Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Το χρέος μας στην αξιοπρέπεια

Το χρέος μας στην αξιοπρέπεια

Βοσκοί και πρόβατα ανάμεσα στους αρχαίους ναούς. Χωριατοπούλες με παραδοσιακές ενδυμασίες αναπαύονται δίπλα σε πεσμένους κίονες. Εικόνες από φωτογραφίες του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, χαρακτηριστικές της συμβίωσης και του βιωματικού δεσμού του νέου Ελληνισμού με τον Αρχαίο. Το πέρασμα από την Οθωμανική κατοχή στην δημιουργία του Ελληνικού κράτους, σήμανε την ρήξη αυτής της σχέσης. Όλα όσα ακολούθησαν, ερμηνεύοντας περιοριστικά, δίκην ορθοπεδικού νάρθηκος την Ζωή, αποτέλεσαν παρεκβάσεις από την ελεύθερη φύση του Έλληνα, ακρωτηριάζοντας την σκέψη και την θέληση του λαού μας. Το οξύμωρο, πώς η Ελευθερία την οποίαν επιδιώξαμε και πετύχαμε με θυσίες και κόπους δεν έδωσε ένα υγιές και δυνατό κράτος, αντάξιο της ζέσης μας, δεν απαντάται ούτε με το πως φταίνε οι Βαυαροί ή ο Αγγλικός παράγων. Ο χειρότερος εχθρός, είναι και παραμένει ο εσωτερικός. Η Ιστορία δείχνει πως όσες φορές σκλαβωθήκαμε, άλλες τόσες ελευθερωθήκαμε, χάρις σε Έλληνες που έβαλαν τον εαυτό τους ενέχυρο της Ελευθερίας μας.

Κι όμως, βρεθήκαμε και πάλι σκλάβοι. Αν κάποιος νομίζει πως είναι ελεύθερος, κουβαλώντας κινητό και αναγνώριση με δακτυλικό αποτύπωμα, και με την πληρωμή της εργασίας του μέσω τραπέζης, ας το ξανασκεφτεί. Μόλις εισήλθαμε στην χειρότερη δουλεία που γνώρισε ο τόπος και ο λαός μας. Δυο ειδήσεις της εβδομάδας που πέρασε ανοίγουν το παράθυρο στον κόσμο που ετοιμάζεται. Η μια αναφέρει αυτό που οι Εθνικιστές σε όλη την Ευρώπη γνωρίζουμε και για το οποίο προειδοποιούμε εδώ και τουλάχιστον δυο δεκαετίες. Ο αριθμός των μουσουλμάνων στην ήπειρό μας θα διπλασιαστεί μέσα στα επόμενα 30 χρόνια. Η έρευνα του αμερικανικού ινστιτούτου Pew για τις 28 χώρες μέλη της Ε.Ε., συν την Νορβηγία και την Ελβετία, διενεργήθηκε στην βάση τριών σεναρίων μετανάστευσης.

Ακόμη και στο σενάριο της μηδενικής μεταναστεύσεως, το οποίο προϋποθέτει την άμεση και μόνιμη διακοπή της, ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα αυξηθεί από 4,9% στα μέσα του 2016 στο 7,4% των κατοίκων, το 2050, καθώς οι μουσουλμάνοι είναι πιο νέοι (13 ετών κατά μ.ό.) και έχουν υψηλότερο δείκτη γεννητικότητας σε σχέση με τους Ευρωπαίους. Εάν συνεχιστεί η μετανάστευση αλλά σταματήσει η άφιξη αιτούντων άσυλο, οι μουσουλμάνοι θα αποτελούν το 11,2% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Εάν συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, θα φθάσει το 14%, δηλαδή τρεις φορές μεγαλύτερο από το σημερινό. Και ο πληθυσμός τους με βάση την ηλικία και τα ήθη τους, θα αυξάνεται συνεχώς.

Η δεύτερη είδηση αφορά αυτό για το οποίο επίσης προειδοποιούμε, ότι δηλαδή οι εισβολείς έρχονται για να καταλάβουν κυριολεκτικά την γη μας και να υλοποιήσουν την Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών. Και υπάρχουν Έλληνες οι οποίοι από οκνηρία είναι πρόθυμοι να τους παραδώσουν την γη για την οποίαν αγωνίστηκαν οι παππούδες τους! Όπως αναφέρεται στο ενδεικτικό της πρακτικής δημοσίευμα, πάνω από 100 στρέμματα γης στην Βοιωτία, ενοικιάζουν από την αρχή του χρόνου πρόσφυγες, εφοδιάζοντας με φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όσπρια, «αυτοοργανωμένες δομές προσφύγων». Έχουν ακόμα «10 πρόβατα που σύντομα θα μεταφερθούν σε ένα μαντρί που τους παραχώρησε «ένας καλός άνθρωπος» και στη μία άκρη έχει φτιαχτεί ένα κοτέτσι για τις 10 πρώτες κότες που αγόρασαν. «Σήμερα θα μας φέρουν ακόμη 80 κότες κι έτσι θα εξασφαλίσουμε και αυγά (…) θέλουμε να προχωρήσουμε και στην κτηνοτροφία… να έχουμε γάλα, τυρί…».

Οσα οι Έλληνες θεωρούν «αδύνατα» να γίνουν στον ίδιο τον τόπο τους, έρχονται να τα υλοποιήσουν οι εισβολείς, δημιουργώντας αυτό που διεθνώς ονομάζεται «παράλληλη κοινωνία». Και το ενδεικτικότερο της Μεγάλης Αντικατάστασης των Πληθυσμών. «Στο σπίτι που αποτελεί το προσωρινό κατάλυμα των προσφύγων οι οποίοι έρχονται από τις καταλήψεις για να δουλέψουν στα χωράφια, έμενε μια οικογένεια που έφυγε για τη Γερμανία, ενώ υπάρχουν σκέψεις να μεταφερθεί εδώ μία άλλη οικογένεια και άλλη μία να νοικιάσει δικό της σπίτι για να εγκατασταθεί εδώ». Σε αυτήν την ραγδαία ανατροπή σε μια Πατρίδα που μας έμαθαν όχι μόνο να την θεωρούμε δεδομένη, μα και να την περιφρονούμε γιατί «δεν θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη» εμείς οι δημιουργοί της, επιτακτική είναι η ανάγκη ενός σχεδίου εξόδου από την «κρίση», που δεν χωρά άσφαιρα πυρά και αυτοκτονικές «μαγκιές», αλλά απαιτεί τον μεθοδικό προσδιορισμό της αποδέσμευσής μας από την τυραννία του δυστοπικού κόσμου στον οποίον εθελόδουλα προσχωρούμε.

Η προοπτική αυτή αποτελεί την (μόνη) εναλλακτική στην κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, και την καταπάτηση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων. Ένα Εθνικιστικό Κίνημα οφείλει να οδηγήσει το Έθνος με τέτοιο στελεχειακό δυναμικό και τέτοιους τρόπους, ώστε από την μια να εγκολπωθεί και να υπερβεί την τεχνολογική υπεροχή των αντιπάλων του Έθνους, και από την άλλη να την παρακάμψει. Για να δώσουμε ένα θεμελιώδες παράδειγμα, να ενθαρρύνει την γέννηση Ελληνόπουλων με έμφαση στην ύπαιθρο και την πρωτογενή παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα θα υιοθετεί την επιστημονική πρόοδο που θα επιτρέψει την ταχύτερη αναπαραγωγή του Έλληνα και Ευρωπαίου ανθρώπου που τείνει να εκλείψει.

Ο τόπος αυτός είναι δικός μας και έχουμε δικαίωμα κληρονομικό να τον διαχειριστούμε όπως εμείς θέλουμε. Ακόμα και βόσκοντας τα πρόβατά μας ανάμεσα στα ερείπια. Εγκαταλείποντας οικισμούς και χτίζοντας νέους. Χρησιμοποιώντας τις παλιές πέτρες για να χτίσουμε τους αυλόγυρους των σπιτιών μας. Γιατί παλιά και νέα, είναι δικά μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 228)

Advertisements

Ο Επαναστάτης και οι έμποροι των Εθνών

Ο Επαναστάτης και οι έμποροι των Εθνών

«Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των…». Με αυτόν τον τρόπο περιγράφει στο έργο του «Έμποροι των Εθνών» ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, επίκαιρα και διαχρονικά αυτούς που κάνουν κουμάντο στις ζωές των ανθρωπίνων μαζών και των διοικητικών τους συστημάτων. Αυτοί είναι οι κυρίαρχοι της εποχής που καλπάζοντας οδηγεί στο απόγειο της δύναμής τους. Αυτοί, οι οποίοι εργάζονται άοκνα για να σκλαβώσουν τον κόσμο, την ώρα που ο κόσμος τεμπελιάζει εμπρός από τις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές που του πωλούν. Αυτοί, που αναγκάζουν κάθε εργαζόμενο, κάθε προϊόν εργασίας, κάθε ανθρώπινο κόπο και κάθε συναλλαγή να περνά από τις θυρίδες των τραπεζών τους. Αυτοί, είναι δυνατοί, μα όχι παντοδύναμοι. Δυνατοί αλλά όχι παντοδύναμοι, γιατί απέναντί τους έχουν δυο αντιπάλους που δεν θα μπορέσουν ποτέ να νικήσουν: Τον Βασιλιά και τον Επαναστάτη.

«Ο βασιλεύων άρχει και κρατεί έθνους και λαού και πλήθους, ουχί λίθων τε και ξύλων, άτινα αποτελούσι τα τείχη και τα πυργώματα», γράφει στον πάπα της Ρώμης, ο Ιωάννης Βατάτζης. «Αυτός που βασιλεύει είναι άρχοντας και κύριος έθνους και λαού και πλήθους, δεν είναι άρχοντας και αφεντικό σε πέτρες και ξύλα, με τα οποία χτίστηκαν τα τείχη και οι πύργοι». Να η διαφορά του ηγέτη των ανθρώπων από τον έμπορο των μαζών. Εκεί που ο Έμπορος διαλέγει τον χρυσό, ο βασιλιάς διαλέγει τους ανθρώπους που του εμπιστεύτηκε η Μοίρα. Ξέρει πως μαζί με αυτούς θα ορθώσει και πάλι την αυτοκρατορία του.

Κι ο Επαναστάτης; Ο Επαναστάτης είναι αυτός που δεν υπακούει στους νόμους των Εμπόρων, κάποτε ούτε και σε αυτούς των Βασιλέων, αλλά ακούει τον βηματισμό του Σύμπαντος. Είναι αυτός που σαν καταφέρει να ξεσηκώσει το έθνος του, τότε το έθνος γίνεται δύναμη νικηφόρα και αήττητη. Ο Επαναστάτης ξέρει πως κι αν χάσει, δεν ηττάται, γιατί η νίκη είναι αυτός ο ίδιος. Ο Επαναστάτης είναι η ζωντανή απόδειξη πως πάντοτε, και στην πλέον βαθύζωφη σκοτία που απεργάζονται οι Έμποροι των Εθνών, μια εναλλακτική θα υπάρχει, που θα είναι αρκετά δυνατή για να ξεδιαλύνει τα σκοτάδια και να ανοίξει τον δρόμο στο Φως. Ο Επαναστάτης περιφρονεί τους κλαυθμούς των προφητών και τα συνθήματα των ναρκίσσων. Δεν υπόσχεται, αν δεν είναι σε θέση να επιβάλλει με όλη του την ύπαρξη όσα καλεί τον λαό να πιστέψει.

Στις εποχές που διανύουμε, εποχές μεταβατικές, ρευστές, που κάνουν τις καρδιές να γονατίζουν από αβεβαιότητα, ο «θαυμαστός καινούριος κόσμος» θα επιβληθεί. Μην αμφιβάλλει κανείς, και μην νομίζει πως είναι δυνατόν να αποφύγει αυτός μόνος την κοιλάδα των δακρύων. Η επανάσταση που ελπίζει να κάνουν οι διπλανοί του, δεν θα γίνει, γιατί τούτος ο κόσμος ο χάρτινος, είναι προγραμματισμένος να μην εκρήγνυται μα να κατατονεί, ανεπαίσθητα και συστηματικά. Μόνοι θα ζήσουν αυτοί που θα ζουν αληθινά. Αυτοί θα αλλάξουν τον κόσμο. Πότε, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Όμως αυτό δεν είναι το σημαντικό. Γιατί, καταπώς λέει ο φιλόσοφος, «μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν θα μας αλλάξει». Αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορούμε να ορίσουμε.

Το Αύριο ανήκει σε αυτούς που θα κρατήσουν την σκέψη τους επαναστατημένη και την ψυχή τους ελεύθερη. Σε αυτούς που η ψυχή τους θα καταφεύγει στον κόσμο των Κενταύρων, όταν ο κόσμος των Εμπόρων γίνεται ανυπόφορος, Σε αυτούς που πίνουν από το αέναα τροφοδοτούμενο και τροφοδοτών νερό της Κασταλίας. Αυτούς που καβαλικεύουν με τους ελεύθερους των εσχατιών της Αυτοκρατορίας, του Απελάτες, τους Ακρίτες, τους Κλέφτες και τους Αρματολούς. Ανήκει σε αυτούς που από την λασπερή Βενετιά των Εμπόρων, θα δώσουν σχήμα στον δικό τους κόσμο, πλυμένο και απαστράπτοντα σαν τις κολώνες Δωρικού ναού. Αυτούς που την ύστατη ώρα θα καταφύγουν στην Πατρίδα που κυλά στο αίμα τους και κουβαλά στις φλέβες τους, τους δικούς τους λόγγους και τις δικές τους θάλασσες. Αυτούς που, πάνω απ’ όλα θα θυμούνται πως το βιβλίο της Ιστορίας μένει πάντα ανοιχτό.

Κανένας νόμος έξω από τους νόμους της Φύσης δεν δεσμεύει τον Επαναστάτη. Ούτε η εξουσία, ούτε ο πλούτος, ούτε η βία μπορούν να αγγίξουν την ψυχή του, γιατί είναι αποφασισμένος να μην αφήσει κανέναν να μαγαρίσει το άδυτο ιερό της. «Η γαρ αν αδικοίημεν και φύσεως νόμους και πατρίδος θεσμούς και πατέρων τάφους και τεμένη θεία και ιερά, ει μη εκ πάσης τους ισχύος, τούτων ένεκα, διαγωνισόμεθα», συνεχίζει ο Βασιλιάς. Ποτέ δε θα πάψουμε να δίνουμε μάχες και να πολεμούμε αυτούς που κατέκτησαν την Πατρίδα και την κατέχουν, γιατί αλήθεια, πώς δε θα διαπράτταμε αδικία απέναντί στους νόμους της φύσης, και στους θεσμούς της πατρίδας μας, και στους τάφους των προγόνων μας, και στα θεία και ιερά τεμένη, αν δεν πολεμήσουμε γι΄ αυτά με όλη τη δύναμή μας; Πώς θα κοιτούσαμε αύριο στο κρύσταλλο της ψυχής μας, και πώς θα ομολογούσαμε την ανθρωπινή μας ύπαρξη αν προδώσουμε ό,τι πραγματικά αγαπήσαμε, ό,τι μας ξεδίψασε στην έρημο, ό,τι είχαμε αληθινό να πιαστούμε, ό,τι ακριβό, τόσο πανάκριβο που δεν μπορεί να αγοραστεί γιατί δεν το πουλήσαμε;

Να μην μας αλλάξει ο κόσμος. Και τον κόσμο, θα τον αλλάξουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 227)

Τι και ποιος ευθύνεται για τις πλημμύρες

Τι και ποιος ευθύνεται για τις πλημμύρες

Η καταστροφή των κοντινών στην πρωτεύουσα δήμων της Δυτικής Αττικής από την φθινοπωρινή βροχή, χαρακτηρίστηκε από τον κατά ομολογία του άθεο πρωθυουργό ως «θεομηνία». Πρόκειται για ένα μήνυμα του Θεού; Αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη μας, κατά τα λεγόμενα Συριζαίας βουλευτού; Είναι πράγματι «ακραίο καιρικό φαινόμενο» μια καταιγίδα στα μέσα Νοεμβρίου; Δεν είναι, πράγματι, ώρα για αναζήτηση ευθυνών, όπως διατείνεται ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως; Δεν είναι ώρα τώρα που χιλιάδες Έλληνες είναι άστεγοι, χωρίς το βιός τους, τις επιχειρήσεις τους, τους κόπους μιας ζωής, και χωρίς τους ανθρώπους τους, νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους; Δεν είναι ώρα να δει ο λαός ότι έχει έναν ανύπαρκτο πρωθυπουργό με μιαν ανύπαρκτη διοίκηση, και να κρίνει επιτέλους τις πταίει και τις ωφελείται από τα κονδύλια που μασουλούν οι επιτήδειοι;

Ηθελημένη, προσποιητή ανοησία και πλέρια σύγχυση στο μυαλό ατόμων τα οποία βρέθηκαν να ηγούνται της Ελλάδος χωρίς να έχουν καμία επαφή με την πραγματική ζωή, και το διασκεδάζουν, ζώντας τον μύθο τους στις πλάτες του Έθνους. Μήπως το ίδιο δεν έκαναν από το 1974 κι εδώθε, στήνοντας το σκηνικό του «Πολυτεχνείου», πίσω από το οποίο απήλαυσαν και απολαμβάνουν το μεγάλο φαγοπότι της Μεταπολίτευσης, πετώντας κόκκαλα και λίπη στον λαό, τα οποία μόλις ήρθε ο λογαριασμός, του απαίτησαν να πληρώσει με χρυσάφι;

Η καταστροφή της Δυτικής Αττικής -είναι ζήτημα διαφθοράς της κρατικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. -είναι ζήτημα Ιστορικό, κατάλοιπο του ραγιαδισμού, της υποτέλειας στον Οθωμανό δυνάστη, και μετά στον κοτζαμπάση, αλλά και ένστικτο αντίστασης στον φοροεισπράκτορα, και κατόπιν στο διεφθαρμένο κράτος. -είναι φαινόμενο ταξικό, γιατί ουδείς εβίωσε τέτοια καταστροφή στα «ευγενώς» καταπατημένα προάστεια, στο Κεφαλάρι ή στο ιερό Γκράαλ της Εκάλης, εκεί όπου επί δεκαετίες αμερικανική εταιρεία «διαχειριζόταν» το βουνό που όλως τυχαίως καιγόταν μέχρι την πλήρη καταπάτησή του από τους νεόπλουτους και τους αρχοντοχωριάτες με τις «μπέμπες» και τα «φακελάκια» και τις «μίζες», και την ανέγερση του δάσους των «πολυτελών κατοικιών». Το «λάδωμα» εκεί, ήταν σαφώς ανάλογο των εκατοντάδων τετραγωνικών που θα χτίζονταν στα «Πατήματα» και τις «Ρεματιές». Κάπως έτσι, με το αζημίωτο, μπήκαν στο σχέδιο εκτάσεις από τις οποίες πήραν βεβαίως μερίδιο και τοπικοί άρχοντες, διότι ως γνωστόν «βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω».

Κανείς βεβαίως από όσους κατηγορούν τον λαουτζίκο, δεν ζητά να γκρεμιστούν οι βίλες από την Πεντέλη και τον Διόνυσο, τα ευγενή διαμερίσματα του Λυκαβηττού και τα οροφοδιαμερίσματα του Χαλανδρίου. Άστεγους, κατεστραμμένες επιχειρήσεις και νοικοκυριά συναντάμε εκεί όπου το χρήμα δεν έφθασε για να λαδώσει αρκετά και τον παραπάνω από τον τοπικό άρχοντα, τον βουλευτή, τον υπουργό, τον μεγαλοκατασκευαστή που εφαρμόζει την καταστροφική αντιπαροχή του «εθνάρχη» Καραμανλή, όλους αυτούς που έμαθαν τον λαό να τους βλέπει ως παραδείγματα προς μίμηση, ως την «καλή κοινωνία».

-είναι ζήτημα πολιτικό. Οι υπεύθυνοι έχουν όνομα. Είναι οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ, οι επικεφαλής των πολεοδομιών, οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες που μπάλωναν κατά περίτωση αιτήματα με το αζημίωτο, χωρίς να έχουν τουλάχιστον το ενδιαφέρον να προβλέψουν στοιχειώδη έργα υποδομής. Είναι αυτοί που έμαθαν να κλείνουν μια τρπύα και να ανοίγουν δέκα, για να κυλάει ο παράς των χαζοευρωπαίων. -είναι ζήτημα Οικολογίας. Η αγάπη για τον Τόπο μας, έκανε τους ανθρώπους της Πατρίδας μας να σκύβουν με αγάπη και πάθος πάνω από την γη, να σκάβουν πεζούλες, να συγκρατούν το χώμα, για να βγάλουν από τα σπλάχνα της ζωή.

Ο διεθνιστής «οικολόγος», δεν αγαπά την Φύση. Η αγάπη δεν είναι αόριστη. Έχει μορφή και πρόσωπο. Αγαπάς την Πατρίδα σου, κι αγαπάς κάθε δέντρο της, και την αγαπάς κι όταν βρέχει, κι όταν είναι άγονη, κι όταν σκαρφαλώνεις στον βράχο τα κατσίκια σου. Δεν αγαπάς τον τουριστικό προορισμό, γιατί βρίσκεις μια εβδομάδα τον χρόνο τον «παράδεισό σου» για να ανεβάσεις τις σχετικές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να δείξεις πόσο ταπεινός κι αγαπησιάρης άνθρωπος είσαι. Τίποτε από όσα συνέβησαν στην Μάνδρα και την Δυτική Αττική δεν θα είχε συμβεί αν πάνω από όλα βρισκόταν η αγάπη της Πατρίδας, κι όχι ο «επιχειρηματίας» κράτος ή ιδιώτης, η απληστία και η τσέπη του.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, θέλω να πω για τους με περισσή ευκολία υβριζόμενους και απαξιωτικά αποκαλούμενους «ενστόλους», τους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας. Μπορεί οι πολιτικοί της Μεταπολίτευσης, κάποιοι γαλονάδες και συνδικαλιστές των ΣΑ αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων, να τους μετέτρεψαν σε κολίγους και παρίες της «προοδευτικής» κοινωνίας, αποτελούν όμως μαζί με τους Αγρότες, τον κορμό της Αριστοκρατίας της Ελλάδος. Αυτής την ενστικτώδους αριστοκρατίας που βάζει τον εαυτό στην υπηρεσία του Έθνους. Χωρίς αυτούς τους «ταβλαδόρους» και το φιλότιμό τους, θα είχαμε όλοι καεί, πνιγεί ή σκοτωθεί από τους εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου που δεν τολμούν να αναλάβουν ούτε την πολιτική ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών τους. Σας ευχαριστούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 226)

Οι αδάμαστες ψυχές μας γκρεμίζουν τα τείχη

Οι αδάμαστες ψυχές μας γκρεμίζουν τα τείχη

9η Νοεμβρίου. Επέτειος της πτώσεως του Τείχους του Βερολίνου. Διήμερη άδεια εξόδου στον πολυισοβίτη Κουφοντίνα. Απόδειξη πως όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν, αν δεν αλλάξουν στο μυαλό των ανθρώπων. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε η δικηγόρος του τρομοκράτη που σκότωσε εξ ιδεολογίας και εκ προμελέτης 11 ανθρώπους, σε ερώτηση η οποία της απευθύνθηκε. Η ερώτηση ήταν «πόσες αρνήσεις για χορήγηση άδειας είχε μέχρι σήμερα ο Δ. Κουφοντίνας». Η δικηγόρος η οποία ειδικεύεται στην υπεράσπιση τέτοιων υποδίκων, απάντησε ότι αυτές στηρίχθηκαν σε κριτήρια που δεν προβλέπει ο νόμος. «Ο νόμος δεν προβλέπει ότι η μεταμέλεια του κρατούμενου μπορεί να είναι λόγος και κριτήριο για τη χορήγηση της άδειας». Και προσέθεσε: «Ο λόγος άρνησης ήταν η μη δήλωση μετάνοιας, αλλά και ένα κριτήριο παράλογο, το ότι δεν είχε αλλάξει το συνειδησιακό του υπόβαθρο, δεν έχει αλλάξει τις φιλοσοφικές, ιδεολογικές και πολιτικές του πεποιθήσεις. Το συνειδησιακό υπόβαθρο, που είναι τα μύχια της ψυχής, προφανώς δεν είναι κάτι που έχει δικαίωμα να ερευνά η φυλακή, ο εισαγγελέας, ο δικαστής και ο νόμος. Τις πράξεις ερεύνησαν, οι πράξεις του κρίθηκαν από τη δικαιοσύνη».

Τα παραπάνω τα παραθέτουμε για δύο λόγους. Πρώτον, για να δείξουμε ότι οι εκ πεποιθήσεως εγκληματίες Αριστεροί όποιας χροιάς, όπου και αν καταλήγουν, σε κονσερβοκούτια ή σε περίστροφα, δεν έχουν καμία πιθανότητα να μεταμεληθούν αφού τις ενέργειές τους τις θεωρούν ιδεολογικά καθαγιασμένες. Είναι τόσο ισχυρή η χειραγώγηση του νου που έχουν υποστεί από την αλυσίδα των ινστρουχτόρων, ώστε ο δρόμος τους δεν έχει επιστροφή. Εξαιρέσεις αποτελούν ισχυρές προσωπικότητες οι οποίες, διατηρώντας την ελευθερία της κρίσεώς τους, και το δικαίωμα στην Γνώμη, δεν υποτάχθηκαν στο δόγμα, και οι οποίες κάτω από εθνικές, διεθνείς και ιδιαιτέρως κοινωνικές συγκυρίες, αντιλαμβάνονται την χειριστικότητα του Συστήματος, αξιολογούν το διακύβευμα, και διαβαίνουν τον Ρουβικώνα της προσωπικής τους Ιστορίας.

Το δεύτερο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι το Σύστημα θεωρεί ότι νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί πολλαπλά μέτρα και σταθμά. Οι Εθνικιστές το διαπιστώσαμε με τους φωτογραφικούς νόμους της συμμορίας Σαμαρά-Βορίδη και Σία. Χαρακτηριστική του πνεύματος των εξουσιαστών οι οποίοι θεωρούν εαυτούς σατράπες υπεράνω κρίσεως, είναι η ανάρτηση σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης του Σωματοφύλακα των Μνημονίων, Μανώλη Καψή. Ο δημοσιογράφος αναφέρει ότι επειδή «αυτοί που έδωσαν την άδεια στον Κουφοντίνα είναι βασικά διοικητικοί υπάλληλοι, αν δεν ήθελε η κυβέρνηση να δώσει άδεια στον Κουφοντίνα δεν θα την έπαιρνε ποτέ».

Με άλλα λόγια, για τους «δημοκρατικούς κριτές» Πασοκανθρώπους, η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να ποδηγετεί την Δικαιοσύνη, και να … τραβάει και το αυτί των διοικητικών υπαλλήλων όταν δεν συμφωνεί με την εφαρμογή του Νόμου. Σε τι διαφέρει αυτή η τοποθέτηση, από την ομολογία Σαμαρά, ότι κατά την παράνομη σύλληψη και προφυλάκιση του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής και βουλευτών του, «στην αρχή αρχικά δεν σήκωσε το τηλέφωνο» (αλλά μετά…), ή την εντολή του για προφυλάκιση βουλευτών, που επιβεβαιώθηκε και από την ομολογία του ιδιοκτήτη των «Παραπολιτικών» Γιάννη Κουρτάκη, στον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη, πως ο ίδιος ο Σαμαράς του τηλεφώνησε για να θάψει το «ηχητικό ντοκουμέντο» για την παράνομη προφυλάκιση βουλευτών της Χρυσής Αυγής;

Σε τι διαφέρει από την ομολογία του τ. υπουργού Δικαιοσύνης Αθανασίου ο οποίος είπε σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα, ότι δέχτηκε τηλεφώνημα από τον Σαμαρά πριν την απολογία του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, όσο ο Πρωθυπουργός βρισκόταν στην Αμερική, το τηλεφώνημα δε αυτό, δεν αφορούσε γενικώς θέματα αρμοδιότητας του Υπουργείου του, αλλά αυτήν την εξέλιξη της ανάκρισης των Βουλευτών της Χρυσής Αυγής; Ας μην μας ξεγελούν οι οιμωγές των συνενόχων με την Αριστερά και πατρόνων της, Νεοδημοκρατών, οι οποίοι εμφανίζονται ως διάπυροι κατήγοροι της Αριστεράς τρομοκρατίας, αλλά δεν καταδικάζουν την δολοφονία των Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη την 1-11-13, αν δεν είναι οι ηθικοί αυτουργοί.

Ας μην μας παρασύρει ο λαϊκισμός και η υποκρισία των τηλεοπτικών παλιάτσων, όταν γνωρίζουμε πως για αυτούς «… ήταν νωρίς και ήταν γεμάτο κόσμο το μέρος. Μπορεί να σκοτωνόταν και κανας άνθρωπος!», όταν αναφέρονται στους δύο εν ψυχρώ δολοφονημένους Εθνικιστές, γιατί προφανώς για τα συστημικά ΜΜΕ και τους εξυπηρετητές τους, οι 500.000 Έλληνες που είχαν εκφράσει την στήριξή τους στην Χρυσή Αυγή δεν είναι άνθρωποι, αφού απειλούν το διαπλεκόμενο φαύλο καθεστώς τους. Ας σταθώ και σε αυτό που εξέφρασε στην ρύμη του λόγου της η κα Κούρτοβικ, ότι «Το κοινό περί δικαίου αίσθημα, χειραγωγείται».

Φιμωμένοι, αποκλεισμένοι από τον δημόσιο λόγο, ακόμη και από τα κρατικά Μέσα Ενημέρωσης, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, που προπαγανδίζουν νυχθημερόν εναντίον των Ελλήνων Εθνικιστών, κάνοντας πλύση εγκεφάλου στον λαό. Αποκλεισμένοι από την νόμιμη δημόσια χρηματοδότηση την οποίαν απολαμβάνουν ανύπαρκτοι στην κοινωνία σχηματισμοί, ακόμη και από τις απαντήσεις υπουργών που θεωρούν εαυτούς υπεράνω ελέγχου και αρνούνται να απαντήσουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο των δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Όταν το ίδιο το κράτος καταπατά τους νόμους και επιδίδεται σε χειραγώγηση του φρονήματος, τότε έχουμε κράτος ρουφιάνων Καγκεμπίτικης Σοβιετίας και ηγεσίες τύπου Εμβέρ Χότζα. Εύχομαι να μην θέλουμε αυτό το κράτος.

Αυτήν την συμβολική 9η Νοεμβρίου, μέρα που έπεσε το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο του απάνθρωπου τρόπου σκέψης και δράσης του Κομμουνισμού, και βγήκε ο «φαρμακοχέρης» της Αριστερής τρομοκρατίας ξανά στους δρόμους, ας θυμηθούμε πως τα τείχη γκρεμίζονται όταν οι ψυχές μένουν όρθιες, και το περί δικαίου αίσθημα παραμένει καθάριο και άσπιλο από την προπαγάνδα του Συστήματος.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 225)

Διαστροφή και Επανάσταση

Διαστροφή και Επανάσταση

Ο πολεμιστής ο οποίος θέτει σε κίνδυνο την ζωή και την ελευθερία του για ιδανικά μεγαλύτερα από την μικροαστική αντίληψη στην οποία έχουν εκπαιδευτεί από τηλεοράσεως οι μάζες, δεν αποτελεί το ιδανικό της εποχής μας. Είναι ρομαντικός ή πεζός, είναι αιθεροβάμων ή οπισθοδρομικός, είναι πολεμοχαρής ή ανεδαφικός. Σε μια χώρα υπό κατοχήν η οποία έχει γίνει ιδιαιτέρως απροκάλυπτη τα τελευταία χρόνια των κυβερνήσεων των Μνημονίων και της ξένης κηδεμονίας της Τρόικα και των διεθνών τοκογλύφων, η προδοσία της Πατρίδας και η αποδοχή της σκλαβιάς είναι τα πρότυπα στα οποία το Σύστημα μας επιβάλλει να υποταχθούμε, ανάγοντάς τα σε μοναδικές λύσεις και κριτήρια προοδευτισμού.

Ο κάποτε τύραννος βασιλιάς, φεουδάρχης, τσιφλικάς ή εργοστασιάρχης, οι ανάλγητοι εκμεταλλευτές, οι κακοί της ιστορίας, έχουν αλλάξει ιδιότητα, εξακολουθούν όμως να έχουν και πρόσωπο και όνομα. Η διαφορά είναι πως πλέον υπάρχουν εντολοδότες οι οποίοι δεν φανερώνονται στον πολύ κόσμο, αλλά είναι φαντάσματα στα οποία έχουν πουλήσει την ψυχή τους όλοι όσοι εντάσσονται στο κόμμα των πολιτικών κομμάτων, και μας καλούν να υποταχθούμε, απαιτώντας να γίνουμε σκλάβοι μέσα στην ίδια μας την Πατρίδα. Το αντάλλαγμα είναι η υπόσχεση μιας υλικής ευμάρειας η οποία έρχεται και όλο μακραίνει, ως το βάθος των 99 ετών για τα οποία έχουν ξεπουλήσει την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας. Για τον Έλληνα, -αλλά και για τον σύγχρονο Ευρωπαίο-, δεν υπάρχει πια ούτε εργοστάσιο, ούτε κατάστημα, ούτε εργαστήριο, ούτε χωράφι που να του ανήκει ή να είναι πρόθυμος να ιδρώσει για να το αποκτήσει.

Ευκταίον δεν είναι πλέον η ανεξαρτησία, το χωράφι «μου», το μαγαζί «μου», το σπίτι «μου», αλλά η υπαγωγή στον «επενδυτή» και στην πολυεθνική, είναι το μεγάλο -δανεικό- σπίτι και το αυτοκίνητο που δεν σου ανήκουν, είναι τα ρούχα που δεν σου ανήκουν, γιατί όλα αγοράζονται με πλαστικό χρήμα και βεβαίως με την έγκριση της ανώτατης Αρχής των Τραπεζών. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια αυτόβουλη υπαγορευμένη υπαγωγή στην δουλεία, μια πλήρη διαστροφή του τρόπου σκέψης πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο κώδικας της εργασίας και η ηθική των Ελλήνων σε όλο το βάθος της Ιστορίας μας. Είναι η διαστροφή του Ομηρικού προτύπου της αυτάρκειας, του οράματος της Τιμής και της Αξιοπρέπειας για το οποίο αγωνίζεται ο πολεμιστής προκειμένου να υπερασπιστεί τον κόσμο του.

Ο σύγχρονος Έλληνας, πρόθυμα συμφωνεί στον εξευτελισμό της υποταγής, αποδεχόμενος να δίνει στους αόρατους δυνάστες του το μισό του εισόδημα, με φόρους που χρηματοδοτούν την μαζική εξόντωσή μας. Ο Έλληνας νιώθει πως έχει υποχρέωση στον αφέντη του. Έναν αφέντη ο οποίος, αν και ζούμε σε μια υποθετικά πιο πλέρια από κάθε άλλη χρονική στιγμή της Ιστορίας, δημοκρατία, είναι πιο μακρινός και απλησίαστος από κάθε άλλη φορά. Σε αυτόν τον αφέντη θαρρεί πως χρωστά χάρη, επειδή τον αφήνει να έχει ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», ίσα για να μην πεθαίνει, αλλά να ζει για να πληρώνει τα χαράτσια που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και οι συνεργάτες τους των Αθηνών, να φοράει ρούχα από την Κίνα, να αγοράζει και να καταναλώνει προϊόντα εισαγωγής, και να χαριεντίζεται με βαρβαρικής εμπνεύσεως τραγούδια εμπρός από τηλεοράσεις εισαγωγής, μέσα σε αυτοκίνητα εισαγωγής.

Αποδέχεται ότι το κράτος-δυνάστης έχει κάθε δικαίωμα να του επιβάλλει φόρους που μόνο ανάλογοι με την φοροδοτική του ικανότητα δεν είναι, και ταυτόχρονα, να του επιβάλλει να χρηματοδοτεί την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων αλλοφύλων οι οποίοι απολαμβάνουν κάθε προνομίου στέγης, περιθάλψεως, κλπ, που ο Έλληνας πληρώνει με τους φόρους του. Μαζί με όλα αυτά ο Έλληνας εκπαιδεύεται να εκχωρεί την εθνική ανεξαρτησία σε δυνάμεις φίλιες και «συμμαχικές», οι οποίες εντείνουν την δουλεία του, και αυτό να το θεωρεί ήσσονος σημασίας ζήτημα. Πρόσφατα ο αρχηγός του πλέον συστημικού κόμματος της βουλής, κάλεσε τους πολίτες σε μια νέα Οκτωβριανή επανάσταση, μια επανάσταση η οποία είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι απαγορεύει το δικαίωμα στην Γνώμη, φιμώνει και στέλνει στα γκουλάγκ τους αντιφρονούντες.

Αυτό είναι το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» στο οποίο υποκλίνονται οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας. Στον αντίποδα, πριν δυο μέρες στην Μέκκα του Καπιταλισμού, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ φιμώθηκε επί ένδεκα λεπτά από το διαδίκτυο, αυτό το πλέον «δημοκρατικό» μέσον στο οποίο πολλοί, ακόμη και Εθνικιστές, έχουν εναποθέσει την πληροφόρηση και την επικοινωνία τους, φευ! Ακόμη και αυτή την μάχη των Ιδεών μας την οποίαν υποτίθεται πως πραγματοποιούν, απεμπολώντας την ανεξαρτησία της δικής τους φωνής. Με την επίφαση δημοκρατικότητας και πλουραλισμού, και με την επίκληση του δημοσίου συμφέροντος, κάθε πρόσωπο ή φορέας μπορεί να αυθαιρετεί, να αποφασίζει ποιος θα μιλά και τι θα διαγράφεται, με πρώτο διδάξαντα το κράτος το οποίο συστηματικά παραβιάζει την νομιμότητα, φιμώνοντας την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας και αποκλείοντάς την από τον δημόσιο διάλογο.

Η διασφάλιση της ελευθερίας του Λόγου και της ελευθερίας της Σκέψεως, είναι το μέτρο της δημοκρατικής Κοινωνίας. Για το Έθνος, η Κοινωνική Δικαιοσύνη και η υπεράσπιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας αποτελούν αντιστοίχως το μέτρο της ίδιας της υπάρξεώς του. Στις μέρες μας και σε αυτές που θα ακολουθήσουν, πάνω στην προάσπιση αυτών, θα κριθεί η Ελευθερία μας. Είναι, πιστεύω, σαφές, και θα γίνεται ολοένα πιο ξεκάθαρο, πως η επόμενη επανάσταση θα γίνει για αυτά τα βασικά και θεμελιώδη, τα οποία ο σύγχρονος Έλληνας μαζάνθρωπος έμαθε να απεμπολεί ελαφρά τη καρδία. Γι’ αυτά θα χρειαστεί σύντομα να επαναστατήσει αν θέλει να ζήσει. Και για να ζήσει, θα πρέπει να γίνει ξανά πολεμιστής.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 224)

Ήρωες και ηγέτες

Ήρωες και ηγέτες

Ας πάρουμε τα πράγματα από την είσοδο της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά. Ο λαός μας είδε πολλές και σημαντικές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσής του. Ποτέ πριν δεν κυκλοφορούσαν τόσα ιδιωτικά αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν υπήρχαν τόσα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια ξένων γλωσσών, καταστήματα ενδύσεως και υποδήσεως, σούπερ μάρκετ, κοσμηματοπωλεία και βεβαίως καφέ, ταχυφαγεία και τράπεζες. Αντικειμενικά λοιπόν, πάμε καλά.

Άρα ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου και ο Σημίτης, πρέπει να είναι οι ήρωές μας. Ειδικά οι δύο πρώτοι, που είχαν κι ένα κάποιο πρότυπο αρρενωπότητας να προβάλλουν σε άνδρες και γυναίκες, έλαβαν πράγματι διαστάσεις ηρώων στην λαϊκή συνείδηση. Ήρωας του λαού και ηγέτης, είναι επομένως αυτός που δίνει στον λαό όραμα, υποσχέσεις και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και επειδή, όπως έλεγαν οι Λατίνοι και επαναλαμβάνει ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, ο ήρωας του Θερβάντες, “Primum vivere, deinde philosophari”, έδωσαν στον λαό και να φάει και να πιεί, γιατί αλλιώς κανείς δεν ακολουθεί κανένα, καταπώς δείχνει η Ιστορία.

Φτιάξαμε λοιπόν την εικόνα του ήρωα του λαού. Κι αν το καλοεξετάσουμε, όλοι οι μεγάλοι της Ιστορίας, κάτι ανάλογο έκαναν. Κι ο Περικλής, κι ο Αλέξανδρος, κι ο Κολοκοτρώνης, ακόμη, έταξαν κι έδωσαν στον λαό ένα όραμα, και μαζί ένα αντίκρισμα αυτού του οράματος. Επανάσταση χωρίς Κλέφτες να συντηρούν τα Αρματολίκια, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, όσο κι αν ωραιοποιούνται οι καταστάσεις στο πέρασμα του Χρόνου. Εκείνοι οι κατσαπλιάδες των ορέων είχαν όμως και μιαν άλλη, εν πολλοίς άγνωστη σήμερα ποιότητα: τα κότσια να σηκώσουν το κεφάλι και να στείλουν στον αγύριστο τα «αφερίμ αφέντη» των μεγαλοτσιφλικάδων και των προεστών, των καθωσπρέπει βολεμένων της εποχής τους. Όπως δεν θα υπήρχε Επανάσταση χωρίς κάποιους πολύ πλούσιους, μορφωμένους, λάτρεις της Αρχαιότητας και ρομαντικούς Έλληνες της Διασποράς, οι οποίοι έδωσαν την περιουσία τους, και εξάντλησαν την επιρροή που ασκούσαν, για να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Ελευθερίας της σκλαβωμένης Πατρίδας.

Όσοι λοιπόν καταριούνται την τσαρική αυλή που στήριξε και εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα, από την Μπουμπουλίνα ως τον Καποδίστρια, ας το ξανασκεφτούν. Ομοίως όσοι σήμερα βρίσκουν «μπρουτάλ» τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Ας αναζητήσουν επαναστάτες μεταξύ των καλοβολεμένων πλουτοκρατών Βορείων Προαστείων. Δεν θα βρουν παρά Βορίδηδες. Στην εικόνα αυτή, υπάρχουν βεβαίως και παρεκκλίσεις. Ο Παπαδόπουλος για παράδειγμα, το 1967, έδωσε στον κόσμο να φάει, να μην χρωστάει, να αισθάνεται ασφαλής, αλλά δεν του έδωσε να ονειρευτεί, να φανταστεί πώς θα είναι το Αύριο μετά από το (χορτάτο) Σήμερα. Ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ πίστεψαν πως οι πολιτικάντηδες είναι κατά βάσιν καλά παιδιά που παραστράτησαν και θα συνέρχονταν με λίγο καιρό στον γύψο.

Γελάστηκαν, και κατέληξαν αυτοί μεν στην φυλακή και στον τάφο, τα δε εθνικά ιδανικά, διωκόμενα μέχρι τις μέρες μας από εκείνους τους κοσμοπολίτες απάτριδες που δεν αλλάζουν όσος χρόνος κι όσα καθεστώτα εθνικοενωτικά κι αν περάσουν. Κάπως καλύτερα τα πήγε ο Ιωάννης Μεταξάς, αλλά και αυτόν τον πρόδωσε ο εαυτός του. Έδωσε κοινωνικά προνόμια που ούτε τα ονειρεύονταν οι εργατικές και αγροτικές τάξεις, και επιπλέον ονειρεύτηκε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό, κι εναντιώθηκε στον ατομικισμό, οραματιζόμενος την αναγέννηση του Έλληνα Ανθρώπου. Όμως, δίστασε να εντάξει το όραμά του στο νέο που ερχόταν από άλλους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. Επιχείρησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι μεταξύ Αγγλίας και παλατιού -όπως ήταν το πολιτικώς ορθόν της εποχής-, και με το άλλο επί ριζοσπαστικών λύσεων που αποζητούσε η περδικούλα του, έτσι οξύνους και διορατικός που ήταν.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Και οι Νεοευρωπαίοι του έκαναν εισβολή, και οι Παλαιοευρωπαίοι φρόντισαν να τον ξεφορτωθούν, διότι ως γνωστόν «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει. ου δύνασθε θεώ δουλεύειν και μαμωνά». Κι ερχόμαστε στην προμετωπίδα του άρθρου. Δεν φαντάζομαι κανείς να βλέπει τον Κούλη και τον Αλέξη για ηγέτες, πολύ περισσότερο για ήρωες, διαφορετικά πρέπει να πάει να κοιταχτεί ψυχοπνευματικά. Και του ενός το κόμμα και του άλλου, ιδιαιτέρως βεβαίως του Αλέξη που κυβερνά κιόλας, δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα. Δράμα με την Ε.Ε., την Τρόικα και τα μνημόνια, κλαυσίγελος με τις ΗΠΑ και τον Τραμπ, «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι», κατά Κωστή Παλαμά, μια Ελλάδα ρεντίκολο εχθρών και φίλων.

Οι σημερινοί πολιτικοί υπόσχονται πολλά, μα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά. Δεν μπορούν να φυλάξουν τα σύνορά μας ούτε από τις βαρκούλες των δουλεμπόρων, όχι να τα… επεκτείνουν σαν τον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο, ούτε καν να τα υπερασπιστούν σαν τον Μεταξά, ο οποίος τάχα δεν ήταν προετοιμασμένος για την επίθεση των Ιταλο-γερμανών, αλλά κράτησε αήττητος την «Γραμμή Μεταξά» επί μήνες, και θα μπορούσε μάλιστα, αν ζούσε, κι αν είχε τα κότσια να επικρατήσει, να επεκτείνει τα σύνορά μας προς βορράν και προς δυσμάς, με την προϋπόθεση μιας εθνικής κυβέρνησης που θα κρατούσε την Ελλάδα και τον λαό μας ομονοούντες, κι αν δεν πλιατσικολογούσαν τους αγώνες του λαού οι τζιτζιφιόγκοι που έκαναν αντίσταση στα καμπαρέ του Καϊρου. Οι σημερινές ηγεσίες δεν μπορούν να διατηρήσουν μισθούς και συντάξεις, όχι να δώσουν στήριξη στον λαό. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πως δεν θα γίνεται γυαλιά-καρφιά η Πρωτεύουσα, από τα καλόπαιδα του υπουργού μπαμπά. Ας μην κρίνουν λοιπόν εκ των πανεπιστημιακών εδρών τους, κι ας μην μιλάνε λοιπόν μέρες που είναι για ήρωες και για ηγέτες. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… ή αλλιώς, αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 223)

Να ζεις Ελληνικά

Να ζεις Ελληνικά

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή». Στις μέρες μας, μέρες γενικευμένης σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, με την ανεργία να καλπάζει, τις συντάξεις να μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα, την ανασφάλεια να διαχέεται στην ελληνική κοινωνία και να την οδηγεί σε ένα βαβελικό «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν», η απάντηση δεν μπορεί να είναι το πού θα βρούμε το «παραπάνω» για να νεκρώσουμε τις αισθήσεις μας και ναρκωμένοι να προχωρούμε νεκροζώντανοι ως το τέρμα της ζωής ενός εκάστου και του Έθνους μας.

Πιστεύω πως απάντηση είναι μια στροφή, μια θεώρηση της ζωής διαφορετική από αυτή που μας πούλησε ο άξονας ΗΠΑ-Σοβιετία-Ε.Ε., και η οποία οδήγησε την χώρα και τον λαό μας στην σημερινή πολύμορφη χρεοκοπία. Δεν εννοώ ούτε την αποβιομηχάνιση, ούτε την απομάκρυνση από την τεχνολογική πρόοδο, η οποία θα παραχωρούσε το πλεονέκτημα στους αντιπάλους. Πιστεύω πως την απάντηση, όχι δεν πρέπει, μα δεν έχει νόημα και δεν μας αξίζει να την αναζητήσουμε στους βάλτους, αλλά στις κρήνες της Ελληνικής σκέψης και κυρίως του ελληνικού τρόπου ζωής, που διασχίζει τον Χρόνο από τον Ομηρικό κόσμο και την Σοφία της Ελληνικής Φυσιοκρατίας και Ιδεοκρατίας, ως τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» γράφει πως «οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσιν». Ας μελετήσουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε.

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά. Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις. Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο. Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις. Το πρώτο που θα αποφασίσεις: αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος. Δούλος θα πει κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει». Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω.

Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου. Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά. Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός. Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 222)

Το αντίδωρο της ύπαρξής μας

Το αντίδωρο της ύπαρξής μας

H Φύση χαρίζει απλόχερα τα πιο πολύτιμα πράγματα στην ζωή μας. Δεν ζητά άλλο παρά το πιο ουσιαστικό που μπορούμε να προσφέρουμε ως αντίδωρο για την ύπαρξή μας: την ενεργητική μας παρουσία. Όμως εμείς κυνηγάμε τα εντελώς περιττά κι ασήμαντα και τα πληρώνουμε πολύ ακριβά. Το πνεύμα του σύγχρονου κόσμου, που περιφρονεί την Φύση και κυνηγά τον θόρυβο, που είναι καλός με όλους, διπρόσωπος και εγωκεντρικός, οδήγησε στην παρακμή που έφερε η Δεξιά και στην αποσύνθεση την οποία προωθεί η Αριστερά. Ο συμβιβασμός των πολιτών με τον συμβιβασμό των πολιτικών, είναι η κατάρα της πολιτικής ζωής και της εθνικής πορείας.

Για την Φύση, όμως, η ουδετερότητα κι ο συμβιβασμός είναι εγκλήματα κατά της Ζωής. Η Ζωή δεν είναι ουδέτερη. Ζητά να πάρουμε θέση, να διακινδυνεύσουμε, να τολμήσουμε, κι όταν νιώσουμε το τσίμπημά της, να πούμε «ναι, θέλω να είμαι εδώ και πουθενά αλλού». Η Ζωή διδάσκει πως πρέπει να μάθουμε να διαλέγουμε. Ένα δρόμο, έναν ηγέτη, έναν σκοπό. Μέσα στον κόσμο τον άπληστο, τον τσιγκούνη, τον μαλθακό και τον εφήμερο, να κερδίζουμε με την επιλογή μας την ακεραιότητα της ψυχής μας, αναγκάζοντας τον κόσμο να υποκλιθεί στην απόφασή μας, γιατί κανένα λόγο και καμιά εξουσία δεν έχουν οι επικριτές επάνω μας, όταν η ψυχή είναι βέβαιη για τον δρόμο που διάλεξε. Σε αυτόν τον κόσμο όπου το ζειν κατά Φύσιν γίνεται σχεδόν αδύνατο, καταφύγιο δεν είναι η αδράνεια. Η αληθινή Ζωή είναι η Φύση, και η Φύση είναι μια μεγάλη περιπέτεια. Ο κόσμος ο βρωμερός, ο παραιτημένος, θα μας μισήσει γιατί δεν είμαστε υπάκουοι στα κελεύσματά του, μα δεν θα καταφέρει να μας αγγίξει. Θα βουτήξουμε στην θάλασσα της Ζωής, κι η Ελληνική Φύση θα μεριμνήσει για αυτά που χρειαζόμαστε: καθαρό αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια μας, ήλιο να θερμάνει το σώμα μας, λάδι, λεμόνι και κρασί να χαϊδέψουν την γλώσσα μας.

Όσο ισχυρός κι αν είναι ο Καίσαρας, δεν δικαιούται άλλο από αυτό που του αναλογεί. Άβυσσος χωρίζει το δίκαιο των ελεύθερων ανθρώπων aπό τον θυμό, την άρνηση, την οκνηρία των μετρίων και των θεατών. Η Ιστορία δείχνει πως νικητές είναι οι αποφασιστικοί, όχι οι ραδιούργοι, ούτε οι προσεκτικοί κι οι φιλοτομαριστές, αλλά οι θαρραλέοι, αυτοί που ξέρουν πως στο τέλος-τέλος δεν μπορεί κανείς να πάρει την ψυχή τους. «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;». Είναι φενάκη να νομίζουμε ότι αυτοί που επέλεξαν το Σκοτάδι, που τους τρώγει ο σαρκοβόρος εγωισμός, που δουλεύουν υπόγεια, έχουν το αίσθημα της δικαιοσύνης και πως μπορεί υποχωρώντας και δείχνοντας καλοσύνη να κερδίσουμε τον σεβασμό τους. Σεβασμός αξίζει μόνον στον νόμο της Φύσης. Η Φύση κάνει το φύλλο να σκάζει από το γυμνό κλαρί, και το νερό να ξεπετιέται από την πέτρα.

Η έλλειψη δύναμης και αποφασιστικότητας, η αστάθεια και η αβεβαιότητα, αυτά που η Φύση αποστρέφεται, αυτή η έλλειψη από μέρους μας, είναι που αποθρασύνει τους φαύλους και κάνει τους αδιάφορους να τολμούν να γίνονται διώκτες μας. Η Δύναμη είναι το πεπρωμένο μας, το πεπρωμένο όσων θέλουν να ζήσουν. Χωρίς την Δύναμη της Θέλησής του ο Άνθρωπος γίνεται φάντασμα ανθρώπου. Με ανθρώπους καθυποταγμένους έχουμε να κάνουμε, μα μην κάνουμε το λάθος να γίνουμε φαντάσματα κι εμείς. Μην γίνουμε αναποφάσιστοι από ντροπαλοσύνη, εγκαταλελειμμένοι από υπολογισμό, χωρίς να ξέρουμε τι σκεπτόμαστε ούτε τι θέλουμε, γιατί δεν ξέρουμε ούτε τι να σκεφτούμε ούτε τι να θελήσουμε, στο όνομα μιας δήθεν σοφίας. Ναι, δεν έχει υπάρχει δράση χωρίς αντίδραση.

Όμως ο φόβος της κίνησης, είναι φόβος της Ζωής. Κάθε νίκη του Κακού, ενθαρρύνει το θράσος του, και η θυσιαστική σιωπή των Καλών υπό το πρόσχημα ή την δικαιολογία μιας αγαπητικής συμφιλίωσης, στην πραγματικότητα ενός ωφελιμισμού ή μιας δειλίας, οδηγεί το Καλό στο κράσπεδο του τάφου. Εμείς, να γινόμαστε γιοι του Φωτός και της Ημέρας. Έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να νικήσουμε. Έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να βγούμε από την «κρίση» προσωπική και εθνική. Αρκεί να περάσουμε στην δράση, να ξαναβρούμε την Δύναμη που Θέλει, που υπακούει σε νόμους που δεν τους επέβαλαν οι εφήμεροι άνθρωποι, αλλά η Φύση. Δύναμη που δεν φοβάται την προσπάθεια, που κάνει ενεργητικό κάθε κύτταρο του σώματός μας. Δύναμη που μεγαλώνει μαζί με τις αντιξοότητες, για να τις υπερνικήσει, Δύναμη που εργάζεται άοκνα για τον Ιερό Θρίαμβο, όπως το φύλλο που σκάζει με αποφασιστικότητα, κι απλώνεται με βεβαιότητα, και φουντώνει περήφανα, γιατί ξέρει πως η δύναμή του είναι θεϊκά δοσμένη και γι΄ αυτό ανίκητη. Έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Εμπρός, μέχρι την Νίκη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 221)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑