Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

Χρυσαυγιτισμός

Χρυσαυγιτισμός

Έχω γράψει αρκετές φορές στο πέρασμα του χρόνου, και ειδικά την τελευταία πενταετία, για την ανάγκη ενότητας των Εθνικών δυνάμεων. Είναι εδραία πεποίθησή μου ότι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους, σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και σε όλα τα αξιώματα. Φευ, οι καλές τους προθέσεις σκοντάφτουν τις περισσότερες φορές σε δυο εμπόδια αντιφατικά και αντικρουόμενα: Στον εγωισμό και στην δειλία. Ζούμε στην εποχή του κατά Χάιντεγκερ μεταφυσικού υποκειμενισμού, όπου το Όλον επιχειρείται να υποταχθεί στο Εγώ, το αντιτιθέμενο σε αυτό που η Φύση ορίζει, μια αναμφίβολα περαιτέρω αποστασιοποίηση του Ανθρώπου από τον Θεό.

Όπως όλα τα δημιουργήματα, έτσι και τα πολιτικά κόμματα και οι ιδεολογίες πίσω από αυτά, διανύουν την πορεία τους και κάποτε, μαζί με τους ιστορικούς κύκλους που τα δημιούργησαν, παραδίδουν τα πεπραγμένα τους ως μαγιά για τους επόμενους που θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτό το εργαλείο για να διορθώσουν τα στραβά του κόσμου. Έχω ξαναγράψει γιατί με συγκινεί πολύ, το παράδειγμα του γεωργού που φυτεύει ένα δένδρο γνωρίζοντας πως δεν θα προλάβει στην διάρκεια της ζωής του να γευθεί τους καρπούς. Η σκέψη αυτή αν και είναι διαχρονικά πιστεύω μου, προέρχεται από μια φράση του Κάτωνος την οποία επαναλαμβάνει ο Κικέρων. «Αν ο αγρότης ερωτηθεί, όσο γέρων και αν είναι, για ποιον φυτεύει, δεν θα διστάσει να απαντήσει «Για τους αθάνατους θεούς οι οποίοι θέλουν χωρίς να αρκούμαι στο να δέχομαι τα αγαθά των προγόνων μου, να τα μεταβιβάζω επίσης στους απογόνους μου».

Αυτήν την αντίληψη του Χρόνου οι άνθρωποι των ημερών μας την έχουν απωλέσει. Κι όμως. Αυτός ο τρόπος σκέψεως είναι που δημιούργησε τους ελληνικούς πολιτισμούς, οι οποίοι έκαναν Άνθρωπο το ανθρώπινο είδος. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, όταν, ως φοιτήτρια στην Ιταλία, οι Ιταλοί συμφοιτητές μου επέμεναν πως εκείνοι είναι οι διάδοχοι του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. «Εσείς μας το δώσατε», έλεγαν, «και δεν μπορείτε να το πάρετε πίσω, τώρα είναι δικό μας». Όσο παράδοξο και ενοχλητικό και αν μου ακουγόταν, με έκανε υπερήφανη. Όχι μόνον ανάμεσα στις κοιλάδες των ελληνικών ναών στην Σικελία, στο Ρήγιο, στην Γκρέτσια Σαλεντίνα, μα και ψηλά, στις ατελείωτες πεδιάδες του Πάδου, που τις σκεπάζει η αχλή, και ο Χρόνος γίνεται αυτό που πραγματικά είναι, Αιώνιος, κάποιοι νεαροί που η ράτσα μας ήταν αδελφική, υπερασπίζονταν τον πολιτισμό μου με γνώση, πεποίθηση και πάθος.

Τι χρησιμότητα έχουν αυτά στον πολιτικό αγώνα; Έχουν. Ακούγεται άλλοτε μεγαλοφώνως και πιο συχνά υπαινικτικώς και αισχρώς υφέρπων, πως στο σύγχρονο μετερίζι του ελληνισμού, την Χρυσή Αυγή, υπάρχουν «παλιοί» και «νέοι» , και πως τάχα οι μεν θέλουν να φάνε τους δε και τανάπαλι. Αν πιστέψουμε την Ιστορία, οι «παλιοί» για καιρό νικούν καταπώς έδειξε ο Θείος Κρόνος, μα εν τέλει νικούνται πονηρά και εκ των έσω, από την σύζυγο Ρέα που έκανε τον γιο Δία τον ύψιστο θεό και πατέρα θεών και ανθρώπων. Όλα τα βασίλεια έχουν αρχή, μέση και τέλος.

Στην δική μας ιστορία, θα πρέπει να κάνουμε μια θεμελιώδη παραδοχή. Αν οι Εθνικιστές έχουν σήμερα ύπαρξη και λόγο, το χρωστούν στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο. Το χρωστούν σε όσους μοιράστηκαν το όραμά του, όταν ήταν ακόμη άυλο, χωρίς γραφεία (και πήγαν το δικό τους), χωρίς καρέκλες ανακλινόμενες, χωρίς οφίκια να φουσκώνουν με «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», προς όσους αφιέρωσαν χρόνο, χρήμα και μυαλό που θα μπορούσε να είχε διοχετευθεί αλλού και περισσότερο επικερδώς.

Το χρωστούν σε όσους βρέθηκαν δίπλα στον Αρχηγό, τρέχοντας σε τυπογραφεία, μοιράζοντας με το αυτοκίνητό τους εφημερίδες, γράφοντας και εκδίδοντας βιβλία και περιοδικά, όταν ακόμη το λογότυπο της Χρυσής Αυγής δεν ήταν μόδα που να εξασφαλίζει «επιτυχία» και επίπλαστη «μαγκιά». Το χρωστούν στους ακόμη παλιότερους, σε αυτούς που σκάλισαν τα αποκαΐδια της Επταετίας και κατάφεραν να κρατήσουν μια Πίστη που όλοι αρέσκονταν να καταριόνται. Πριν από αυτούς, κάποιοι άλλοι, από τα κάρβουνα της βομβαρδισμένης από τους κοσμοπολίτες Κομμουνιστές και Καπιταλιστές, Ευρώπης, έθρεψαν με μύριες θυσίες την φλόγα της Ευρωπαϊκής Ιδέας.

Κι η Ιστορία πάει πολύ πίσω, στους καλογέρους που αντέγραφαν καλλιγραφικά τα συγγράμματα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, και πριν από αυτούς τους ραψωδούς που γυρνούσαν από χωριό σε χωριό και παρέσερναν αυτιά και ψυχές στις Ιστορίες του θείου Ομήρου. Και πιο πριν, και πιο πριν, εκεί όπου το ποτάμι του Ανθρώπου και του Χρόνου κρύβεται μες στην ομίχλη. Όλοι χρωστούμε και όλοι δίνουμε. Το παλιό φέρνει το καινούριο. Οι καινούριοι οφείλουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη στους παλιούς, και οι παλιοί πρέπει να χαίρονται που ο κόπος και οι προσπάθειές τους έφεραν νέους ανθρώπους που θα συνεχίσουν το έργο τους, θα βάλουν στο τραπέζι φρέσκιες ιδέες, νέους τρόπους και πρωτοβουλίες. «Αρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει» διδάσκει ο Θείος Σόλων, δηλαδή «αν μάθεις να διοικείσαι, θα μάθεις να διοικείς».

Δίπλα-δίπλα θα σταθούν παλιό και καινούριο για να διδάξει και να διδαχθεί, να καθοδηγήσει και να καθοδηγηθεί, να πάρουν και να δώσουν έμπνευση, σοφία και θάρρος προς έναν κοινό σκοπό, την Ελευθερία της Πατρίδας και την Ευημερία του Έθνους. Αν σήμερα υπάρχει στην Ελλάδα αντίσταση στα μνημόνια, στην υποδούλωση, στην παρακμή, στο παρά φύσιν, αν υπάρχει ένα κίνημα ριζοσπαστικό απέναντι στον συντηρητισμό της Αριστερής διανόησης και της Δεξιάς κερδοσκοπίας, το χρωστάμε ως Έθνος στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο και στην Χρυσή Αυγή.

Η Βρετανή Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, είπε σε ομιλία της πέρυσι τον Οκτώβριο μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση «Εάν πιστεύεις ότι είσαι πολίτης του κόσμου, είσαι πολίτης του πουθενά». Όποιος πιστεύει ότι είναι Εθνικιστής γενικώς, είναι Εθνικιστής του Τίποτε. Εμείς δικαιούμαστε να ομιλούμε για Χρυσαυγιτισμό.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 220)

Advertisements

Τέσσερα χρόνια μετά

Τέσσερα χρόνια μετά

Tο πρωί της στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 ο Ελληνικός λαός ξύπνησε σε ένα πολιτικό-αστυνομικό πραξικόπημα το οποίο παρακολούθησε ως χολλυγουντιανό φιλμ από τους δέκτες των τηλεοράσεών του. Οι δυνάμεις του διεθνισμού, με συλλήψεις δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών από ένοπλους κουκουλοφόρους, με κατ’ οίκον έρευνες, με τηλεοπτικούς διασυρμούς και πολύμηνους εγκλεισμούς επιχείρησαν να καταπνίξουν την Αντίσταση στην Ελλάδα, πηγή της ανθρώπινης Ιστορίας και του Πολιτισμού.

Ε, λοιπόν, απέτυχαν. Και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν γιατί ο Εθνικισμός είναι συνώνυμος με το ένστικτο της Φύσης, την θέληση για ζωή και επιβίωση, συνώνυμο της επιθυμίας για δύναμη, υγεία και κάλλος. Όσο ο Έλληνας θα έχει τη θέληση να ζήσει, θα βρίσκει το δρόμο του προς την ακατάλυτη Αλήθεια του Εθνικισμού. Το Εθνικιστικό κίνημα δεν προσδιορίζεται από την τεταμένη χείρα, ούτε από κάποια φετιχιστική αναπαραγωγή εικόνων, ούτε βέβαια από άθλια φωτομοντάζ και κακόγουστα στημένα «έγγραφα». Η απάντηση των Εθνικιστών είναι μία: Δεν μας τρομοκρατείτε, δεν μας φοβίζετε, δεν θα δειλιάσουμε. Οι Εθνικιστές δεν λογοδοτούν στους δοσιλόγους των Γερμανών της Μέρκελ και του Σόιμπλε ούτε συναγελάζονται με τα μαντρόσκυλα της ντόπιας διαφθοράς.

Σε ένα καθεστώς όπου η νομοθετική εξουσία συγκαλύπτει κακουργήματα πολιτικών και των συνεργατών τους και νομοθετεί ξεδιάντροπα υπέρ του ξεπουλήματος της χώρας και της ισοπέδωσης του ελληνικού λαού. Σε ένα καθεστώς που θεωρεί τεκμήριο ενοχής βιβλία και ποινικοποιεί τις Ιδέες. Σε ένα καθεστώς όπου καταπατώνται τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, και απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση του λόγου σε δημοκρατικά εκλεγμένους Βουλευτές της τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας, η Εθνική Αντίσταση δεν αποτελεί απλά επιλογή, επιβάλλεται ως συλλογικό καθήκον.

Γιατί όμως η Χρυσή Αυγή; Γιατί όχι άλλοι σχηματισμοί που υποτίθεται ότι προσφέρουν αντιμνημονιακές και πατριωτικές προτάσεις; Γιατί οι διαδόσεις για διάσπαση της Χρυσής Αυγής; Όσο οι διαφωνούντες αρκούνται σε ευχολόγια, σε εύσχημες διαμαρτυρίες και ανώδυνες αναλύσεις, σε γραφικότητες και ταβερνιακά συμπόσια, το Σύστημα δεν ενοχλείται. Όταν οι Ιδέες αποκτούν δυναμισμό, όταν η πολιτική έκφραση περνά από το ατομικό και φαντασιακό στο συλλογικό, όταν ο αγώνας αποκτά μαζικότητα. Τώρα που η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα, τότε οι ιδέες γίνονται πραγματικά επικίνδυνες. Τόσο επικίνδυνες, που οι εκφραστές τους φυλακίζονται και οι υποστηρικτές τους επιχειρείται να τρομοκρατηθούν. Τόσο επικίνδυνες είναι για τα κόμματα της διαφθοράς και της διαπλοκής οι Ιδέες της Χρυσής Αυγής, που ο κίνδυνος της αποδοχής τους από τον λαό αναγκάζει Υπηρεσίες και Προπαγάνδα να επιστρατεύσουν μετά τις συλλήψεις και τις φυλακίσεις, έναν νέο ψυχολογικό μοχλό: τα φοβικά αντανακλαστικά. Χαϊδεύοντας τα αυτιά του αυτάρεσκου, του καθαρολόγου, του χομπίστα, του μοναχικού, θέλουν να κάνουν γοητευτική στο μυαλό των αγωνιστών την επιστροφή στο «ηρωικό» 0,30%.

Πολύ βολικό για το Σύστημα. Στις μεθοδεύσεις κράτους και παρακράτους, η απάντηση της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι μία: Ενότητα, Αγώνας, Ομαδικότητα. Με αδιασάλευτο τον πυρήνα των Ιδεών της, η Χρυσή Αυγή οφείλει να εδραιωθεί πολιτικά ως ο εκφραστής της Εθνικής Αντίστασης. Ας κρατήσουμε γερά την επιθυμία μας για Νίκη κι ας αγωνιστούμε ακούραστα για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Τα μικρόβια του παρακράτους και οι τρομοκράτες με τα κοστούμια δεν έχουν ούτε Θεό ούτε Πατρίδα. Απέναντί τους, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θα έχουμε πάντα μια Σημαία να υπερασπιζόμαστε, μια Πατρίδα να υπηρετούμε και πιστούς συναγωνιστές να περπατούν μαζί μας το δρόμο της Ελευθερίας. Γεννηθήκαμε Έλληνες και Ελληνίδες. Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και όχι δούλοι. Και ως ελεύθεροι Άνθρωποι θα ζήσουμε. Η Νίκη και ο Θεός μαζί μας. Αυτός είναι ο δρόμος των Εθνικιστών, αυτός είναι ο δρόμος των Ελλήνων.

Σε αυτά, τα οποία έγραψα πριν από τρία χρόνια, ένα χρόνο μετά τις συλλήψεις και τις διώξεις του Αρχηγού του Λαϊκού Συνδέσμου και βουλευτών του, δεν έχω ούτε να προσθέσω, ούτε να αφαιρέσω κάτι. Η ανάγκη για Αντίσταση παραμένει ίδια. Η ανάγκη για σύμπνοια, ενότητα και αγωνιστικότητα, ομοίως. Ο πολιτικός αγώνας δεν είναι σπριντ όπως πολύ βολικά υποστηρίζουν όσοι έχουν μάθει να ζουν ανεπάγγελτοι, ανεύθυνοι και ασφαλείς στον φαντασιακό μικρόκοσμό τους. Για όσους από εμάς δεν βρήκαμε τίποτα έτοιμο, για όσους στρωθήκαμε στο διάβασμα, για όσους δουλεύουμε από την εφηβεία μας, για όσους αγωνιζόμαστε και προσφέρουμε στο Εθνικιστικό κίνημα πνευματικά, υλικά και ηθικά, για όλους τους αγωνιστές του δρόμου και της Ιδέας, όλα τα άλλα είναι έπεα πτερόεντα.

Μισό εκατομμύριο Ελληνες, χιλιάδες μέλη και εκατοντάδες στελέχη, ζητούν ξεκάθαρα την ενεργό και αποτελεσματική παρουσία του Κινήματος των Ελλήνων εθνικιστών στα πολιτικά πράγματα. Κάποιοι επιλέγουν την νοσταλγία για εποχές που πέρασαν, και τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν γνώρισαν, είτε από αφέλεια, αφού δεν αντιλαμβάνονται ότι συγκεκριμένες συγκυρίες και εποχές παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα, είτε από σκοπιμότητα. Μένοντας όμως στον σχολιασμό της πολιτικής ζωής, την οποίαν δεν έχεις καμία δυνατότητα να επηρεάσεις πραγματικά, αυξάνεται το αίσθημα της αδυναμίας, της αγωνίας, και της απελπισίας, απέναντι σε μια κατάσταση η οποία διαρκώς χειροτερεύει. Είναι γι’ αυτό επιτακτική η ανάγκη να γίνονται πράξεις, βήματα που να οδηγούν στην πραγμάτωση των στόχων που πρέπει να επανακαθορίζονται και να προσαρμόζονται στο Τώρα. Αν τότε δεν ξέραμε τι έφταιξε, τώρα τα γεγονότα μας έχουν βεβαιώσει για την ορθότητα των θέσεών μας. Σε αυτήν την Δημοκρατία δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν υπάρχει Fair Play. Υπάρχει μόνο η θέληση του δυνατότερου. Κι αυτό δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από το να γίνουμε δυνατότεροι.
Και αυτό το επαναλαμβάνω μετ’ επιτάσεως.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 219)

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Εάν μπορούμε να ξεχωρίσουμε μια και μόνη ποιότητα η οποία διακρίνει τους Εθνικιστές, είναι ότι προσφέρουν τον εαυτό τους για παράδειγμα στους άλλους. Και είναι οι άλλοι, εκείνοι οι χαμένοι στον ρυθμό της καθημερινότητας τον οποίον υπαγορεύουν οι σύγχρονοι καιροί, εκείνοι που παραδέρνουν ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού. Παράδειγμα θάρρους και γενναιότητας, ένα παράδειγμα εκφρασμένο πολιτικά μέσα από τον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή, αλλά και ένα παράδειγμα υπαρξιακό, ένα παράδειγμα στάσης ζωής.

Μέσα στην αυξανόμενη βιολογική και πνευματική αποσύνθεση της κοινωνίας μας, ανάμεσα σε κόμματα και θεωρίες που προσφέρουν μόνο κατατμημένες, περιστασιακές απαντήσεις, ή επιφανειακές κραυγές οι οποίες δεν μεταφράζονται σε πράξεις, οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής κάνουν το Καθήκον τους απέναντι στην Πατρίδα και το Έθνος. Ζώντας σε μια εποχή που έχει αναγάγει σε θέσφατα τον κομματισμό υπό τον πέπλο της Δημοκρατίας, και την ασυδοσία των μειοψηφιών να καθορίζουν ποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους, υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, οι Εθνικιστές δηλώνουν σεβασμό και τιμή στην μόνη χειροπιαστή πραγματικότητα, το Αίμα του Έθνους το οποίο καθορίζει το Δίκαιο της Πατρίδος.

Οι Έλληνες Εθνικιστές μέσα στην γενική παραίτηση και τον εκχυδαϊσμό, σημειώνουν καθημερινές, μικρές αλλά σημαντικές νίκες. Σηκώνουν τα μάτια κι απλώνουν το χέρι για να λάβουν το ξίφος της Κληρονομιάς των Πατέρων τους, και να αγωνιστούν για την Πατρίδα. Εάν θα κριθούν άξιοι από την Ιστορία, μένει να το δούμε. Τώρα, βρισκόμαστε εν μέσω του Αγώνος. Αυτοί που μας κρίνουν, είναι αυτοί που δεν τόλμησαν ποτέ να αμφισβητήσουν καμία εξουσία, ούτε σε προσωπικό, ούτε σε επαγγελματικό, ούτε σε ιστορικό, πολλώ δε μάλλον σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Για αυτούς, το ότι οι Εθνικιστές φυλακίστηκαν, και κάποιοι παραμένουν φυλακισμένοι, και άλλοι υπόδικοι από το καθεστώς, για τις Ιδέες τους, το ότι έχουν νεκρούς, με ηθική ευθύνη αν όχι προτροπή του Συστήματος της διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ, το ότι τολμούν μέσα στο Κοινοβούλιο της διαφθοράς, να τα βάλουν με τους διεφθαρμένους, δεν τους ενδιαφέρει και δεν τους αφορά. Για τον παχυδερμισμό δεν υπάρχει θεραπεία.

Όπως δεν υπάρχει και για το σύνδρομο του μεγαλείου. Γιατί υπάρχουν και οι «επαναστάτες», οι οποίοι περιμένουν ή παριστάνουν τον Σούπερμαν, ή εκείνοι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Μόσκοβο, και των δυο πλευρών του Ειρηνικού. Γραπωμένοι από φαντάσματα, αρνούνται να αντικρίσουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι υπάρχουν συσχετισμοί δυνάμεων. Ότι υπάρχει ένα καθεστώς Καπιταλιστικής φαντασίωσης και ταυτόχρονα ένας διάχυτος πνευματικός Μπολσεβικισμός. Ότι Καπιταλισμός και Μαρξισμός έχουν γράψει την Πολιτική και Κοινωνική Ιστορία στα μέτρα τους. Ότι είναι μια Μαφία που διαβρώνει κάθε ιστό της κοινωνίας και κάθε κύτταρο της Φυλής μας. Ανάμεσα στον πνευματικό και πολιτικό ορυμαγδό, στην ερώτηση «με μας ή με τους άλλους», οι Χρυσαυγίτες διάλεξαν να είναι «με τους άλλους». Τόλμησαν να πουν φωναχτά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και γι’ αυτό τους κατηγορούν Μπολσεβίκοι και Καπιταλιστές διεθνιστές, αλλά και «συνετοί» «πατριώτες» της Οικονομικής Δεξιάς από την οποίαν χωρίζει την Εθνική Δεξιά, άβυσσος…

Ανάμεσά μας, ανάμεσα σε μας που μαχόμαστε από την πρώτη γραμμή, και σε αυτούς που βλέπουν τους εαυτούς τους σαν σκιές λιονταριών ενώ είναι πόντικες, υπάρχει μια βαθιά και απροσπέλαστη τάφρος. Η οργή μας θα ήταν ύβρις στο πνεύμα του Αγώνα που μας διακρίνει και σπατάλη των δυνάμεών μας, όταν δεν βρίσκει εποικοδομητικές διεξόδους. Παρόλα αυτά, έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα να προστατέψουμε τους εαυτούς μας, τους συμμαχητές μας και την Ιστορία μας, μια που είμαστε και οι ίδιοι κομμάτι της Πατρίδας που υπερασπιζόμαστε. Οφείλουμε να το κάνουμε με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και πνεύμα αδελφοσύνης, αποφασισμένοι σε επίπεδο πρακτικό αλλά πρωτίστως μεταφυσικό, με κοινωνία πνεύματος που θα μας σηκώνει πάνω από τον άκαρπο θυμό και πάνω από τις κομπίνες της «ακροδεξιάς», σε μια επαναστατική, λαϊκή και αριστοκρατική σύλληψη του νέου Εθνικού κράτους, ενάντια στο «καλό» και το «κακό», σε μια εμπροσθοφυλακή Εθνικής ενότητας.

Για να φθάσουμε ως εκεί, οφείλουμε να σχηματίσουμε με κάθε λεπτομέρεια το πρότυπο, την μακέτα του κόσμου μας, με μέθοδο, στρατηγική, και χωρίς ψευδαισθήσεις, ώστε να μην μετατραπούμε από εναλλακτική του Συστήματος, σε πολιτική ασφάλειας ζωής και διαιώνισής του. Είναι ανάγκη να είμαστε παρόντες στις τοπικές διεργασίες, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, και στην αυτοοργάνωση των κοινοτήτων μας. Είναι αλήθεια ότι πολλοί, περισσότεροι από όσους ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, αντιλαμβάνονται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης. Από εκεί όμως, μέχρι το να νομίζουμε ή ακόμη χειρότερα, να ελπίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τις πλατιές μάζες να επαναστατήσουν, και να ανατρέψουν εκλογικά το καθεστώς, ή να εξεγερθούν σε μαζική ανυπακοή ώστε να αντιπαρατεθούν με το Σύστημα, είναι σφάλμα τακτικής και χαμένος χρόνος. Όλα, κι αν όχι όλα τα περισσότερα, εξαρτώνται από την οργάνωση αυτής της ισχυρής τρίτης πολιτικής δύναμης. Αυτήν που οι μάζες θα ακολουθήσουν γιατί οι μάζες πάντα ακολουθούν τον ισχυρότερο. Χρειάζεται γι’ αυτό ένα ποιοτικό άλμα.

Η δύναμη της εικόνας, η σάτιρα, η ειρωνεία απέναντι στο Καθεστώς, αποτελούν ισχυρά εργαλεία. Η επιλογή των προσώπων, των φορέων, και των κοινωνικών μειονοτήτων, με τις οποίες μπορεί να υπάρξει κατανόηση και συνεργασία, είναι μια άλλη σημαντική προτεραιότητα. Μέσα, και ταυτόχρονα έξω από το πολιτικό σύστημα, εκεί θα σχηματοποιηθούν οι κοινωνικοπολιτικές ηγεσίες του Αύριο, αμφισβητώντας, και κυρίως πράττοντας σε ιδεολογικό, επιστημονικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο μιας Εθνικής συνέργιας για την αναγέννηση του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 218)

Υστερία ή Ιστορία;

Υστερία ή Ιστορία;

«Οσον αφορά στο ζήτημα της πνευματικής αξίας, αρνούμαι απολύτως να χρησιμοποιήσω το επιχείρημα ότι «κάθε νέγρος είναι ανόητος». Ο κύριος λόγος για την αποφυγή του είναι ότι, για λόγους ισορροπίας, θα πρέπει να αναγνωρίσω πως κάθε Ευρωπαίος είναι έξυπνος. Και ο Θεός με φυλάει από ένα τέτοιο παράδοξο!». Δανείζομαι την φράση από το δημοσίευμα περί «Καταγωγής των Ελλήνων», απόσπασμα από το έργο του επιλεκτικά διαστρεβλωμένου Κόμητος ντε Γκομπινώ. Ο Θεός να μας φυλάει να μην επαφιέμεθα στην αγιοποίηση του τάδε ή του δείνα προσώπου, που σήμερα φαίνεται λέων και αύριο αποδεικνύεται…κουνούπι, διότι ως γνωστόν, σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει, παρά καθησυχάζει τους οικείους του.

Ο Θεός να μας φυλάει από την εθελόδουλη εγκατάλειψή μας στα χέρια του ενός ή του άλλου «πατερούλη», από αυτούς που κατά καιρούς παρουσιάζονται στην παγκόσμιο Ιστορία, παρασύροντας τις μάζες των άβουλων και των αφελών στον ένα και μοναδικό λόγο της «πατρικής» αγάπης τους, αυτό που ο λαός μας σοφά συνοψίζει στην φράση «Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω». Ο Θεός να μας φυλάει από τους «εκλεκτούς» οι οποίοι μαθαίνουν τον λαό να τρώει, αλλά όχι να ψαρεύει. Συνάντησα τις προάλλες μια φράση ταιριαστή, που έχει γραφτεί από μία εκ των ιδιαζουσών φυσιογνωμιών του Β’ Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου, τον Λεόν Ντεγκρέλ, και ταιριάζει σε τούτη την εποχή των ωδινών με τις οποίες θα φέρουμε στο Φως το Αύριο του κόσμου μας. Ιδιαίτερα δε έρχεται γάντι σε όσους με κενό περιεχομένου πιθηκισμό, καμώνονται πως θα «καθαρίσουν» την κόπρο της κοινωνίας (μην πούμε και του κόσμου ολόκληρου!), και αναρωτιούνται πώς δεν βρέθηκε κάποιος τόσο έξυπνος όσον αυτοί, για να κάμει πράξη τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους: Κάνοντας τούτο και το άλλο, το Σύστημα θα γίνει αποκριάτικο κομφετί! Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί ως τώρα!

Λέγει λοιπόν ο Ντεγκρέλ για τους «ναζιστές» που ξεπρόβαλλαν… απειλητικοί, όντας ο ίδιος Βέλγος Εθνικοσοσιαλιστής: «Να αναφωνούμε σε κάθε βήμα μας ύμνους υπέρ των Ναζί, χωρίς να δεχόμαστε ούτε την μικρότερη αντικειμενική εξέταση των γεγονότων, δεν είναι Ιστορία, είναι υστερία!». Κάθε λαός, κάθε εποχή, κάθε ηγέτης, γράφει την δική του Ιστορία. Ο Λαός μας έχει Ιστορικό παράδειγμα που φθάνει να θρέψει την ψυχή και το πνεύμα ολόκληρης της Οικουμένης, και προς μίμηση και προς αποφυγή. Τίποτε δεν είναι ολότελα σωστό, και τίποτε δεν είναι ολότελα στραβό. Πάντα υπάρχει χώρος να συμβιβαστεί αυτός που έχει ως πυξίδα του την διαιώνιση του σκώληκα ή του σαλίγκαρου ο οποίος επιβιώνει γιατί σιχαίνεσαι να τον πατήσεις, κι έτσι προχωρά, κι αφήνει πίσω του τα ίχνη του στον κήπο σου: έρημους τους κόπους όσων μόχθησαν να τον αναστήσουν, από τον σπόρο ως το νερό, κι όσους ήλπισαν στην σκιά του για ν’ αποστάσουν.

Η αλήθεια είναι ότι το Σύστημα είναι ισχυρό. Δεν είναι όμως ανίκητο. Η ισχύς του δεν έγκειται μόνον στο τι κάνει, αλλά και στο τι δεν κάνουν οι άνθρωποι τους οποίους εξουσιάζει. Πόσο, για παράδειγμα, είναι πρόθυμοι να δεχθούν ως δεδομένο ότι ο κόσμος τους είναι αναγκαίο να γεμίσει ρουφιάνους που θα παρακολουθούν «για καλό σκοπό», τι σκέφτονται και τι λένε, αντί να τους πετάξουν από το ζυμάρι, όχι γιατί οι παρακολουθούμενοι επιδίδονται σε κάτι μεμπτό, αλλά γιατί οι παρακολουθούντες είναι αυτοί που παραβιάζουν την ζωή των άλλων. Το ερώτημα «ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες» θα είναι παντού και πάντοτε επίκαιρο.

Πριν δυο μέρες, η Κάτω Βουλή της Ιταλίας ενέκρινε ένα νομοσχέδιο με το οποίο θα επιβάλλονται αυστηρότεροι περιορισμοί σε όσους τολμούν να μιλούν για τους «ηττημένους» του πολέμου. Ο Μουσολίνι, και ας έχει πεθάνει, διαπομπευμένος και κρεμασμένος, δεκαετίες τώρα, κάνει ακόμα το Σύστημα να φοβάται, κι ας είναι αυτό ο «νικητής», κι ας φαίνεται τώρα το μόνο που μπορεί να φτιάχνει νόμους στα μέτρα του. Ιστορία, όχι υστερία. Και Ελευθερία. Ελευθερία να σχηματίζεις ο ίδιος γνώμη, και να την εκφράζεις, κυρίως όταν η γνώμη σου δεν ταιριάζει με την γνώμη αυτών που έχουν την εξουσία.

Όποιος δεν έχει δικαίωμα να πει την γνώμη του, είναι σκλάβος. Οι μέρες δεν είναι εύκολες. Ακόμη κι αυτοί που κρέμονται σαν τα τσαμπιά στα μπαρ και στα καφέ, θα σου εξομολογηθούν την αγιάτρευτη ανία και τα απύθμενα κενά τους που υστερόβουλα κρύβει η εικόνα που εμπορεύονται. Σαν ήμουν παιδί, σαν παιδί πίστευα και σαν παιδί μιλούσα, ομολογεί ο ψαλμωδός. Μα να. Κανείς παύει να κρεμιέται από την αφέλεια του παιδιού που το κοροϊδεύουν, κι αποφασίζει να εμπιστευτεί την Τάξη της Φύσης. Κι αυτή ζητά να πατήσεις στα πόδια που σου χάρισε, και να εργαστείς με τα χέρια, και με τον νου, όχι για να επιβιώσεις τρώγοντας από την μάνα ό,τι έχει να σου δώσει, μα σκάβοντας και χτίζοντας, με γνώση και τέχνη, παρατηρώντας το μάθημα που καλείσαι να αντιγράψεις: τo παιχνίδι της Φύσης και της Ζωής. Και να γράψεις την δική σου Ιστορία.

Ο ιερέας στην Αίγυπτο το είπε σωστά, οι Έλληνες είμαστε πάντοτε παιδιά, παιδιά τολμηρά. Αποφασίζεις λοιπόν και διαλέγεις. Πρόβατα ή Λύκοι; Υστερία ή Ιστορία;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 217)

Κόκκινο χαλί ή κόκκινο φωτάκι;

Κόκκινο χαλί ή κόκκινο φωτάκι;

Οταν ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ επισκέφθηκε την Αθήνα, τον Οκτώβριο του 2015 (τότε που ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος κοιτούσε αμήχανος τα αστέρια στον πρωινό αθηναϊκό ουρανό) καταγράφηκε μια από τις πλέον αποκαλυπτικά γραφικές στιγμές στην θητεία του κυρίου Τσίπρα. Η δεύτερη ήταν αναμφίβολα αυτή της μνημειώδους υποδοχής του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα στο Μέγαρο Μαξίμου όπου ο Πρωθυπουργός ήταν προφανώς υπό την επιρροή φαρμακευτικής (κατόπιν ιατρικής συμβουλής, ελπίζουμε) αγωγής. Κατά την επίσκεψη Ολάντ, οι γαλλικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν με τίτλους που συνοψίζονταν στο «Πωλείται η Ελλάς». Τώρα ήλθε η ώρα να υπογραφούν τα συμβόλαια.

Το ζεύγος Μακρόν ήρθε να κάνει τα ψώνια της χώρας του στην Αθήνα. Αν αναλογιστούμε ότι αυτή είναι η πρώτη επίσκεψη του κ. Μακρόν ως Προέδρου εκτός Γαλλίας, αντιλαμβανόμαστε την σημασία την οποία αποδίδει το Παρίσι στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Όλα είναι θέμα αισθητικής. Το στιλέτο της Μελάνια αρέσει αλλά τρομάζει, το πέδιλο με κάλτσα της κυρίας Μέρκελ είναι για σοβαρά αμαρτωλές περιπτώσεις σαν την Σάκρα Φαμίλια και τον Λογιστή, εν τοιαύτη περιπτώσει, η γόβα της μαντάμ Μακρόν είναι πιο οικεία, και αν μη τι άλλο, μητρική. Ο τρόπος, είναι σχεδόν το άπαν.

Η Γαλλική διπλωματία ξέρει να χρυσώνει το χάπι, με συμπάθεια, και ρητορική περί λαού βγαλμένη από την Γαλλική Επανάσταση. Και η γλώσσα βοηθάει βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς ότι και το «σ’ αγαπώ» στα γερμανικά ακούγεται ως απειλή. Οι Γάλλοι κατασκευαστές έχουν παράδοση στους αυτοκινητόδρομους, στα αεροπλάνα, στις διώρυγες και στις γέφυρες (από Σουέζ έως Ρίο-Αντίρριο), ακόμη ιστορικότερη είναι η Ούλεν, και η Τοτάλ δεν είναι διόλου αμελητέα δύναμη στην ενέργεια, για να μην μιλήσουμε για την χρυσοφόρα ανακύκλωση και διαχείριση των αστικών αποβλήτων. Βέβαια τα έργα θα πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, αλλά αυτό είναι ευθύνη των ελλαδικών κυβερνήσεων που συνδιαλέγονται χωρίς να διαπραγματεύονται ανταλλάγματα, εξόν τους οικογενειακούς βραστήρες αυγών, σε σημείο που να λέμε κι ευχαριστώ που μας έκαναν την τιμή να μας πάρουν και τα παντελόνια. Μαζί με το κόκκινο χαλί που στρώνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, ανάβει και το κόκκινο φωτάκι στην κορυφή της σκάλας.

Τα λοιπά περί «αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδος» θυμίζουν τα περί «ενεργειακού κόμβου» που υπόσχονταν να κάνουν την χώρα οι ΠΑΣΟκοΝεοδημοκράτες, αλλά τελικά ούτε Θυμαριά στην ταινία του αείμνηστου Λογοθετίδη δεν κατάφεραν να την κάνουν, στον ενεργειακό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου. Άγνοια ή βλακεία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ένα πιόνι που καμώνεται κουτοπόνηρα το απαραίτητο, και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί την περιφρόνηση και να εισπράτει την καρπαζιά. Ο Μακρόν, ορθώς πράττων, ήρθε στην Αθήνα για να αναδείξει το προφίλ του, παίζοντας επιτυχώς το δυνατό χαρτί του πολιτισμού, ως άλλος Περικλής υπό την σκιάν της Ακροπόλεως. Παίζει, ακόμα, το χαρτί των εξωτερικών επιτυχιών σε μια χώρα όπου είναι βέβαιον ότι θα γινόταν δεκτός με θέρμη, έχοντας κατά νου ότι τον περιμένουν στο εσωτερικό μέτωπο αντιδράσεις στα σκληρά αντιλαϊκά, αντεργατικά μέτρα τα οποία ήδη έχουν εξαγγελθεί.

Ο πρώην τραπεζίτης των Rothschild, με τους οποίους συνδιαλέχθηκε ο κ. Τσίπρας πριν μερικούς μήνες, θα πάρει ελληνικό γάργαρο ύδωρ το οποίο οι Έλληνες θα αγοράζουν στο εξής με το σταγονόμετρο, σε αντάλλαγμα των ευρωενωσιακών του οραμάτων. Έτσι λοιπόν θα «αξιοποιηθεί» η περιουσία του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού Λαού, με αποκρατικοποιήσεις όχι στην ασυμπάθηστη Αγγέλα αλλά στον σοσιαλιστή φίλο Μανώλη. «Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν». Είναι βεβαίως προτιμότερο να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη που θα κάνει τους Έλληνες να πουν το νερό νεράκι, από το να αναγκασθούμε στην προσπάθεια επιστροφής στον δήμο ενός αγαθού που είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ανθρώπινη επιβίωση.

Να όμως που η Ελλάδα βρίσκεται γενικότερα μπλεγμένη στο κουβάρι των μνημονίων. Είναι μάλιστα κάμποσοι οι Έλληνες που αναμασούν ως Λωτοφάγοι την προπαγάνδα των τοκογλύφων και των υπαλλήλων τους, και θεωρούν τα μνημόνια μονόδρομο, την πολυεθνική «ιδιωτική πρωτοβουλία» -ακόμη και την τουρκική- ευλογία, και το εθνικό νόμισμα, με το οποίο έζησαν επί χιλιάδες χρόνια, ανάθεμα, εμπρός στα ευρουλάκια με τα οποία μπουκώθηκαν επί μία δεκαετία, πριν κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Όσο για τα συνδικάτα και τους εργαζομένους, χαμένοι στο νεφέλωμα του διεθνισμού και του συντεχνιακού συμφέροντος, δεν αντιλαμβάνονται και δεν προβάλλουν το πραγματικό πρόβλημα που είναι η απώλεια του εθνικού πλούτου και η απεμπόληση της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού τα «ασημικά» του κράτους ξεπουλιούνται για ψιχία που θα ταΐσουν το αέναο χρέος και το κτήνος του παγκοσμίου τοκογλυφικού συστήματος, αλλά ενδιαφέρονται για τις θέσεις εργασίες που δεν πρέπει να χαθούν, για ένα–δύο χρόνια μέχρι τα αφεντικά να τους στείλουν με ευγένια στα σπίτια τους. Εργατικά χέρια, άλλωστε υπάρχουν, φρεσκοεισαχθέντα και κρατικώς επιδοτούμενα.

Στο ευρωπαϊκό μανιφέστο του, στην ομιλία του στην Πνύκα, ο Γάλλος Πρόεδρος ανακοίνωσε επιπλέον την νέα στυγνή αντιδημοκρατική γραμμή της Ε.Ε., όπως την υπαγορεύουν οι πάτρονές του, προαναγγέλλοντας την κατάργηση των δημοκρατικών διαδικασιών στο όνομα του πολέμου κατά του λαϊκισμού. Όπως όμως είπε ένας μεγάλος και σπουδαίος Έλληνες πολύ πιο πριν και πολύ πιο πάνω από μένα, από σας και από τον Πρωθυπουργό, δεσμοί που δεν λύνονται, κόβονται. Αρέσει, δεν αρέσει στον Ελληνικό Λαό, θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών να απαρνηθεί το ψέμμα της κάλπικης ευημερίας και να στρωθεί στην παραγωγική δουλειά. Ανάγκα και θεοί πείθονται. Εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 216)

Οικονομικός Εθνικισμός!

Οικονομικός Εθνικισμός!

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, πρότεινε την λύση του παράλληλου νομίσματος για την χώρα του. Στην πολιτική παρέμβασή του σε ιταλική εφημερίδα αναφέρει: «Όλες οι πλέον σημαντικές χώρες, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσική Ομοσπονδία  και την Ιαπωνία καταπολέμησαν την κρίση και κόβοντας νόμισμα. (…) Η πρόταση δυο νομισμάτων (ενός εθνικού για τις εσωτερικές συναλλαγές και ενός άλλου, κοινού, για τις διεθνείς συναλλαγές) αναφέρεται σε μια πραγματικότητα ουσιαστικά παρόμοια με εκείνη που υπήρχε στην δεκαετία του 1980 και του 1990, με την Λιρέτα και το Ecu, για μερική επανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας του κράτους», και προτείνει την «εσωτερική χρήση του δεύτερου νομίσματος ώστε να δοθεί νέα ώθηση στην ζήτηση και στην κατανάλωση, οι οποίες είναι και οι βασικοί μοχλοί για μια βιώσιμη και διαρκή ανάπτυξη της χώρας». 

Λίγο πριν, στις 4 Ιουλίου, η ιταλική βουλή εξέτασε την πιθανότητα εισαγωγής «κουπονιών» για χρήση των πολιτών στην πληρωμή των φόρων και τις μεταξύ τους συναλλαγές. Ευέλικτες λύσεις όπως η εφαρμογή παράλληλου νομίσματος, σε συνδυασμό με χαμηλούς φόρους και προστασία των κανόνων της εργασίας, αποτελούν κοινωνικά δίκαιες και οικονομικά εφικτές διεξόδους. Στην Ελλάδα έχουμε μια κυβέρνηση η οποία βουλιάζει την χώρα, μια κυβέρνηση η οποία παραπαίει ανάμεσα σε ακροαριστερά φαντάσματα, ιδεοληψίες κεφαλαιοκρατών δίχως επαφή με την πραγματική ζωή, και την γοητεία της εξουσίας την οποίαν ανακαλύπτουν και αυξάνουν οι σύντροφοι των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Καιρός να στείλουμε τους καπιταλομαρξιστές υπηρέτες των μνημονίων, εκεί όπου ανήκουν: στους σοσιαλιστικούς παραδείσους της Καμπότζης του Πολ Ποτ και της Αλβανίας του Εμβέρη, στην πολυπολιτισμική χοάνη των ΗΠΑ, και στους ισλαμικούς παραδείσους τους οποίους εγκαταλείπουν μαζικώς οι φίλοι τους οι λάθρο.

Τις επιλογές ημών των Εθνικιστών, καθορίζουν δυο παράμετροι: η ανάγκη να δοθούν αποτελεσματικές λύσεις στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, και οι Ιδέες μας, οι οποίες ρίχνουν φως στις επιλογές μας. Η κυβέρνηση με ψεύδη και πυροτεχνήματα απευθύνεται σε ανιστόρητους Δεξιούς και φανατικούς Αριστερούς, επιχειρώντας επικοινωνιακούς αποπροσανατολισμούς, όπως αυτός με τις παρελάσεις, ώστε η δημόσια συζήτηση να μετατοπιστεί από τα προβλήματα τα οποία προκαλούν οι πολιτικές του μνημονιακού τόξου στον Έλληνα εργαζόμενο και συνταξιούχο, στον θολό δογματισμό μιας αριστεροδέξιας αντεθνικής πολιτικής.

Αν και ο έμπειρος Μπερλουσκόνι δήλωσε βέβαιος ότι η πρότασή του είναι συμβατή με τους κανόνες των ευρωπαϊκών συνθηκών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε, όπως ήταν αναμενόμενο, την πρότασή του, λέγοντας ότι υπάρχει μόνο ένα νόμιμο νόμισμα στην Ευρωζώνη.  Αυτό βεβαίως λίγο έως τίποτε σημαίνει. Locus re git actum, -οι συνθήκες ρυθμίζουν την πράξη-, έλεγαν οι Λατίνοι. Η πολιτική πράξη μάς δείχνει την ευστάθεια των λόγων τους και των δικών μας. Καθώς αναφέρει ο Ρήγας Φεραίος στην Νέα Πολιτική Διοίκηση, «Ένα έθνος έχει το δίκαιον πάντοτε να μετασχηματίση και να μεταλλάξη την νομοθεσίαν του. Μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορούν να καθυποτάξουν εις τους νόμους των τα πρόσωπα οπού θέλουν γεννηθή κατόπι τους».

Έχουμε το δικαίωμα και την θέληση να κάνουμε επιλογές που το μνημονιακό τόξο δεν τολμά γιατί λαμβάνει εντολές από ξένα κέντρα και υπηρετεί δεσμεύσεις και συμβόλαια. Μελέτη, αποφασιστικότητα, ελευθερία σκέψεως και θεμελιώδεις συμφωνίες με συγκεκριμένο ορίζοντα και σκοπό, και οι λύσεις θα υλοποιηθούν. Στην Ιταλία, μερικούς μήνες πριν τις εκλογές του ερχόμενου Μαΐου, η πρόταση Μπερλουσκόνι βρίσκει κοινό έδαφος με πολιτικά κόμματα όπως η Λέγκα του Βορρά, ανοίγοντας τον δρόμο για μια διαφορετική διακυβέρνηση, εφόσον οι συγκλίσεις πραγματοποιηθούν.

Ο «οικονομικός εθνικισμός» τον οποίον στηρίζει ο συνεργάτης του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, Στηβ Μπάνον, -του οποίου η απομάκρυνση από την επίσημη ιδιότητά του, λύνει τα χέρια τόσον του ιδίου όσον και του Τραμπ-, είναι το Αύριο της διεθνούς πολιτικής. Αυτό είναι ολοφάνερο στους μη έχοντες παρασκηνιακές δεσμεύσεις και πολιτικές παρωπίδες. Σημασία έχει να αναδειχθούν και να εφαρμοστούν οι καλύτεροι τρόποι για να ρυθμίσουμε την ζωή του Λαού μας με σεβασμό στις πολιτικές και ιδεολογικές μας αρχές, και με τα μάτια στραμμένα στο Αύριο του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 215)

Τι θέλει το Σύστημα – Τι θέλουμε εμείς

Τι θέλει το Σύστημα - Τι θέλουμε εμείς

Οταν ήμουν νεαρή «μαθητευόμενη» Εθνικίστρια, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το κύριο πεδίο δραστηριοτήτων των Εθνικιστών ήταν τα μνημόσυνα. Το Αγιονόρι, ο Φενεός, και βέβαια ο Μελιγαλάς, ο Γράμμος και το Βίτσι, αποτελούσαν σημεία συναντήσεως Εθνικιστών ποικίλης προελεύσεως και προσανατολισμού, από ολόκληρη την Ελλάδα. Οικογένειες ολόκληρες εξέδραμαν, προμηθεύονταν μπρελόκ με τον Τέως (ένας είναι ο Τέως) και τον Πρόεδρο (ένας είναι ο Πρόεδρος), παρακολουθούσαν το μνημόσυνο σταυροκοπούμενοι, έπιαναν την σκιά στις ομιλίες των διαφόρων γραμματέων συλλόγων και κομμάτων-σφραγίδων, και εν συνεχεία κατευθύνονταν στα ειδοποιημένα ταβερνάκια της περιοχής για τοπικές νοστιμιές.

Ήταν μια σχετικώς αγνή εποχή. Οι άνθρωποι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διατηρήσουν ζωντανή την μνήμη που γλιστρούσε από τα χέρια τους από την μέρα που νίκησαν στον Γράμμο και το Βίτσι. Νίκησαν, αλλά συμπεριφέρθηκαν ως ηττημένοι. Ηττήθηκαν γιατί έδειξαν αδυναμία, συγχωρητικότητα και υποχωρητικότητα, εκεί όπου είχαν καθήκον απέναντι στους νεκρούς και αναπήρους δια βίου συμπολεμιστές τους, να συνεχίσουν με ειρηνικά μέσα τον αγώνα που κέρδισαν στα πεδία των μαχών. Πολλοί Εθνικιστές, βασιλόφρονες, χουντικοί, πατριώτες, έδωσαν από τότε την μάχη τους, ελπίζοντας, αλλά μη πιστεύοντας ότι κάποτε θα έχουν την δυνατότητα να πάρουν την Πατρίδα από τα χέρια του επελαύνοντος ΠΑΣΟΚ.

Ξύπνιοι οι Πασόκοι, φρόντισαν να βρουν δανεικά κι αγύριστα για να μπουκώσουν τα στόματα και να γεμίσουν τις κοιλιές αυτών που σήμερα διαμαρτύρονται γιατί τους κόβονται οι συντάξεις, τότε όμως επαίρονταν πως «η ζωή συνεχώς βελτιώνεται» και σκορπούσαν αλόγιστα στα μπουζούκια, τις βίλες, και τα λοιπά νεοπλουτίστικα. Ξύπνιοι κι οι Νεοδημοκράτες, δεν εφείσθησαν υποσχέσεων προς τους «ακραίους» ώστε να γεμίζει το εκλογικό σακούλι, και να απολαμβάνουν τα προνόμοια του καθεστώτος της Μεταπολιτεύσεως το οποίο επέβαλαν. Αν κάποιοι «πατριώτες» έλαβαν κάποτε κάτι στα κρυφά, για να διασπάσουν και να διασπαστούν, και να στηρίξουν την «μητριά» ΝΔ, είναι ένα άλλο ζήτημα που βαρύνει τους ίδιους, την συνείδηση και την ψυχή τους.

Και να που σήμερα βρισκόμαστε εδώ, στο 2017. Κι αυτό που ως έφηβοι και έφηβες πιστέψαμε κι ελπίσαμε, η ηθική και πνευματική επανάσταση για την οποία μελετήσαμε, οραματιστήκαμε και για την οποία χτίσαμε τους εαυτούς μας και τους συμμαχητές μας, βρίσκεται στα δικά μας χέρια, εξολοκλήρου ή περίπου. Και κάπου εδώ, οφείλουμε να πάρουμε μια αναπνοή. Να κάνουμε μια παύση στον θόρυβο των ζήτω και των συνθημάτων, και να δούμε αυτή η κεκτημένη ταχύτητα αν μας οδηγεί εκεί που θέλουμε εμείς ή εκεί που θέλει το Σύστημα να πάμε.

Η τιμή στους προγόνους αποτελεί όχι μόνο καθήκον, – που λίγο με αγγίζει ως ιδεολογικό τσιτάτο- αλλά έμφυτη, «κατά Φύση» ανάγκη των ανθρώπων, όπως μαρτυρεί η Ιστορική πραγματικότητα. Μα πιο πολλή αξία από την Μνήμη και την Τιμή, έχει το «πολλώ κάρρονες». Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι. Θα γίνουμε; Θαρρώ πως ναι. Έχουμε περπατήσει την υπόθεση, τις Ιδέες, την Ελπίδας, πολύ πιο μπροστά. Είμαστε περισσότεροι, κι ακόμη πιο πολλοί που ακόμα δεν ακολουθούν, βρίσκονται στο κατώφλι μας και περιμένουν. Περιμένουν όχι το πούλμαν και τις φωτογραφίες που θα δώσουν ένα νόημα στην καθημερινότητά τους, όχι μόνο καταδίκες και πολώσεις τις οποίες επιδιώκει το Σύστημα.

Το είδαμε τούτες τις μέρες με την υπόθεση του Ταλίν που συμπίπτει με την νίκη των Ελληνικών δυνάμεων στον Γράμμο και το Βίτσι. Και καλώς αναδεικνύονται τα εγκλήματα των κομμουνιστών που κουκουλώνουν οι πένες και οι μουσικές των στρατευμένων στην Αριστερά συγγραφέων, διανοουμένων και συνθετών. Μα για τα εγκλήματα του Καπιταλισμού, αυτά που ζούμε τώρα, στις μέρες μας, τα χρόνια των μνημονίων, του διεθνισμού, της ισοπέδωσης των Εθνών-κρατών, ποιος θα μιλήσει;

Ποιος άλλος μπορεί από εμάς τους Εθνικιστές, εμάς που αμφισβητήσαμε και αμφισβητούμε τους νικητές του Ευρωπαϊκού Πολέμου, αυτούς που έστρεψαν με το χρήμα και την πανουργία τα έθνη μας το ένα εναντίον του άλλου για να έρθουν να μοιραστούν τα ιμάτια της σταυρωμένης στο άρμα Αμερικής και Σοβιετίας, Ευρώπης; Η απάντησή μας στις προκλήσεις του Σήμερα, δεν μπορεί να είναι «μνημόσυνα». «Ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς», είπε ο ξανθός, γαλανομάτης Ναζωραίος σε κείνον που πρόθυμα θα τον ακολουθούσε, μόλις τελείωναν οι υποχρεώσεις και αποστρατευόταν από την ζωή. Μια μέρα, στο μέλλον. Η απάντηση του Χριστού ήταν «ακολούθησέ με τώρα. Και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους».

Ο λαός θεωρεί τις Ιδέες περιττή πολυτέλεια. Θέλει άρτο και θεάματα. Κι αυτό το ξέρει το Σύστημα. Ας μην είμαστε το θέαμα στο τσίρκο της κάλπικης δημοκρατίας του, μαρξιστικής ή ροκφελερικής. Ας αφήσουμε τους πνευματικά νεκρούς να θάψουν αυτούς που έχουν πεθάνει ήδη. Για το Σύστημα, ο ηγέτης – φιλόσοφος, όπως αυτός που προκρίνει ο θείος Πλάτων, είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορεί να του συμβούν. Η χρεοκοπημένη ακροδεξιά και το αταβιστικό «αντί» όπου μας θέλει το Σύστημα δεν είναι ο δρόμος μας.

Ο Εθνικισμός μας είναι η μόνη λύση στα τρέχοντα, φλέγοντα προβλήματα του λαού μας και, κυρίως, η απάντηση της Ζωής στην πνευματική νέκρωση και την μοιρολατρική δικτατορία του Φόβου. Ας αφήσουμε τους νεκρούς, κι ας πιάσουμε τους ζωντανούς.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 214)

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

H πρόσφατη συζήτηση για το πόνημα του Γιάνη Βαρουφάκη και τις δηλώσεις του αναφορικά με τον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και τα διαδραματισθέντα επί υπουργείας του, επιδέχεται αρκετές ερμηνείες οι οποίες έχουν εν πολλοίς δοθεί. Αποτελεί οπωσδήποτε προσπάθεια του νάρκισσου πανεπιστημιακού και πρώην υπουργού να βρεθεί ξανά στο επίκεντρο των συζητήσεων και να αποκτήσει λόγο και ρόλο στην δημόσια ζωή.

Χαρακτηριστικό του είδους της πολεμικής την οποίαν δέχεται ο κ. Βαρουφάκης, είναι το άρθρο το οποίο του αφιέρωσε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ και, όπως μεγάλος αριθμός νεοφιλελεύθερων, δεξιών και αριστερών, «αντιστασιακός», οργανωμένος στο… ΚΚΕ Λονδίνου όταν σπούδαζε στο London School of Economics κατά τη διάρκεια της Επταετίας, Γιώργος Κύρτσος, ο οποίος έγραψε (Free Sunday 30-7-2017) για τον Βαρουφάκη ότι είναι «εντελώς αναξιόπιστος από πολιτική άποψη. Αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς και αποτελεί ίσως το βασικό πλεονέκτημα του υπουργού Οικονομικών κ. Τσακαλώτου, ο οποίος στην αντίληψη των Ευρωπαίων εταίρων είναι συνεργάσιμος για δύο βασικούς λόγους. Βάζει όλες τις υπογραφές που χρειάζεται σε επίπεδο Eurogroup και κυρίως… δεν είναι Βαρουφάκης, με αποτέλεσμα να μη στέκεται εμπόδιο στην αναγκαία συνεννόηση και προώθηση της διαδικασίας. Ο κ. Τσακαλώτος έχει βέβαια το δικό του πρόβλημα αξιοπιστίας, εφόσον στις Βρυξέλλες υπογράφει περίπου τα πάντα, ενώ στην Αθήνα μεταμφιέζεται σε ηγετική προσωπικότητα της υποτιθέμενης αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, της λεγόμενης Ομάδας των 53+.»

Με άλλα λόγια, «εκλεκτός» του Συστήματος είναι όποιος βάζει αδιαμαρτύρητα υπογραφές και δεν τολμά όχι να αντιπαρατεθεί με τους τοκογλύφους, αλλά ούτε καν να κάνει εσωτερική μικροπολιτική. Οι Βρυξελλιώτες δεν χρειάστηκε να κουραστούν για να κάνουν δικό τους τον εύκαμπτο κ. Κύρτσο, αλλά και αυτός εργάζεται για τα πλούσια εισοδήματα που του προσφέρει η αγκαλιά της πατριδοκάπηλης παράταξης. Αυτό που εσκεμμένως παραβλέπεται σε τέτοιες συζητήσεις, είναι η ουσία του ζητήματος, και όχι τα επουσιώδη, όπως οι ενδυματολογικές επιλογές του κ. Βαρουφάκη ή η οικονομική επιφάνεια της συζύγου του. Οι κριτικές αυτές παραπέμπουν σε κομμουνιστές ή έχοντες κομμουνιστικό τρόπο σκέψεως, οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να ήσαν αστοί ή εν προκειμένω μεγαλοαστοί. Επειδή η «χαμηλή» κριτική δεν αρμόζει σε Εθνικιστές, των οποίων ήθος και χρέος είναι η άνοδος και η ανάπτυξη του Λαού, και όχι το ταξικό μίσος, ας δούμε μερικές παραμέτρους του ζητήματος που διαφεύγουν.

Ξεκαθαρίζω, πως η ιδιότητά μου δεν είναι αυτή του οικονομολόγου. Αρχαιολόγος είμαι στις σπουδές και γράφω δημόσια από την δεκαετία του 1990. Συμμετέχοντας όμως στην οικογενειακή επιχείρηση επί δεκαπέντε χρόνια, και ούσα ενεργός πολίτης, από αυτήν την οπτική θα εκθέσω τις απόψεις μου ως «τροφή για σκέψη» του αναγνώστη. Α. Οι εθνικιστές υποστηρίζουμε την ανάγκη στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής. Η Ελλάς είναι αγροτικό έθνος και έχουμε κάθε λόγο να καλλιεργήσουμε την εύφορη γη μας. Το κράτος όμως δεν είναι δυνατόν να προωθεί ως όραμα για τους Ελληνες να γίνουν σκαφτιάδες και εργολάβοι οικοδομών, όπως επικράτησε τα χρόνια της κάλπικης ανάπτυξης με τις βίλλες της χλιδής των χυδαία πλουσίων. Η Ελλάδα έχει επιστήμονες, έχει ανθρώπους ικανούς να ηγηθούν στην παγκόσμια τριτοβάθμια εκπαίδευση, στις νέες τεχνολογίες, σε έργα που θα αναδεικνύουν την Ιστορία και τον Πολιτισμό μας. Οι Έλληνες υπήρξαν από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας πρωτοπόροι στις τέχνες και τις επιστήμες. Μαζί με την εξασφάλιση της αυτάρκειας του Εθνους σε διατροφή και ενέργεια, αυτό πρέπει να είναι το σχέδιο της Παιδείας μας για το μέλλον.

Β. Η Ελλάδα, όπως και η Ιταλία και η Γαλλία, έχουν στους ώμους τους δημόσιο χρέος το οποίον είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Η υπερφορολόγηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η διαγραφή μέρους του χρέους, είναι οι συστημικές λύσεις που προωθούνται. Όμως αυτός ο δρόμος βυθίζει περισσότερο τις χώρες μας στο χρέος. Αφού το Σύστημα έχει κάθε λόγο να κρατά τους πολίτες φυλακισμένους στο σαρκοβόρο τραπεζικό σύστημα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους δημιουργίας μιας παράλληλης δομής. Μιας ανεπίσημης οικονομίας που θα χρησιμοποιεί την ανταλλαγή αγαθών αλλά και εναλλακτικό νόμισμα (τύπου κυβερνοχρήματος bitcoin), εξασφαλίζοντας την επιβίωση του λαού έξω από την παγκόσμια χρηματοοικονομική μέγγενη.

Γ. Ένα παράλληλο κρατικό νόμισμα, για μεσοπρόθεσμη χρήση, δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο. Αντιθέτως αποτελεί μια λύση στο ζήτημα του χρέους αλλά και για τις πληρωμές των υποχρεώσεων του κράτους όπως οι συντάξεις. Δ. Κανένα νόμισμα δεν είναι γραμμένο στις πέτρες του Μωυσέως. Το χρήμα είναι ανθρώπινο δημιούργημα, για χρήση -όπως φανερώνει το όνομά του- από τον άνθρωπο προκειμένου αυτός να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. Δεν είναι άλλωστε κρυφό ότι τα σύγχρονα κράτη «αντιπαθούν» κάθε αναφορά στο ασήμι και στον χρυσό, πάνω στον οποίο χτίστηκε η αντιστοιχία των νομισμάτων, όταν ακόμη οι οικονομίες διέθεταν στοιχεία μιας υγιούς πραγματικότητας. Ε. Η ιταλική βουλή εξέτασε πρόσφατα (4 Ιουλίου) την πιθανότητα εισαγωγής «κουπονιών» για χρήση των πολιτών στην πληρωμή των φόρων και τις μεταξύ τους συναλλαγές. Στην Αθήνα οι μισθωτοί της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. επιμένουν να εθελοτυφλούν.

Λύσεις δεν υπάρχουν, μόνον εκεί όπου αρνούμαστε να τις δούμε, τυφλωμένοι από τον κίβδυλο εγωισμό που μας πουλούν οι «εταίροι», και παρασυρμένοι από την μετριότητα. Εμείς οι εθνικιστές, τουλάχιστον, ας είμαστε υψηλόφρονες.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 212)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑