Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Σφυρί και Φωτιά

Σφυρί και Φωτιά

Είμαστ ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι.
κ’ οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κ’ οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων.
δουλεύτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά,
και τα καλά του ξανανθίστε και τα κρίματα,
χτυπώντας τον, με το σφυρί και με τ’ αμμόνι.

(Κωστής Παλαμάς)

Πριν λίγες μέρες, σε μιαν γειτονιά της Δυτικής Αθήνας, τέσσερεις Έλληνες δέχθηκαν άνανδρη επίθεση μέσα στα γραφεία του πολιτικού κόμματος που υποστηρίζουν. Οι πολλαπλάσιοι εισβολείς, ντυμένοι με στολές της Ελληνικής Αστυνομίας, τους έσπασαν χέρια και κεφάλια με σφυριά. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που κυβερνιέται από το χρήμα που θησαυρίζεται ή σπαταλιέται, άχρωμο, άοσμο και θορυβώδες, σε έναν κόσμο που τρέχει αφιονισμένος στον χαμό του, εκείνοι αποφάσισαν να είναι, γιατί τολμούν να θέλουν να είναι Έλληνες.

Λίγο πιο δυτικά, μερικές εκατοντάδες Εθνικιστών διαδήλωσαν ενάντια στον νόμο που δίνει ιταλική ιθαγένεια στους εισβολείς της πατρίδας τους. Η ιταλική Αστυνομία έριξε νερό και δακρυγόνα για να τους διαλύσει, επιτέθηκε με κλομπ και τους άνοιξε τα κεφάλια. Μια δράκα ανθρώπων, μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων, αρνούμενοι να υποκύψουν στον δρομολογημένο αφανισμό τους. Λένε κάποιοι κιοτήδες, υπερασπιστές της λογικής της ήττας, πως οι Εθνικιστές πρέπει να μαλακώσουν. Θα μαλακώσουν άραγε, χτυπώντας τους με σφυριά; Λένε πως πρέπει να ρίξουν νερό στο κρασί τους. Στο κρασί της αγάπης για την Πατρίδα, να αφήσουν να αναμειχθεί το μίσος των Καπιταλιστών και των Μαρξιστών για τον Έλληνα.

Με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια οι Χρυσαυγίτες του Ασπροπύργου δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω μπροστά στους τρομοκράτες δολοφόνους που δεν καταλαβαίνουν πως οι φυλακίσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις, οι ρουφιάνοι και οι προδότες, δεν λυγίζουν τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Αδύνατο να καταλάβουν πώς είναι να περιφρονείς την άρρωστη ηθικολογία μιας κάλπικης αγάπης για τον άνθρωπο, που αποκαλεί ανθρωπισμό το δουλεμπόριο, και στο όνομα του αντιρατσισμού προστατεύει τους εμπόρους ναρκωτικών που σκοτώνουν τα Ελληνόπουλα.

Παράλογη και άδικη ήταν και η δολοφονία του 11χρονου Μάριου στο Μενίδι, μερικές μέρες πριν. Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι αντιδράσεις Ελλήνων από άλλες περιοχές της χώρας οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με παρόμοιες καταστάσεις, έστω και αν δεν είναι τόσο ακραία δραματικές. Αν δούμε την πραγματικότητα όπως είναι, όμως, αν διαλέξουμε ποιες μάχες θα δώσουμε, και πώς, γιατί το είπαμε, ζούμε χρόνια πολέμου, σε μια χάλκινη κατά Ησίοδο εποχή, θα ανακαλύψουμε πως περπατάμε με γοργό βήμα σε εποχές ωμής βαρβαρότητας. Εποχές ζωής και θανάτου. Επιβίωσης ή εξαφάνισης.

Είναι άραγε αργά για να ανακαλύψεις ότι στην ταράτσα του σχολείου του παιδιού σου βρίσκονται κάπου χίλιες σφαίρες, τις οποίες δεν άκουσες ποτέ να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι σου; Είναι αργά να ανακαλύψεις ότι εγκληματούν οι μετανάστες που χρησιμοποιείς στα κτήματά σου για να πεισμώσεις τον Έλληνα υπάλληλο, για το γινάτι; Αν δεν μεταμελήθηκαν από τα βασανιστήρια οι αγωνιστές του Ασπροπύργου, είναι γιατί κανείς δεν τους πλήρωσε για να είναι Έλληνες και να ομολογούν την αγάπη της Πατρίδας. Έκαναν λάθος εκείνοι που επιτέθηκαν οπλισμένοι μίσος, οι πληρωμένοι δολοφόνοι, οι διακινητές των μεταναστών, οι δουλέμποροι, οι έμποροι των ναρκωτικών, με βαποράκια τους και θύματά τους, τους μετανάστες, τους Ρομά, τους Μπαλαμούς, όσους πρόθυμα αφήνονται στην εξαφάνισή τους μέσα στον σιδερένιο χυλό της Νέας Τάξης.

Αξίζει λοιπόν να αντιστέκεσαι; Είναι μήπως αργά όταν αφήνεις να ανθούν οι Εφιάλτες, ανοίγεις Κερκόπορτες, αντικαθιστάς την αγάπη της Πατρίδας με το μίσος ενάντια στον Έλληνα; Το δέντρο του Γένους μας θα βγάλει πάλι Λεωνίδες και Παλαιολόγους. Αυτό το ξέρουν οι εχθροί του. Πρέπει όμως κι εμείς να μάθουμε από αυτούς που αντανακλαστικά κατηγορούμε, αυτό που ενστικτωδώς αισθανόμαστε ότι μας απειλεί, όμως εμείς δεν είμαστε αρκετά δυνατοί για να του επιβληθούμε. Οι Σκοτεινοί της Ιστορίας φταίνε για πολλά. Φταίμε κι εμείς όταν δεν τολμούμε να δεχθούμε ποιος είναι ο δρόμος, δύσκολος δρόμος, μέσα από τα δικά μας σκοτάδια, προς το Φως.

Απορρίψαμε, αλλά δεν μάθαμε από αυτούς που είναι αληθινά ρατσιστές, που δεν αφομοιώνονται, και προστατεύουν με κάθε μέσο τις ράτσες τους. Αυτούς που φτιάχνουν μέσα στις αχανείς πολιτείες, δική τους κοινοτική οργάνωση, κιμπούτς, καταυλισμούς, δομές αλληλοβοήθειας, χαράσσοντας πορεία με μπούσουλα την απόφασή τους να διασφαλίσουν την ταυτότητά τους μέσα στον χρόνο. Κάνουν καλά και δεν αφομοιώνονται, οι Σκοτεινοί της Ιστορίας. Κάνουν καλά αυτοί που φτιάχνουν νησίδες για τις φάρες τους μέσα στον σκοτεινό ωκεανό της κόλασης που απειλεί να καταπιεί την Φύση. Γιατί «ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας».

Ίσως γιατί η φωτιά της αγάπης μας, είναι αυτή που θα λιώσει τα σφυριά του μίσους τους. Ίσως αυτός ο κόσμος δεν είναι χάλκινος για το τίποτα, μα για να μάθουμε, να σκάψουμε πάνω σε αυτόν την νέα Χρυσή Εποχή μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 205)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Όταν λέμε πόλεμος, εννοούμε πόλεμος

Όταν λέμε πόλεμος, εννοούμε πόλεμος

Γιατί οι Έλληνες βουλευτές του κοινοβουλίου, πλην αυτών της Χρυσής Αυγής, ψηφίζουν ή δεσμεύονται να εφαρμόσουν αντιλαϊκούς και εθνοκτόνους νόμους; Γιατί άπαντες, πλην Χρυσής Αυγής, συμφωνούν ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος, και αλλάζουν μόνο το περιτύλιγμα των συμφωνιών; Είναι εν τέλει το «ελληνικό χρέος» βιώσιμο; Έχουν αντίκρυσμα οι ανθρωποθυσίες, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, οι χιλιάδες άνεργοι, οι άστεγοι, οι απελπισμένοι, οι νεκροί από την οικονομική καταστροφή; Η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΟΧΙ!

Τα κόμματα που ψηφίζουν και εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους, το γνωρίζουν. Γνωρίζουν και ψηφίζουν, γιατί αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα και οι εθνοκτόνοι νόμοι, είναι το εισιτήριό τους για την εξουσία, τις βουλευτικές και υπουργικές καρέκλες, και τα προνόμια με τα οποία περιβάλλει το Σύστημα τους πιστούς του. Γνωρίζουν και διαγκωνίζονται για το ποιος θα είναι ο πιο πιστός υπηρέτης των εντολέων τους. Όμως, γνωρίζουν και οι δανειστές τους, οι δανειστές των δικών τους κομμάτων και χρηματοδότες της δικής τους εξουσίας. Έχουν πλήρη γνώση του αδιεξόδου στο οποίο έχει οδηγηθεί η ελληνική οικονομία. Και το γνωρίζουν γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Κομισιόν, αυτοί που μοιράζουν κυριολεκτικά σκαμπίλια στους σιχαμερούς, δουλικούς υπουργούς και πρωθυπουργούς της Ελλάδας, αυτοί είναι που σχεδίασαν «το πρόγραμμα», αυτοί το «πούλησαν» στους Έλληνες συνεργάτες τους, και αυτοί εκβιάζουν για την εφαρμογή ολοένα επαχθέστερων νόμων.

Και οι συνεργάτες τους στην Αθήνα ψηφίζουν και επιβάλλουν, για να κρατηθούν στην εξουσία ή να ανεβούν στην εξουσία. Γνωρίζουν ότι «το πρόγραμμα» δεν θα σώσει την ελληνική οικονομία, γιατί οι ίδιοι έσκαψαν τον λάκκο μέσα στον οποίο έχει πέσει η χώρα μας. Ας μην αμφιβάλλει κανείς. Ξένοι τοκογλύφοι και εγχώριοι συνοδοιπόροι, έχουν κηρύξει τον πόλεμο στον Ελληνικό λαό. Και όταν λέμε πόλεμο, εννοούμε πόλεμο. Ξένοι και Έλληνες, μεθοδικά και συντονισμένα προωθούν την εξόντωση του Ελληνικού Έθνους.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί σύμμαχοι είναι σε πλήρη γνώση της πραγματικής καταστάσεως. Και όπως εξ αρχής διακηρύσσουν οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, το παιχνίδι είναι στημένο, η τράπουλα σημαδεμένη και ο μόνος δρόμος είναι η συντεταγμένη αποχώρηση από το καζίνο της Νέας Τάξης που θέλει την Ελλάδα, κάποιοι λένε, πειραματόζωό της. Η Ελλάδα δεν είναι το πειραματόζωο των ξένων, αν και ο χαρακτηρισμός θα άρμοζε στους συμπατριώτες μας που διασχίζουν την ζωή σαν κομπάρσοι σε ταινία καταστροφής.

Η Ελλάδα είναι το παγκόσμιο Αλκατράζ. Εδώ βρίσκεται κλεισμένο το τοξικό παγκόσμιο χρέος το οποίο προέκυψε από την αμερικανική κρίση του 2008. Εδώ βρίσκονται οι στρατιές των κολασμένων, των προσφύγων και των εισβολέων τους οποίους ξεβράζει η πολιτική ΗΠΑ, Αγγλίας και ΕΕ, και των σκιωδών μεγάλων αφεντικών. «Εάν επιθυμείς την ειρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο», έλεγαν οι Λατίνοι. Εάν βρίσκεσαι σε πόλεμο, πολέμησε. Οι Έλληνες-κατοικίδια περιορίζονται σε κοκορομαχίες και αφήνουν τις αλεπούδες να επιδράμουν κατά βούληση. Οι Έλληνες Εθνικιστές γνωρίζουν τον εχθρό.

Όσοι υπόσχονται στον λαό σωτηρία με τις γνωστές εύκολες λύσεις, έναν κατήφορο περιορισμένης καλοζωίας και υπαλληλικής εγκατάλειψης, τον οδηγούν βαθύτερα στην άβυσσο. Αντί ο λαός μας να αναλίσκεται σε σκιαμαχίες, ενώ οι δήμιοί του οι οποίοι είναι ταυτοχρόνως και οι επίσημοι σύμμαχοί του, ακονίζουν τα μαχαίρια τους, είναι καιρός να αντιληφθεί πως η μόνη οδός σωτηρίας είναι αυτή που οδηγεί έξω από τον λάκκο, αυτή που υποστηρίζουν οι Εθνικιστές. Οι εχθροί μπορούν να καταστρέψουν το κράτος.

Όχι όμως και την Ελλάδα, όσο υπάρχουν Έλληνες αποφασισμένοι να πάρουν τον δρόμο του Ηρακλέους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 204)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Δυνατοί – Εθνικιστές – Έλληνες

Δυνατοί - Εθνικιστές - Έλληνες

Εδώ και καιρό, η «Δεξιά» προετοιμάζει ένα (ακόμη) «ακροδεξιό», «πατριωτικό», και όπως αλλιώς μπορεί να το ονομάσει, ανάχωμα, με σκοπό να σταματήσει τους Έλληνες από το να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω. Αυτή η «Δεξιά» που μετρά κουκιά για μετεκλογική εξαφάνιση των Πατριωτών, δεν διαφέρει σε τίποτε από την Αριστερά η οποία στήνει τα παρακλάδια της σαν αυτό της ΠΟΣΠΕΡΤ, προκειμένου να εμποδίσει τον Λόγο και τις Ιδέες των Ελλήνων Εθνικιστών από το να φθάσουν στους ακροατές και τους τηλεθεατές της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεοράσεως.

Και στην αίθουσα του δικαστηρίου, αλλά και στην κοινωνία, οι Έλληνες Εθνικιστές οφείλουν να απαιτήσουν τον σεβασμό του δικαιώματος της τρίτης πολιτικής δυνάμεως της χώρας, και μέσω αυτής όλων των Ελλήνων που την στηρίζουν, στην ελευθερία της Σκέψεως και του Λόγου. Κανένας «εργατοπατέρας» δεν μπορεί να αφεθεί να πιστεύει πως «δικαιούται» να καταστρατηγεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματά μας, ιδιαιτέρως μέσω διαύλων που αποτελούν ιδιοκτησία όλων μας, και όχι βεβαίως των αυτόκλητων «δημοκρατών» που φιμώνουν αντιδημοκρατικά τους πολιτικούς και ιδεολογικούς αντιπάλους τους.

Εάν αυτό συμβεί, εάν η αυθαιρεσία και η εμπάθεια αφεθούν από την Δικαιοσύνη να υποκαταστήσουν τα θεμελιώδη θέσφατα, τότε όποιος διαθέτει πρόσβαση σε ένα μοχλό εξουσίας, θα μπορεί να επεμβαίνει στην εύρυθμη λειτουργία της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής συνελλήνων με τους οποίους δεν συμφωνεί. Και επειδή όπως λέει ο σοφός λαός «έχει ο καιρός γυρίσματα», κανείς δεν θέλει να ισχύσει το «όταν ακούς τον γείτονά σου, περίμενε και τα δικά σου».

Σε ό,τι αφορά τους Εθνικιστές, οι σημερινοί πρωτοπόροι της ανάστασης του Έθνους, και αυριανοί ηγέτες του, δεν έχουν δικαίωμα στους φόβους τους. Από την θέση ισχύος που έχουν κερδίσει στην καρδιά και τον νου των Ελλήνων, έχουν καθήκον να εργαστούν για ένα κίνημα που θα διέπεται και θα αγκαλιάζει όσους ενστερνίζονται τις θεμελιώδεις Αρχές που ενώνουν το Έθνος μας.
Το δίλημμα των καιρών μας, το έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι «Αριστερά ή Δεξιά». Βεβαίως, η πατριδοκάπηλη Νέα Δημοκρατία γνωρίζει τις πολιτικές συμπεριφορές των πελατών της και αναλόγως ψαρεύει στον πατριωτικό χώρο είτε μέσω πολιτευτών είτε μέσω παραποτάμων οι οποίοι κατά καιρούς κατασκευάζονται και χρηματοδοτούνται, για να απορροφηθούν μετά την εκμετάλλευσή τους.

Το προς αποφυγήν παράδειγμα της «Εθνικής Παράταξης» του Στ. Στεφανόπουλου είναι πάντοτε επίκαιρο. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι η ηγεσία της «Δεξιάς», από τον «Εθνάρχη» που ανέδειξε το «κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας» κατά Γεώργιο Παπανδρέου σε κοινοβουλευτικό εταίρο, ως τον προσφάτως εκλιπόντα πρωθυπουργό, στον οποίον οφείλουμε να πιστώσουμε την εξάλειψη κάθε ψευδαίσθησης πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην «Δεξιά» και την «Αριστερά», ήδη από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΚΚΕ του 1989, μέχρι και τον σημερινό μνημονιακό συνεργάτη του ΣΥΡΙΖΑ, ανέκαθεν υπεκλήθη στην ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς, έρμαιο των μετεμφυλιοπολεμικών συμπλεγμάτων της, και αυτουργός της προδοσίας όσων έδωσαν την ζωή τους για να παραμείνει η Ελλάδα έξω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και την εξαθλίωση της Σοβιετίας.

Σε αυτήν την «Δεξιά» και τα κατά καιρούς αναχώματα που στήνει, δεν μπορεί ο λαός να έχει καμία εμπιστοσύνη. Υπάρχουν όμως και αυτοί για τους οποίους οι υποκριτικές συμπεριφορές όσων επί δεκαετίες διήρεσαν τον λαό μας, την ίδια ώρα που συνέτρωγαν και νέμονταν την εξουσία, δεν έχουν καμία πραγματική ισχύ. Σήμερα που ο κατά φύσιν τρόπος ζωής μέσα σε έναν κόσμο που παραδέρνει άσκοπα, αποτελεί πράξη επαναστατική, σκοπός μας πρέπει να είναι η σύμπηξη μιας βάσης αυθεντικής συνεννόησης, στηριγμένης στις αρχές του εθνικού ριζοσπαστισμού, μια αναγκαιότητα που θα προκύψει μέσα από το χάος της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.

Αυτόν τον νέο κόσμο τον κουβαλούν ήδη μέσα τους πολλοί άνθρωποι που δεν ανήκουν στον παρηκμασμένο, εφησυχασμένο όχλο των προς σφαγήν προβάτων. Σε αυτούς, η εσωτερική αντιπαράθεση με τον καθωσπρεπισμό και τον συμβιβασμό, θα καθοδηγήσει τις πράξεις τους. Τις πράξεις εκείνων των γενναίων που σε κάθε εποχή διαλέγουν να «ανεβούν στην ράχη του τίγρη» κατά Έβολα, και για να αποφύγουν τη θανατερή του ανάσα, μα και, αν πετύχουν να κρατηθούν γερά επάνω του, να τον καθοδηγήσουν προς τον δικό τους προορισμό.

Για να το επιτύχει βεβαίως αυτό, θα πρέπει ο αναβάτης να έχει την αναγκαία διαίσθηση, την επιμονή και την αποφασιστικότητα, αλλά και μια σχετική απόσταση από την διαδικασία της σήψεως. Γι’ αυτό και υπακούει όχι σε νόμους που αλλάζουν, και νομοθέτες που διαφθείρονται και διαφθείρουν, αλλά σε κώδικες εναρμονισμένους με την Δύναμη της Ζωής. Πρέπει να έχει την ενεργητικότητα που θα του επιτρέψει να σκοπεύσει μακριά, μέσα στις εχθρικές γραμμές, και όχι να χτυπά άσκοπα γύρω του «αγανακτισμένος», επειδή δεν έχει την δύναμη να χτυπήσει τους εχθρούς του.

Όποιος αποδέχεται τις αρχές μιας εξουσίας με σκοπό την Εθνική Ανεξαρτησία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη, -και δημοκρατικότερη από αυτήν των Εθνικιστών δεν υπήρξε και δεν υπάρχει-, ανήκει στις γραμμές των Εθνικιστών αγωνιστών. Και για να τελειώνουμε με τους επιθετικούς προσδιορισμούς που επιβάλλουν οι αντίπαλοι και συχνά υιοθετούν και οι Εθνικιστές, και πολλοί «χλιαροί» Έλληνες: Τις Ιδέες, τους σκοπούς και την δημοκρατικότητά μας, δεν θα την κρίνουν οι πολιτικοί αντίπαλοί μας, οι ορκισμένοι εμπαθείς, αδιάντροποι και ανήθικοι εχθροί μας που εύχονται, προπαγανδίζουν και απεργάζονται την πολιτική αλλά και την φυσική μας εξόντωση.

Αν οι Έλληνες θέλουν να ζήσουν, πρέπει να σταματήσουν να ομφαλοσκοπούν παίζοντας το παιχνίδι του κόμματος των πολιτικών κομμάτων, που μολύνει με τις λεπρώδεις σάρκες του τον εθνικό βίο. Και αντί να χτυπά εκεί που οι αντιπατριώτες και ανθέλληνες του υποδεικνύουν από τα ΜΜΕ, ας δει τι μπορεί να κάνει –αν μπορεί να κάνει…- για να σωθεί η Πατρίδα, με ή χωρίς από μηχανής θεό.

Οι Εθνικιστές είναι εδώ και είναι η μοναδική ελπίδα Ελευθερίας του Ελληνικού Εθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 203)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελληνικός Όρθρος

Ελληνικός Όρθρος

“Οι λαοί ζούνε με μύθους, ζουν απάνω σε μύθους, ωσάν απάνω σε ρίζες. Είναι και οι μύθοι ρίζες. Και είναι συχνά ιστορία οι μύθοι, ιστορία μυθοποιημένη”. Έτσι ξεκινά ο πρόλογος στον Ελληνικό Όρθρο (1963) του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη (1904-1995), την εξιστόρηση του Όρθρου της Επανάστασης, που έφερε «δι’ ευχών και διά έργων» την ελευθερία της Ελλάδος. Πόσο γεμίζει υπερηφάνεια την καρδιά η σκέψη των Ελλήνων προγόνων που έβαλαν τα στήθη, και τα κεφάλια, και τα χέρια τους απέναντι στον Τούρκο, πουλώντας την ζωή τους ακριβά για να κατακτήσουν ένα μέτρο τόπο ελληνικό, μιας ώρας ελεύθερη ζωή. Πόσο με οργίζει που Έλληνες στο όνομα μπακαλεύονται όσα ελευθέρωσαν εκείνοι! Πόσο με θλίβει η χαώδης ασυνέπεια αυτού του λαού που μέσα σε εκατό χρόνια από τότε που ελευθέρωσε Ήπειρο και Μακεδονία, με ποταμούς αίματος και εκατόμβες θυσιών, επιτρέπει τώρα πρόθυμα και αδιαμαρτύρητα να του αρπάζουν την γη του με την δική του υπογραφή. Πόσο ράθυμος, πόσο παραδομένος στην ξενομανία έγινε ο λαός που ξέκρινε τον Έλληνα από τους βαρβάρους;

Κάθε φορά που ακούω κάποιον ανιστόρητο και συμπλεγματικό συμπατριώτη μας να διαμαρτύρεται πως «δεν θα γίνουμε Ευρωπαίοι», εμείς, οι γεννήτορες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, θυμούμαι «το ευγενέστερο και πλέον υπερήφανο είδος του Έλληνα», καταπώς περιγράφει τον Περικλή Γιαννόπουλο ο Δημήτρης Πικιώνης. «Η ξενομανία είναι χωριατιά. Είναι προστυχιά. Είναι κουταμάρα. Είναι αφιλοτιμία. Είναι αφιλοπατρία. Και είναι ξιπασιά. Και είναι αμάθεια», γράφει ο ωραιότερος των Νέων Ελλήνων. Πόσο υπολογισμένο ήταν το σχέδιο του ξεριζωμού του λαού μας από την γη του, από την υπνοβατική κάθοδό του στην ηθική χαλάρωση και την εκπόρνευση ψυχών και σωμάτων, ως την τωρινή απάθεια των μαζών, ώστε μέσα σε δυο γενιές ο Ελληνας να καταντήσει άπατρις και περιπλανώμενος, ως φοιτητής, δημόσιος υπάλληλος, «δια βίου εκπαιδευόμενος» από το Σύστημα διαχείρισης του νου και της ζωής του, ξεριζωμένος και έρμαιο στους αέρηδες της Ιστορίας, δίχως μια χούφτα χώμα δικό του στο δισάκι του! «Κοσμοπολίτες γίνονται εκείνοι που κουράστηκαν να παλεύουν με τους ανθρώπους κι ευρίσκουν πιο βολικό να ζουν όσο μπορούν πιο ασυλλόγιστα (χωρίς σκοτούρες δηλαδή), γράφει ο Ίων Δραγούμης, στο «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες».

Μετά την Καταστροφή της Σμύρνης, γράφει ο Διομήδης, «Έσβησε η Μεγάλη Ιδέα από τη μια μέρα στην άλλη, η Ιδέα που έθρεφε ως τότε τις γενεές του Νέου Ελληνισμού, έσβησε τραγικά στη Σμύρνη μεσ’στο λυκόφως των φλογών, των καπνών και της στάχτης. Τα παιδιά των Ελλήνων παράδερναν άξαφνα δίχως φάρους, δίχως Πολικό Αστέρα. Τα πήρε κι αυτά τότε ο άνεμος που φυσούσε από τ’ ανοιχτά. Γινήκανε συνθήματα και Σειρήνες ο Κοσμοπολιτισμός, η φυγή, το Ταξίδι. Κ’ ήταν μαζί –παράλληλα και παράταιρα- μια κούραση, της ψυχής κούραση, που καταντούσε σε πολλούς αρρώστεια, αρρώστεια αληθινή. Ήταν η Ανία». Σαν να γράφηκαν χθες οι λέξεις του.

Κούραση και ανία έχει τυλίξει τους Έλληνες σαν το πουκάμισο του Νέσσου τον Ηρακλή και σχίζει και ξεκολλά τις σάρκες τους με πόνο ατελέσφορο που δεν οδηγεί σε καμία λύτρωση. Ο μύθος, αιώνιος κι αθάνατος, είναι αυτός που δίνει την απάντηση και πάντα δικαιώνεται. Φωτιά! Σαν την φωτιά στην οποία έπεσε ο Ηρακλής, για να αποθεωθεί στην αγκαλιά του Ολύμπου, ο μέγιστος των Ηρώων. Φωτιά! Σε τούτο τον κόσμο που ποτίζει δηλητήριο τις σάρκες του Έθνους! «Φωτιά και τσεκούρι» στους συμβιβασμένους, στους προσκυνημένους, στους μωρούς.

Οι φλόγες θα καθαρίσουν τους νεκρούς κορμούς που σήκωσαν η θύελλα κι η καταστροφή. Θα καταλαγιάσει το χώμα μας, κι εκείνα τα παράδοξα της Φύσης, τα περιπλανόμενα σπερματόφυτα, γονιμοποιημένα από την Μνήμη που κουβαλούν, κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά τους, μες στους στροβίλους της Ιστορίας, θα γίνουν οι σπόροι που θα βλαστήσουν την νέα γενιά. Κι η νιότη θα ξεπροβάλλει εκεί που καμιά λογική των ανθρώπων της ανίας, δεν θα το περιμένει. «Τι Παλάτι θα ηθέλατε; Κλείσετε τα μάτια σας και φαντασθήτε. Έπειτα ανοίξετε τα μάτια σας: Το έχετε εμπρός σας, ωραιότερον του ωραιοτέρου ονείρου. Είναι η ΓΗ ΣΑΣ.» (Π. Γιαννόπουλος, «Ελληνικόν Χρώμα», 1904). «Τότε μόνο γίνεται η ιστορία κοινό κτήμα ενός λαού και ενεργό στοιχείο της ύπαρξής του που κυκλοφορεί σαν αίμα μέσα στις φλέβες του και τροφοδοτεί την ψυχή του, όταν γίνει μύθος ή θρύλος».

Ο μύθος είναι ο «όρθρος Αληθείας» της Φυλής που αναγεννάται. Είναι η Δοξολογία που και καταλήγει στην Θυσία, φως εκ φωτός, σαρξ εκ της σαρκός, το θείο Αίμα. Απάνω στους μύθους, που είναι ιστορία, όπως οι μύθοι που μεταφέρει το σώμα των αγωνιστών της Χρυσής Αυγής, πάνω στις ρίζες που ξεπετούν Λεωνίδες και Παλαιολόγους, Ηλιάκηδες αλλά και Γέροντες, που θα διασταυρώνονται με τον Θάνατο φωνάζοντας «Ζήτω η Χρυσή Αυγή!», έχει ανάγκη να σταθεί ο Ελληνισμός.

Και θα σταθεί, όσο είμαστε Πιστοί σε νόμους που δεν γράφονται σε πλάκες που σπουν, μα σε θελήσεις που είναι πρωταρχικές κι αιώνιες, σε ψυχές που ζητούν την Αλήθεια και την Ελευθερία. Όσο είμαστε πρόθυμοι να πούμε ξανά το «και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Από τα γκρεμίσματα της Πόλης και τους βράχους των Ιμίων θα ακουστεί ξανά ο κρωγμός «Εγώ είμ’ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω, καίγομαι, στάχτη γίνομαι, και πάλι ξανανιώνω».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 202)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Κάτω οι Μνημονιακοί – Εθνικισμός Τώρα!

Κάτω οι Μνημονιακοί - Εθνικισμός Τώρα!

«Ντρέπεστε γιατί είπατε ψέμματα;». «Δεν καταλαβαίνετε τι ψηφίζετε!». «Έχετε καμία σχέση με την Αριστερά και τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί;». Αυτές ήσαν μερικές από τις επωδούς των παρεμβάσεων των «κοινωνικών φορέων» στις κοινοβουλευτικές Επιτροπές για τα νέα αντιλαϊκά και εθνοκτόνα μέτρα. Και είναι οι «φορείς» αυτοί, υπάλληλοι της κομματοκρατίας, που δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι, δεν αρνήθηκαν να αδειάσουν στα αφεντικά τους τα ταμεία όπου επί δεκαετίες οι εργαζόμενοι κατέθεταν τους κόπους τους για την επικουρική τους ασφάλιση. Είναι αυτοί που πρόθυμα συνυπέγραψαν την εξαθλίωση αυτών που εκπροσωπούν, με αντάλλαγμα μια θέση διοικητή ή γραμματέα.

Μόνο αν βγει κανείς από το νεφέλωμα της κομματικής αυταπάτης, μπορεί να αντιληφθεί ότι οι πολιτικάντηδες όλων των βαθμίδων, Αριστεράς και Δεξιάς δεν ντρέπονται καθόλου. Αν διέθεταν ίχνος φιλότιμου και εντιμότητας, θα είχαν αντισταθεί έμπρακτα στις πολιτικές των κομμάτων τους. Οι πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΛΑΟΣ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που διαχειρίστηκαν την εξουσία χρεώνοντας την χώρα προς άγραν ψήφων και υπέγραψαν και υπογράφουν μνημόνια, δεν ντρέπονται και δεν είναι προδότες, γιατί για να προδώσει κανείς κάτι, πρέπει να το πιστεύει κατ’ αρχήν και τώρα να το απαρνιέται. Αν δεν δεσμεύεται, το κοροϊδεύει. Και οι πολιτικάντηδες είναι εξ ιδεολογίας, εκ πεποιθήσεως και εκ συμφέροντος, απάτριδες και υπηρέτες ξένων συμφερόντων.

Οι πολιτικάντηδες ξέρουν πολύ καλά τι ψηφίζουν. Γι’ αυτό και φροντίζουν εγκαίρως να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα του εαυτού τους και της κλίκας τους, διώχνοντας τα χρήματά «τους» στο εξωτερικό πριν τα capital controls, και επενδύοντας στα ίδια funds που ξεκοκκαλίζουν τις περιουσίες των Ελλήνων, την ίδια ώρα που στέλνουν τον λαό στα συσσίτια, στην ανεργία, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση, στις αυτοκτονίες και στον αργό θάνατο. Και θα συνεχίσουν να τα κάνουν αυτά και άλλα τόσα, όσο οι απαξιωτικά αποκαλούμενοι «ένστολοι» θα κάθονται σαν επαίτες στους διαδρόμους του κάθε Χουλιαράκη που θα αρνείται να τους συναντήσει. Όσο οι ιερωμένοι θα δέχονται αδιαμαρτύρητα την καταβαράθρωση των όσων υποτίθεται ότι πιστεύουν. Όσο οι ήρωες της καθημερινότητος Έλληνες πολύτεκνοι, θα εκλιπαρούν την κρατική ελεημοσύνη αντί να διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους ως αντίδωρο των όσων προσφέρουν στο έθνος που πεθαίνει ταχέως.

Όσο ο λαός θα παραμένει ένας χορός υπνοβατών, εξαρτημένος από την τηλεπροπαγάνδα, και το ναρκωτικό των τηλεοπτικών παιχνιδιών, όπως ευθέως και αναίσχυντα ανέφερε ο υπουργός Τσακαλώτος το βράδυ της ψήφισης του 4ου μνημονίου. Τότε αριστεροί κατσαπλιάδες και δεξιά λαμόγια, θα τον κοροϊδεύουν και θα τον εξαπατούν με πλήρη συνείδηση. Και για να τελειώνουμε με την Αριστερά και το διαβόητο κοινωνικό της έργο.

Η Αριστερά είναι το μακρύ χέρι του διεθνούς Κεφαλαίου. Δικαιώματα στους εργαζομένους έδωσαν κάποιοι «κακοί του παραμυθιού» οι οποίοι καθιέρωσαν το οκτάωρο και την αργία της Κυριακής, -μερικά από αυτά που καταργούν σήμερα οι Αριστεροί-, και χάρισαν τα δάνεια στους αγρότες αντί να ξεπουλούν την γη μας όπως οι «Δημοκράτες». Η Αριστερά το μόνο που κατάφερε με τους «αγώνες» της είναι να κατασκευάσει στρατιές ανέργων, κλείνοντας ελληνικές βιοτεχνίες και εργοστάσια, προκειμένου να μετατρέψει τους Έλληνες σε δούλους ξένων συμφερόντων, σε ανέργους και προλετάριους. Για την Αριστερά, αυτός είναι πολιτικός σκοπός. Γιατί στην Αριστερά είναι πολύ ευκολότερο να διαχειρίζεται άτομα εξαρτημένης εργασίας και απελπισμένους ανέργους, παρά αγρότες με δική τους γη, στρατιωτικούς με υψηλό φρόνημα, έντιμους επαγγελματίες, υπερήφανα αφεντικά της ζωής τους που δεν χρειάζονται ούτε το ξένο Κεφάλαιο για να τους στηρίξει, ούτε τους διεθνείς εργατοπατέρες για να τους υπερασπιστούν.

Η ψήφος στην Αριστερά είναι ψήφος στην ανεργία και την προλεταριοποίηση, όπως η ψήφος στην Δεξιά είναι ψήφος στον αμοραλισμό και την εκμετάλλευση του πατριωτικού αισθήματος του λαού. Για μας τους Εθνικιστές, ο Λαός πρέπει να πάψει να αναζητά ποιμένες στους αποτυχημένους παγκοσμίως μπολσεβίκους και τους καταστροφικούς καπιταλιστές των χρηματιστηρίων. Ο Λαός μας πρέπει να πάρει την απόφαση πως για να ζήσει, πρέπει να ζήσει ως Έλληνας, και για να ζήσει ως Έλληνας πρέπει να στηριχτεί ξανά στις ρίζες του Έθνους και να απλώσει δυνατά τα κλαδιά του προς το Αύριο, με υπερηφάνεια, ανεξαρτησία και ελευθερία.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 201)

Φοίβος πάλιν ελεύσεται

Φοίβος πάλιν ελεύσεται

«H κάλπικη δημοκρατία τους κυβερνά πολύ άσχημα, αλλά αμύνεται πολύ καλά», μου έγραψε ένας φίλος, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των εκλογών στην Γαλλία. Και πράγματι, σε αυτή την φράση θα μπορούσαμε να περικλείσουμε τον σχολιασμό μας για τον αγώνα που δίνουν τα λευκά αιμοσφαίρια της Ευρώπης απέναντι στην μικροβιακή λοίμωξη του καπιταλο-μαρξισμού. Ένας ανεπίσημος συνασπισμός μιας πολυδιασπασμένης πατριωτικής και εθνικιστικής Δεξιάς, έδωσε στην κα Λεπέν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, που θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αν δεν είχε μια σχεδόν αυτοκαταστροφική παρουσία στην τηλεμαχία της με τον Μακρόν, και αν ο Μακρόν δεν φορούσε… ακουστικό για να έχει επικοινωνία με το υποβολείο του. Την ίδια μέθοδο είχε χρησιμοποιήσει άλλωστε και η έτερη του τραστ των παγκοσμιοποιητών, Χίλαρυ Κλίντον, μόνο που η αποκάλυψη για το ηχητικό σκονάκι έγινε κάπου 20 μέρες πριν τις εκλογές, και οι αντι-Χίλαρυ είχαν τον χρόνο να το εκμεταλλευτούν.

Όπως και να έχει, 11 εκατ. Γάλλοι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο ρεύμα της παγκοσμιοποίησης που απειλεί το σύνολο της Ευρώπης. Για ακόμη μια φορά έγινε εμφανής η απουσία μεγάλων ηγετών. Το πολιτικό γονίδιο των Λεπέν απέναντι στον κατασκευασμένο πολιτικό Μακρόν, είναι ίσως μια υπόσχεση για το Αύριο, εάν δεν παρασυρθεί από τις σειρήνες της «μετάλλαξης». Μια παγίδα που την είδαμε να πετυχαίνει τον σκοπό της στην Ιταλία με την περίπτωση Φίνι, οδηγώντας στον κατακερματισμό του μαζικού κινήματος των εθνικιστικών και πατριωτικών δυνάμεων και την πολιτική τους αποδυνάμωση, μέχρι την ανάδυση ακτιβιστικών οργανώσεων όπως η Casa Pound και εν εξελίξει πολιτικών οργανισμών όπως η Λέγκα του Βορρά.

Οι εποχές είναι βεβαίως δύσκολες, αλλά αυτό που δεν χρειάζεται είναι η ανυπομονησία. Ο εχθρός, μεθοδικά και στοχευμένα στήνει το δίχτυ του από το τέλος του δεύτερου ευρωπαϊκού πολέμου κι εδώ. Η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» που βασίλεψαν έκτοτε, έφεραν τα σημερινά διαλυτικά αποτελέσματα, την Κομμουνιστική δικτατορία στην μισή Ευρώπη επί 40 χρόνια, την επιβολή των ΗΠΑ στις αλληλοεξοντωμένες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, την παρακμή της Τέχνης και του τρόπου ζωής, την τριτοκοσμική εισβολή. Κάποιοι απελπίζονται με την αργή αντίδραση των λαών.

«Πού είναι η εθνική τους συνείδηση;», αναρωτιούνται, χωρίς να σκέφτονται πως οι ίδιοι είναι η εθνική συνείδηση. Κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί να τον σώσουν, όταν ο ίδιος ακολουθεί το ρεύμα του συρμού. Μα και όσοι ενεργούν και πάλι απελπίζονται, ας μην ξεχνούν από ποιο ιστορικό χάος αναδύεται η εθνική συνείδηση των ευρωπαϊκών λαών και του δικού μας. Ποια εμπόδια αντιμετωπίζει, ποια φίμωση, ποια λασπολογία, ποια διαστρέβλωση, ποια ενοχοποίηση για την ίδια του την ύπαρξη. Αν πρέπει κάτι να μας εκπλήσσει, δεν είναι η ανεπαρκής αντίδραση του οργανισμού των Ευρωπαίων, αλλά το γεγονός ότι παρά τις δεκαετίες της αντιευρωπαϊκής προπαγάνδας, η μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια έχει ακόμη δυνάμεις να αντεπιτεθεί στην πανώλη που εξάπλωσαν οι ποντικοί στα χώματα της Ευρώπης όλο τον περασμένο αιώνα.

Το ότι εκατομμύρια νέοι από την Ρώμη και το Παρίσι ως το Βερολίνο και την Αθήνα, έχουν το θάρρος να ξεδιπλώνουν τις προγονικές τους σημαίες, παρά το ότι γενιές προπαγανδιστών στις κυβερνήσεις, στα Σχολεία και τα ΜΜΕ έχουν εργαστεί μεθοδικά για να καταστρέψουν τις γιορτές μας, και τον φυσικό κύκλο της ζωής μας. Παρά το ότι οι γονείς τους έμαθαν να θάβουν τα πορτοκάλια που παρήγαγαν, για να πάρουν επιδότηση από την Ε.Ε. , να χύνουν το γάλα στους δρόμους όταν δεν τους συμφέρουν οι τιμές των βιομηχανικών καρτέλ, και να κόβουν κομμάτια τα ίδια τους τα παιδιά
στις κοιλιές των μανάδων τους για να «κάνουν καριέρα».

Οι εποχές είναι πράγματι μεταβατικές και κρίσιμες. Γι’ αυτό ακριβώς ας σταματήσουμε να μιλάμε για το «γιατί». Ας μιλήσουμε για το «πώς» αυτή η νοσηρή κατάσταση μπορεί να αποκατασταθεί. Πώς θα αρχίσουμε να τιμούμε πάλι την γη και τους προγόνους μας, τους πολέμους και τους ήρωές μας, όσα μας ενώνουν απέναντι στους δημίους μας που περιμένουν με το δρεπάνι στο χέρι να πάρουν και το τελευταίο κεφάλι Ευρωπαίου χωρίς έλεος, χωρίς Τιμή. Καθένας μπορεί να απαντήσει κάτι. Θα το ακούσουμε. Αρκεί να πάψει να δέχεται μοιρολατρικά τις προφητείες, και να αρχίσει να
ενεργεί.

«Ω Γη μου, σε λυτρώνω αιώνια σήμερα απ’ τον ξένο», ανακράζει από τους Δελφούς ένας Σικελιανός. «Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσεται», αντηχούν οι Φαιδριάδες. Καταφύγια θα υπάρχουν όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα τα κουβαλούν εντός τους. Και τότε, όλα μπορούν να αλλάξουν.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 200)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Με τον Λαό για το Έθνος

Εργατική Πρωτομαγιά με 1,5 εκατ. Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Χωρίς ελληνική παραγωγή, με τα μαγαζιά των λαθρομεταναστών να κατακλύζουν τις γειτονιές μας, και τα καταστήματα των Ελλήνων να κλείνουν. Με νέο μνημόνιο από Μπολσεβίκους και Φιλελεύθερους, υπογεγραμμένο με το αίμα του Λαού μας. Ενάντια σε αυτούς, οι Εθνικιστές του Λαϊκού Συνδέσμου έχουμε διακηρύξει ότι θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω! Θέλουμε Εθνική Σκέψη και Παραγωγή. Έλληνες Εργάτες σε ελληνικές βιοτεχνίες και εργοστάσια. Έλληνες Αγρότες στα χωράφια τους, ελληνική βιομηχανία όπλων και πυρομαχικών, και ό,τι εξασφαλίζει την ακεραιότητά μας. Θέλουμε την Ελλάδα Εθνικά Ανεξάρτητη και Κοινωνικά Δίκαιη, ελεύθερη από ανθέλληνες απατεώνες και εργαζόμενους-έρμαια των απάτριδων κεφαλαιοκρατών.

Μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στην ελευθερία της σκέψεως και του λόγου, στην εργασία και την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα του Έθνους μας στην ζωή, σε μια Ελλάδα μεγάλη και δυνατή, όπως της αξίζει. Για να επιτύχουμε τον σκοπό αυτό οφείλουμε να ενεργούμε ως άνθρωποι της σκέψεως, και να σκεπτόμαστε ως άνθρωποι της δράσεως. Πριν από 5 χρόνια, τον Μάιο του 2012, η προσπάθειά μας ήταν να ακουστούν οι θέσεις μας στην Βουλή και σε ακόμη περισσότερους Έλληνες. Δυο χρόνια αργότερα, με τον Αρχηγό και βουλευτές μας αιχμαλώτους του καθεστώτος, εκλέξαμε εκπροσώπους στην Ευρωβουλή, σε Δήμους και Περιφέρειες. Αλλά δεν αρκεί! Σκοπός μας πρέπει να είναι να ηγηθούμε του Έθνους! Για να έχουν νόημα οι φυλακίσεις των παράνομα και παράλογα διωκόμενων, οι αγώνες των Χρυσαυγιτών σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά, και, κυρίως, το αίμα του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, που είναι ακόμη νωπό, στο Νέο Ηράκλειο και στις ψυχές όλων μας.

Οι Εθνικιστές είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να ενώσουμε τους Έλληνες, γιατί πιστεύουμε σε μια κοινωνία Αρίστων, που δεν βρίσκεται στα χαρτιά αμερικανικών και γερμανικών πανεπιστημίων, στα χέρια «γόνων» από «ευγενή» προάστια, με περιουσίες φτιαγμένες με το αίμα των εργαζομένων, τα «φακελάκια» των φτωχών, και τα δάκρυα των αδικημένων, αλλά όπου οι Άριστοι του Έθνους έχουν το θάρρος να χτίζουν το Αύριο της Πατρίδας, όταν όλοι οι άλλοι έχουν συμβιβαστεί.

Έχουν το θράσος να μιλούν για Δημοκρατία, αυτοί που έκαναν το υπερήφανο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού, «Ναι σε όλα». Αυτοί που ενορχήστρωσαν την εξόντωση των πολιτικών τους αντιπάλων, και φιμώνουν την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, αυτοί που απειλούσαν λίγες μέρες πριν την άνανδρη δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών, πως «από Πέραμα ως Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει», εννοώντας τους Εθνικιστές. Έχουν το θράσος να κατηγορούν ως ρατσιστικό το «Πρώτα οι Έλληνες», οι δουλέμποροι που με τις ΜΚΟ εισπράττουν κονδύλια και πουλούν ψευτοανθρωπισμό, ενώ χιλιάδες Ελλήνων καταφεύγουν στα συσσίτια για να επιβιώσουν

Να όμως που οι Εθνικιστές είναι εδώ και αγωνίζονται για μια ζωή όχι επιδομάτων και φιλανθρωπίας των πλουτοκρατών, αλλά ζωή δύναμης και δημιουργίας. Την Ιστορία την γράφουν «οι διαλεχτοί της άρνησης κι οι ακριβογιοί της Πίστης». Οι χτίστες του Αύριο, είμαστε εμείς, οι γκρεμιστές του σαπισμένου κόσμου του ψεύδους, της υποκρισίας της πλουτοκρατίας και του πολιτικαντισμού που καταδυναστεύουν τον Λαό και στραγγαλίζουν το Έθνος. Εμείς οι Εθνικιστές δεν μιλάμε για Εργατική Πρωτομαγιά, αλλά για την Πρωτομαγιά της Εργασίας, της Ελευθερίας και της Ευτυχίας του λαού μας, για Κοινωνική Δικαιοσύνη, για Προτεραιότητα στον Έλληνα, για Εθνική Αυτάρκεια η οποία είναι η βάση της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας μας.

Το ξέρουμε ότι τους ενοχλούμε. Θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, μέχρι την τελική νίκη της Χρυσής Αυγής, την νίκη του Ελληνικού Λαού, την Ανάσταση του Ελληνικού Έθνους. Πάνω από όλα, θα δώσουμε στον Λαό μας την Ελευθερία που του έκλεψαν οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι χαρτογιακάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια Ελεύθερη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, μια Ευρώπη που ξυπνά από άκρου εις άκρον. Αυτό είναι το όραμά μας, και σε αυτό το όραμα όλοι οι Έλληνες πλην αμετανόητων κομμουνιστών και παλαιοκομματικών, έχουν κάθε λόγο να συμμετέχουν ενεργά. Σε ένα όραμα που είναι απτό, μια πραγματικότητα που την ζήσαμε πριν την σαρώσει ο καταναλωτισμός και η απληστία, το ταξικό μίσος και ο κομματισμός. Μαζί θα πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 199)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Το μεγάλο πραξικόπημα

Το μεγάλο πραξικόπημα

Η ρητορική του πολιτικού υβριδίου των καπιταλο-μαρξιστικών ελίτ είναι κοινή εντός και εκτός Ελλάδος και συνοψίζεται σε μία φράση: «Δημοκρατικές Μεταρρυθμίσεις». Ελάχιστες από αυτές αφορούν την Οικονομία –νοσούσα βαρέως εάν την κοιτάξει κανείς από την μεριά του λαού, πολλά υποσχόμενη αν τοποθετηθεί στο μέρος των Αγορών-, αλλά οι περισσότερες επενδύονται σε ζητήματα φαινομενικά ασύνδετα, όπως η αλλαγή των σχολικών βιβλίων και η αταβιστική ενασχόληση των νέων με αντικείμενα διεθνιστικού προσανατολισμού, όπως η τεχνολογία και η ψυχολογία. Με τις ισχύουσες δομές, ο οικονομικός ασθενής θα υφίσταται συνεχόμενα εγκεφαλικά, επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να τροποποιηθεί ο τρόπος με τον οποίον οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον προαναγγελθέντα θάνατο του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

Για να αντιληφθούμε την εξάπλωση της καπιταλο-μαρξιστικής γάγγραινας στο σώμα των κοινωνιών, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι συνδέει τους υποστηρικτές του status quo, ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, και ανάγει το «άπαντες εναντίον Εθνικιστών» σε κοινό παρονομαστή των πολιτικών τους. Η απάντηση βρίσκεται στις δομές που τους παράγουν και τους προωθούν. Συγκεκριμένα σχολεία, συνήθως αμερικανικά, γερμανικά ή αγγλικά, κοινές εμπειρίες και ανομολόγητοι δεσμοί αλληλεξάρτησης, τους δένουν με ακατανόητους όρκους. Την ώρα που ο μέσος άνθρωπος απασχολείται σαν το μωρό με τις κουδουνίστρες της ζωής των διασημοτήτων στα γυαλιστερά περιοδικά, ο «δεξιός» Σαμαράς και ο «σοσιαλιστής» Παπανδρέου προετοιμάζονται να γίνουν οι δυνάστες του, συμμαθητές και συμφοιτητές στο Κολέγιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Αμχερστ της Μασαχουσέτης. Ο Γιάννης Στουρνάρας, υπουργός Οικονομικών του «δεξιού» Σαμαρά, συμφοιτά με τον υπουργό Οικονομικών του «Αριστερού» Τσίπρα, Ευκλείδη Τσακαλώτο. Σαμαράς και Τσακαλώτος, «Δεξιός» και «Αριστερός», είναι αμφότεροι γεννημένοι με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα, μεγαλοαστοί.

Ξεδιαλύνεται το μυστήριο. «Καλός» και ο «Κακός» είναι συμπαίκτες στο παιχνίδι της εξουσίας. Δεν είναι όμως αξιοπερίεργο οι λαϊκές πλειοψηφίες, να στηρίζουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των πολυεθνικών; Ποια σχέση μπορεί να έχει ο εργαζόμενος των 400 και ο συνταξιούχος των 800 ευρώ, με την Αριστερά και την Δεξιά της Εκάλης; Πώς είναι δυνατόν μετά από 40 χρόνια που «σφίγγουμε την ζώνη», μετά από εκατομμύρια ανέργους και ολοένα και περισσότερους φτωχούς, να παίρνουν οι ηγεσίες άφεση αμαρτιών από τον λαό; Και τι θα ακολουθήσει την μεταδημοκρατική εποχή των αμφισβητήσεων που απορρίπτονται ως αδιέξοδες και άκαιρες;

Ένα πραξικόπημα, ίσως; Ξενίζει η φράση. Κι όμως, τα πραξικοπήματα είναι ένας πολύ συχνά χρησιμοποιούμενος τρόπος για να ανέλθει κανείς στην εξουσία. Οι άμωμες ηγεσίες που έσφιγγαν τα χέρια του Καντάφι και του Σαντάμ, πριν τους ρίξουν στα σκυλιά, έχουν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν δικτατορικές μεθόδους για να καταλάβουν την εξουσία; Τουναντίον είναι οι ιδανικοί πραξικοπηματίες. Γνωρίζουν τις δομές της εξουσίας και τις λειτουργίες τους, σχεδόν πάντα βρίσκονται μέσα σε αυτές, έχουν με το πλευρό τους, τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσω των διαπλεκόμενων με το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ, και έχουν έτοιμους τους διεθνείς δεσμούς που θα τους επιτρέψουν να νομιμοποιήσουν την ηγεμονία τους. Δείτε τον άγνωστο «Εθνάρχη» που κατέκτησε με την ακατάληπτη άρθρωση και τις ασυνάρτητες ρήσεις του τις γυναίκες ψηφοφόρους, ελέω παραστήματος, κοστουμιών και μεγαλοαστής συζύγου (της «Αμαλία, σκάσε!»).

Δείτε το προσεκτικά δομημένο προφίλ του αστού καταληψία Τσίπρα. Τον αντισυμβατικό Γιάνη με την επίσης μεγαλοαστή σύζυγο. Δείτε τον εκ του μηδενός δημιουργηθέντα μέσα σε μια δεκαετία Μακρόν στην Γαλλία, με την μεγαλοαστή σύζυγο-μητέρα. Κι όμως, αυτοί οι πάσχοντες από ποικίλα συμπλέγματα, του οιδιποδείου συμπεριλαμβανομένου, έχουν το θράσος να αναφέρονται σε εμάς τους εθνικιστές ως πάσχοντες από φοβίες, ομοφοβία, ξενοφοβία, κλπ. επειδή υπερασπιζόμαστε το φυσικό και αυτονόητο.

Οι διεθνιστές «κύριοι Τίποτε» με τα λευκασμένα δόντια, τις μορφές «καλών μαθητών», οι γοητευτικοί και «επιτυχημένοι» σαραντάρηδες, δεν χρειάζεται να έχουν πολιτικό πρόγραμμα, γιατί ο λαός είναι απαίδευτος, ελλείψει κλασικής παιδείας, ανίκανος να διαβάσει εφημερίδα, ούτε καν όπως οι λιγότερο γραμματιζούμενοι παππούδες του στο χωριό, και πλήρως εξαρτημένος από τις τηλεοράσεις και τους ομοίως επιλεγμένους για την εικόνα τους παρουσιαστές και κονσοματρίς της πληροφορίας. Έτσι, το όνομα του επόμενου «καταλληλότερου» πέφτει δήθεν αιφνιδιαστικά στα αποτελέσματα των εταιριών δημοσκοπήσεων , -οι οποίες επίσης εξαρτώνται από τα επιχειρηματικά λόμπυ-, και ο δρόμος προς την λαϊκή αποδοχή ανοίγεται.

Ο κυρίαρχος καπιταλ-μαρξισμός, θεωρεί την δημοκρατία όχι μόνον μη απαραίτητη αλλά και επικίνδυνη, γιατί από τις ρωγμές της οι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την υποκρισία και να αμφισβητούν την ικανότητά του να διευθετεί την ζωή τους, γι΄ αυτό αποκλείει και φιμώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους, και περιφρονεί την λαϊκή βούληση, όπως φάνηκε με την ανερυθρίαστη μετατροπή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε Ναι, από την αριστερο-δεξιά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το καλοκαίρι του 2015. “Πρέπει να είναι κάποιος ηλίθιος όπως οι συντηρητικοί ή ανόητος όπως οι δημοκράτες, για να μην καταλαβαίνει ποιες δυνάμεις τείνουν να κυριαρχήσουν στον Γη. Ο Χρυσός και το Αίμα”, έγραφε τον περασμένο αιώνα ο Γάλλος Ακαδημαϊκός και ιδρυτής της Action Francaise, Charles Maurras.

Οι ολιγαρχίες θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν μια και καλή το αναμφισβήτητο των προνομίων τους. Ο τροχός της κοινωνικής μηχανικής επιταχύνει. Ο Χρυσός μπορεί να ηττηθεί μόνον αν οι άνθρωποι παύσουν να είναι φυγόπονοι, και διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Όταν η υπερηφάνεια του Αίματος αντικαταστήσει την Δουλεία του Χρυσού. Μια επανάσταση ατόμων και κοινοτήτων είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης απέναντι στο πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 198)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑