Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

Φοίβος πάλιν ελεύσεται

Φοίβος πάλιν ελεύσεται

«H κάλπικη δημοκρατία τους κυβερνά πολύ άσχημα, αλλά αμύνεται πολύ καλά», μου έγραψε ένας φίλος, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των εκλογών στην Γαλλία. Και πράγματι, σε αυτή την φράση θα μπορούσαμε να περικλείσουμε τον σχολιασμό μας για τον αγώνα που δίνουν τα λευκά αιμοσφαίρια της Ευρώπης απέναντι στην μικροβιακή λοίμωξη του καπιταλο-μαρξισμού. Ένας ανεπίσημος συνασπισμός μιας πολυδιασπασμένης πατριωτικής και εθνικιστικής Δεξιάς, έδωσε στην κα Λεπέν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, που θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αν δεν είχε μια σχεδόν αυτοκαταστροφική παρουσία στην τηλεμαχία της με τον Μακρόν, και αν ο Μακρόν δεν φορούσε… ακουστικό για να έχει επικοινωνία με το υποβολείο του. Την ίδια μέθοδο είχε χρησιμοποιήσει άλλωστε και η έτερη του τραστ των παγκοσμιοποιητών, Χίλαρυ Κλίντον, μόνο που η αποκάλυψη για το ηχητικό σκονάκι έγινε κάπου 20 μέρες πριν τις εκλογές, και οι αντι-Χίλαρυ είχαν τον χρόνο να το εκμεταλλευτούν.

Όπως και να έχει, 11 εκατ. Γάλλοι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο ρεύμα της παγκοσμιοποίησης που απειλεί το σύνολο της Ευρώπης. Για ακόμη μια φορά έγινε εμφανής η απουσία μεγάλων ηγετών. Το πολιτικό γονίδιο των Λεπέν απέναντι στον κατασκευασμένο πολιτικό Μακρόν, είναι ίσως μια υπόσχεση για το Αύριο, εάν δεν παρασυρθεί από τις σειρήνες της «μετάλλαξης». Μια παγίδα που την είδαμε να πετυχαίνει τον σκοπό της στην Ιταλία με την περίπτωση Φίνι, οδηγώντας στον κατακερματισμό του μαζικού κινήματος των εθνικιστικών και πατριωτικών δυνάμεων και την πολιτική τους αποδυνάμωση, μέχρι την ανάδυση ακτιβιστικών οργανώσεων όπως η Casa Pound και εν εξελίξει πολιτικών οργανισμών όπως η Λέγκα του Βορρά.

Οι εποχές είναι βεβαίως δύσκολες, αλλά αυτό που δεν χρειάζεται είναι η ανυπομονησία. Ο εχθρός, μεθοδικά και στοχευμένα στήνει το δίχτυ του από το τέλος του δεύτερου ευρωπαϊκού πολέμου κι εδώ. Η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» που βασίλεψαν έκτοτε, έφεραν τα σημερινά διαλυτικά αποτελέσματα, την Κομμουνιστική δικτατορία στην μισή Ευρώπη επί 40 χρόνια, την επιβολή των ΗΠΑ στις αλληλοεξοντωμένες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, την παρακμή της Τέχνης και του τρόπου ζωής, την τριτοκοσμική εισβολή. Κάποιοι απελπίζονται με την αργή αντίδραση των λαών.

«Πού είναι η εθνική τους συνείδηση;», αναρωτιούνται, χωρίς να σκέφτονται πως οι ίδιοι είναι η εθνική συνείδηση. Κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί να τον σώσουν, όταν ο ίδιος ακολουθεί το ρεύμα του συρμού. Μα και όσοι ενεργούν και πάλι απελπίζονται, ας μην ξεχνούν από ποιο ιστορικό χάος αναδύεται η εθνική συνείδηση των ευρωπαϊκών λαών και του δικού μας. Ποια εμπόδια αντιμετωπίζει, ποια φίμωση, ποια λασπολογία, ποια διαστρέβλωση, ποια ενοχοποίηση για την ίδια του την ύπαρξη. Αν πρέπει κάτι να μας εκπλήσσει, δεν είναι η ανεπαρκής αντίδραση του οργανισμού των Ευρωπαίων, αλλά το γεγονός ότι παρά τις δεκαετίες της αντιευρωπαϊκής προπαγάνδας, η μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια έχει ακόμη δυνάμεις να αντεπιτεθεί στην πανώλη που εξάπλωσαν οι ποντικοί στα χώματα της Ευρώπης όλο τον περασμένο αιώνα.

Το ότι εκατομμύρια νέοι από την Ρώμη και το Παρίσι ως το Βερολίνο και την Αθήνα, έχουν το θάρρος να ξεδιπλώνουν τις προγονικές τους σημαίες, παρά το ότι γενιές προπαγανδιστών στις κυβερνήσεις, στα Σχολεία και τα ΜΜΕ έχουν εργαστεί μεθοδικά για να καταστρέψουν τις γιορτές μας, και τον φυσικό κύκλο της ζωής μας. Παρά το ότι οι γονείς τους έμαθαν να θάβουν τα πορτοκάλια που παρήγαγαν, για να πάρουν επιδότηση από την Ε.Ε. , να χύνουν το γάλα στους δρόμους όταν δεν τους συμφέρουν οι τιμές των βιομηχανικών καρτέλ, και να κόβουν κομμάτια τα ίδια τους τα παιδιά
στις κοιλιές των μανάδων τους για να «κάνουν καριέρα».

Οι εποχές είναι πράγματι μεταβατικές και κρίσιμες. Γι’ αυτό ακριβώς ας σταματήσουμε να μιλάμε για το «γιατί». Ας μιλήσουμε για το «πώς» αυτή η νοσηρή κατάσταση μπορεί να αποκατασταθεί. Πώς θα αρχίσουμε να τιμούμε πάλι την γη και τους προγόνους μας, τους πολέμους και τους ήρωές μας, όσα μας ενώνουν απέναντι στους δημίους μας που περιμένουν με το δρεπάνι στο χέρι να πάρουν και το τελευταίο κεφάλι Ευρωπαίου χωρίς έλεος, χωρίς Τιμή. Καθένας μπορεί να απαντήσει κάτι. Θα το ακούσουμε. Αρκεί να πάψει να δέχεται μοιρολατρικά τις προφητείες, και να αρχίσει να
ενεργεί.

«Ω Γη μου, σε λυτρώνω αιώνια σήμερα απ’ τον ξένο», ανακράζει από τους Δελφούς ένας Σικελιανός. «Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσεται», αντηχούν οι Φαιδριάδες. Καταφύγια θα υπάρχουν όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα τα κουβαλούν εντός τους. Και τότε, όλα μπορούν να αλλάξουν.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 200)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Με τον Λαό για το Έθνος

Εργατική Πρωτομαγιά με 1,5 εκατ. Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Χωρίς ελληνική παραγωγή, με τα μαγαζιά των λαθρομεταναστών να κατακλύζουν τις γειτονιές μας, και τα καταστήματα των Ελλήνων να κλείνουν. Με νέο μνημόνιο από Μπολσεβίκους και Φιλελεύθερους, υπογεγραμμένο με το αίμα του Λαού μας. Ενάντια σε αυτούς, οι Εθνικιστές του Λαϊκού Συνδέσμου έχουμε διακηρύξει ότι θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω! Θέλουμε Εθνική Σκέψη και Παραγωγή. Έλληνες Εργάτες σε ελληνικές βιοτεχνίες και εργοστάσια. Έλληνες Αγρότες στα χωράφια τους, ελληνική βιομηχανία όπλων και πυρομαχικών, και ό,τι εξασφαλίζει την ακεραιότητά μας. Θέλουμε την Ελλάδα Εθνικά Ανεξάρτητη και Κοινωνικά Δίκαιη, ελεύθερη από ανθέλληνες απατεώνες και εργαζόμενους-έρμαια των απάτριδων κεφαλαιοκρατών.

Μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στην ελευθερία της σκέψεως και του λόγου, στην εργασία και την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα του Έθνους μας στην ζωή, σε μια Ελλάδα μεγάλη και δυνατή, όπως της αξίζει. Για να επιτύχουμε τον σκοπό αυτό οφείλουμε να ενεργούμε ως άνθρωποι της σκέψεως, και να σκεπτόμαστε ως άνθρωποι της δράσεως. Πριν από 5 χρόνια, τον Μάιο του 2012, η προσπάθειά μας ήταν να ακουστούν οι θέσεις μας στην Βουλή και σε ακόμη περισσότερους Έλληνες. Δυο χρόνια αργότερα, με τον Αρχηγό και βουλευτές μας αιχμαλώτους του καθεστώτος, εκλέξαμε εκπροσώπους στην Ευρωβουλή, σε Δήμους και Περιφέρειες. Αλλά δεν αρκεί! Σκοπός μας πρέπει να είναι να ηγηθούμε του Έθνους! Για να έχουν νόημα οι φυλακίσεις των παράνομα και παράλογα διωκόμενων, οι αγώνες των Χρυσαυγιτών σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά, και, κυρίως, το αίμα του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, που είναι ακόμη νωπό, στο Νέο Ηράκλειο και στις ψυχές όλων μας.

Οι Εθνικιστές είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να ενώσουμε τους Έλληνες, γιατί πιστεύουμε σε μια κοινωνία Αρίστων, που δεν βρίσκεται στα χαρτιά αμερικανικών και γερμανικών πανεπιστημίων, στα χέρια «γόνων» από «ευγενή» προάστια, με περιουσίες φτιαγμένες με το αίμα των εργαζομένων, τα «φακελάκια» των φτωχών, και τα δάκρυα των αδικημένων, αλλά όπου οι Άριστοι του Έθνους έχουν το θάρρος να χτίζουν το Αύριο της Πατρίδας, όταν όλοι οι άλλοι έχουν συμβιβαστεί.

Έχουν το θράσος να μιλούν για Δημοκρατία, αυτοί που έκαναν το υπερήφανο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού, «Ναι σε όλα». Αυτοί που ενορχήστρωσαν την εξόντωση των πολιτικών τους αντιπάλων, και φιμώνουν την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, αυτοί που απειλούσαν λίγες μέρες πριν την άνανδρη δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών, πως «από Πέραμα ως Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει», εννοώντας τους Εθνικιστές. Έχουν το θράσος να κατηγορούν ως ρατσιστικό το «Πρώτα οι Έλληνες», οι δουλέμποροι που με τις ΜΚΟ εισπράττουν κονδύλια και πουλούν ψευτοανθρωπισμό, ενώ χιλιάδες Ελλήνων καταφεύγουν στα συσσίτια για να επιβιώσουν

Να όμως που οι Εθνικιστές είναι εδώ και αγωνίζονται για μια ζωή όχι επιδομάτων και φιλανθρωπίας των πλουτοκρατών, αλλά ζωή δύναμης και δημιουργίας. Την Ιστορία την γράφουν «οι διαλεχτοί της άρνησης κι οι ακριβογιοί της Πίστης». Οι χτίστες του Αύριο, είμαστε εμείς, οι γκρεμιστές του σαπισμένου κόσμου του ψεύδους, της υποκρισίας της πλουτοκρατίας και του πολιτικαντισμού που καταδυναστεύουν τον Λαό και στραγγαλίζουν το Έθνος. Εμείς οι Εθνικιστές δεν μιλάμε για Εργατική Πρωτομαγιά, αλλά για την Πρωτομαγιά της Εργασίας, της Ελευθερίας και της Ευτυχίας του λαού μας, για Κοινωνική Δικαιοσύνη, για Προτεραιότητα στον Έλληνα, για Εθνική Αυτάρκεια η οποία είναι η βάση της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας μας.

Το ξέρουμε ότι τους ενοχλούμε. Θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, μέχρι την τελική νίκη της Χρυσής Αυγής, την νίκη του Ελληνικού Λαού, την Ανάσταση του Ελληνικού Έθνους. Πάνω από όλα, θα δώσουμε στον Λαό μας την Ελευθερία που του έκλεψαν οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι χαρτογιακάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια Ελεύθερη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, μια Ευρώπη που ξυπνά από άκρου εις άκρον. Αυτό είναι το όραμά μας, και σε αυτό το όραμα όλοι οι Έλληνες πλην αμετανόητων κομμουνιστών και παλαιοκομματικών, έχουν κάθε λόγο να συμμετέχουν ενεργά. Σε ένα όραμα που είναι απτό, μια πραγματικότητα που την ζήσαμε πριν την σαρώσει ο καταναλωτισμός και η απληστία, το ταξικό μίσος και ο κομματισμός. Μαζί θα πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 199)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Το μεγάλο πραξικόπημα

Το μεγάλο πραξικόπημα

Η ρητορική του πολιτικού υβριδίου των καπιταλο-μαρξιστικών ελίτ είναι κοινή εντός και εκτός Ελλάδος και συνοψίζεται σε μία φράση: «Δημοκρατικές Μεταρρυθμίσεις». Ελάχιστες από αυτές αφορούν την Οικονομία –νοσούσα βαρέως εάν την κοιτάξει κανείς από την μεριά του λαού, πολλά υποσχόμενη αν τοποθετηθεί στο μέρος των Αγορών-, αλλά οι περισσότερες επενδύονται σε ζητήματα φαινομενικά ασύνδετα, όπως η αλλαγή των σχολικών βιβλίων και η αταβιστική ενασχόληση των νέων με αντικείμενα διεθνιστικού προσανατολισμού, όπως η τεχνολογία και η ψυχολογία. Με τις ισχύουσες δομές, ο οικονομικός ασθενής θα υφίσταται συνεχόμενα εγκεφαλικά, επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να τροποποιηθεί ο τρόπος με τον οποίον οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον προαναγγελθέντα θάνατο του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

Για να αντιληφθούμε την εξάπλωση της καπιταλο-μαρξιστικής γάγγραινας στο σώμα των κοινωνιών, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι συνδέει τους υποστηρικτές του status quo, ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, και ανάγει το «άπαντες εναντίον Εθνικιστών» σε κοινό παρονομαστή των πολιτικών τους. Η απάντηση βρίσκεται στις δομές που τους παράγουν και τους προωθούν. Συγκεκριμένα σχολεία, συνήθως αμερικανικά, γερμανικά ή αγγλικά, κοινές εμπειρίες και ανομολόγητοι δεσμοί αλληλεξάρτησης, τους δένουν με ακατανόητους όρκους. Την ώρα που ο μέσος άνθρωπος απασχολείται σαν το μωρό με τις κουδουνίστρες της ζωής των διασημοτήτων στα γυαλιστερά περιοδικά, ο «δεξιός» Σαμαράς και ο «σοσιαλιστής» Παπανδρέου προετοιμάζονται να γίνουν οι δυνάστες του, συμμαθητές και συμφοιτητές στο Κολέγιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Αμχερστ της Μασαχουσέτης. Ο Γιάννης Στουρνάρας, υπουργός Οικονομικών του «δεξιού» Σαμαρά, συμφοιτά με τον υπουργό Οικονομικών του «Αριστερού» Τσίπρα, Ευκλείδη Τσακαλώτο. Σαμαράς και Τσακαλώτος, «Δεξιός» και «Αριστερός», είναι αμφότεροι γεννημένοι με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα, μεγαλοαστοί.

Ξεδιαλύνεται το μυστήριο. «Καλός» και ο «Κακός» είναι συμπαίκτες στο παιχνίδι της εξουσίας. Δεν είναι όμως αξιοπερίεργο οι λαϊκές πλειοψηφίες, να στηρίζουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των πολυεθνικών; Ποια σχέση μπορεί να έχει ο εργαζόμενος των 400 και ο συνταξιούχος των 800 ευρώ, με την Αριστερά και την Δεξιά της Εκάλης; Πώς είναι δυνατόν μετά από 40 χρόνια που «σφίγγουμε την ζώνη», μετά από εκατομμύρια ανέργους και ολοένα και περισσότερους φτωχούς, να παίρνουν οι ηγεσίες άφεση αμαρτιών από τον λαό; Και τι θα ακολουθήσει την μεταδημοκρατική εποχή των αμφισβητήσεων που απορρίπτονται ως αδιέξοδες και άκαιρες;

Ένα πραξικόπημα, ίσως; Ξενίζει η φράση. Κι όμως, τα πραξικοπήματα είναι ένας πολύ συχνά χρησιμοποιούμενος τρόπος για να ανέλθει κανείς στην εξουσία. Οι άμωμες ηγεσίες που έσφιγγαν τα χέρια του Καντάφι και του Σαντάμ, πριν τους ρίξουν στα σκυλιά, έχουν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν δικτατορικές μεθόδους για να καταλάβουν την εξουσία; Τουναντίον είναι οι ιδανικοί πραξικοπηματίες. Γνωρίζουν τις δομές της εξουσίας και τις λειτουργίες τους, σχεδόν πάντα βρίσκονται μέσα σε αυτές, έχουν με το πλευρό τους, τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσω των διαπλεκόμενων με το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ, και έχουν έτοιμους τους διεθνείς δεσμούς που θα τους επιτρέψουν να νομιμοποιήσουν την ηγεμονία τους. Δείτε τον άγνωστο «Εθνάρχη» που κατέκτησε με την ακατάληπτη άρθρωση και τις ασυνάρτητες ρήσεις του τις γυναίκες ψηφοφόρους, ελέω παραστήματος, κοστουμιών και μεγαλοαστής συζύγου (της «Αμαλία, σκάσε!»).

Δείτε το προσεκτικά δομημένο προφίλ του αστού καταληψία Τσίπρα. Τον αντισυμβατικό Γιάνη με την επίσης μεγαλοαστή σύζυγο. Δείτε τον εκ του μηδενός δημιουργηθέντα μέσα σε μια δεκαετία Μακρόν στην Γαλλία, με την μεγαλοαστή σύζυγο-μητέρα. Κι όμως, αυτοί οι πάσχοντες από ποικίλα συμπλέγματα, του οιδιποδείου συμπεριλαμβανομένου, έχουν το θράσος να αναφέρονται σε εμάς τους εθνικιστές ως πάσχοντες από φοβίες, ομοφοβία, ξενοφοβία, κλπ. επειδή υπερασπιζόμαστε το φυσικό και αυτονόητο.

Οι διεθνιστές «κύριοι Τίποτε» με τα λευκασμένα δόντια, τις μορφές «καλών μαθητών», οι γοητευτικοί και «επιτυχημένοι» σαραντάρηδες, δεν χρειάζεται να έχουν πολιτικό πρόγραμμα, γιατί ο λαός είναι απαίδευτος, ελλείψει κλασικής παιδείας, ανίκανος να διαβάσει εφημερίδα, ούτε καν όπως οι λιγότερο γραμματιζούμενοι παππούδες του στο χωριό, και πλήρως εξαρτημένος από τις τηλεοράσεις και τους ομοίως επιλεγμένους για την εικόνα τους παρουσιαστές και κονσοματρίς της πληροφορίας. Έτσι, το όνομα του επόμενου «καταλληλότερου» πέφτει δήθεν αιφνιδιαστικά στα αποτελέσματα των εταιριών δημοσκοπήσεων , -οι οποίες επίσης εξαρτώνται από τα επιχειρηματικά λόμπυ-, και ο δρόμος προς την λαϊκή αποδοχή ανοίγεται.

Ο κυρίαρχος καπιταλ-μαρξισμός, θεωρεί την δημοκρατία όχι μόνον μη απαραίτητη αλλά και επικίνδυνη, γιατί από τις ρωγμές της οι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την υποκρισία και να αμφισβητούν την ικανότητά του να διευθετεί την ζωή τους, γι΄ αυτό αποκλείει και φιμώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους, και περιφρονεί την λαϊκή βούληση, όπως φάνηκε με την ανερυθρίαστη μετατροπή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε Ναι, από την αριστερο-δεξιά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το καλοκαίρι του 2015. “Πρέπει να είναι κάποιος ηλίθιος όπως οι συντηρητικοί ή ανόητος όπως οι δημοκράτες, για να μην καταλαβαίνει ποιες δυνάμεις τείνουν να κυριαρχήσουν στον Γη. Ο Χρυσός και το Αίμα”, έγραφε τον περασμένο αιώνα ο Γάλλος Ακαδημαϊκός και ιδρυτής της Action Francaise, Charles Maurras.

Οι ολιγαρχίες θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν μια και καλή το αναμφισβήτητο των προνομίων τους. Ο τροχός της κοινωνικής μηχανικής επιταχύνει. Ο Χρυσός μπορεί να ηττηθεί μόνον αν οι άνθρωποι παύσουν να είναι φυγόπονοι, και διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Όταν η υπερηφάνεια του Αίματος αντικαταστήσει την Δουλεία του Χρυσού. Μια επανάσταση ατόμων και κοινοτήτων είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης απέναντι στο πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 198)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η Λευτεριά είναι κάστρο

Η Λευτεριά είναι κάστρο

Aλλοι τέσσερις νεκροί Αξιωματικοί, κι άλλες μαύρες κορδέλλες, κι άλλα «μας κάνετε υπερήφανους». Ρεπορτάζ με ανούσιες λεπτομέρειες για την πτώση του ελικοπτέρου, και κραυγές περηφάνιας για τους ανθρώπους των Ενόπλων Δυνάμεων που εκτελούν το καθήκον τους σε αντίξοες συνθήκες. Τα ίδια ακούμε και όταν πέφτει στο καθήκον ένας Αστυνομικός ή ένας Πυροσβέστης. Μετά, όχι πριν.

Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται να κυνηγήσει διεξοδικά και να δώσει λύσεις στο «γιατί» και το πώς, παρά το πάρτυ των εξοπλιστικών και τα αστρονομικά ποσά που δίνονται για εξοπλισμούς αγορασμένους από τις συμμάχους ΗΠΑ και Γερμανία, οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας εξακολουθούν να πετάνε με ελικόπτερα του Βιετνάμ, να αγοράζουν οι ίδιοι τον εξοπλισμό για την προστασία τους, ενώ ως κοινωνία έχουμε την απαίτηση να ενεργούν και πέραν του καθήκοντος, με ακατάλληλα μέσα.

Σαν να μην ήταν μόλις χθες που από τους ίδιους τηλεοπτικούς σταθμούς οι υποτιμητικώς αποκαλούμενοι «ένστολοι» λες και είναι κρουπιέρηδες σε καζίνο ή πορτιέρηδες σε ξενοδοχείο πολυτελείας, καθυβρίζονταν ως προνομιούχοι από τους χρυσοπληρωμένους προπαγανδιστές των μνημονιακών πολιτικών. Λοιπόν, δεν χρειαζόμαστε άλλη «ανατριχίλα» από την μαρτυρία πονεμένου συγγενούς, ούτε άλλη συγκίνηση από τον οδυρμό των κηδειών. Το ριάλιτυ των δελτίων ειδήσεων καλλιεργεί τον εθισμό και την αναισθησία. Με νεκρωμένα τα αντανακλαστικά από την υπερπροσφορά τηλεαισθημάτων, σε δυο μέρες τα περιστατικά έχουν ξεχαστεί, οι νεκροί θα λείπουν μόνον από τους συναδέλφους τους που θα κληθούν να συμπληρώσουν το κενό που αφήνουν, και οι οικείοι θα κοιτάζουν αποσβολωμένοι την άδεια καρέκλα τους στο τραπέζι, περιμένοντας το αν θα λάβουν την σύνταξη για να επιβιώσουν οι οικογένειες αυτών που το κράτος έστειλε γυμνούς στα αγκάθια. Κανείς δεν θα οργιστεί αρκετά, δεν θα ενεργήσει αρκετά, δεν θα απαιτήσει αρκετά.

Όπως οι 8 όμηροι της ένοπλης ληστείας στην τράπεζα στον Πειραιά, δεν θα απαιτήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους την παραίτηση του κ. Τόσκα που τους άφησε έρμαια των ληστοσυμμοριών προστατευόμενων «καλόπαιδων» που «απαλλοτριώνουν» τράπεζες, και εισαγόμενων εγκληματιών που έχουν βρει στην Ελλάδα την γη της ατιμωρησίας. Όσο για τις ιαχές «καλύτερα να είχαμε πόλεμο», μάλλον περιφρόνησης χρήζει η έλλειψη φρόνησης και η υπερχειλίζουσα υποκρισία. Πόλεμο έχουμε, αλλά την λύτρωση που δεν τολμούμε να δώσουμε μόνοι μας, δεν θα μας την δώσει άλλος. Οι διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά τους, αυτοί που βρίζουν σκαιώς τους πολιτικούς και καταριόνται τον γείτονά τους, μετά την πρώτη έξαψη κοιτάζουν την δουλίτσα τους, ανακουφισμένοι που το χέρι του Χάρου δεν έκοψε την κλωστή της δικής τους ζωής.

Έτσι στοιβάζονται ξεχασμένα τα κόκκαλα των νεκρών, έτσι οι τούρκοι συνεχίζουν «απτόητοι» την δράση τους στο Αιγαίο. Από τι άραγε να πτοηθούν; Από τα αεροπλάνα δίχως καύσιμα, ή την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του «Αι Σιχτίρ»; Λοιπόν, η Πατρίδα δεν χρειάζεται άλλους να «ξεσπούν». Δεν χρειάζεται άλλα συλλυπητήρια των ηθικών αυτουργών για αυτούς που έστειλαν να πέσουν άσκοπα και άδοξα. Γιατί οι χήρες μπορεί να «πάρουν τον πισινό τους να δουλέψουν», όπως του είπαν να λέει ο δημοσιογράφος των Ιμίων. Γιατί μπορεί κάποιοι να φίλησαν ποδιές για να αποκτήσουν τα γαλόνια τους, αλλά να που ο Χάρος γαλόνια δεν κοιτά, κι αρπάζει καμιά φορά όχι μόνο την «μαρίδα» αλλά και όσους την στέλνουν στην κρεατομηχανή, με ληγμένα αλεξίσφαιρα, χωρίς πυρομαχικά, με ελλείψεις στις στολές και κακοσυντηρημένα λόγω μνημονίων αεροπλάνα, οχήματα με ληγμένα λάστιχα και άλλα τέτοια, ενώ συνωστίζονται οι υπάλληλοι των Βρυξελλών να στεγάσουν
τους «ευπαθείς» που μας προτιμούν κατά χιλιάδες, και που, σύντομα θα αλλάξουν την πληθυσμιακή και θρησκευτική σύνθεση του εκλογικού σώματος. Έρμο τουφέκι, έγινες βαρύ, κι ο Αγαρηνός το ξέρει!

Πάντως, ο αποθανών Υποδιοικητής της Α’ Στρατιάς, την είχε δει την κατάσταση και την είχε πει την μαύρη αλήθεια: «Η ασφάλεια του προσωπικού και ο μηδενισμός των κάθε μορφής και φύσεως ατυχημάτων θα πρέπει να αποτελέσει στόχο πρώτης προτεραιότητας. Είμαστε λίγοι. Ας μη γινόμαστε, χωρίς λόγο, λιγότεροι!». Και να που γίναμε. Γιατί μπορεί κανείς να «κοιτάζει την δουλειά του», αλλά η ζωή (ή ο θάνατος) ανοίγει το βήμα και τον προλαβαίνει. Απέναντι στις προκλήσεις αυτού του ακήρυχτου πολέμου, χρειάζεται και οι στρατιωτικοί και οι οικογένειές τους να αντιδράσουν. Χρειάζεται να απαγκιστρωθούν από τα μαντριά που τους μοιράζουν υποσχέσεις με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Χρειάζεται Λαός και Στρατός, να δράσουμε ενωμένοι γύρω από μιαν Ιδέα με σάρκα και οστά που λέγεται Ελληνική φυλή, μια Ιδέα με μαρμαρένιες κολώνες αλλά και μαρμαρένια αλώνια, μια πολιτική Ιδέα που λέγεται Εθνικισμός.

Καθώς τα Βαλκάνια βράζουν, οι μέρες της τουρκίας όπως την ξέραμε είναι μετρημένες, με έναν εσμό πολιτικάντηδων που βγάζουν ο ένας τις λαμογιές του άλλου στην φόρα, νομίζοντας ότι ξεφορτώνονται έτσι την καυτή πατάτα της κάθαρσης που έρχεται αμείλικτη, εμείς οι Εθνικιστές παραμένουμε νηφάλιοι, χωρίς κενές εξάρσεις και ανόητες μεγαλοστομίες, ενωμένοι και συμπαγείς γύρω από την μοναδική σταθερά στην οποίαν μπορούμε να προσβλέπουμε, και η οποία δεν είναι οι ξένοι, όποιοι και όποιες καλές προθέσεις κι αν έχουν, αλλά η ίδια την ύπαρξή μας, υπόσχεση της συνέχειας του Έθνους και της Πατρίδας μας.

Γιατί καταπώς γράφει ο Καζαντζάκης στον Καπετάν Μιχάλη του «Δεν είναι η λευτεριά πέσε πίτα να σε φάω. Είναι κάστρο, και το παίρνεις με το σπαθί σου».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 197)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ανάστα το Έθνος!

Ανάστα το Έθνος!

Γράφεται συχνά τις μέρες αυτές η ευχή «Καλή Ανάσταση στην Πατρίδα μας». Αυτό εύχονταν και οι Αγωνιστές της Παλιγγενεσίας του 1821. Και ο Ευαγγελισμός του Έθνους συνδυάστηκε συμβολικά και θεσπίστηκε εορταστικά με τον Ευαγγελισμό της Παναγίας.

Με μια ειδοποιό διαφορά: Οι Έλληνες εκείνοι, εύχονταν την Ανάσταση με το μπαρούτι, ζωσμένοι τις σπάθες και τα κουμπούρια τους, τα περισσότερα από τα οποία τα είχαν παρμένα από ηττημένους εχθρούς. Και να που εκεί που η Μούσα τραγουδά για τους Κολοκοτρωναίους πως «καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε», οι νεοέλληνες κάνουν την ευχή να ελευθερωθούν από τον τύραννο, και μετά πηδούν από τα μπαλκόνια ή βυθίζονται στην απάθεια. Μια ακόμη έκφραση της δραματικής επί τα χείρω διαφοροποιήσεως του τρόπου αντιλήψεως της ζωής. Ακόμη κι όσοι έχουν δει το φως, και αντιλαμβάνονται τις πραγματικές αιτίες πίσω από την οικονομική κρίση, περιμένουν κι εύχονται η Πατρίδα να αναστηθεί από μόνη της.

Οι αναστάσεις όμως, όπως κάθε δημιουργία, είναι πράξεις πολέμου. «Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει», διατάζει το προαιώνιο Παιδίον από την ελληνική Παλαιστίνη, τον παράλυτο, αφού πρωτύτερα τον έχει ρωτήσει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Και μόνον αφού το αποφάσισε ο άνθρωπος πως θέλει, με όλη την ψυχή και όλη την διάνοια, ενήργησε πάνω του ο παντοδύναμος Θεός. «Πιστεύεις;»-«Πιστεύω!»-«Πάρε λοιπόν τα πόδια σου!». Πίστεψε, με την φλόγα να σε φλογίζει ως τις άκρες των δαχτύλων, και να ζητά να μεταλαμπαδεύσει την φωτιά της Ζωής.

«Έλα εδώ έξω!», διέταξε τον Λάζαρο, λίγο πριν την δική Του Αγία Ανάσταση. «Βόηθα Αθηνά!», αλλά κούνα και τα χέρια σου. Μα και οι Πόντιοι Πιλάτοι μην νομίσουν πως κάνουν το χρέος τους επειδή νίπτουν τας χείρας τους, μη δεσμευόμενοι γιατί δήθεν δεν ξέρουν. Γιατί, αντί για τους Πιλάτους, αποφασίζει τελικά ο Ιουδαϊκός όχλος και εκτελούν τα στίφη της Δύσεως που, μέσα στο απελέκητο μεγαλείο τους, αδυνατούν να αγγίξουν την λεπτή γραμμή της ιερότητας που ξεχωρίζει έναν εμμονικό προφήτη της θεοκρατικής Ανατολής, από τον ανέσπερο Αυγερινό της Ανθρωπότητας, και τον εμπτύει και τον ραπίζει όπως κάνει και σήμερα με τον Έλληνα.

«Αν έφταιξα, πες μου πού. Αν δεν έφταιξα πες μου γιατί με χτυπάς;». Σήκωσε τα μάτια το Παιδίον από την ελληνική Γαλιλαία στον χοντροκομμένο Ρωμαίο που τον έστειλαν να βάλει μια τάξη στην χάβρα, μα μες στην τετράγωνη λογική του εκτελούντος διαταγές δεν κατάλαβε πως απέναντί του ήταν ο αέναα αναδυόμενος, ενσαρκούμενος και αναστημένος μελλοθάνατος, Αυτός που ανατέλλει Φως και Δικαιοσύνη και φέρνει την Ειρήνη μέσα από τον Πόλεμο. Αυτός που ήρθε να βάλει φουρνέλο στον κάλπικη, την φαρισαϊκή άνομη τάξη, την κοινωνία των δούλων και των αργυραμοιβών: «Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν».

Ο Γιος του Δημιουργού του Σύμπαντος, έγινε θετός γιος του δημιουργού-ξυλουργού και της παιδίσκης από την Γαλιλαία, αυτής που τόλμησε να πιστέψει και να ανταποκριθεί στον αγγελικό χαιρετισμό, στέκεται απέναντι στους δυνάστες της Χρυσής Αγελάδας.

Τις τελευταίες μέρες, ανασκαλεύτηκε η συζήτηση για το Άγιο Φως, κι αν είναι να το υποδέχεται η Ελλάδα με τιμές αρχηγού κράτους, και πόσο κοστίζει η μεταφορά του σε τούτη την οικονόμο και νοικοκυρεμένη πολιτεία. Προφάσεις, εξυπναδικισμοί και υπερχειλίζουσα υποκρισία. Ένας στοχασμός μίσους που αρνείται ως το τέρμα του συμπλεγματικού εγωισμού του, ώσπου να καρφωθεί στην καρδιά του ο Σταυρός. Γι’ αυτό κι όπου Σταυρός, του προκαλεί επιληπτική κρίση, σε όποια μορφή κι από όποια εποχή κι αν Τον δουν οι σταυρομάχοι.

Γι’ αυτό τα βάζουν με το Φως. Η φωτιά αποκαθαίρει. Αυτόν τον καθαρμό, ο σαίπων, όζων και ζέχνων κόσμος του ψευτοανθρωπισμού, δεν τον θέλει. Γι’ αυτό παλεύει με νύχια και με δόντια να αποκόψει τον άνθρωπο από την Φύση και να τον στείλει στην κόλαση της απουσίας της επικοινωνίας του με τον Θεό. Γι’ αυτό μηχανεύεται πώς να τον οδηγήσει στην λατρεία του χρυσού που καταβαραθρώνει τον άνθρωπο, αντί του πυρός που αναγεννά την ύπαρξη. Το πυρ, γέφυρα του άυλου με το υλικό, ένα κύμα που ξεπροβάλλει από το σκοτεινό Ιερό, πρωτόγονο, ελπιδοφόρο, απλώνεται λίγο πριν το άγγελμα της Ανάστασης στο πλήθος που χαμογελά στο άγγιγμά του, σαν ο πρώτος άνθρωπος, στο πρώτο ξημέρωμα της Πλάσης.

Σήκω λοιπόν και άρον, λαέ, το κρεβάτι σου, άρον και δεύρο, για την Ανάσταση.

«Χριστέ μας, βλόγα τα σπαθιά, βλόγα μας και τα χέρια».

Καλή Λαμπρή.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 196)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες όταν πρέπει να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι πολύ σκληρές” Ν. Τόσκας, Υποστράτηγος Τ/Θ ε.α., Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Αναπλ. ΥΠΕΣ για θέματα Προστασίας του Πολίτη

Eθνομηδενισμός και εθνοφοβία. Αυτά είναι τα κυρίαρχα ιδεολογικά στηρίγματα της Αριστεράς και της συνένοχης Δεξιάς. Η Αριστερά δεν συνομιλεί με τους πολιτικούς αντιπάλους της, τους σκοτώνει. Η Δεξιά τους φυλακίζει. Για τις συστημικές ύαινες, όλα τα μέσα αγιάζουν τον σκοπό: την ηγεμονία των κομματικών μαντριών επί του κοπαδιού. Αυτού, που πληρώνει πολιτικάντηδες και τηλεπαρουσιαστές για να του πιπιλίζουν τον νου ότι δικαίως του κόβουν τον μισθό, και χάρη του κάνουν που υπάρχει κι αναπνέει. «Βόηθα με φτωχέ, να μη σου μοιάσω», λέει ο λαός, μα ποιος από τους δυτικόδουλους νεόπλουτους νεοέλληνες, πιστεύει την λαϊκή σοφία;

Για μας τους Έλληνες Εθνικιστές, εμάς, που δεν σκοτώσαμε την Ελλάδα μέσα μας, δεν την κάναμε καν σημαιάκι εις τας εθνικάς επετείους, πνευματικό «αταράξ» που ναρκώνει την συνείδηση, αλλά αίμα που κυλά στις φλέβες μας και καρδιά στα στήθη μας, είναι θανατηφόρος χιμαιρικός αντικατοπτρισμός να πιστεύουμε πως έχουμε άλλο να περιμένουμε από Καπιταλιστές και Μπολσεβίκους, παρά χτυπήματα ευθεία ή πισώπλατα. Εκείνοι, ξέρουμε ποιοι είναι. Το ποιοι είμαστε εμείς, είναι δική μας ευθύνη. Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας σε εποχή που εκθηλύνει τους άνδρες και κάνει τις γυναίκες αρσενικές. Που θρέφει σαν την ζάχαρη το παθογόνο μικρόβιο, την ομφαλοσκοπία και τον εγωκεντρισμό, και κάνει το ατομικό πρόβλημα επίκεντρο του σύμπαντος κόσμου, που σιγοντάρουν στρουθοκαμηλισμός και εξυπναδικισμός.

Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας. Και για να το πιστέψεις και να το δείξεις στους άλλους, παριστάνεις είτε τον «υπεράνω», είτε αυτόν που φωνάζει δυνατότερα από τους άλλους. Υποβιβάζοντάς τους, παρηγοριέσαι για την αδυναμία σου. Κολακεύοντας, σιωπώντας εμπρός στο σφάλμα, αρνούμενος να το παραδεχθείς, σκύβοντας την μέση, ακολουθώντας εκείνους που είναι ερωτευμένοι με τον ήχο της φωνής τους, αλλά αδυνατούν να είναι το ένα που χρειάζεται: Άνδρες.

«Η εξουσία σε κάνει τρελό, και η απόλυτη εξουσία, απολύτως τρελό», λέει στο περίφημο απόφθεγμά τους ο ιδρυτής της Le Monde, Hubert Beuve-Mery. Αυτήν την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας έχουν οι πάσχοντες από την μανία της εξουσίας, σε όλες τις κλίμακες. Ο αγώνας των Εθνικιστών, -και οι περισσότεροι Έλληνες επιμένω ότι είναι Εθνικιστές-, έχει ανάγκη να απαντηθούν τρία σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, την ιεραρχία ανάμεσα στα πόδια, τα χέρια, την καρδιά και την κεφαλή. Στρατιώτης χωρίς σκέψη και φιλόσοφος χωρίς σπαθί, οδηγούν τον αγώνα της Πατρίδας στα χέρια δειλών και γελοίων.

Δεύτερον, να αποκαλύψει πως ο «χυδαίος» κατά την αρχαία έννοια της λέξεως, ο απλός και αμόρφωτος κατά το Σύστημα, δηλαδή, είναι απόδειξη πως υπάρχει ακόμη ζωή στο σώμα του Έθνους, ζωή που απαιτεί δικαιοσύνη, γιατί το «χυδαίο» αναγνωρίζει το αυθεντικό, και αμφισβητεί την αναγκαιότητα της αποδοχής μιας κοινωνίας που υποκρίνεται την άμωμη και την προοδευτική, ορίζοντας την πρόοδο ως το δικαίωμα στην πορνεία, την έκτρωση-δολοφονία, την κοιλιοδουλεία και την κολακεία. Το «χυδαίο» είναι αυτό που ανασαίνει την ελιά και την λεμονιά, την θάλασσα και το χώμα, σαν να είναι η πρώτη μέρα της Δημιουργίας. Όταν αυτό το «χυδαίο», ανταμώνει κι ενώνεται με την αερική ψυχή ενός Γιαννόπουλου ή ενός Σικελιανού, αναγεννάται η ράτσα μας και μαζί της η Πατρίδα.

Αυτό το «χυδαίο» εργάζεται άκοπα σαν την φύτρα, για εκείνη την Χρυσή Αυγή που θα σηκώσουμε τα ποτήρια μας με το νάμα της Φυλής μας, στο όνομα Αυτού που θα δώσει να αγωνιστούμε ενάντια σε όσα έκαναν την γη μας, από γη των άφθαρτων αερικών, γη οκνηρών γεροντονέων, που περιμένουν αποσβολωμένοι τον χαμό τους. Χρειάζεται, τέλος, μια σκέψη που θα ξεπερνά τις σέχτες, τις ευαισθησίες, τους θυμούς και τους εγωισμούς. Μια σκέψη πολιτική που θα επικεντρώνεται σε ιδέες δημιουργικές και στόχους πρακτικούς. Η Ελλάδα και η Ευρώπη σαπίζουν από την δημογραφική κατάρρευση, την υποταγή στο δήθεν αναπόφευκτο του τριτοκοσμικού εποικισμού, στο δήθεν αναγκαίο της ξενοκρατίας και της οικονομοκρατίας.

Όσο κι αν αυτός ο λαός μας απογοητεύει με την απάθειά του, οι μάχες, και εννοώ τις απόλυτες και τελικές μάχες, δίνονται για τους θεούς και τις γυναίκες, για τους τάφους των προγόνων και τα λίκνα των παιδιών. Δίνονται για υπάρξεις που την ώρα της μάχης έρχονται μπροστά στα μάτια του πολεμιστή όπως στα μάτια του ποιητή η αγαπημένη μούσα. Δίνονται από εκείνους τους Ευζώνους, εκείνους τους «λίγους καλούς άνδρες» που σηκώνουν το βάρος της ευθύνης, παρακάμπτουν όταν δεν μπορούν να υπερσκελίσουν τα εμπόδια, και, όπως ο Ταγματάρχης Βελισσαρίου στο Μπιζάνι, κάνουν δική τους την Νίκη. Πέτρες και χώμα, δέντρα και κουπιά της Ιστορίας των Ελλήνων είμαστε, και δίνουμε μάχη απέναντι στην λήθη. Και θα την κερδίσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 195)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελλάδα, σήκω!

Ελλάδα, σήκω!

Σάββατο και Κυριακή, παραμονή και ανήμερα της επετείου της Εθνικής παλιγγενεσίας, είχαμε την χαρά και την τιμή να ταξιδέψουμε στην Μακεδονία μας, όπου ομίλησε και είχε επικοινωνία με τοπικούς παράγοντες και στελέχη, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Ημέρες που προκαλούν μεγάλη συγκίνηση σε όσους Έλληνες δεν θεωρούν την αγάπη για την Πατρίδα έναν ακόμη ενοχλητικό συναισθηματισμό, αλλά απαραίτητο συστατικό της ζωής, σαν το αίμα και την αναπνοή, δύναμη και όχι αδυναμία.

Η Μακεδονική πρωτεύουσα, «η Συμβασιλεύουσα» όπως ορθώς και θαυμάσια την αποκάλεσε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου στην ομιλία του, μου προξενεί ανέκαθεν ευφορία. Η ίδια η πόλη, όμορφη, ιδιαίτερη, και προσιτή στον περιπατητή, οι αγαπημένοι φίλοι που έχουν γίνει οικογένεια, η Θεσσαλονίκη μας υποδέχεται και μας ανοίγει τον ορίζοντα στο δικό της γαλανόλευκο. Ανεβαίνοντας σε μια πολυκατοικία του κέντρου, περιμένεις να δεις τον ακάλυπτο της απέναντι πολυκατοικίας, όμως βγαίνεις στο μπαλκόνι και αντικρύζεις: «εκεί δεξιά, πίσω από τον τρούλο ο Λευκός Πύργος», «εκεί ευθεία η ΔΕΘ», «πιο δεξιά η ΧΑΝΘ»…Ίσως είναι που η Συμβασιλεύουσα φυλάει στην καρδιά της μια μεγάλη εθνική παρακαταθήκη, μια πέτρα πολύτιμη, τον Ελληνισμό της Ανατολής.

Σε αυτό το ταξίδι, άκουσα ιστορίες για τους Έλληνες του Καυκάσου, φωλιασμένους ψηλά, πλάι στον Προμηθέα, Έλληνες που εξακολουθούσαν να πολεμούν όταν όλα είχαν αντικειμενικά χαθεί, γιατί υπάρχουν λογιών – λογιών νίκες, κι οι πιο σπουδαίες είναι αυτές που δεν θα μάθουμε ποτέ στα σχολεία, μα ίσως, αν μας ευλογήσει η Μοίρα και ευοδωθούν οι αγώνες μας, να τις μάθουν τα εγγόνια μας. Συναντήσαμε συναγωνιστές παλαιούς και νέους. Αρμόζει τιμή σε όλους όσους στην μάχη στοιχηθούμε πλάι-πλάι, ασπίδες, δόρατα και ξίφη, ενωμένοι, αποφασισμένοι, νικηφόροι.

Ευλογημένη η γη της Μακεδονίας, πώς να μην θέλουν να την οικειοποιηθούν οι ξένοι, με το προκάλυμμα των Σκοπιανών; Και πόσο λίγοι, όσοι την εγκατέλειψαν στην ξένη προπαγάνδα, υπολογίζοντας εις γνώση τους, στην λήθη! Πόσο μεγάλο είναι το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους Ήρωες, σαν τους Έλληνες του Καυκάσου, και τους Προδότες, φάνηκε μερικές μέρες αργότερα, όταν απόγονος ενός εθνικού Εφιάλτη, έκανε την παρακάτω δήλωση: «Έχει διατελέσει πρωθυπουργός και ταυτόχρονα έχει 4 παιδιά, 13 εγγόνια και 13 δισέγγονα. Θεωρώ απολύτως φυσιολογικό ότι ζει και αναπνέει για να δει το παιδί του πρωθυπουργό».

Έτσι δικαιωματική, κληρονομική, ετσιθελική για τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, βλέπουν την εξουσία τους επάνω στον λαό μας οι «δημοκρατικές» βδέλλες, μα κι όσοι προσκυνημένοι τις υπηρετούν, κάνοντας μετάνοιες σε όσους προηγουμένως αναθεμάτιζαν, πουλώντας πατριωτισμό κι Ελλάδα. Ας μας φυλάξει ο Θεός να μην τους μοιάσουμε. Κι αν κρίνω από την ομιλία του Νίκου Μιχαλολιάκου, θα μας φυλάξει. «Περισσότερα κανόνια και λιγότερο βούτυρο!», είπε ο Αρχηγός των Ελλήνων Εθνικιστών στο Κιλκίς που τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, και την ποντιακή λίρα να τραγουδά τους δυο δολοφονημένους νέους της Χρυσής Αυγής, ξεσηκώνοντας τα χειροκροτήματα των Εθνικιστών.

Μα τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τους αγωνιστές του Κιλκίς; Μια φορά πήγα στο Κιλκίς πρωτύτερα, μαθήτρια Δημοτικού, προσκύνητής στο μεγαλειώδες μνημείο της φονικής μάχης Κιλκίς-Λαχανά, κι έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου η απεραντοσύνη εκείνου του «τίποτε» για το οποίο άγνωστοί μου Έλληνες έδωσαν «το παν». Και οι σημερινοί ελεύθεροι Έλληνες, όσοι έφαγαν από τον καρπό της γης που πότισε το αίμα εκείνων, στέκονται επάξια πρόμαχοι του τόπου τους. Για όσους λιποψυχούν και θέλουν αποτελέσματα άμεσα, άκοπα, και, αν γινόταν, χθες, θα πω ετούτο.

Όταν το 1996, ο Ν.Γ. Μιχαλολιάκος μου έκανε την τιμή να με χρίσει υποψήφια του κόμματος στην άγνωστή μου πόλη, μερικές δεκάδες ήσαν οι ψηφοφόροι του. Σήμερα, ο παλμός, και η ζέση των Εθνικιστών του Κιλκίς και όλης της Μακεδονίας μας, αποτελεί όχι υπόσχεση μα υπογραφή της Νίκης. Δυο στιγμές ακόμα θέλω να καταγράψω από αυτό το ταξίδι.

Την συνομιλία με μια γυναίκα Κωνσταντινουπολίτισσα, η οποία τον καιρό της αιχμαλωσίας των συναγωνιστών μας, έκανε, μου εξομολογήθηκε, δυο φορές την εβδομάδα παράκληση γι’ αυτούς στην εκκλησία. Και την στιγμή που, καθώς ο Αρχηγός αναρωτήθηκε στην ομιλία του, ποιος θα εμποδίσει τους τούρκους, αφού οι προσκυνημένοι κυβερνούν, από το πλήθος που κρεμόταν από τα χείλη του επί μία και πλέον ώρα, ακούστηκε στεντόρειο «Εμείς! Εμείς!».

Μένω εκστατική όσες φορές κι αν ακούσω τέτοιες αγνές Ελληνικές ψυχές να μοιράζονται την Αγάπη της Πατρίδας. «Δεν μπορούν να με το ξεριζώσουν!» μου είπε χτυπώντας τα στήθη της από το βάθρο των 75 χρόνων της, η Κωνσταντινοπολίτισσα. Όχι, κυρία, δεν μπορούν! Πάλι δικά μας θα είναι… Πατρίδα μου, γι’ αυτό δεν σε σκιάζουν οι φοβέρες, γι’ αυτό δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιατί έκανες τέτοια παιδιά. Ξαπόστασες, όμως, Πατρίδα! Σήκω και σύντρεξε τα παιδιά σου. Ελλάδα, σήκω!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 194)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

«Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην της γεννήσεως μας;» αντιγύρισε καταπρόσωπο ο Γεώργιος Τερτσέτης στον Εδουάρδο Μάσον, τον «εμπαθή εκείνο πολέμιο της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη», εισαγγελέα στην δίκη του Γέρου του Μωρηά. Και συνέχισε παραθέτοντας ως υπεράσπισή του τον νόμο, αλλά και κάτι ακόμη «Ο Εθνισμός μας!… Ο Εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευθέντων εις τον αγώνα. Και δεν ήταν θέλημα Θεού ημείς, εις την 26 Μαΐου, να φθάσομεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του εθνισμού από τα σπλάχνα μας η επωμίδα του Υπουργού».

Να είχαμε σήμερα Τερτσέτηδες δικαστές, να πετάξουν στα πρόσωπα των δολοφόνων του λαού μας, τον Εθνισμό μας! Mα ούτε στρατιωτικός, να πολεμά 49 χρόνια τον τούρκο, όπως ο Κολοκοτρώνης, ούτε δικαστής να αμφισβητεί με το θάρρος της επιστημοσύνης και της Ελληνικότητάς του, τα γαλόνια του υπουργού. Αλαζόνες και μοιραίοι οι υπάλληλοι των τοκογλύφων οδηγούν το κοπάδι των προσκυνημένων στον χαμό του.

Μόνο μια δράκα βουλευτών και μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων τολμούν, αντιστέκονται, επιμένουν, υβριζόμενοι, διωκόμενοι, φυλακιζόμενοι και φιμωμένοι από την νοητική Χούντα της Μεταπολίτευσης, την μονοκρατορία του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και την μαφία των καναλαρχών. Μια δράκα πιστοί στο δικαίωμα της Ελλάδας να ζήσει, απέναντι στους εθελόδουλους, τους παραδομένους και τους μοιρολάτρες. Αυτοί οι αριθμητικά λίγοι είναι οι Έλληνες που αμφισβητούν την δικαιοδοσία του ξένου στην γη τους. Και μην μηρυκάσει κάποιος τις υποκρισίες των πολιτικάντηδων πως κανείς, δήθεν, δεν είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο.

Γιατί αυτός που ενώ εμφανιζόταν Πατριώτης και πρόμαχος του Έθνους, αλλά βάζει την υπογραφή του και πουλάει Πατρίδα, είναι προδότης. Και για να τελειώνουμε και με την «καλή» Αριστερά, οι Συριζαίοι καπιταλομαρξιστές είναι αριστεροί. Δεν είναι «δήθεν αριστεροί». Και αυτός που ήταν πάντοτε προδότης, προδότης παραμένει. Όταν ακούω να χάνουν τον χρόνο τους συνέλληνες, για να καταριούνται τον Σόρος, τον Κίσινγκερ, τον έναν και τον άλλο ληστή τοκογλύφο, που μέρα νύχτα καταπιάνεται για το πώς θα εξοντώσει τους Έλληνες, αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνει κάτι ωφέλιμο. Να καλλιεργήσει μια τοματιά, ας πούμε, σε μια γλάστρα, να δώσει ένα σκούπισμα στο πεζοδρόμιο, να προσφέρει μια προσευχή στον Θεό. Να πάει να ακούσει και ομιλίες, και να δει πώς μπορεί να βοηθήσει και πολιτικά. Να αλλάξει κάτι, αυτό είχαν στον νου τους οι αρματωμένοι με τις τσουγκράνες του Διονυσίου Φιλοσόφου, γι’ αυτό αγωνίστηκαν οι Έλληνες πέρα από κάθε λογική, στα 400 χρόνια της βάρβαρης σκλαβιάς, μέχρι να αρματώσει η Μπουμπουλίνα κι ο Κολοκοτρώνης τον στρατό και το ναυτικό μας.

Έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ το 1828, ένα ποίημα για την καταστροφή της Χίου από τους τούρκους, στις 30 Μαρτίου 1822. Περιγράφει (σε μετάφραση εδώ Κωστή Παλαμά) ένα Ελληνόπουλο να κάθεται ξυπόλυτο, «το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη». «Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι με τα μαλλάκια τα χρυσά; Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω; Διαβάτη, μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι: Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!».

Να είχαμε σήμερα Ελληνόπουλα να παίζουν στρατιωτάκια αντί για κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικά παιχνίδια! Να δούλευε το μυαλό και να φτερούγιζε το φρόνημά τους, αντί να ασφυκτιούν από το ρεύμα που περισφίγγει τα σπίτια τους! Πόσο καλά γνωρίζετε σεις οι δυνάστες πώς να κυβερνάτε με τον φόβο και την απειλή! Πόσο δίκιο έχετε που συστηματικά αποκόβετε το Έθνος από ό,τι το γέννησε, το ανέθρεψε, από ό,τι μας έκανε Έλληνες!

Ποιοι είστε εσείς που παίζετε με μας, Γερούν, Αγγέλα, Βόλφγκανγκ, σοροί εκβιαστών, βάρβαρα στίφη που ξεπεζέψατε απάνω στα στρωμένα αναισθησία, δειλία και ωχαδελφισμό, σαλόνια των μπουκωμένων νεοελλήνων, και ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια χούφτα ευλογημένο με βασιλικό και προσευχή, προζύμι, απάνω σε μια γη «άφθαρτων αερικών και ειδώλων». Κι αν σήμερα απομείναμε ως Έθνος χωρίς ποιήματα, χωρίς προσευχές, σπαράγματα κυνηγημένα από τους καιρούς, χωρίς ένα σπαθί να σπρώξουμε στο χώμα, και μια πένα να πιαστούμε από τον ουρανό, εμείς οι λίγοι θα είμαστε πάντα αρκετοί. Θα το διαβούμε το φαράγγι των θλίψεων.

Πόσα «ευχαριστώ» θα χρειαστεί να πούμε στους άνδρες και τις γυναίκες που στάθηκαν αληθινοί και ακλόνητοι στην φλόγα που έκαιγε στις καρδιές τους, και στο αίμα που έρεε στις φλέβες τους; Πού θα τους πλύνουμε τα κόκαλά τους τα ιερά, με τα δάκρυα της συγγνώμης ενός Έθνους που Εκείνοι του χάρισαν την Ελευθερία του, με επαναστάσεις 400 χρόνων, κι εκείνο κατάφερε σε 40 χρόνια χορτάτης κοιλιάς να την ξεπουλήσει, και να σκλαβωθεί εθελουσίως; Θα διαβούμε. Θα πεθάνουμε και θα γεννηθούμε.

«Σκλάβες τουρκών μη ζήσουμε, παιδιά μου, μαζί μου ελάτε!» είπε η Δέσπω του Μπότση σε νύφες και αγγόνια στον πύργο που αγνάντευε την θάλασσα. Στα κάστρα του Ελληνισμού, στο Σούλι, την Μάνη, την Τριπολιτσά, την Κρήτη και την Ρούμελη, εκεί στήσαμε τα πόδια οι Έλληνες. Εκεί, αγναντεύοντας την θάλασσα, γεννήθηκε και γέννησε, γιγαντώθηκε και γιγάντωσε, πέθανε και αναστήθηκε ο εθνισμός μας.

Κι εκεί θα αναστηθούμε, και θα αναστήσουμε την Πατρίδα μας. Ξέρεις ποιοι είμαστε εμείς; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 193)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑