Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες όταν πρέπει να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι πολύ σκληρές” Ν. Τόσκας, Υποστράτηγος Τ/Θ ε.α., Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Αναπλ. ΥΠΕΣ για θέματα Προστασίας του Πολίτη

Eθνομηδενισμός και εθνοφοβία. Αυτά είναι τα κυρίαρχα ιδεολογικά στηρίγματα της Αριστεράς και της συνένοχης Δεξιάς. Η Αριστερά δεν συνομιλεί με τους πολιτικούς αντιπάλους της, τους σκοτώνει. Η Δεξιά τους φυλακίζει. Για τις συστημικές ύαινες, όλα τα μέσα αγιάζουν τον σκοπό: την ηγεμονία των κομματικών μαντριών επί του κοπαδιού. Αυτού, που πληρώνει πολιτικάντηδες και τηλεπαρουσιαστές για να του πιπιλίζουν τον νου ότι δικαίως του κόβουν τον μισθό, και χάρη του κάνουν που υπάρχει κι αναπνέει. «Βόηθα με φτωχέ, να μη σου μοιάσω», λέει ο λαός, μα ποιος από τους δυτικόδουλους νεόπλουτους νεοέλληνες, πιστεύει την λαϊκή σοφία;

Για μας τους Έλληνες Εθνικιστές, εμάς, που δεν σκοτώσαμε την Ελλάδα μέσα μας, δεν την κάναμε καν σημαιάκι εις τας εθνικάς επετείους, πνευματικό «αταράξ» που ναρκώνει την συνείδηση, αλλά αίμα που κυλά στις φλέβες μας και καρδιά στα στήθη μας, είναι θανατηφόρος χιμαιρικός αντικατοπτρισμός να πιστεύουμε πως έχουμε άλλο να περιμένουμε από Καπιταλιστές και Μπολσεβίκους, παρά χτυπήματα ευθεία ή πισώπλατα. Εκείνοι, ξέρουμε ποιοι είναι. Το ποιοι είμαστε εμείς, είναι δική μας ευθύνη. Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας σε εποχή που εκθηλύνει τους άνδρες και κάνει τις γυναίκες αρσενικές. Που θρέφει σαν την ζάχαρη το παθογόνο μικρόβιο, την ομφαλοσκοπία και τον εγωκεντρισμό, και κάνει το ατομικό πρόβλημα επίκεντρο του σύμπαντος κόσμου, που σιγοντάρουν στρουθοκαμηλισμός και εξυπναδικισμός.

Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας. Και για να το πιστέψεις και να το δείξεις στους άλλους, παριστάνεις είτε τον «υπεράνω», είτε αυτόν που φωνάζει δυνατότερα από τους άλλους. Υποβιβάζοντάς τους, παρηγοριέσαι για την αδυναμία σου. Κολακεύοντας, σιωπώντας εμπρός στο σφάλμα, αρνούμενος να το παραδεχθείς, σκύβοντας την μέση, ακολουθώντας εκείνους που είναι ερωτευμένοι με τον ήχο της φωνής τους, αλλά αδυνατούν να είναι το ένα που χρειάζεται: Άνδρες.

«Η εξουσία σε κάνει τρελό, και η απόλυτη εξουσία, απολύτως τρελό», λέει στο περίφημο απόφθεγμά τους ο ιδρυτής της Le Monde, Hubert Beuve-Mery. Αυτήν την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας έχουν οι πάσχοντες από την μανία της εξουσίας, σε όλες τις κλίμακες. Ο αγώνας των Εθνικιστών, -και οι περισσότεροι Έλληνες επιμένω ότι είναι Εθνικιστές-, έχει ανάγκη να απαντηθούν τρία σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, την ιεραρχία ανάμεσα στα πόδια, τα χέρια, την καρδιά και την κεφαλή. Στρατιώτης χωρίς σκέψη και φιλόσοφος χωρίς σπαθί, οδηγούν τον αγώνα της Πατρίδας στα χέρια δειλών και γελοίων.

Δεύτερον, να αποκαλύψει πως ο «χυδαίος» κατά την αρχαία έννοια της λέξεως, ο απλός και αμόρφωτος κατά το Σύστημα, δηλαδή, είναι απόδειξη πως υπάρχει ακόμη ζωή στο σώμα του Έθνους, ζωή που απαιτεί δικαιοσύνη, γιατί το «χυδαίο» αναγνωρίζει το αυθεντικό, και αμφισβητεί την αναγκαιότητα της αποδοχής μιας κοινωνίας που υποκρίνεται την άμωμη και την προοδευτική, ορίζοντας την πρόοδο ως το δικαίωμα στην πορνεία, την έκτρωση-δολοφονία, την κοιλιοδουλεία και την κολακεία. Το «χυδαίο» είναι αυτό που ανασαίνει την ελιά και την λεμονιά, την θάλασσα και το χώμα, σαν να είναι η πρώτη μέρα της Δημιουργίας. Όταν αυτό το «χυδαίο», ανταμώνει κι ενώνεται με την αερική ψυχή ενός Γιαννόπουλου ή ενός Σικελιανού, αναγεννάται η ράτσα μας και μαζί της η Πατρίδα.

Αυτό το «χυδαίο» εργάζεται άκοπα σαν την φύτρα, για εκείνη την Χρυσή Αυγή που θα σηκώσουμε τα ποτήρια μας με το νάμα της Φυλής μας, στο όνομα Αυτού που θα δώσει να αγωνιστούμε ενάντια σε όσα έκαναν την γη μας, από γη των άφθαρτων αερικών, γη οκνηρών γεροντονέων, που περιμένουν αποσβολωμένοι τον χαμό τους. Χρειάζεται, τέλος, μια σκέψη που θα ξεπερνά τις σέχτες, τις ευαισθησίες, τους θυμούς και τους εγωισμούς. Μια σκέψη πολιτική που θα επικεντρώνεται σε ιδέες δημιουργικές και στόχους πρακτικούς. Η Ελλάδα και η Ευρώπη σαπίζουν από την δημογραφική κατάρρευση, την υποταγή στο δήθεν αναπόφευκτο του τριτοκοσμικού εποικισμού, στο δήθεν αναγκαίο της ξενοκρατίας και της οικονομοκρατίας.

Όσο κι αν αυτός ο λαός μας απογοητεύει με την απάθειά του, οι μάχες, και εννοώ τις απόλυτες και τελικές μάχες, δίνονται για τους θεούς και τις γυναίκες, για τους τάφους των προγόνων και τα λίκνα των παιδιών. Δίνονται για υπάρξεις που την ώρα της μάχης έρχονται μπροστά στα μάτια του πολεμιστή όπως στα μάτια του ποιητή η αγαπημένη μούσα. Δίνονται από εκείνους τους Ευζώνους, εκείνους τους «λίγους καλούς άνδρες» που σηκώνουν το βάρος της ευθύνης, παρακάμπτουν όταν δεν μπορούν να υπερσκελίσουν τα εμπόδια, και, όπως ο Ταγματάρχης Βελισσαρίου στο Μπιζάνι, κάνουν δική τους την Νίκη. Πέτρες και χώμα, δέντρα και κουπιά της Ιστορίας των Ελλήνων είμαστε, και δίνουμε μάχη απέναντι στην λήθη. Και θα την κερδίσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 195)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελλάδα, σήκω!

Ελλάδα, σήκω!

Σάββατο και Κυριακή, παραμονή και ανήμερα της επετείου της Εθνικής παλιγγενεσίας, είχαμε την χαρά και την τιμή να ταξιδέψουμε στην Μακεδονία μας, όπου ομίλησε και είχε επικοινωνία με τοπικούς παράγοντες και στελέχη, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Ημέρες που προκαλούν μεγάλη συγκίνηση σε όσους Έλληνες δεν θεωρούν την αγάπη για την Πατρίδα έναν ακόμη ενοχλητικό συναισθηματισμό, αλλά απαραίτητο συστατικό της ζωής, σαν το αίμα και την αναπνοή, δύναμη και όχι αδυναμία.

Η Μακεδονική πρωτεύουσα, «η Συμβασιλεύουσα» όπως ορθώς και θαυμάσια την αποκάλεσε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου στην ομιλία του, μου προξενεί ανέκαθεν ευφορία. Η ίδια η πόλη, όμορφη, ιδιαίτερη, και προσιτή στον περιπατητή, οι αγαπημένοι φίλοι που έχουν γίνει οικογένεια, η Θεσσαλονίκη μας υποδέχεται και μας ανοίγει τον ορίζοντα στο δικό της γαλανόλευκο. Ανεβαίνοντας σε μια πολυκατοικία του κέντρου, περιμένεις να δεις τον ακάλυπτο της απέναντι πολυκατοικίας, όμως βγαίνεις στο μπαλκόνι και αντικρύζεις: «εκεί δεξιά, πίσω από τον τρούλο ο Λευκός Πύργος», «εκεί ευθεία η ΔΕΘ», «πιο δεξιά η ΧΑΝΘ»…Ίσως είναι που η Συμβασιλεύουσα φυλάει στην καρδιά της μια μεγάλη εθνική παρακαταθήκη, μια πέτρα πολύτιμη, τον Ελληνισμό της Ανατολής.

Σε αυτό το ταξίδι, άκουσα ιστορίες για τους Έλληνες του Καυκάσου, φωλιασμένους ψηλά, πλάι στον Προμηθέα, Έλληνες που εξακολουθούσαν να πολεμούν όταν όλα είχαν αντικειμενικά χαθεί, γιατί υπάρχουν λογιών – λογιών νίκες, κι οι πιο σπουδαίες είναι αυτές που δεν θα μάθουμε ποτέ στα σχολεία, μα ίσως, αν μας ευλογήσει η Μοίρα και ευοδωθούν οι αγώνες μας, να τις μάθουν τα εγγόνια μας. Συναντήσαμε συναγωνιστές παλαιούς και νέους. Αρμόζει τιμή σε όλους όσους στην μάχη στοιχηθούμε πλάι-πλάι, ασπίδες, δόρατα και ξίφη, ενωμένοι, αποφασισμένοι, νικηφόροι.

Ευλογημένη η γη της Μακεδονίας, πώς να μην θέλουν να την οικειοποιηθούν οι ξένοι, με το προκάλυμμα των Σκοπιανών; Και πόσο λίγοι, όσοι την εγκατέλειψαν στην ξένη προπαγάνδα, υπολογίζοντας εις γνώση τους, στην λήθη! Πόσο μεγάλο είναι το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους Ήρωες, σαν τους Έλληνες του Καυκάσου, και τους Προδότες, φάνηκε μερικές μέρες αργότερα, όταν απόγονος ενός εθνικού Εφιάλτη, έκανε την παρακάτω δήλωση: «Έχει διατελέσει πρωθυπουργός και ταυτόχρονα έχει 4 παιδιά, 13 εγγόνια και 13 δισέγγονα. Θεωρώ απολύτως φυσιολογικό ότι ζει και αναπνέει για να δει το παιδί του πρωθυπουργό».

Έτσι δικαιωματική, κληρονομική, ετσιθελική για τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, βλέπουν την εξουσία τους επάνω στον λαό μας οι «δημοκρατικές» βδέλλες, μα κι όσοι προσκυνημένοι τις υπηρετούν, κάνοντας μετάνοιες σε όσους προηγουμένως αναθεμάτιζαν, πουλώντας πατριωτισμό κι Ελλάδα. Ας μας φυλάξει ο Θεός να μην τους μοιάσουμε. Κι αν κρίνω από την ομιλία του Νίκου Μιχαλολιάκου, θα μας φυλάξει. «Περισσότερα κανόνια και λιγότερο βούτυρο!», είπε ο Αρχηγός των Ελλήνων Εθνικιστών στο Κιλκίς που τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, και την ποντιακή λίρα να τραγουδά τους δυο δολοφονημένους νέους της Χρυσής Αυγής, ξεσηκώνοντας τα χειροκροτήματα των Εθνικιστών.

Μα τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τους αγωνιστές του Κιλκίς; Μια φορά πήγα στο Κιλκίς πρωτύτερα, μαθήτρια Δημοτικού, προσκύνητής στο μεγαλειώδες μνημείο της φονικής μάχης Κιλκίς-Λαχανά, κι έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου η απεραντοσύνη εκείνου του «τίποτε» για το οποίο άγνωστοί μου Έλληνες έδωσαν «το παν». Και οι σημερινοί ελεύθεροι Έλληνες, όσοι έφαγαν από τον καρπό της γης που πότισε το αίμα εκείνων, στέκονται επάξια πρόμαχοι του τόπου τους. Για όσους λιποψυχούν και θέλουν αποτελέσματα άμεσα, άκοπα, και, αν γινόταν, χθες, θα πω ετούτο.

Όταν το 1996, ο Ν.Γ. Μιχαλολιάκος μου έκανε την τιμή να με χρίσει υποψήφια του κόμματος στην άγνωστή μου πόλη, μερικές δεκάδες ήσαν οι ψηφοφόροι του. Σήμερα, ο παλμός, και η ζέση των Εθνικιστών του Κιλκίς και όλης της Μακεδονίας μας, αποτελεί όχι υπόσχεση μα υπογραφή της Νίκης. Δυο στιγμές ακόμα θέλω να καταγράψω από αυτό το ταξίδι.

Την συνομιλία με μια γυναίκα Κωνσταντινουπολίτισσα, η οποία τον καιρό της αιχμαλωσίας των συναγωνιστών μας, έκανε, μου εξομολογήθηκε, δυο φορές την εβδομάδα παράκληση γι’ αυτούς στην εκκλησία. Και την στιγμή που, καθώς ο Αρχηγός αναρωτήθηκε στην ομιλία του, ποιος θα εμποδίσει τους τούρκους, αφού οι προσκυνημένοι κυβερνούν, από το πλήθος που κρεμόταν από τα χείλη του επί μία και πλέον ώρα, ακούστηκε στεντόρειο «Εμείς! Εμείς!».

Μένω εκστατική όσες φορές κι αν ακούσω τέτοιες αγνές Ελληνικές ψυχές να μοιράζονται την Αγάπη της Πατρίδας. «Δεν μπορούν να με το ξεριζώσουν!» μου είπε χτυπώντας τα στήθη της από το βάθρο των 75 χρόνων της, η Κωνσταντινοπολίτισσα. Όχι, κυρία, δεν μπορούν! Πάλι δικά μας θα είναι… Πατρίδα μου, γι’ αυτό δεν σε σκιάζουν οι φοβέρες, γι’ αυτό δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιατί έκανες τέτοια παιδιά. Ξαπόστασες, όμως, Πατρίδα! Σήκω και σύντρεξε τα παιδιά σου. Ελλάδα, σήκω!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 194)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

«Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην της γεννήσεως μας;» αντιγύρισε καταπρόσωπο ο Γεώργιος Τερτσέτης στον Εδουάρδο Μάσον, τον «εμπαθή εκείνο πολέμιο της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη», εισαγγελέα στην δίκη του Γέρου του Μωρηά. Και συνέχισε παραθέτοντας ως υπεράσπισή του τον νόμο, αλλά και κάτι ακόμη «Ο Εθνισμός μας!… Ο Εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευθέντων εις τον αγώνα. Και δεν ήταν θέλημα Θεού ημείς, εις την 26 Μαΐου, να φθάσομεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του εθνισμού από τα σπλάχνα μας η επωμίδα του Υπουργού».

Να είχαμε σήμερα Τερτσέτηδες δικαστές, να πετάξουν στα πρόσωπα των δολοφόνων του λαού μας, τον Εθνισμό μας! Mα ούτε στρατιωτικός, να πολεμά 49 χρόνια τον τούρκο, όπως ο Κολοκοτρώνης, ούτε δικαστής να αμφισβητεί με το θάρρος της επιστημοσύνης και της Ελληνικότητάς του, τα γαλόνια του υπουργού. Αλαζόνες και μοιραίοι οι υπάλληλοι των τοκογλύφων οδηγούν το κοπάδι των προσκυνημένων στον χαμό του.

Μόνο μια δράκα βουλευτών και μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων τολμούν, αντιστέκονται, επιμένουν, υβριζόμενοι, διωκόμενοι, φυλακιζόμενοι και φιμωμένοι από την νοητική Χούντα της Μεταπολίτευσης, την μονοκρατορία του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και την μαφία των καναλαρχών. Μια δράκα πιστοί στο δικαίωμα της Ελλάδας να ζήσει, απέναντι στους εθελόδουλους, τους παραδομένους και τους μοιρολάτρες. Αυτοί οι αριθμητικά λίγοι είναι οι Έλληνες που αμφισβητούν την δικαιοδοσία του ξένου στην γη τους. Και μην μηρυκάσει κάποιος τις υποκρισίες των πολιτικάντηδων πως κανείς, δήθεν, δεν είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο.

Γιατί αυτός που ενώ εμφανιζόταν Πατριώτης και πρόμαχος του Έθνους, αλλά βάζει την υπογραφή του και πουλάει Πατρίδα, είναι προδότης. Και για να τελειώνουμε και με την «καλή» Αριστερά, οι Συριζαίοι καπιταλομαρξιστές είναι αριστεροί. Δεν είναι «δήθεν αριστεροί». Και αυτός που ήταν πάντοτε προδότης, προδότης παραμένει. Όταν ακούω να χάνουν τον χρόνο τους συνέλληνες, για να καταριούνται τον Σόρος, τον Κίσινγκερ, τον έναν και τον άλλο ληστή τοκογλύφο, που μέρα νύχτα καταπιάνεται για το πώς θα εξοντώσει τους Έλληνες, αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνει κάτι ωφέλιμο. Να καλλιεργήσει μια τοματιά, ας πούμε, σε μια γλάστρα, να δώσει ένα σκούπισμα στο πεζοδρόμιο, να προσφέρει μια προσευχή στον Θεό. Να πάει να ακούσει και ομιλίες, και να δει πώς μπορεί να βοηθήσει και πολιτικά. Να αλλάξει κάτι, αυτό είχαν στον νου τους οι αρματωμένοι με τις τσουγκράνες του Διονυσίου Φιλοσόφου, γι’ αυτό αγωνίστηκαν οι Έλληνες πέρα από κάθε λογική, στα 400 χρόνια της βάρβαρης σκλαβιάς, μέχρι να αρματώσει η Μπουμπουλίνα κι ο Κολοκοτρώνης τον στρατό και το ναυτικό μας.

Έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ το 1828, ένα ποίημα για την καταστροφή της Χίου από τους τούρκους, στις 30 Μαρτίου 1822. Περιγράφει (σε μετάφραση εδώ Κωστή Παλαμά) ένα Ελληνόπουλο να κάθεται ξυπόλυτο, «το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη». «Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι με τα μαλλάκια τα χρυσά; Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω; Διαβάτη, μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι: Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!».

Να είχαμε σήμερα Ελληνόπουλα να παίζουν στρατιωτάκια αντί για κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικά παιχνίδια! Να δούλευε το μυαλό και να φτερούγιζε το φρόνημά τους, αντί να ασφυκτιούν από το ρεύμα που περισφίγγει τα σπίτια τους! Πόσο καλά γνωρίζετε σεις οι δυνάστες πώς να κυβερνάτε με τον φόβο και την απειλή! Πόσο δίκιο έχετε που συστηματικά αποκόβετε το Έθνος από ό,τι το γέννησε, το ανέθρεψε, από ό,τι μας έκανε Έλληνες!

Ποιοι είστε εσείς που παίζετε με μας, Γερούν, Αγγέλα, Βόλφγκανγκ, σοροί εκβιαστών, βάρβαρα στίφη που ξεπεζέψατε απάνω στα στρωμένα αναισθησία, δειλία και ωχαδελφισμό, σαλόνια των μπουκωμένων νεοελλήνων, και ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια χούφτα ευλογημένο με βασιλικό και προσευχή, προζύμι, απάνω σε μια γη «άφθαρτων αερικών και ειδώλων». Κι αν σήμερα απομείναμε ως Έθνος χωρίς ποιήματα, χωρίς προσευχές, σπαράγματα κυνηγημένα από τους καιρούς, χωρίς ένα σπαθί να σπρώξουμε στο χώμα, και μια πένα να πιαστούμε από τον ουρανό, εμείς οι λίγοι θα είμαστε πάντα αρκετοί. Θα το διαβούμε το φαράγγι των θλίψεων.

Πόσα «ευχαριστώ» θα χρειαστεί να πούμε στους άνδρες και τις γυναίκες που στάθηκαν αληθινοί και ακλόνητοι στην φλόγα που έκαιγε στις καρδιές τους, και στο αίμα που έρεε στις φλέβες τους; Πού θα τους πλύνουμε τα κόκαλά τους τα ιερά, με τα δάκρυα της συγγνώμης ενός Έθνους που Εκείνοι του χάρισαν την Ελευθερία του, με επαναστάσεις 400 χρόνων, κι εκείνο κατάφερε σε 40 χρόνια χορτάτης κοιλιάς να την ξεπουλήσει, και να σκλαβωθεί εθελουσίως; Θα διαβούμε. Θα πεθάνουμε και θα γεννηθούμε.

«Σκλάβες τουρκών μη ζήσουμε, παιδιά μου, μαζί μου ελάτε!» είπε η Δέσπω του Μπότση σε νύφες και αγγόνια στον πύργο που αγνάντευε την θάλασσα. Στα κάστρα του Ελληνισμού, στο Σούλι, την Μάνη, την Τριπολιτσά, την Κρήτη και την Ρούμελη, εκεί στήσαμε τα πόδια οι Έλληνες. Εκεί, αγναντεύοντας την θάλασσα, γεννήθηκε και γέννησε, γιγαντώθηκε και γιγάντωσε, πέθανε και αναστήθηκε ο εθνισμός μας.

Κι εκεί θα αναστηθούμε, και θα αναστήσουμε την Πατρίδα μας. Ξέρεις ποιοι είμαστε εμείς; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 193)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Μία θέληση, μία ελπίδα

Μία θέληση, μία ελπίδα

Γυρίζει σελίδα η Ευρώπη. Τα εθνικιστικά κόμματα βάζουν την ατζέντα στην πολιτική. Η Αριστερά και η Δεξιά διαλύονται. Το έχουμε ξαναγράψει από αυτήν εδώ την εφημερίδα, Νέα Τάξη από την μια, Έθνη από την άλλη, αυτή είναι η κρίσιμη επιλογή.

Οργανώσεις και κόμματα, φιλόσοφοι και ακτιβιστές, έκαναν επί δεκαετίες έναν σκληρό αγώνα ιδεολογικό και διαφωτιστικό, όταν κανένας δεν τους πίστευε. Τώρα έρχεται η ώρα να ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, και οι προσπάθειες και οι, κάποτε, θυσίες τους, να καρποφορήσουν. Τώρα οι ιδέες πρέπει να ενσαρκωθούν σε Πολιτική. Ρωτούν κάποιοι πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι Έλληνες για να ξυπνήσουν. Απαντώ πως όσοι δεν γνωρίζουν προς τα πού θέλουν να πάνε, θα κάνουν συνεχώς βήμα επιτόπου. Όσο για τους άλλους, ο ήλιος στέλνει τις ακτίνες του σε όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους που τολμούν να βγαίνουν στο φως.

Κι από αυτούς όμως, άλλοι επιλέγουν να κοιτάνε τα παπούτσια τους και να βλέπουν σκιές και σκοτάδια, κι άλλοι σηκώνουν τα μάτια, πιστεύουν στην νέα μέρα και ενεργούν με την πίστη πως, με την θέλησή τους και την βοήθεια του Θεού, μπορούν να την αδράξουν και να την κάνουν δική τους. Η γειτονιά μας αλλάζει ραγδαία. Στα ανατολικά μας ο Ερντογάν στήνει το Σουλτανάτο του. Βόρεια, ο Ρώσος Πρόεδρος, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά την κυρίαρχη γερμανική νοοτροπία, αφού υπηρέτησε εκεί ως πράκτορας της KGB, διεισδύει μεθοδικά στην Δύση, προβάλλοντας ως ειρηνοποιός, προστάτης και ελπίδα των Ευρωπαίων απέναντι στην υπερεθνική επέλαση, μια ειρωνεία της ιστορίας η οποία ασφαλώς δεν πρέπει να μας διαφεύγει, αποτελεί όμως σημερινή και πιθανότατα αυριανή πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα, μια στημένη πολιτική δίκη τρέχει, και μαζί της, μια επιχείρηση απονομιμοποίησης και ενοχοποίησης της διαφορετικής άποψης όπως εκφράζεται από την Χρυσή Αυγή. Τα πάντα γίνονται για να καθυστερήσει μια εξέλιξη την οποία το Σύστημα βλέπει να έρχεται, αλλά ελπίζει πως θα πετύχει κάποιο καλό «χαρτί» και θα κερδίσει χρόνο. Ας μην του το δώσουμε. Η κυβέρνηση και όσοι απεύχονταν την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ χθες, και σήμερα της Λεπέν, σύντομα θα στριμώχνονται εμπρός τους, για να διαγκωνιστούν στην οσφυοκαμψία. Οι λαοί εναποθέτουν στην νίκη της κυρίας Λεπέν, όπως πριν από λίγους μήνες στην νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, την θέλησή τους για αλλαγή και την ελπίδα τους αυτή η αλλαγή να γίνει ομαλά.

Ποιο είναι το ιδεολογικό στίγμα της κυρίας Λεπέν; Πολλά μπορούν να ειπωθούν και από πολλούς που, μέσα στην κακοφωνία των ημερών, λιθοβολούν όσους τολμούν να βγουν εμπρός στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Τραμπ και Λεπέν δεν είναι ούτε φιλόσοφοι ούτε συγγραφείς. Είναι πολιτικοί. Η κυρία Λεπέν είναι πολιτικός από τα μικρά της χρόνια, όταν κάποιοι τίναζαν στον αέρα το σπίτι του Ζαν Μαρί Λεπέν, και η ίδια και οι αδελφές της σώθηκαν εκ θαύματος. Έτσι αντιλαμβάνονταν τότε και σήμερα την πολιτική ορισμένοι, σκοτώνοντας, και καίγοντας, και κάποιοι, στο όνομα της δημοκρατίας, τους δίνουν βήμα να διαθλούν και να νομιμοποιούν την δολοφονική, αντεθνική τους δράση.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο λαός ούτε θα ενδιαφερθεί ούτε θα εντρυφήσει στον κόσμο των Ιδεών. Ακόμα και όταν αρχίσουν να κουνιούνται μέσα στην λάσπη της καπιταλιστικής αποχαύνωσης και της μαρξιστικής αποκτήνωσης, οι μάζες θέλουν να επιλυθούν τα χειροπιαστά προβλήματά τους. Αυτό είχαν την διαύγεια να αντιληφθούν και να τους δώσουν και ο Τραμπ, και η Λεπέν: –ΟΧΙ στους μετανάστες – εισβολείς -ΟΧΙ στον θάνατο ΗΠΑ/Γαλλίας και των λαών τους. Όλα τα υπόλοιπα, είναι είτε απόρροιες των παραπάνω, π.χ. η ανάπτυξη συνθηκών που να ευνοούν την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη, είτε είναι υλικό για συζητήσεις που όσο αναμασώνται, το Σύστημα, από τους Νεοταξίτες ως τους περιοδεύοντες πατριώτες της αρπαχτής, είναι ήσυχο ότι η εξουσία του δεν θα απειλείται σοβαρά. Η θέληση για την δημιουργία μιας νέας κοινωνίας σήμερα εκφράζεται από την άσκηση κριτικής στις παρούσες κρατικές δομές, στην νοσταλγία για το παρελθόν, στην μάχη ενάντια στον πολυπολιτισμό και στην κατάργηση των Εθνικών και συλλογικών Ταυτοτήτων. Καθαρές και συγκεκριμένες θέσεις είναι αυτό που ζητάει ο λαός! Εάν ταυτιστεί με αυτές, τότε θα ταυτιστεί πολιτικά και εκλογικά.

Για όσους έχουν διαβάσει τον Μακιαβέλλι τους, είναι προφανές πως όσοι συμφωνούν λίγο ή πολύ, πρέπει να συμβάλλουν στην αμφισβήτηση του Συστήματος. Ιδανικές συνθήκες και ιδανικοί ηγέτες δεν υπάρχουν. Κι αν νικήσει η Λεπέν όπως νίκησε ο Τραμπ, κι αν όχι, το πνεύμα της Επανάστασης θα έχει τροφοδοτηθεί αρκετά, ώστε όσοι γεύτηκαν την ελπίδα της ανατροπής, να μην ξαναγυρίσουν στα παλαιοκομματικά μαντριά. Αν αυτό το επαναστατικό πνεύμα συντηρηθεί, εάν οι ριζοσπαστικές θέσεις ωριμάσουν στα αυτιά των εκλογέων και γίνουν αποδεκτές ως οι μοναδικές εναλλακτικές, τότε θα δουν ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντιμετώπισης των πολλαπλών κρίσεων που έρχονται, και που μπροστά τους η τωρινή οικονομική δυσπραγία θα φαντάζει ως κήπος της Εδέμ.

Βρισκόμαστε σε εποχές που καθρεφτίζουν τα χρόνια λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση. Τότε που οι μασωνικές στοές γκρέμιζαν τον κόσμο της Παραδόσεως και της ιστορικής συνέχειας. Έρχεται η εποχή της ανατροπής της Αναγέννησης και η εποχή αυτή μας ανήκει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 192)

Εθνικιστές, όχι μαζοχιστές

Εθνικιστές, όχι μαζοχιστές

H οικονομική κρίση την οποία προκάλεσε η ιδιοτελής και αλόγιστη πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έφερε στην επιφάνεια έναν διχασμό κοινωνικό και ταξικό, ο οποίος λίγο απέχει από το να γίνει εθνικός. Μια τέτοια πρακτική δεν θα μας εξέπληττε, αφού το «διαίρει και βασίλευε» αποτελεί μόνιμη επιλογή του πολιτικαντισμού. Η περίπτωση του περίεργου δυστυχήματος στην Εθνική Οδό, ξύπνησε τα ζηλότυπα κομμουνιστικά αντανακλαστικά πολλών, όχι μόνο λόγω του τύπου του αυτοκινήτου, αλλά και λόγω της επαγγελματικής ιδιότητας του ιδιοκτήτη.

Η επιφανειακή προσέγγιση του θέματος γίνεται εμφανής από το ότι όλοι αποφεύγουν να πουν πως ο ατυχής γονέας ήταν ακραιφνής ΠΑΣΟΚάνθρωπος, ένας «σοσιαλιστής» που εξυπηρετούσε το καπιταλιστικό παιχνίδι (τουλάχιστον) πλημμυρίζοντας την αγορά με κινέζικα προϊόντα, και έχοντας στην άκρη του μικρού του δαχτύλου τις αστυνομικές δυνάμεις που διέλυαν κάθε προσπάθεια διείσδυσης του «αδελφού» εν αριστερά ΚΚΕ. Ο «ταξικός εχθρός» ήταν τελικά… Καπιταλαριστερός.

Οι αναρριχηθέντες μικρομεσαίοι, αφού απεκδύθηκαν την «ρετσινιά» του φτωχού και του χωριάτη «Θύμιου» των δεκαετιών ‘50 και ‘60, έπεσαν με τα μούτρα στην μίμηση της αστικής ταξικής (που ποτέ δεν διέθετε πραγματικά η Ελλάδα) και τώρα δεν βλέπουν την ώρα να επιστρέψουν με κάθε τρόπο στην ευμάρεια που βλέπουν να γλυστρά από τα χέρια τους. Φευ, αδυνατούν να αντιληφθούν πως η κατάστασή τους θα χειροτερεύει και μόνο η δραστική στροφή στην «κατηρραμένη» πραγματική εργασία, στους τόπους καταγωγής τους, θα μπορούσε να τους βοηθήσει να ορθοποδήσουν. Η ανασκάλεψη του ταξικού μίσους, εξυπηρετεί την Αριστερά να πολώσει το κλίμα, για να συγκρατήσει τους θυμωμένους με την τύποις «πρώτη φορά Αριστερά» διακυβέρνηση, και την Δεξιά να εγκλωβίσει τους «νοικοκυραίους», κι ας άνοιξε η ίδια τον δρόμο με τις Ρεπούση, τις συγκυβερνήσεις και την συνένοχη ψήφιση των μνημονίων.

Διόλου τυχαία δεν είναι, στο πλαίσιο αυτό, η αναφορά της ΑΥΓΗΣ στον «ταξικό πόλεμο» του 1940. Αποκαλυπτικότερη όμως είναι η στάση της Δεξιάς. Πάσχουσα από το σύνδρομο του ηττημένου ιδεολογικά, και τις συνέπειες του ευνουχισμού που υπέστη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έχει οδηγηθεί σε έναν πρωτοφανή μαζοχισμό. Διαβάζω σε «Δεξιό» άρθρo: «Κάθε αγώνας έχει και ταξικά στοιχεία ωστόσο στην περίπτωση του Ελληνοϊταλικού πολέμου στη Βόρεια Ήπειρο και την Αλβανία αυτό που επικράτησε ήταν το εθνικό στοιχείο, όπου εθνικό όχι αυτό που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή.

Ήταν η αγάπη για την πατρίδα και η πίστη ότι δεν μπορεί κανείς να περάσει από την Ελλάδα κάνοντας παρέλαση. Αυτό κινητοποίησε χιλιάδες φτωχούς Έλληνες να πάρουν τα όπλα». Η Δεξιά, αφού αποκηρύξει τον ενεργητικό πατριωτισμό του Εθνικισμού, προς χάριν του παθητικού ιδιωτεύοντος και ασφαλούς εθνικοπατριωτισμού, υιοθετεί πως το έπος του 1940, όχι μόνον δεν ήταν έργο ενός Δεξιού (με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του), αλλά ένας ξεσηκωμός «φτωχών», ίσως και… κομμουνιστών. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε μια αποστροφή στην κατά τα άλλα εύστοχη ανάλυση ενός εκ των ολίγων ομιλούντων, εθνικά σκεπτομένων Αρχιερέων της Εκκλησίας, ο οποίος, με αφορμή την επαίσχυντη απόσυρση των υπογραφών των βουλευτών της ΝΔ από την Ερώτηση για την ανέγερση του Τάματος του Έθνους (υπενθυμίζω πως μόνη η Χρυσή Αυγή έχει δύο φορές ανακινήσει προσφάτως το ζήτημα), αφού μέμφεται ευστόχως τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, για ποικίλες συνένοχες αποφάσεις του κόμματός του, στρέφεται σε αυτόν και του ζητά «να αναλάβετε Υμείς ως Νέα Δημοκρατία, την περαιτέρω προώθησιν του θέματος μέχρι της τελικής ρυθμίσεως του. Να ηγηθείτε μιας σταυροφορίας!».

Ζητά δηλαδή ο καλός ιεράρχης, να ηγηθεί σταυροφορίας ο ηγέτης του κόμματος που ψήφισε και με τα δύο χέρια υπέρ της ανεγέρσεως μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα, γυρίζοντας την πατρίδα μας στους σκοτεινούς χρόνους της τουρκοκρατίας που υποστήριξε κάθε ανθελληνικό και αντιπαραδοσιακό νομοθέτημα, και κοροϊδεύει ευθέως τον ελληνικό λαό με την κομματική παρέα του. Είναι ένα από τα δράματα του Ελληνικού Έθνους ότι τούτες τις ώρες βρίσκεται χωρίς σοβαρή πολιτική και πνευματική ηγεσία, αλλά με περιφερόμενους λαδοπόντικες της εξουσίας, εμμίσθους γερμανικών και αμερικανικών παράκεντρων εξουσίας, που συντηρούν τα «μαγαζάκια» τους αν και καταχρεωμένα και πλήρως αντιπαραγωγικά για το Έθνος, ώστε να ταΐζουν τις στρατιές των λοβοτομημένων χειροκροτητών τους.

Τίποτε, όμως, δεν μας απαγορεύει να ξεφύγουμε από αυτήν την δυναμική της αυτοκαταστροφικής Δεξιάς και της διχαστικής Αριστεράς. Η κουλτούρα της ήττας που έχει καλλιεργήσει η ΝΔ καπηλευόμενη την Δεξιά, και ο πεσιμισμός των Εθνικιστών που προθυμοποιούνται θεωρητικώς να πεθάνουν για την Ελλάδα, αλλά είναι απρόθυμοι να αγωνιστούν για να ζήσουν, κάνουν επιτακτική την ανάπτυξη ενός αντίβαρου που θα δράσει πνευματικά και πολιτικά, απέναντι σε ένα σύστημα που αποδεικνύεται αναποτελεσματικό και μπορεί με εύστοχες πιέσεις να καταρρεύσει, ανοίγοντας τον δρόμο για την Εθνική Αναγέννηση. Η προσπάθεια τώρα (και κάθε μέρα) αρχίζει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 191)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Αποφασισμένοι να νικήσουμε

Αποφασισμένοι να νικήσουμε

«Μην απογοητεύεσθε και μη χάνετε το κουράγιο σας με μια ατυχία ή με μια αντιξοότητα. Όταν υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι να πεθάνουν, δεν μπορεί παρά να νικήσουμε. Αυτό το αντιλαμβάνονται πολύ καλά οι κατακτηταί γι’ αυτό και λυσσούν περισσότερο. Μα όσο πιο πολύ λυσσούν, τόσο πιο πολύ πλησιάζει η ώρα της Ελευθερίας». Γρηγόρης Αυξεντίου

Tροφή μαγειρεμένη και σερβιρισμένη από χολυγουντιανές υπερπαραγωγές και «εναλλακτικούς» ευρωπαίους κινηματογραφιστές είναι τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, από το σασπένς της δολοφονίας του οδηγού ταξί έως τα … μάτια του μικρού πρόσφυγα (23 ετών είναι) που η… μητέρα του έβαλε μέσα σε μια βαλίτσα για να αναζητήσουν τα επιδόματα των ευρωπαϊκών κρατών, τα δωρεάν σπίτια και την δωρεάν περίθαλψη, προνόμια που οι κυβερνήσεις των υπαλλήλων του Βερολίνου και των Βρυξελλών δεν θέλουν να παράσχουν στους Έλληνες, αλλά προσφέρουν αφειδώς στους εισβολείς.

Κι επάνω στην ώρα οι απαραίτητοι φωτογράφοι, και αύριο οι διαδικτυακοί καλλιτέχνες, να κάνουν σημαία τους τα μάτια του μετανάστη, να συγκινηθούν οι γυναίκες και να αγκαλιάσουν τον μικρό 23χρονο. Μα για να είναι επιτυχημένη η προπαγάνδα, δεν αρκεί η συμπάθεια. Τα μαλακά αισθήματα πρέπει να συνοδεύονται από πιο σκληρά, σαν την οργή για το «απάνθρωπο» τείχος που υψώνουν οι Ούγγροι για να προστατευθούν από τις ορδές των εκατομμυρίων μη Ευρωπαίων που συνωστίζονται όχι πλέον στην πόρτα μας, αλλά στην αυλή μας, κάποιοι σκαρφαλώνουν ήδη στα μπαλκόνια μας.

Οργή από τους όψιμους «ανθρωπιστές» που δεν ενοχλούνταν από τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα των «δημοκρατιών» του Ανατολικού Μπλοκ, με τους οποίους συνδιαλέχθηκαν επί μισόν αιώνα. Είναι τόσο εξόφθαλμα και προκλητικά κατασκευασμένες οι ειδήσεις που πλέον μόνον όσοι τρέφονται αποκλειστικά από το junk food της τηλεόρασης πιστεύουν. Η Πατρίδα μας πουλιέται από τους πουλημένους πολιτικούς της, τους Αριστερούς οι οποίοι εξ ιδεολογίας δεν πιστεύουν στην Πατρίδα (εκτός από την εποχή της μεγάλης Σοβιετικής «πατρίδας») και από τους Δεξιούς που διαλαλούν «περάστε κόσμε, αγοράστε Ελλάδα».

Δεν θυμάμαι να ένιωσα περισσότερη απέχθεια και ντροπή από την εποχή της προδοσίας των Ιμίων, όσο αυτήν που μου προκάλεσε ο «πατριώτης» Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Και μην πει κανείς πως «άλλα εννοούσε», γιατί έδειξε ότι γνωρίζει επαρκέστατα την Αγγλική ώστε να διακρίνει μεταξύ του “buy”-αγοράστε, και του “invest”-επενδύστε. Όχι, δεν ήταν ένα λεκτικό γλίστρημα του ευφράδους και πολυμαθούς ελληνοπώλη. Ήταν η συνείδηση η δική του και η συνείδηση μιας ολόκληρης παράταξης η οποία από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν ξεπουλά και μπακαλεύεται Πατριωτισμό και Εθνικοφροσύνη, παγιδεύοντας τους νοικοκυραίους στα αδιέξοδα και τις προδοσίες της.

Και τις ίδιες μέρες, έρχεται καταλυτική η ανέσπερη παρουσία ενός Ήρωα, πολύ κοντινού μας. Ενός ήρωα που όσοι τον γνώρισαν ζουν ακόμη στην Μεγαλόνησο. Κανείς δεν μπορεί να τους πει, κανείς δεν μπορεί να μας πει να μην πιστεύουμε στα μάτια μας και σε όσα βλέπουμε. Η χώρα μας καταστρέφεται, η σύλησή της βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη, και τα ΜΜΕ όχι μόνον σιωπούν, αλλά φιμώνουν την μοναδική φωνή αντιστάσεως, αυτή των Ελλήνων Εθνικιστών, ώστε να μην καταλάβει ο ελληνικός Λαός το βάραθρο που ανοίγεται εμπρός του. Κυνηγώντας μια μερίδα φασολάδα στην Θεσσαλονίκη ή ένα χάμπουργκερ στον Άγιο Δομίνικο, τον θέλουν να κοιτά λιμασμένος με τα σάλια να τρέχουν την ευζωία που του έδωσαν και του την πήραν, ποτέ τελείως πεινασμένος ώστε να απλώσει το χέρι να την αρπάξει, ποτέ τελείως χορτάτος ώστε να πάψει να ελπίζει πως «κάτι θα αλλάξει».

Ένας χαμηλής εντάσεως και μακράς διαρκείας πόλεμος μαίνεται. Χωρίς σύνορα, δεν υπάρχει χώρα. Το πεισιθάνατο αφήγημα της ειρηνικής συνύπαρξης, σύντομα θα αποκαλυφθεί σε όλη την αποκρουστική ασχήμια του. Παντού, από άκρου εις άκρον της Ευρώπης, οι λαοί επιλέγουν ηγεσίες που τους υπόσχονται ένα δυνατό έθνος κι όχι «πληθυσμούς» και «ανοιχτά σύνορα». Από την απαρχή της ύπαρξής μας, οι άνθρωποι βάλαμε σύνορα, με ξερολιθιές ή με ασπρισμένες μάντρες, πάνω από τις οποίες κουβεντιάσαμε και μοιραστήκαμε άνθη, καρπούς, σκέψεις και όνειρα. Βάλαμε φράχτες και τους υπερασπιστήκαμε, όχι γιατί μισούμε τον γείτονα, μα γιατί έτσι μπορούμε να είμαστε πιο δημιουργικοί, πιο δυνατοί, αμοιβαία χρήσιμοι. Αν σήμερα οι καπιταλο-μαρξιστικές ελίτ αντιμάχονται τα σύνορα με τόσο μένος, είναι επειδή τα σύνορα είναι εγγυήσεις ελευθερίας και ειρήνης.

Και η ελευθερία και η ειρήνη μεταξύ των λαών δεν εξυπηρετούν αυτούς που προκάλεσαν τις εκατόμβες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, ισλαμιστές στην πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές Ντάκα, διαδηλώνουν με αίτημα την απομάκρυνση του «ελληνικού αγάλματος» της Δικαιοσύνης από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας τους. Αυτοί είναι οι λαοί των οποίων τα ήθη οι παγκόσμιοι επικυρίαρχοι θέλουν να επιβάλλουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη, προκαλώντας χάος και εν συνεχεία μια νέα παγκόσμια δικτατορική διακυβέρνηση.

«Όσο πιο πολύ λυσσούν, τόσο πιο πολύ πλησιάζει η ώρα της Ελευθερίας». Με τα μάτια στον δρόμο μας, με την καρδιά μας στην Πίστη μας, προχωρούμε ατσαλωμένοι, μέσα από την φωτιά των αγώνων. Εμείς έχουμε δικούς μας ήρωες να πιστεύουμε, να τιμούμε και να ακολουθούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 190)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Πώς να μην γίνεις κύμβαλο αλαλάζον

Πώς να μην γίνεις κύμβαλο αλαλάζον

«Εκεί που τελειώνουν οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» υπάρχουν οι Εθνικιστές!», έγραψε σε άρθρο του την περασμένη εβδομάδα, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νικόλαος Μιχαλολιάκος, και τα γραφόμενά του, που έδωσαν απάντηση σε όσους καμώνονται πως είναι πατριώτες μα όχι Χρυσαυγίτες, αλλά «από τους άλλους», επισφραγίστηκαν με μια συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες.

Εδώ και κάποιον καιρό, Γάλλοι εθνικιστές, ήθελαν να μου γνωρίσουν έναν Έλληνα Εθνικιστή που ζει στην Γαλλία, και είναι «πολύ μορφωμένος». Δεν συναντηθήκαμε όταν ταξίδεψα για να μιλήσω σε Ευρωπαίους συναγωνιστές τον καιρό της αιχμαλωσίας του Αρχηγού και των συναγωνιστών μας, και αυτό μου έκανε τότε εντύπωση. Με την μεσολάβηση κοινού γνωστού, βρεθήκαμε ένα βράδυ, να συνομιλούμε διαδικτυακώς. Ο άνθρωπος είχε αποστηθίσει ιστορικά πρόσωπα, Συνθήκες και ημερομηνίες, τα οποία έριχνε στη συζήτηση όπως ο ζογκλέρ πετά στον αέρα τα μπαλάκια του. Η ναρκισσιστική του έξαρση, εξελίχθηκε σε εμετικό ανθελληνισμό.

Την άποψή του για την θρησκεία (γιατί να μην γίνουν οι Έλληνες, Ουνίτες, αναρωτήθηκε, λείχοντας τους Δυτικούς σιτιστές του), συνόδευε έκδηλη απέχθεια και για την Ορθοδοξία και για την αρχαία ελληνική θρησκεία, την οποίαν αποκάλεσε «βρωμερή». Η αποστροφή του για την διαχρονική θρησκευτικότητα των Ελλήνων, συνοδευόταν από περιφρόνηση για τους ίδιους τους Έλληνες, που ξεπερνούσε μια απλή διαπίστωση για την παρακμή στην οποίαν έχουν οδηγηθεί από τις ηγεσίες τους- των θρησκευτικών συμπεριλαμβανομένων-. Για τον «διαβασμένο», οι Έλληνες είναι μια μάζα αδαών, την οποίαν δεν θα καταδεχόταν να μυκτηρίσει, γιατί δεν αντιλαμβάνονται το μεγαλείο των συλλογισμών του. Στην κατάκριση του «διανοουμένου» μπήκε υπαινικτικά και χυδαία, η Χρυσή Αυγή και τα στελέχη της. Πόσο γελοίος γίνεσαι, σοφιστή!

Κάθε Έλληνας που του δόθηκε το προνόμιο να ενεργεί στο δημόσιο πεδίο, και παρουσιάζεται για Εθνικιστής, έχει μια μεγάλη υποχρέωση: «ώσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευρά», να παρέχει στον λαό τα εργαλεία της ανάπτυξης και της προόδου, ειδάλλως, προδίδει και τον εαυτό του, και το τάλαντο και Αυτόν που του το παρεχώρησε. Η συνομιλία επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, στα είκοσι τόσα χρόνια που καταθέτω ψυχή και σκέψη και ζωή στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της Χρυσής Αυγής, την εκπεφρασμένη πεποίθησή μου πως το Αύριο της Πατρίδας μας δεν περιμένει κρεμασμένο στους τοίχους των σπουδαγμένων, αλλά ζει στα στήθη των αγωνιστών.

Μπορεί και να είναι Έλληνες του πνεύματος, σαν τον Αισχύλο ή τον Μαβίλη, μα είναι πρωτίστως Πολεμιστές. Μπορεί να μην είναι τριαντάφυλλα σε πίνακες ρομαντικών ζωγράφων, μα η αντίσταση της Ζωής γίνεται έκδηλη εκεί κάτω, στα χορτάρια που, σε πείσμα του βίαιου καταναγκασμού, σπρώχνουν την πίσσα και το τσιμέντο, διεκδικούν κι ανοίγουν τον δρόμο της Φύσης, τον δρόμο της Ζωής. Κι όταν η Φύση βρει τον δρόμο της, μπορεί ο Άνθρωπος να την κάνει κόσμημα στον κήπο του, τροφή για τα παιδιά του, οξυγόνο για τους πνεύμονές του. Αυτές τις κρίσιμες για το Έθνος μας εποχές, μέσα στις μεταβατικές για την ανθρωπότητα περιστάσεις, όπου κρίνεται αν ο Άνθρωπος θα αντικατασταθεί από το τεχνολογικό ανδρείκελο, και θα γίνει υποχείριο μιας ηλεκτρονικής πλακέτας, η κατάκτηση του Χώρου, εξωτερικού και εσωτερικού, αποτελεί αδήριτη προτεραιότητα.

Χρειαζόμαστε και πρέπει να δημιουργήσουμε Χώρο και Χρόνο ώστε να θέσουμε σε λειτουργία τις λύσεις που έχει ανάγκη η Πατρίδα μας. Και οι λύσεις δεν βρίσκονται στους τόμους των μεταπτυχιακών που γράφονται για να τσοντάρουν σε μισθούς και να κομίζουν επιδοτήσεις σε φορείς ενός διανοουμενίστικου ναρκισσισμού, καθόλου επικίνδυνου για το Σύστημα. Βρίσκεται στην καρδιά, τον νου και το αίμα εκείνων των Ελλήνων που δεν τους άγγιξε η μόλυνση αυτών που μηρυκάζουν πως είναι «ελεύθερα πνεύματα» και «δεν μπαίνουν σε καλούπια», ενώ είναι με δική τους θέληση, δούλοι, στην χειρότερη μορφή δουλείας. Οι περιφερόμενοι νεκροί, που θαρρούν πως είναι ανώτεροι από τον «χωριάτη», είναι μια ρουφήχτρα που αποστερεί ικμάδα από τον αγώνα για το Μέλλον. Αν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, μα δεν έχω αγάπη για την Πατρίδα μου και τον Λαό μου, «γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Εμείς οι Έλληνες έχουμε την εύνοια της Τύχης να μπορούμε να πίνουμε από το γάργαρο νερό του Παρνασσού, να νιβόμαστε στην κρήνη της Αγιά Σοφιάς και να μεθούμε με το κρασί του ’21. Όσοι μελετούμε και θαυμάζουμε, την δική τους Ιστορία, την έγραψαν. Το βιβλίο τους έκλεισε. Εμείς, θα δώσουμε μορφή στην Ιστορία όχι μηρυκάζοντας το παρελθόν, αλλά γράφοντας την δική μας Ιστορία, με τις δικές μας ζωές και τις δικές μας πράξεις. Έκλεισα την επικοινωνία με τον «Έλληνα διανοούμενο», και για να ανασάνω ελεύθερο αέρα, άνοιξα το παράθυρο στην αθηναϊκή νύχτα, κι έβαλα να ακούσω δυο τραγούδια του τόπου μας, από αυτά που τραγουδούν ακόμα οι Έλληνες στις ράχες των βουνών μας. Ένας Ησίοδος έγραψε την Θεογονία, βόσκοντας τα πρόβατά του στον Ελικώνα. Κι αυτό εμένα μου αρκεί.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 189)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ο βομβαρδισμός της Ελλάδος

Ο βομβαρδισμός της Ελλάδος

Πριν από μερικές δεκαετίες, τέτοιες μέρες, δυο φαινομενικά αντίπαλες χώρες, αν πιστέψουμε την προπαγάνδα των ΜΜΕ, η Ελλάδα και η Γερμανία, γνώριζαν τον «ανθρωπισμό» των «δημοκρατών» της υφηλίου.

Μεσημέρι 11ης Ιανουαρίου 1944, οι «φίλοι» και σύμμαχοί μας επιδράμουν εναντίον του Πειραιά. Χωρίς αναστολές και χωρίς τύψεις, εφαρμόζουν ένα άνανδρο σχέδιο για να νικήσουν τους «κακούς» του παραμυθιού. Για τρεις ώρες, από τις 12 το μεσημέρι, οι Σύμμαχοι των Ελλήνων, χάριν των οποίων η Ελλάδα υπέστη την γερμανική εισβολή, βομβαρδίζουν τους Έλληνες. Τους γκρεμίζουν τα σπίτια και τις εκκλησίες τους, και σκοτώνουν 5.500 Έλληνες. Α ναι, και 8 Γερμανούς στρατιώτες.

Στόχος τους δεν είναι οι γερμανικές δυνάμεις, αλλά η κατασκευή ενός κλίματος φόβου, η τρομοκρατία, ο παραδειγματισμός σε περίπτωση ανυπακοής. Άγγλοι και Αμερικανοί σκοτώνουν τους αμάχους για να ξεσηκωθούν οι οικείοι τους εναντίον των ενόπλων Γερμανών, και να ηττηθούν, να σκοτωθούν όπως συνέβαινε με τις αψυχολόγητες και βάρβαρες κομμουνιστικές επιθέσεις εναντίον μεμονωμένων Γερμανών, με την βοήθεια των κιβωτίων με λίρες στερλίνες, και τέλος να αλληλοεξοντωθούν σε έναν πικρό και καταματωμένο αδελφοκτόνο εμφύλιο, ώστε να εμφανιστούν οι από μηχανής Χρηματιστηρίων σωτήρες. Ένα χρόνο μετά το πείραμα του Πειραιά, οι αδιάφθοροι τιμητές του κατ’ ευφημισμόν «ελευθέρου κόσμου», επιστρέφουν, αυτή την φορά ακόμη πιο σατανικοί, στην Δρέσδη. Είναι 13 Φεβρουαρίου 1945. Δυο μέρες πριν, ο κόσμος έχει μοιραστεί στα τεφτέρια των Συμμάχων που πουλούν και αγοράζουν λαούς, στην διάσκεψη της Γιάλτας, στην Ουκρανία. Τα ανώτατα κλιμάκια της βρετανικής αεροπορίας RAF, προετοίμαζαν από το καλοκαίρι του 1944 το αεροπορικό χτύπημα, με την ονομασία «Operation Thunderclap», προκειμένου να καμφθεί το ηθικό του γερμανικού λαού και να απαξιωθεί στα μάτια του η ηγεσία του, στην οποία ο γερμανικός λαός παρέμενε πεισματικά πιστός, σύμφωνα με προγενέστερη οδηγία του βρετανικού και αμερικανικού στρατιωτικού επιτελείου, στην Διάσκεψη της Καζαμπλάνκα.

Οχτακόσια πέντε βομβαρδιστικά βομβαρδίζουν την παλιά πόλη επί 14 ώρες με εμπρηστικές βόμβες και βόμβες φωσφόρου. Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα βόρεια, παραμένουν πρακτικά ανέπαφες. Το ένα τρίτο των οικιών και το 90% του ιστορικού κέντρου της πόλης που κοσμείται από μπαρόκ και αναγεννησιακά κτίρια, τυλίχτηκαν στις φλόγες. Συνολικά καταστράφηκαν πάνω από 6.480.000 τ.μ. και σκοτώθηκαν 135.000 άμαχοι, γυναίκες και παιδιά. Τα περισσότερα θύματα απανθρακώθηκαν ή πέθαναν από ασφυξία, λόγω του μονοξειδίου του άνθρακα και των υψηλών θερμοκρασιών που εκλύονται. Οι Άγιοι Σύμμαχοι ακολούθησαν την τακτική της «συλλογικής τιμωρίας» του γερμανικού λαού. Το δόγμα της «συλλογικής ευθύνης» θα ακολουθήσουν μερικά χρόνια αργότερα και στις διώξεις, φυλακίσεις, δολοφονίες και την τρομοκρατία εναντίον των Ελλήνων Εθνικιστών της Χρυσής Αυγής.

Οι Σύμμαχοι δεν θέλουν να είναι μόνο κερδισμένοι. Θέλουν να είναι νικητές, ολοκληρωτικά, τελειωτικά. Η συμφωνία της Γιάλτας πρέπει θυσιαστικά να επισφραγισθεί με το αίμα των αμνών. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων πρέπει να βαφτεί με αίμα στους Δίδυμους Πύργους. Οι αντιφρονούντες στο Ιράκ και την Λιβύη πρέπει να εξοντωθούν δημόσια και παραδειγματικά. Ελλάδα, Φεβρουάριος του 2017 . Οι σύμμαχοι και εταίροι βομβαρδίζουν το ελληνικό έθνος που βρίσκεται έρμαιο μιας ετοιμόρροπης, ανίκανης και εθελόδουλης ηγεσίας, με νέες απαιτήσεις. Δεν θέλουν τα λεφτά των Ελλήνων. Λεφτά έχουν, και εκδίδουν όσα θέλουν. Τα λεφτά τους είναι, εξάλλου, άυλα. Υπάρχουν μόνο στις οθόνες των υπολογιστών τους, και τα αυγατίζουν αυθαίρετα και κατά βούλησιν.

Στην Ελλάδα του ολοκαυτώματος των μνημονίων δεν έχουμε καταμετρήσει ακόμη την πλήρη έκταση της καταστροφής, γιατί η επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη. Η αμερικανοκρατούμενη Γερμανία, το Σίτυ του Λονδίνου και η Διοίκηση των ΗΠΑ, απαιτούν οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να πέσουν στα 300 ευρώ και παρακάτω, να γίνουν επιδόματα δουλείας σε μάζες απελπισμένων, ετοιμοθάνατων και απανθρακούμενων οικονομικά και βιολογικά, Ελλήνων.

Οι Εθνικιστές, μόνοι όρθιοι σε έναν κόσμο που καταρρέει σε ερείπια κοινωνικά και οικονομικά, βλέπουν εμπρός τους να τους οδηγούν με το Εν Τούτω Νίκα, τους τελευταίους υπερασπιστές της Γης, του Αίματος, των Ιδεών. Στον αγώνα αυτόν καλούν στο πλευρό τους όσους είναι ακόμη ζωντανοί. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται την έκταση της μάχης, και την σημασία της εκβάσεως του πολέμου, μπορούν τουλάχιστον να μην προσμετρούν τους δημίους τους ως συμμάχους, αλλά ως εγκληματίες.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 187)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑