) επαναλαμβάνοντας, τις κατά την άποψή του, τρείς παλαιές ουσιώδεις προϋποθέσεις, που θα συνοδεύσουν την νέα Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία των ΗΠΑ, η οποία θα επιχειρεί στην Ευρώπη από τις αρχές του 2017.

Οι προϋποθέσεις είναι: «Να διαθέσουν οι χώρες περισσότερα χρήματα για καλύτερες δυνατότητες. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ να λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι συναγωνιστικά. Εμπλοκή στις επιχειρήσεις της ΕΕ συμμάχων του ΝΑΤΟ μη Ευρωπαίων.»

Το πρώτο τμήμα του συνθήματος αυτού αφορά σε προτροπή του ΝΑΤΟ για περισσότερους εξοπλισμούς, παρά την οικονομική κρίση, η οποία εξανάγκασε τα κράτη να μειώσουν τελευταία τα έξοδα σε στρατιωτικές δαπάνες.

Εφόσον η χώρα μας εξακολουθεί να παραμένει στο ΝΑΤΟ, μπορεί να ανταποκριθεί με αύξηση προσωπικού, άριστη εκπαίδευση και ποιοτική συντήρηση του υφιστάμενου υλικού. Ο νατοϊκός αυτός στόχος, που προσδιορίζεται σε 2-3%  του ΑΕΠ, θα αυξήσει την επιχειρησιακή ικανότητα προς όφελος του έθνους μας, το οποίο θα καταστεί περισσότερο αξιόμαχο, σε συνδυασμό με την ποιότητα του προσωπικού και την επιχειρησιακή κατάσταση του υλικού.

Αλ. Τσίπρας: Οι ΕΔ σε ρόλο διαχειριστή

Αντί αυτού ο υπουργός δήλωσε σε ημερίδα του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος στην Θεσσαλονίκη της 23/11/16 ότι, θα μετατρέψει τις ΕΔ σε διαχειριστή κατασκευαστικής εταιρείας. Παραθέτουμε αυτούσια τα λόγια του: «Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια και ένα μεγάλο μέρος της διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης. Αυτό σημαίνει ότι αναπτύσσονται δυνατότητες εξυπηρέτησης όλης αυτής της ανάγκης που έχει προκύψει από το προσφυγικό πρόβλημα. Εδώ θα πρέπει να υπάρχει η συνέργεια των ελληνικών επιχειρήσεων, όχι μόνο για να εξυπηρετήσουμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα. Αυτοί είναι περαστικοί, σήμερα βρίσκονται εδώ, αύριο ελπίζουμε – και θα κάνουμε τα πάντα για αυτό – θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Είναι η ανασυγκρότηση εκείνων των χωρών που θα κληθούν να πάρουν πίσω τους πρόσφυγες.» Όσον αφορά στην νεολαία που καλείται να υπηρετήσει την πατρίδα, αντί να τους καταστήσει ικανούς οπλίτες στα πεδία των μαχών, τους καθιστά μελλοντικούς μαχητές υπολογιστών. Ας δούμε την σχετική παράγραφο:  «Ήδη είμαστε έτοιμοι να υπογράψουμε μία μεγάλη συμφωνία με τη Microsoft που θα δώσει τη δυνατότητα στους στρατεύσιμους να παίρνουν πτυχίο επαγγελματικής κατάρτισης στους υπολογιστές, οι νεοσύλλεκτοι που δεν έχουν μέχρι τώρα καμία εκπαίδευση πάνω σε αυτόν τον τομέα, ή στα μόνιμα στελέχη μας ώστε να μπορούν να παίρνουν εξειδίκευση.»

Στον τομέα της συμπληρωματικότητος ΝΑΤΟ-ΕΕ, δεν μας βρίσκει σύμφωνους σε εθνικό επίπεδο, θα μπορούσαμε όμως να συμφωνήσουμε θέτοντας διαφορετικές προτεραιότητες κατά περίπτωση. Το ΝΑΤΟ είναι διαφορετικό από την ΕΕ και όποια ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση θα καταστήσει το πρώτο προϊστάμενο της δευτέρας, της οποίας τα συμφέροντα είναι διαφορετικά.

Όσον αφορά στην αυξημένη εμπλοκή μη Ευρωπαίων (non-EU NATO Allies) θα διαφωνήσουμε κάθετα, διότι θα εκτρέψει την συμμαχία από τον φυλετικό της προσδιορισμό. Εδώ είναι το κρίσιμο στοιχείο. Μία συμμαχία, χωρίς φυλετική συνοχή, χωρίς κοινή θρησκεία, είναι ευάλωτη – όργανο των ισχυρών και όχι των αξιών που προστατεύει. Ο γ.γ. παρουσίασε το παράδειγμα ΗΠΑ-Καναδά, στην δύση, Νορβηγίας-Ισλανδίας στον βορρά, προκειμένου να προβάλλει την Τουρκία-Αλβανία, στα νοτιοανατολικά. Το τελευταίο αποτελεί απόδειξη της αμοραλιστικής πολιτικής στην οποία στρέφεται το ΝΑΤΟ.

ΝΑΤΟ-Τίρανα-Αγκυρα

Οι πρόσφατες κλιμακούμενες προκλήσεις των Τιράνων και της Άγκυρας προφανώς ενθαρρύνονται από την αμοραλιστική πολιτική του ΝΑΤΟ, το οποίο προσπαθεί να εξασφαλίσει τα πάγια συμφέροντα της αμερικανικής στρατιωτικοβιομηχανικής ελίτ (υποχείριο της οποίας είναι διαχρονικά το κόμμα των Δημοκρατικών), λίγο πριν από την ανάληψη της προεδρίας των Η.Π.Α. από τον Ντόναλντ Τραμπ. Προς τούτο, απαιτείται εγρήγορση και επαγρύπνηση προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες εξελίξεις για την χώρα μας, τις επόμενες 60 ημέρες.

Προτεραιότητα η Ελληνική

αμυντική βιομηχανία

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε σε ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο των προτάσεων του γ.γ.. του ΝΑΤΟ. Η πολυτυπία των μέσων είναι χρήσιμη προς το παρόν. Με δεδομένη την διαφορετικότητα των τύπων (πχ οχημάτων μάχης, αντιαεροπορικών βλημάτων κ.α.) εντός της συμμαχίας, η οποία εξυπηρετεί την χώρα μας από πλευράς προμήθειας ανταλλακτικών, θα μπορούσαμε να την υποστηρίξουμε. Αλλωστε, σε πολλούς τομείς θα μπορούσαμε να αναλάβουμε ηγετικό ρόλο και να προωθήσουμε τις εθνικές μας θέσεις. Το ΝΑΤΟ επιθυμεί εάν είναι δυνατόν ένα και μοναδικό τύπο για τον συγκεντρωτικό έλεγχο και προμήθεια, όμως κάτι τέτοιο θα καθιστούσε τα μέσα δέσμια της συμμαχίας και των υπόπτων ιδιωτικών εταιριών όπλων. Με βασικό κριτήριο το κόστος οδηγεί τα κράτη μέλη σε συγκεκριμένες προμήθειες.

Η χώρα μας πρέπει επειγόντως να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία, και μάλιστα κρατική, προκειμένου να αναλάβει εθνική αποστολή με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτάρκεια, συνεπώς εθνική ανεξαρτησία. Κατά το πρόσφατο παρελθόν οι ΕΔ απέδειξαν τις δυνατότητες στον τομέα αυτό παρά την περιορισμένη κρατική υποστήριξη και την μηδενική κατεύθυνση. Οι εξαγωγές αμυντικού υλικού θα ισοσταθμίσουν τις εισαγωγές και την εκ τούτων συνεπαγόμενη εξαγωγή συναλλάγματος. Η ποιότητα των υλικών θα ενθουσιάσει τους συμμάχους και θα ενισχασει την παραγωγική συμμετοχή και επιρροή στην συμμαχία.

Το ΝΑΤΟ υπέρ της «Ανοιχτής κοινωνίας»

Έχουμε γράψει στο παρελθόν ότι το ΝΑΤΟ, όπως ανακοίνωσε διά του γ.γ., ενδιαφέρεται για τον ρόλο του στις δικές του ανοικτές κοινωνίες και για την αλλαγή του κόσμου προς την πολυπολιτισμική αλλαγή, που συντελείται.

Στο πλαίσιο αυτό, κατά την άποψή μας, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε στις 18/11/16 ότι θα πραγματοποιηθούν διαδοχικά τα εγκαίνια δύο ανακατασκευασμένων δομών φιλοξενίας στην Ριτσώνα (Χαλκίδα) και στο Κουτσόχερο (Λάρισα). Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, και τα δύο κέντρα κατασκευάστηκαν με την κοινή προσπάθεια και τη συμβολή του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, της Ερυθράς Ημισελήνου, της πρεσβείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Τα εγκαίνια στην Ριτσώνα, για 160 οικογένειες προσφύγων, πραγματοποιήθηκαν στις 22/11/16 και ο ΑΝΥΕΘΑ στον χαιρετισμό του είπε: «Μία επιβεβαίωση και ταυτόχρονα επιβράβευση αποτελούν τα λόγια συμπαράστασης του προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, ο οποίος ευχαρίστησε την Ελλάδα για όσα έπραξε και πράττει για την αντιμετώπιση της δύσκολης υπόθεσης του προσφυγικού, δίνοντας έμφαση στην ανθρώπινη πλευρά του όλου θέματος, την οποία ανέδειξαν οι Έλληνες τόσο στα νησιά στην πρώτη υποδοχή όσο και στους τόπους φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα.»

Τα εγκαίνια της δομής στο Κουτσόχερο, δυνατότητος 2.000 προσφύγων, πραγματοποιήθηκαν στις 23/11/16, από τον ΑΝΥΕΘΑ, παρουσία δύο Αντιστρατήγων και δύο Αντιπτεράρχων των Ελληνικών ΕΔ. Ο ΑΝΥΕΘΑ υπενθύμισε ότι «Δημιουργήσαμε πάνω από πενήντα δομές φιλοξενίας», καθώς και ότι: «Εμείς κάνουμε κάθε προσπάθεια, ώστε κάθε ευρώ το οποίο μπαίνει στη χώρα, να έχει δύο χαρακτηριστικά: να είναι επ’ ωφελεία των προσφύγων και των μεταναστών και δεύτερο να ενισχύει την όλη υπόθεση της διαχείρισης του προσφυγικού. Αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο κερδοφορίας.»

Από πλευράς μας παρατηρούμε την στάση (απουσία) της Ελληνικής Εκκλησίας κατά τον «αγιασμό» και τις αντοχές των στελεχών των ΕΔ στο ανατιθέμενο πάρεργο. Θα αναρωτηθούμε για τον λόγο διαθέσεως τόσων μουσουλμανικών κονδυλίων στην χώρα μας και όχι σε κάποια αραβική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι παρόμοιες, παρέχεται ανάλογη υγειονομική περίθαλψη, υφίστανται θρησκευτικές εγκαταστάσεις και θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής των προσφύγων με μεγάλη ευκολία, λόγω αποστάσεως.

Παρά το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ αποτελείται ως επί το πλείστον από Χριστιανικές χώρες, όπως και η δική μας, την οποία εκμεταλλεύεται σήμερα, ενδιαφέρεται να προσεταιριστεί μουσουλμανικές, υποκρινόμενο αλληλεγγύη. Παράλληλα οι κυβερνώντες την Ελλάδα, παρότι άθεοι, ενεργούν σαν να ήταν μουσουλμάνοι, παρέχοντας θρησκευτικά δικαιώματα σε ανθρώπους σαν να ήταν υπήκοοι.

Οι παραλογισμοί αυτοί των κυβερνώντων (εξωτερικού και εσωτερικού) οφείλονται στην έλλειψη ηθικής, λόγω του υλισμού που κυριαρχεί στην καπιταλιστική και ταυτόχρονα μαρξιστική σκέψη της ηγεσία τους.

Ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής βροντοφώναξε το 1946 νέο ιστορικό ΟΧΙ προς συμμάχους, σε ανάλογη περίπτωση. Μόνη λύση αποτελεί η ανάκαμψη των εθνικών δυνάμεων που βασίζονται στην πατροπαράδοτη ηθική και στο δίκαιο, για την πατρίδα και τον λαό.

Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

 

Aπαιτείται εγρήγορση και επαγρύπνηση

προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες

εξελίξεις για την χώρα μας, τις επόμενες 60 ημέρες

  


Ποια στάση θα κρατήσει ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ;

 

Ο εν αποστρατεία Αμερικανός στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους πρώην επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και πρώην Διευθυντής της CIA εδήλωσε ότι θα αποδεχθεί ευχαρίστως πρόταση θέσεως στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Πετρέους παραιτήθη αυτοβούλως από την CIA το 2012 για προσωπικό λόγο. Εν τέλει, στον στρατηγό προτάθηκε η θέση του αρχηγού των Αμερικανικών ΕΔ ως υπουργός Αμύνης. Ο στρατηγός αποτελεί «κόκκινο πανί» για την Τουρκία λόγω του «συμβάντος της κουκούλας» (τσουβάλ ολαγί), όταν στις 4 Ιουλίου του 2003 στην οροσειρά Ζαπ του Βορείου Ιράκ μία ομάδα τούρκων στρατιωτικών συνελήφθη και μετεφέρθη με κουκούλες στα κεφάλια για ανάκριση από τους Αμερικανούς. Οι τούρκοι ελευθερώθηκαν μετά από 60 ώρες κατόπιν επισήμου διαβήματος της Τουρκίας στις ΗΠΑ. Όταν κατόπιν ο στρατηγός είχε γίνει αρχηγός της CIA, είχε εξαπολυθεί εναντίον του τεράστια επικριτική προπαγανδιστική εκστρατεία από τα τουρκικά ΜΜΕ, ενώ η πασίγνωστη Wall Street Journal έγραψε «ποτέ δεν θα διαγραφεί από την μνήμη του τουρκικού λαού αυτή η προσβολή».

Ενδεχόμενος μελλοντικός πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ θα είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Όταν η συριακή κυβέρνηση εξαπέλυσε γενικευμένη αντεπίθεση κατά των επαναστατικών δυνάμεων στο έδαφός της, τον Απρίλιο 2013, είχε την αμέριστη βοήθεια της λιβανέζικης σιιτικής οργανώσεως Χεζμπολάχ. Τέσσερα περίπου χρόνια αργότερα η εμπλοκή της Χεζμπολάχ στην Συρία επεξετάθη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις διαθέτει απόθεμα 70.000 – 90.000 ρουκετών, περισσότερα αντιαρμαντικά κατευθυνόμενα βλήματα, βλήματα Γιαχόντ κατά πλοίων καθώς και βλήματα εδάφους αέρος SA-8. Η οργάνωση προετοιμάζεται για μια νέα ενδεχομένη εμπλοκή με τους Ισραηλινούς, έχοντας στην διάθεσή της πιο εξελιγμένα και θανατηφόρα οπλικά μέσα καθώς και επιχειρησιακή εμπειρία και ευρύτερη στρατιωτική τεχνογνωσία.

(Φ.176)

 

ΡΩΣΙΑ, ΚΡΙΜΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΥΚΑΣΟΣ Η ΡΩΣΙΑ ΩΣ «ΚΑΡΔΙΟΓΑΙΑ» ΚΑΙ ΩΣ ΝΕΑ ΝΑΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ Γ3΄

To «Jamestown Foundation» είναι μια ΜΚΟ που εδρεύει στην Ουάσινγκτον και αποτελεί έκπαλαι μια παρηλλαγμένη επιχείρηση της CIA, καθώς βασική πηγή χρηματοδοτήσεώς του από την ίδρυσή του το 1984, ήταν ο διευθυντής της CIA Ουίλιαμ Κάσεϊ (William Casey). Ειδικότερον, κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, το Jamestown Foundation εχρησιμοποιείτο ως εργοδότης – υποστηρικτής  υψηλοβάθμων στελεχών του σοβιετικού μπλοκ τα οποία «αυτομολούσαν» στη Δύση, περιλαμβανομένου του Αρκάντι Σεβτσένκο (Arkady Shevchenko), ο οποίος ήταν ο Σοβιετικός Αναπληρωτής Γενικός Γραμματεύς του ΟΗΕ, και του Στρατηγού της διαβόητης «Σεκουριτάτε» Ίον Πασέπα (Ion Pacepa), o οποίος δηλαδή ήταν ένα εξόχως υψηλόβαθμο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών της κομμουνιστικής Ρουμανίας. Εδώ και πολύ καιρό, στην Ρωσία, η «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας» (FSB – ΤΡΑ), υπεύθυνη για την εσωτερική ασφάλεια στην Ρωσική Ομοσπονδία) και η ρωσική «Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικoύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας» (SVR – ΡΒΠ) θεωρούν ότι το «Jamestown Foundation» έχει άμεσο ανάμειξη στην υποκίνηση εξεγέρσεων στην Τσετσενία, στην Ινγκουσετία και σε άλλες δημοκρατίες του βορείου Καυκάσου.

Αξίζει παραδειγματικώς να σημειωθεί για λόγους προβληματισμού και αποσαφηνίσεως ότι : Στο Διοικητικό Συμβούλιο του Jamestown Foundation έχουν βρεθεί τα εξής πρόσωπα: η Μάρσια Καρλούτσι (Marcia Carlucci), η οποία είναι σύζυγος του πρώην αξιωματούχου της CIA και πρώην Υπουργού Αμύνης των ΗΠΑ Φρανκ Καρλούτσι (Frank Carlucci), ο εκδότης αντικομμουνιστικών βιβλίων και περιοδικών Άλφρεντ Ρέγκνερι (Alfred Regnery) και η Καθλίν Τρόϊα Μακφάρλαντ (Kathleen Troia McFarland), η οποία διετέλεσε Αναπληρώτρια Βοηθός Υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ, αρμοδία για Δημόσιες Υποθέσεις, όταν υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ ήταν ο γνωστός σιωνιστής «ιέραξ» Κάσπαρ Ουαϊνμπέργκερ (Caspar Weinberger). Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Φρανκ Καρλούτσι ήταν ένας από εκείνους που εζήτησαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να χορηγήσει αμέσως πολιτικό άσυλο στον πρώην «υπουργό Εξωτερικών» της «Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ισκερίας» Ιλίας Χαμζάντοβιτς Αχμάντοφ (Ilyas Khamzatovich Akhmadov), ο οποίος εκατηγορείτο στην Ρωσία για σχέσεις με την τρομοκρατία.

To ινστιτούτο του διαβοήτου Τζορτζ Σόρος «Open Society» συνεργάζεται με το Jamestown Foundation, όχι όμως μόνον για ζητήματα Βορείου και Νοτίου Καυκάσου, αλλά επίσης και για ζητήματα που αφορούν …. στην Μολδαβία, στην Λευκορωσία, στο Ουζμπεκιστάν, στους Ουϊγούρους Τούρκους της Κίνας κ.λπ. To «Πρόγραμμα Κεντρικής Ασίας» του ινστιτούτου του Σόρος έχει υπάρξει χορηγός και συνδιοργανωτής πολλών επιτροπών, ομάδων εργασίας και συνεδρίων, μαζί με το «Jamestown Foundation». To  Ιδρυμα Σόρος δραστηριοποιείται σε 40 χώρες και έχει αναπτύξει σχέση με άτομα τεράστιας επιρροής σε θέσεις κλειδιά. Στην Ελλάδα τα βιβλία που προωθούν μας λένε οτι οι νεοέλληνες δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Έλληνες και δεν υπάρχουν ήρωες, αλλά παράφρονες πολεμοκάπηλοι. Στα σχολικά βιβλία της Βουλγαρίας που χρηματοδοτούν τα «τσιράκια» του Σόρος, οι Βούλγαροι έγιναν αυτόχθονες απόγονοι των αρχαίων Θρακών (!) και τους στρέφουν κατά της Ελλάδος. Αντίστοιχα στην Αλβανία, οι Αλβανοί έγιναν ….αρχαίοι Ιλλυριοί και στρέφονται κατά όλων των γειτόνων τους, ενώ οι γραφικοί μισέλληνες Σκοπιανοί έγιναν «Μακεδόνες» και μισούν τους κατακτητές και καταπιεστές Έλληνες.

Ουδέν δρώμενο των Διεθνών Επικυριάρχων είναι αυτοτελές και τυχαίο : Η υποστήριξη της αποσχίσεως της Τσετσενίας και του βορείου Καύκασου ήλθεν ως φυσική συνέχεια μιας δημοσίας δηλώσεως του ρεπουμπλικάνου προεδρικού υποψηφίου Τζον Μακέϊν (John McCain), o οποίος, τον Αύγουστο του 2008, είχε ειπεί: «… αφού η Ρωσία ανεγνώρισε παρανόμως την ανεξαρτησία της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας, οι δυτικές χώρες οφείλουν να σκεφθούν αντιστοίχως για την ανεξαρτησία του βορείου Καυκάσου και της Τσετσενίας». Αφότου έγινε Πρόεδρος, το 2009, ο Μπαράκ Ομπάμα υιοθέτησε την πρόταση του Μακέϊν και εξουσιοδότησε τη CIA να υποστηρίξει αποσχιστικά και τρομοκρατικά κινήματα στον Βόρειο Καύκασο, με χρήματα που «ξεπλύθηκαν» και εδιοχετεύθησαν μέσω της USAID, του «National Endowment for Democracy», του ινστιτούτου «Open Society» του Σόρος, του «Freedom House» και του «Jamestown Foundation». Toν Ιανουάριο του 2012, ο Ομπάμα εδιώρισεν ως Πρέσβη των ΗΠΑ στην Μόσχα έναν υπερδραστήριο νεοσυντηρητικό και ακτιβιστή του Σόρος, τον Μάικλ Μακφάουλ (Michael McFaul) του Δεξιού think-tank «Ίδρυμα Χούβερ περί Πολέμου, Επαναστάσεως και Ειρήνης» («Hoover Institution on War, Revolution, and Peace» επ’ ονόματι του τέως Προέδρου Χέρμπερτ Χούβερ) του Πανεπιστημίου Στάνφορντ (Stanford University). O Μάϊκλ Μακφάουλ, ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, άνοιξε τις θύρες της Πρεσβείας των ΗΠΑ σε μια ποικιλία Ρώσων αντικαθεστωτικών, περιλαμβανομένων αυτονομιστών από τον Βόρειο Καύκασο, ορισμένοι από τους οποίους θεωρούνται, από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ως ύποπτοι για δεσμούς με τρομοκρατικές ισλαμικές οργανώσεις. Ο Μακφάουλ παρητήθη για οικογενειακούς λόγους από την θέση του Πρέσβεως το 2014, μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι και επανήλθε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ως τακτικός καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΑΜΑΝΟΣ

(Φ. 173)

Η Χρυσή Αυγή για το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών – ΒΙΝΤΕΟ

 

Στις αμερικανικές εκλογές νίκησαν οι δυνάμεις που αντιμάχονται την παγκοσμιοποίηση, αντιμάχονται τη λαθρομετανάστευση και είναι υπέρ των καθαρών εθνικών κρατών, υπέρ της αυτάρκειας στην εθνική οικονομία.

Μία μεγάλη παγκόσμια αλλαγή έχει ξεκινήσει και θα συνεχιστεί με την επικράτηση των εθνικιστών στην Αυστρία, της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, όπου θρηνούν όλα τα κανάλια και τα κόμματα του κατεστημένου, που στήριζαν την Κλίντον, η οποία παίρνει μαύρα λεφτά από τον Ερντογάν και υποθάλπει τους πιο ακραίους, αλβανικούς, ανθελληνικούς κύκλους.

Μαζί τους θρηνούν και τα κοράκια των αγορών, οι διεθνείς τοκογλύφοι που καταστρέφουν την Πατρίδα μας με το μνημόνιο και την υφαρπαγή της εθνικής μας περιουσίας.

Από την σύνταξη

%cf%80%ce%b1%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%82

 

Δύο εισβολές, εκείνη των Ιταλών του 1940 και η εξελισσόμενη της Μεγάλης Αντικατάστασης των Πληθυσμών, δυο παραλληλισμοί απαραίτητοι για να αντιληφθούμε την σημασία της
γνώσης της Ιστορίας.
Το εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να μισήσουν τα Ελληνόπουλα την Ιστορία. Η αποστήθιση και η
βαθμοθηρία, αλλά και η απέχθεια των κυρίαρχων μαρξιστογενών καθηγητών προς το μεγαλείο του
Ελληνισμού, στερούν από τους μελλοντικούς Έλληνες ηγέτες της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου μας, την καλλιέργεια της αντιλήψεώς της, που είναι απαραίτητος οδηγός για το Αύριο.
Η γνώση της Ιστορίας είναι ένα εργαλείο με το οποίο μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τα τεκταινόμενα, να προβλέπουμε τις εξελίξεις και να προλαμβάνουμε ή να διορθώνουμε την πορεία μας.

Για να χαράξουμε όμως πορεία πρέπει πρώτα να ξέρουμε τον σκοπό μας, να ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε. Οι ανθέλληνες του μνημονιακού τόξου γνωρίζουν ξεκάθαρα πού οδηγούν την Πατρίδα μας. Όπως ξεκάθαρα ήξερε και ο Ιωάννης Μεταξάς πού ωθούσαν την κατάσταση οι Αγγλοσάξονες από την μια και οι υπερφίαλοι ιταλοί από την άλλη. Και προς αυτό ετοίμασε τον λαό ηθικά και υλικά.
Σήμερα, αντιδρούν οι ευρωπαϊκοί λαοί για την εισβολή που δέχονται στο έδαφός τους από εκατομμύρια ασιατών και αφρικανών. Δεν έχουν όμως (ή μάλλον δεν τολμούν να αδράξουν) το κατάλληλο εργαλείο για να την ερμηνεύσουν.
Διαμαρτύρονται γιατί τα υπό γνωμοδότηση για την ανέγερσή τους τζαμιά δεν ταιριάζουν με την αρχιτεκτονική των ιταλικών πόλεων, ή γιατί τα πάρκινγκ δεν είναι αρκετά μεγάλα για να καλύψουν τις –ποιος ξέρει πόσες- χιλιάδες των μεταναστών.
Αυτές οι τεχνικές ενστάσεις είναι τόσο εύκολο να καμφθούν με την απλή αλλαγή της νομοθεσίας από τους εξουσιαστές, αλλά και από τις ίδιες τις συνθήκες, αφού οι ορδές που εισβάλλουν είχαν κάποτε μια αρχή, αλλά αφού δεν ανακόπτονται, δεν έχουν τέλος, αλλά ολοένα θα αυξάνονται.
Όμως, δεν τολμούν να ανοίξουν τα μάτια τους οι Ευρωπαίοι στην προφανή αλήθεια. Ο μόνος λόγος
που μπορεί κάποιος να απομακρύνει αυτό που δεν θέλει, δεν είναι να πει πως δεν μπορεί να το δεχθεί,
αφού για το «μπορώ» υπάρχουν πάντοτε λύσεις, αλλά πως δεν το θέλει. Η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει, είπε ο Γαλιλαίος και ήξερε πολύ καλά πως ο λόγος Του μπορεί να λυτρώσει τον παλινδρομούντα άνθρωπο.
Για τους ασιάτες, τους αφρικανούς, τους μουσουλμάνους, όλα είναι ανοικτά προς κατάκτηση.
Τώρα που η Ευρώπη των Εθνών είναι αδύναμη, που η πλειοψηφία των Ευρωπαίων επιβιώνει μηχανικά, όταν οι εισβολείς έχουν λόγο να θέλουν να ζήσουν, ήρθε η ώρα να πάρουν την εκδίκησή τους για την εκδίωξή τους από την Βιέννη, την Ιερουσαλήμ, την Κόρδοβα.
Ο ακρωτηριασμός των ευρωπαϊκών λαών έγινε σταδιακά, από τις μανικές εκκαθαρίσεις μετά την
συντριβή του Άξονα, ως την νομοθετική επιβολή του «αντιρατσισμού» στις μέρες μας, και τα επαχθέστερα ακόμη που θα συμβούν κατά την πλήρη εφαρμογή τους.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς δεν επιχειρηματολόγησε επί των Logistics των «διευκολύνσεων» που ζητούσαν οι ιταλοί γείτονες, για να ματαιώσει την εισβολή τους. Είπε ένα ορθό και κοφτό, έχουμε πόλεμο. Έχουμε πόλεμο. Και είχε ετοιμαστεί γι’ αυτό.
Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.172)

Περισσότερη ισχύς στην Μαύρη Θάλασσα

 

 LL

H  γεωστρατηγική σημασία της Μαύρης Θάλασσας θα αυξηθεί σε βραχυμεσοπρόθεσμο χρόνο, καθώς αυτή θα αποτελέσει χώρο σχηματοποίησης ναυτικών δυνάμεων.

Το ΝΑΤΟ είναι βέβαιο ότι θα αποπειραθεί μέσω των κρατών μελών του να αυξήσει εκεί την επιρροή και την πρόσβασή του.

Η Ρωσσία θα αναζητήσει να εκμεταλλευτεί τις ενδεχόμενες διαιρέσεις ή ασυνέργειες της Νατοϊκής Συμμαχίας ώστε να υπονομευθεί η ενότητα της αποστολής αυτής στην κρίσιμη περιοχή.

Από το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στην Ρωσσία, τροποποιήθηκε η ισορροπία ναυτικής ισχύος στην Μαύρη Θάλασσα. Η Ουκρανία εξεδιώχθη ολοσχερώς εκτός περιοχής από την Μόσχα, η οποία χρησιμοποίησε την νέα παγιωμένη έδρα της στην Κριμαϊκή Χερσόνησο, αναπλάθουσα την δύναμη του στόλου της στην θάλασσα. Εν τω μεταξύ η στρατηγική σημασία του υδάτινου όγκου ανέβηκε στα μάτια του ΝΑΤΟ επειδή αυτό συνεχίζει να αναζητά την επαύξηση της αποτροπής της Ρωσσίας από την Ευρώπη.

Για την αντιμετώπιση της Ρωσσικής παρουσίας, η Τουρκία και η Ρουμανία θα επιδιώξουν την ισχυροποίηση της μεικτής νατοϊκής ναυτικής δυνάμεως κατά την διάρκεια της συναντήσεως κορυφής για την ασφάλεια της συμμαχίας στις 8 και 9 τρέχοντος στην Βαρσοβία. Η πρότασή τους που θα συζητηθεί στην συνάντηση καθώς επίσης και η πιθανότητα μιας αυξημένης νατοϊκής παρουσίας στην Πολωνία και στα Βαλτικά κράτη, θα αποτελέσουν μέσα για την επέκταση της συμμαχικής παρουσίας στην μείζονα περιοχή.

Όμως καθών χρόνο το ΝΑΤΟ συγκλίνει και επιχειρεί την αύξηση των δυνάμεών του, οφείλει συνάμα να αντιμετωπίσει τους περιορισμούς που τίθενται από την Συνθήκη του Montreux του 1936, η οποία αφορά στο Καθεστώς των Στενών. Η Συνθήκη θέτει όρια στα έθνη τα οποία δεν συνορεύουν προς την Μαύρη Θάλασσα, περιορίζοντας τον όγκο των πολεμικών σκαφών, τον αριθμό τους και την διάρκεια παραμονής των σκαφών για το κάθε έθνος. Μία πολυεθνική δύναμη όπως η νατοϊκή, θα μπορούσε να παρακάμψει αυτούς τους περιορισμούς σχηματίζοντας τον στόλο της με σκάφη από αρκετά έθνη και χρησιμοποιώντας την εκ περιτροπής συμμετοχή σε αυτόν. Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να στηριχτεί στις χώρες μέλη του, Ρουμανία και Τουρκία, οι οποίες εξαιρούνται κατά πολύ από τους περιορισμούς της Συνθήκης όσον αφορά στον εκ μέρους τους σχηματισμό στόλων στην Μαύρη Θάλασσα, καθώς είναι χώρες βρεχόμενες από αυτήν.

Ενώ η Ρουμανία είναι ο πλέον ενθουσιώδης και φανατικός υποστηρικτής μιας διηυρημένης νατοϊκής παρουσίας στα στρατηγικής σημασίας ύδατα, πιθανώς η Τουρκία και η Βουλγαρία να επιδείξουν μείζονα επιφύλαξη να ανταγωνιστούν την πανίσχυρη Ρωσσία.

Η Βουλγαρία διαθέτει μία μακρά και περίπλοκη ιστορική σχέση με την Ρωσσία. H ιδέα μίας ενδεχόμενης περαιτέρω τριβής με την Μόσχα δεν είναι δημοφιλής μεταξύ των Βουλγάρων ψηφοφόρων. Με τις προεδρικές εκλογές προγραμματισμένες για τον επικείμενο Οκτώβριο, η κυβέρνηση θα είναι εξόχως προσεκτική στις κινήσεις της, ώστε να μην γίνει αντιληπτή ως “πολεμικός ιέραξ», απέναντι στην Ρωσσία.

Στις 16 Ιουνίου ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ εξέφρασε εμμέσως πλην σαφώς την κυβερνητική αντίθεση σε μία ευρύτερη ναυτική δύναμη του ΝΑΤΟ στον Εύξεινο Πόντο, ενώ και το βουλγαρικό σοσιαλιστικό κόμμα της αντιπολιτεύσεως έχει επιδιώξει επανειλημμένες κοινοβουλευτικές ακροάσεις, ώστε να επιβεβαιωθεί πως η χώρα δεν θα συμμετάσχει σε κάποια τέτοια δύναμη.

Μέχρι προσφάτως η Τουρκία υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής της φερομένης ως «πρωτοβουλίας της Μαύρης Θάλασσας». Όμως στις πρόσφατες εβδομάδες η Άγκυρα κατέβαλε προσπάθεια να ομαλοποιήσει τους δεσμούς της προς την Μόσχα, οι οποίοι κατεπονήθησαν ιδιαιτέρως μετά την εκ μέρους των Τούρκων κατάρριψη του ρωσσικού μαχητικού στα Συριακά σύνορα τον Νοέμβριο του 2015. Στην συνέχεια της ρωσσικής προσάρτισης της Κριμαίας, είναι αυτονόητο ότι η Τουρκία θα επιζητούσε μεγαλύτερη νατοϊκή παρουσία τόσο εντός όσο και εγγύς των συνόρων της ως εξασφάλιση ενάντια σε οιαδήποτε ρωσσική στρατιωτική ανταπόδοση. Τώρα που ο τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη για το καταρριφθέν μαχητικό, η Τουρκία επιδιώκει να αναθερμάνει την ημιεχθρική σχέση της με την Ρωσσία. Ένεκα τούτου η Άγκυρα πιθανότατα να ανταποκριθεί ελάχιστα στην ανάπτυξη νατοϊκής δύναμης στην Μαύρη Θάλασσα.

Με όρους αριθμού σκαφών η Ρωσσία δεν έχει το πάνω χέρι στον Εύξεινο Πόντο. Όμως η μέτρηση της προβολής ναυτικής ισχύος δεν είναι απόλυτα ένα ζήτημα αριθμών, και η Ρωσσία έχει πολλά άλλα στρατιωτικά πλεονεκτήματα τα οποία την βοηθούν να υπερκαλύψει το μικρό μέγεθος του Ευξείνιου στόλου της.

Πρωτοπορεί στον τομέα της ναυτικής αεροπορίας καθώς και στην διάθεση αεροπορικών μέσων ικανών να αναλάβουν αποστολές στην Μαύρη Θάλασσα. Ακόμη διαθέτει πυροβολαρχίες πυραύλων κρουζ μεγάλου βεληνεκούς, κατά πλοίων, ικανών να καλύψουν όλο το εύρος του Ευξείνου. Η Ρωσσία χρησιμοποίησε την νέα γεωστρατηγική έδρα της στην κριμαϊκή χερσόνησο για να καλλιεργήσει αυτά της τα πλεονεκτήματα, ενώ ευρίσκεται σε διαδικασία ευρέως εκσυγχρονισμού του υποβρυχίου στόλου και του στόλου επιφανείας της Μαύρης Θάλασσας.

Η Ρωσσία θα απαιτηθεί να αντιμετωπίσει το αυξημένο ενδιαφέρον του ΝΑΤΟ και τις συχνότερες παρεμβάσεις και διεμβολές του στην Μαύρη Θάλασσα. Η Μόσχα δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται επαρκώς στην Συνθήκη του Μontreux και στην ναυτική ισχύ της ώστε να κυριαρχεί στην περιοχή, λαμβανομένης υπόψη της αυξανόμενης ναυτικής ισχύος της Τουρκίας, καθώς και της ικανότητας του ΝΑΤΟ να υπερβαίνει τα όρια που τίθενται από την Σύμβαση. Παρά ταύτα η θέση της Ρωσσίας στην Κριμαία της παρέχει αξιοσημείωτα πλεονεκτήματα και η Μόσχα είναι σε θέση να συνεχίσει την συστηματική εκμετάλλευση των διαφορών των νατοϊκών χωρών, ώστε να καταστέλλει τα όποια πλεονεκτήματα της Συμμαχίας. Καθώς οι δύο πλευρές διαγκωνίζονται πάνω σε αυτή την στρατηγικά ακροριακή περιοχή, ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας θα κορυφώνεται ολοένα και περισσότερο.

NAY

(φ. 157)

 

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ 1885-1886

Χωρίς τίτλο.jpg

Το 1878 μεταξύ Ρωσίας και οθωμανών, υπογράφεται η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία προέβλεπε ότι η Βόρεια Θράκη ΜΑΣ, που ήταν σκλαβωμένη από τους τούρκους, θα γινόταν Ανεξάρτητη περιοχή, θα οριζόταν ένας Χριστιανός κυβερνήτης κοινώς αποδεκτός από τους τούρκους και τις Δυτικές Ευρωπαϊκές Δυνάμεις, την Εθνοφρουρά θα συγκροτούσαν ντόπιοι πολίτες και πρωτεύουσα θα ήταν η Φιλιππούπολη.

Τελικώς ορίστηκε ως διοικητής ο Αλέξανδρος Βάττεμπεργκ (1857-1893), γιος του πρίγκιπα Αλεξάνδρου του Έσεν, ο οποίος ήταν αξιωματικός του Ρωσικού και του Πρωσικού στρατού, και πήρε τον τίτλο «πρίγκιπας της Βουλγαρίας». Σε λίγους μήνες όμως, μέσα στο 1878, ακυρώνεται η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και υπογράφεται η Συνθήκη του Βερολίνου, όπου η Βόρεια Θράκη μας ονομάζεται επίσημα «Ανατολική Ρωμυλία», κηρύσσεται ημιανεξάρτητη Επαρχία και τάσσεται υπό την επικυριαρχία των μογγολότουρκων και του Σουλτάνου. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885, οι Βούλγαροι κάτοικοι της «Ανατολικής Ρωμυλίας» μαζί με τον Βάττεμπεργκ, κάνουν πραξικόπημα κατά των τούρκων, ανακηρύσσουν την Επαρχία «Ανεξάρτητη» και την ενώνουν με το κράτος της Βουλγαρίας. Η Ρωσία με τον τσάρο Αλέξανδρο τον Γ’ αντέδρασε έντονα και απέσυρε τους Ρώσους αξιωματικούς που είχε στον στρατό της «Ανατολικής Ρωμυλίας». Η Ελλάδα κηρύσσει Γενική Επιστράτευση,  αλλά και η Σερβία, για την καταπάτηση της Συνθήκης του Βερολίνου, και στις 14 Νοεμβρίου 1885 ξεκινάει πόλεμο κατά της Βουλγαρίας. Δεν αντιδρά γιατί ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα του Ελληνικού πληθυσμού και την αρπαγή της πανάρχαιας Ελληνικής Επαρχίας της Θράκης, αλλά επειδή ήθελε να μοιραστεί η «Ανατολική Ρωμυλία» μεταξύ  Σερβίας και Βουλγαρίας. Στην Μάχη της Σλίβνιτσα (17-19 Νοεμβρίου) η Σερβία ηττήθηκε, οι Βούλγαροι μπαίνουν στην Σερβία, αλλά υπογράφουν ανακωχή διότι οι Αυστροούγγροι απείλησαν ότι θα μπουν στον πόλεμο στο πλευρό των Σέρβων. Ακολουθεί η Συνθήκη του Βουκουρεστίου στις 3 Μαρτίου του 1886, με την οποία όλη η «Ανατολική Ρωμυλία» παραμένει ενωμένη με την Βουλγαρία, χωρίς η Σερβία να πάρει το τμήμα που ζητούσε. Η Ελλάδα στο μεταξύ, εξακολουθεί να έχει Γενική Επιστράτευση και μάλιστα διατάχθηκαν μεγάλα γυμνάσια του Ελληνικού Στρατού στην θέση «Σταυρός» της Αγίας Παρασκευής. Ο Ελληνικός Λαός ήταν ενθουσιασμένος και έτοιμος για πόλεμο, με πολύ υψηλό ηθικό, και Εθνικό φρόνημα, καθώς το Ανατολικό ζήτημα ήταν επί τάπητος και όλη η Βαλκανική διαταραγμένη. Από την μεριά της η Τουρκία, από φόβο μήπως η Βόρεια Θράκη μας γυρίσει στην Μητέρα Ελλάδα όπου ανήκε από χιλιετίες, προτιμάει να στηρίξει το πραξικόπημα των Βουλγάρων εναντίον της και την Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ελπίζοντας ότι έτσι «μια μέρα» θα την επανακτήσει! Οι Μεγάλες Δυνάμεις που ήσαν φίλες με την Τουρκία και την ευνοούσαν χωρίς προσχήματα, απείλησαν την Ελλάδα με πολύ αυστηρές διπλωματικές διακοινώσεις, ώστε να λυθεί η Επιστράτευση. Όμως, ο πρωθυπουργός Δεληγιάννης, προς απάντησή τους, επεκτείνει την Γενική Επιστράτευση και καλεί ακόμα και νεαρούς σε ηλικία στα όπλα, ενώ οι 5 ευρωπαϊκές φιλοτουρκικές κυβερνήσεις (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, και Ρωσία) αφού στέλνουν  απειλητικά τελεσίγραφα για να εκφοβίσουν την Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1886, έστειλαν και τους στόλους τους για να αποκλείσουν όλα τα Ελληνικά λιμάνια! Οι Έλληνες ήσαν αγανακτισμένοι, πεισμωμένοι και αποφασισμένοι για πόλεμο. Μάλιστα ο Εμμανουήλ Ροΐδης, παρήγγειλε στους Αγγλοεβραίους το εξής ειρωνικό: «Οι ευσεβείς Άγγλοι, οίτινες αναγινώσκουσι, βεβαίως, την Βίβλον και γνωρίζουσι αν τοις συμφέρη, πράγματι, να εξαναγκάσωσι το Ελληνικόν Έθνος να είπη και αυτό: Αποθανείτω η ψυχή μου μετά των… αγγλοφύλων!».

Τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα των Ελλήνων εκφράστηκαν μέσα από τα σατυρικά ποιήματα του Γ. Σουρή, «Πηγαίνετε στο διάβολο», «Σαλισβουρύ» και «Στην Ευρώπη». Ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, εβραίος Σαλισβουρύ, έμεινε στην Ιστορία ως ένας από τους πλέον φανατικούς μισέλληνες. Ήταν φίλος των Βουλγάρων, τους οποίους ο Σουρής αποκαλεί «γουρουνομύτες» και «τσούσηδες», και φίλος των τούρκων, γι’ αυτό και ο ποιητής τον χαρακτηρίζει ως «τουρκόσπορο». Ο απλός Λαός τον αντιπαθούσε, επειδή ο ίδιος μισούσε την Ορθοδοξία των Ελλήνων και γι’ αυτό στους ιδιαίτερους διαλόγους τους ακουγόταν το παρακάτω: «Αμ παιδάκι μου, εβραίος δεν είναι; Αυτοί σταυρώσαν τον Χριστό μας, αυτοί θα σταυρώσουν κι εμάς!».

Στις 21 Αυγούστου 1886, οι ρωσόφιλοι Βούλγαροι με πραξικόπημα έδιωξαν τον Βάττεμπεργκ και στην θέση του έβαλαν τον πρίγκιπα Φερδινάνδο του Σαξ-Κομβούργ. Αυτά έγιναν πριν 130 χρόνια! Άρπαζε ο ένας βάρβαρος από τον άλλον την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΡΕΙΑ ΘΡΑΚΗ ΜΑΣ, μαζί με τα 2 εκατομμύρια Ελλήνων κατοίκων, και τελικά οι Βούλγαροι, μας την αφαίρεσαν μέχρι και σήμερα που είναι Σκλαβωμένη. Το ίδιο ακριβώς σχέδιο με την Βόρεια Θράκη – «Ανατολική Ρωμυλία», επιχειρείται  και σήμερα από τους τούρκους με την Δυτική Θράκη, το Αιγαίο, την Κρήτη και την Κύπρο. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ και τέλος (ονειρεύονται!) την ΕΝΩΣΗ  με την τουρκία.

Αυτές τις μέρες, τα τούρκικα μαχητικά F16 και οι φρεγάτες τους, σουλατσάρουν στο ΑΙΓΑΙΟ ΜΑΣ, σε αέρα και θάλασσα, με πλήρη οπλισμό, γύρω από την Χίο, την Ικαρία, το Καστελόριζο και το νησί της Κυράς της Ρω, κάνοντας ασκήσεις πολέμου (που τις ονομάζουν «Ευέλικτη Πένσα») και ζητούν επιτακτικά την «Συνδιαχείριση στο Αιγαίο», παρουσία του ΝΑΤΟ, το οποίο τους κάνει «πλάτες. Το ΘΡΑΣΟΣ τους είναι τόσο μεγάλο όσο μεγάλη είναι η δική μας ΑΝΟΧΗ! Ας μάθουμε επιτέλους και κάτι από το αιματοβαμμένο παρελθόν μας.

Π.Ε.Β.

Αθήνα-Κυψέλη, 3 Μαΐου 2016

(Φ. 148) 

H γεωπολιτική παράμετρος των διαφορών που χωρίζουν τους Σουνίτες από τους Σιΐτες

Χωρίς τίτλο.jpg

(Μέρος ‘B)

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος στα τεκταινόμενα στον αραβικό κόσμο αναλύθηκε η θρησκευτική διάσταση των διαφορών που χωρίζουν τους μουσουλμάνους. Αυτή έχει σαφή αντανάκλαση στον τομέα της (εξωτερικής και εσωτερικής) πολιτικής των κρατών της Μ. Ανατολής. Ρόλο-κλειδί στις εξελίξεις παίζει το Ιράν. Πολλοί θεωρούν ότι η πτώση του Σάχη και η ανάδειξη του θεοκρατικού καθεστώτος του Αγιατολλάχ Χομεϊνί στο Ιράν (1979) απετέλεσε το σημείο καμπής στα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή. Ο νέος ισχυρός άνδρας της Τεχεράνης διεκήρυττε ότι οι κληρονομικές μοναρχίες δεν μπορούσαν να ηγηθούν του μουσουλμανικού κόσμου. Κατ’αυτόν, η έννοια της κληρονομικής μοναρχίας αντίβαινε τις δοξασίες του Μωάμεθ. Οι απόψεις του Χομεϊνί αποτελούσαν ευθεία πρόκληση για τα βασίλεια της αραβικής χερσονήσου και ιδίως για την δυναστεία των Σαούντ.

Το νέο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν απομακρύνθηκε από τους Αγγλοαμερικανούς, οι οποίοι προσεπάθησαν να το απομονώσουν από τον υπόλοιπο κόσμο, φοβούμενοι ότι τα μηνύματα που εξέπεμπε θα συγκινούσαν ευρείες μάζες μουσουλμάνων. Αρχικώς, η Ουάσινγκτον και το Λονδίνο επέτυχαν τον σκοπό τους. Εν τούτοις, η απομόνωση μίας μεγάλης πετρελαιοπαραγωγού χώρας δεν θα μπορούσε να διαρκέσει επί μακρόν. Σταδιακά, η Τεχεράνη απέκτησε νέους συμμάχους, τους οποίους βρήκε στην Μόσχα και το Πεκίνο. Επίσης, άρχισε να παίζει έναν παρεμβατικό ρόλο στις εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής, συγκροτώντας έναν άξονα με την Συρία και εξοπλίζοντας την Χεζμπολά, ενώ έφθασε μέχρι του σημείου να στηρίξει την σουνιτική Χαμάς στον αγώνα της εναντίον του Ισραήλ. Η πολιτική αυτή απετέλεσε την θρυαλλίδα των εξελίξεων. Ο παραδοσιακός «αραβικός εθνικισμός», ο οποίος κυριαρχούσε στα πολιτικά δρώμενα της ευρύτερης περιοχής από τις αρχές του 20ου αιώνος και ιδίως μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαταλείφθηκε προς χάριν μίας αυστηρά ωφελιμιστικής πολιτικής για κάθε κράτος ξεχωριστά. Τα γεγονότα αντιμετωπίζονταν πλέον υπό το πρίσμα του ενδεχομένου οφέλους για το κάθε κράτος και η πολλάκις διακηρυχθείσα «αραβική αλληλεγγύη» εγκαταλείφθηκε.

Τα πρώτα δείγματα γραφής εδόθησαν κατά τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, όταν οι πολιτικές και φυλετικές συμμαχίες στην περιοχή επαναδιατάχθηκαν. Τότε, όμως, το νέο σκηνικό ήταν ακόμη υπό διαμόρφωση. Επηκολούθησε μία μεταβατική δεκαετία, η οποία ολοκληρώθηκε με τα τρομοκρατικά κτυπήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπους Τζούνιορ, ο οποίος είχε δεσμευθεί προεκλογικά για κλείσιμο των πολλών βάσεων στο εξωτερικό και περιορισμό της αμερικανικής παρεμβατικής πολιτικής σε όλα τα σημεία της υφηλίου, μετέβαλλε πολιτική. Το 2003, η Ουάσινγκτον απεφάσισε να επέμβει στρατιωτικά στο Ιράκ για να απομακρύνει από την εξουσία τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος εφέρετο ότι κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής. Η έξωθεν επέμβαση των «απίστων» προκάλεσε λαϊκή αγανάκτηση σε πολλές αραβικές κοινωνίες, η οποία τότε δεν έγινε ευρέως αντιληπτή από τους Δυτικούς. Στο ίδιο το Ιράκ, οι Σουνίτες συνυπήρχαν ειρηνικά (στις περισσότερες των περιπτώσεων) με τους Σιΐτες και δεν υπήρχε έντονο θρησκευτικό μίσος. Αυτό αποδεικνύεται από τον περιορισμένο έστω, αριθμό των μεικτών γάμων μεταξύ πιστών των δύο δογμάτων. Άλλωστε, οι κάτοικοι της χώρας προσδιορίζονταν ως Ιρακινοί ή Κούρδοι και όχι με βάση το δόγμα τους.

Ούτε το Ριάντ ούτε η Τεχεράνη αντέδρασαν ανοικτά στην αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, καθώς η επιτυχής έκβασή της θα απεμάκρυνε από την σκακιέρα έναν απρόβλεπτο αντίπαλο. Αντιθέτως, καιροφυλακτούσαν για να καλύψουν το κενό που θα εδημιουργείτο. Προς τούτο, συνεκρότησαν και εξόπλισαν διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες, τα μέλη των οποίων ανήκαν στο ίδιο δόγμα. Στο πεδίο αυτό, το Ιράν είχε σαφές πλεονέκτημα για δύο λόγους: πρώτον διότι η πλειοψηφία των Ιρακινών είναι Σιΐτες και δεύτερον διότι γειτνιάζει με το Ιράκ, ενώ η Σαουδική Αραβία βρίσκεται πολύ μακρύτερα. Επιπλέον, οι μουλάδες του Ιράν γνωρίζουν καλώς ότι έχουν μαζί τους ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης στο εσωτερικό της χώρας τους, κάτι που δεν ισχύει για την δυναστεία των Σαούντ. Είναι κοινό μυστικό στους διπλωματικούς κύκλους ότι οι Σαουδάραβες πολίτες δεν τρέφουν μεγάλη εκτίμηση για την βασιλική οικογένεια της χώρας τους, ενώ η σχετικά πρόσφατη εκτέλεση του κληρικού Νιμρ αλ-Νιμρ, την απεμάκρυνε οριστικά από την πολυπληθή μειονότητα των Σιϊτών.

Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό προβλημάτισαν έντονα το Ριάντ και ενέτειναν την ανασφάλειά του, η οποία έχει ενταθεί μετά το ξέσπασμα της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης», το 2011. Κατά την διάρκειά της, κλονίστηκαν ή και ανετράπησαν πολλά καθεστώτα, οι ηγέτες των οποίων κυβερνούσαν μουσουλμανικά κράτη επί μακρόν. Η Σαουδική Αραβία επέλεξε να ενισχύσει την αναταραχή σε άλλες χώρες, όπως η Συρία, αποβλέποντας τόσο στην αποσταθεροποίηση του «απίστου» (αλαουΐτη) Άσσαντ όσο και στην εξασθένηση της επιρροής της Τεχεράνης στην ευρύτερη περιοχή. Προς τούτο παρείχε κάθε είδους αρωγή αρχικώς προς την λεγόμενη «μετριοπαθή» αντιπολίτευση και κατόπιν προς τους τζιχαντιστές. Σύντομα δε, το ίδιο έπραξαν και οι άλλες μοναρχίες του Κόλπου. Ξαφνικά, η θρησκεία έγινε όπλο στα χέρια των πολιτικών, οι οποίοι υπεδαύλισαν τα πάθη και τα μίση των απλών ανθρώπων.

Πολλές φορές, όμως, το μαχαίρι κόβει και από τις δύο πλευρές. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Δύση (όπως αυτή στο Παρίσι την 13η Νοεμβρίου 2015) και η ενεργός ανάμειξη της Ρωσσίας άλλαξαν τα δεδομένα και απεκάλυψαν τον πραγματικό ρόλο του Ριάντ. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας υπεχρεώθη επισήμως να αποκηρύξει τους τζιχαντιστές. Επιπλέον, η πολιτική αυτή εξόργισε την Τεχεράνη, η οποία παρείχε αφειδώς την υποστήριξή της στους ομοδόξους της αντάρτες στην Υεμένη, που βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της Σαουδικής Αραβίας. Το Ριάντ παρενέβη στρατιωτικά στην περιοχή, αλλά απέτυχε να διευθετήσει την κρίση με αποτέλεσμα το κύρος του να μειωθεί κατακόρυφα στα μάτια άλλων δρώντων στην περιοχή, όπως των Ισραηλινών.

Το γεωπολιτικό σκηνικό παραμένει ρευστό και ουδείς δύναται να προβλέψει με ασφάλεια πώς θα διαμορφωθεί ο χάρτης της περιοχής στο εγγύς μέλλον. Οι θρησκευτικές διαφορές που έχουν έρθει στο προσκήνιο μπορούν να αποσταθεροποιήσουν φαινομενικά πανίσχυρα καθεστώτα. Η Δύση ακολουθεί μία ασυνάρτητη πολιτική και ο μόνος που φαίνεται να γνωρίζει τι θέλει είναι ο Ρώσσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν. Η ανάγκη χάραξης μίας εθνικής πολιτικής καθίσταται επιτακτικότερη παρά ποτέ. Δυστυχώς, όμως, η σημερινή ελληνική συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται δέσμια των ιδεοληψιών και των προκαταλήψεών της.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ

(Φ. 142) 

H γεωπολιτική παράμετρος των διαφορών που χωρίζουν τους Σουνίτες από τους Σιΐτες

Χωρίς τίτλο.jpg

(Μέρος ‘Α)

Πριν από περίπου 1.400 χρόνια, δημιουργήθηκε ένα σχίσμα μεταξύ των πιστών του Μωάμεθ, το οποίο παραμένει αγεφύρωτο έως σήμερα. Έκτοτε, δημιουργήθηκαν δύο μεγάλες (και αρκετές μικρότερες) «ομάδες» στους κόλπους του μουσουλμανικού κόσμου, τα μέλη των οποίων αλληλομισούνται θανάσιμα. Όλα ξεκίνησαν το 632. Τότε, πέθανε ο Μωάμεθ, ο οποίος διέδιδε ότι ήταν επικεφαλής- ορισμένος από τον Άλλαχ- όλου του αραβικού κόσμου. Ως εκ τούτου, προέκυψε κρίση ηγεσίας για τους μουσουλμάνους. Αυτή επεκτάθηκε σε όλες τις περιοχές των οποίων οι κάτοικοι είχαν ασπαστεί το Ισλάμ. Η λύση εδόθη με τον διορισμό ενός κοσμικού και θρησκευτικού ηγέτη που ονομάστηκε «χαλίφης».

Tο Ισλάμ ως επεκτατική ιδεολογία, ξεκίνησε από τον Μωάμεθ που εξετέλεσε διάφορες ασήμαντες αποστολές εκτός της ερήμου της αραβικής χερσονήσου. Οι πραγματικές εξορμήσεις και κατακτήσεις, πραγματοποιήθηκαν μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, από τους αρχηγούς των διαφόρων μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ο Μωάμεθ σεβόταν μεν τους πιστούς των «ιερών βιβλίων», δηλαδή τους Εβραίους και τους Χριστιανούς, αποδεχόταν δε την εξάπλωση του ισλαμισμού με βίαια μέσα, καθώς και τις διώξεις των «αλλοπίστων».

Ο θάνατος του Μωάμεθ δίχασε τους ακολούθους του. Οι περισσότεροι εξ αυτών επιθυμούσαν να τον διαδεχθεί ο πεθερός και ένας από τους πιο πιστούς οπαδούς του, ο Αμπού Μπακρ. Αυτοί βασίζονταν στην ρήση του ιδίου του Μωάμεθ ότι «η αγάπη και η ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπο του Αμπού Μπακρ είναι καθήκον όλων των Μουσουλμάνων». Έγιναν γνωστοί ως Αχλ αλ-Σούνα ουα αλ-Τζαμά’αχ (άνθρωποι της παράδοσης και της ενότητας), δηλαδή Σουνίτες. Άλλοι πίστευαν ότι χαλίφης έπρεπε να είναι εξ αίματος συγγενής του Μωάμεθ και πρότειναν τον ξάδερφο και σύζυγο της θυγατέρας του, τον Αλή Ιμπν Αμπί. Αυτοί ήταν οι ακόλουθοι του Αλή, δηλαδή «Σιάτ Αλή» στα αραβικά, εν συντομία Σιΐτες. Οι τελευταίοι αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον την μετά θάνατον ζωή και αποδίδουν σημασία στο μαρτύριο ως ύψιστη έκφραση της πίστεως. Τελικώς, επεβλήθη εν είδη πραξικοπήματος ο Αμπού Μπακρ, ο οποίος σύντομα πέθανε λόγω γήρατος. Ακολούθησε μία περίοδος αστάθειας, κατά την οποία δολοφονήθηκαν τόσο ο Αλή, όσο και ο γιος του, Χουσεΐν ιμπν Αλή. Και οι δύο είναι μεγαλομάρτυρες για τους Σιΐτες. Μάλιστα, μία φορά τον χρόνο, οι Σιΐτες αυτομαστιγώνονται εις ανάμνησιν των μαρτυρίων του Χουσεΐν.

Οι Σουνίτες ασπάζονται την πρακτική («σούνα») μόνο του Μωάμεθ, του οποίου οι λόγοι («χαντίθ») συνιστούν γι’ αυτούς άγια λόγια. Είναι η μεγαλύτερη αριθμητικά ομάδα μουσουλμάνων και οι ίδιοι διαιρούνται σε σέχτες. Η πιο σημαντική σέχτα είναι αυτή των Ουαχαμπί, με επίκεντρο την αραβική χερσόνησο, και επικεφαλής την δυναστεία των Ιμπν Σαούντ, η οποία κυβερνά σήμερα την Σαουδική Αραβία. Οι Ουαχαμπιστές πήραν το όνομά τους από έναν δικαστή της περιοχής Νατζντ, ονόματι Αμπτ αλ Ουαχάμπ (1703-1791). Κατά την περίοδο της οθωμανικής επεκτάσεως, αυτός ίδρυσε μια σέχτα που βασιζόταν σε έναν αυστηρό αντι-μυστικιστικό πουριτανισμό. Στο όνομα της αγνότητος, ο Αμπτ αλ Ουαχάμπ κατήγγειλε όλες τις ακόλουθες εκδοχές της πίστεως και της τελετουργίας ως δεισιδαιμονικές καινοτομίες, ξένες προς το Ισλάμ. Ο ασπασμός του Ουαχαμπιτικού δόγματος από τον Εμίρη του Νάτζντ Μοχάμεντ Ιμπν Σαούντ έδωσε στην σέχτα μία αναπάντεχη στρατιωτική και πολιτική ισχύ, με αποτέλεσμα αυτή να εξαπλωθεί με ραγδαίους ρυθμούς. Οι οπαδοί της κατέκτησαν το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής Αραβίας, αποσπώντας τις ιερές πόλεις της Μέκκας και της Μεδίνας από τους Σαρίφ που τις κυβερνούσαν στο όνομα των Οθωμανών. Οι Αλαουΐτες («οι ακόλουθοι του Αλή») είναι μέλη της σιϊτικής μουσουλμανικής σέχτας, όπως είναι ως έναν βαθμό και οι Δρούζοι (που κατάγονται από την Αίγυπτο), αλλά και οι Ισμαηλίτες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θρησκεία των Δρούζων αποτελεί μάλλον ένα κράμα ισλαμισμού, ιουδαϊσμού, χριστιανισμού και αρχαίας ελληνικής φυσιολατρείας. Οι Σιΐτες ισχυρίζονται ότι ο Αλή έχει και μια θεϊκή ιδιότητα, κάνοντάς τους να φαίνονται «άπιστοι» στους σουνίτες μουσουλμάνους.

Οι διαφορές δεν είναι μόνον θρησκευτικής, αλλά και πολιτικής φύσεως. Ο ανταγωνισμός στον αραβικό κόσμο είναι πρωτίστως μία διαπάλη μεταξύ της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας και του σιϊτικού Ιράν, ενώ σημαντικοί παίκτες είναι η Αίγυπτος, η Τουρκία (αμφότερες σουνιτικές), καθώς και πολλά από τα κράτη του Περσικού Κόλπου, όπως το Κατάρ, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η δυναστεία των Σαούντ νιώθει ιδιαιτέρως ανασφαλής μετά από την εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη, καθώς γνωρίζει τόσο την στρατιωτική της ανεπάρκεια (η οποία αποδεικνύεται περίτρανα από την αδυναμία της να καταστείλει το ανταρτικό κίνημα στην γειτονική της Υεμένη) όσο και από την απόλυτη εξάρτηση της οικονομίας της από τις πωλήσεις στον ενεργειακό τομέα. Το Ριάντ συναίνεσε στην αμερικανική πολιτική καταβαράθρωσης της τιμής του πετρελαίου προκειμένου να πληγεί η ρωσσική οικονομία και να σταματήσει η ραγδαία ανάκαμψη της Μόσχας στην γεωπολιτική σκακιέρα. Αυτό, όμως, οδήγησε σε μία πρωτοφανή οικονομική κρίση στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η χώρα αυτή διαθέτει έναν από τους νεαρότερους πληθυσμούς στην Μέση Ανατολή, ένα μεγάλο τμήμα του οποίου είναι άνεργοι. Μάλιστα, έχει υπολογισθεί πως περίπου το 25% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας. Η κυβέρνηση του Ριάντ διέθεσε 130.000.000.000 δολλάρια στην οικονομία, αυξάνοντας μισθούς και δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, θέλοντας να αποτρέψει μία εξέγερση υπό το όραμα της «αραβικής άνοιξης».

Επιπλέον, το Ριάντ προσεπάθησε να αναβαθμίσει τον ρόλο του, βοηθώντας του τζιχαντιστές στην Συρία και συνάπτοντας συμμαχία με την Τουρκία, με την οποία ανταγωνίζεται κατά βάθος για την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των σουνιτών. Επίσης, είναι γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» ότι οι Σαουδάραβες συνεργάζονται στενά και με τους Ισραηλινούς προς αντιμετώπιση των κοινών εχθρών: του αλαουΐτη Σύρου Προέδρου Χαφέζ αλ Άσσαντ και της σιϊτικής οργανώσεως Χεζμπολά που εδρεύει στον Λίβανο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συμμαχίες στην περιοχή είναι προσωρινές και συχνά οι πρώην φίλοι μεταβάλλονται σε άσπονδους εχθρούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο πολυετής πόλεμος μεταξύ δύο κατά πλειοψηφία σιϊτικών κρατών, του Ιράν και του Ιράκ κατά την δεκαετία του 1980. Τότε, σύσσωμος ο σουνιτικός κόσμος στήριξε τον ηγέτη του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν έναντι των επίφοβων μουλάδων της Τεχεράνης. Λίγα μόλις έτη μετά την λήξη του προαναφερθέντος πολέμου, οι πάλαι ποτέ σύμμαχοι μετετράπησαν σε θανάσιμους εχθρούς του Ιράκ στο πλαίσιο του α΄ Πολέμου του Κόλπου! (συνεχίζεται)

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ

(Φ. 141) 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑