Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΓΕΡΘΗΤΙ

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

H πρόσφατη συζήτηση για το πόνημα του Γιάνη Βαρουφάκη και τις δηλώσεις του αναφορικά με τον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και τα διαδραματισθέντα επί υπουργείας του, επιδέχεται αρκετές ερμηνείες οι οποίες έχουν εν πολλοίς δοθεί. Αποτελεί οπωσδήποτε προσπάθεια του νάρκισσου πανεπιστημιακού και πρώην υπουργού να βρεθεί ξανά στο επίκεντρο των συζητήσεων και να αποκτήσει λόγο και ρόλο στην δημόσια ζωή.

Χαρακτηριστικό του είδους της πολεμικής την οποίαν δέχεται ο κ. Βαρουφάκης, είναι το άρθρο το οποίο του αφιέρωσε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ και, όπως μεγάλος αριθμός νεοφιλελεύθερων, δεξιών και αριστερών, «αντιστασιακός», οργανωμένος στο… ΚΚΕ Λονδίνου όταν σπούδαζε στο London School of Economics κατά τη διάρκεια της Επταετίας, Γιώργος Κύρτσος, ο οποίος έγραψε (Free Sunday 30-7-2017) για τον Βαρουφάκη ότι είναι «εντελώς αναξιόπιστος από πολιτική άποψη. Αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς και αποτελεί ίσως το βασικό πλεονέκτημα του υπουργού Οικονομικών κ. Τσακαλώτου, ο οποίος στην αντίληψη των Ευρωπαίων εταίρων είναι συνεργάσιμος για δύο βασικούς λόγους. Βάζει όλες τις υπογραφές που χρειάζεται σε επίπεδο Eurogroup και κυρίως… δεν είναι Βαρουφάκης, με αποτέλεσμα να μη στέκεται εμπόδιο στην αναγκαία συνεννόηση και προώθηση της διαδικασίας. Ο κ. Τσακαλώτος έχει βέβαια το δικό του πρόβλημα αξιοπιστίας, εφόσον στις Βρυξέλλες υπογράφει περίπου τα πάντα, ενώ στην Αθήνα μεταμφιέζεται σε ηγετική προσωπικότητα της υποτιθέμενης αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, της λεγόμενης Ομάδας των 53+.»

Με άλλα λόγια, «εκλεκτός» του Συστήματος είναι όποιος βάζει αδιαμαρτύρητα υπογραφές και δεν τολμά όχι να αντιπαρατεθεί με τους τοκογλύφους, αλλά ούτε καν να κάνει εσωτερική μικροπολιτική. Οι Βρυξελλιώτες δεν χρειάστηκε να κουραστούν για να κάνουν δικό τους τον εύκαμπτο κ. Κύρτσο, αλλά και αυτός εργάζεται για τα πλούσια εισοδήματα που του προσφέρει η αγκαλιά της πατριδοκάπηλης παράταξης. Αυτό που εσκεμμένως παραβλέπεται σε τέτοιες συζητήσεις, είναι η ουσία του ζητήματος, και όχι τα επουσιώδη, όπως οι ενδυματολογικές επιλογές του κ. Βαρουφάκη ή η οικονομική επιφάνεια της συζύγου του. Οι κριτικές αυτές παραπέμπουν σε κομμουνιστές ή έχοντες κομμουνιστικό τρόπο σκέψεως, οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να ήσαν αστοί ή εν προκειμένω μεγαλοαστοί. Επειδή η «χαμηλή» κριτική δεν αρμόζει σε Εθνικιστές, των οποίων ήθος και χρέος είναι η άνοδος και η ανάπτυξη του Λαού, και όχι το ταξικό μίσος, ας δούμε μερικές παραμέτρους του ζητήματος που διαφεύγουν.

Ξεκαθαρίζω, πως η ιδιότητά μου δεν είναι αυτή του οικονομολόγου. Αρχαιολόγος είμαι στις σπουδές και γράφω δημόσια από την δεκαετία του 1990. Συμμετέχοντας όμως στην οικογενειακή επιχείρηση επί δεκαπέντε χρόνια, και ούσα ενεργός πολίτης, από αυτήν την οπτική θα εκθέσω τις απόψεις μου ως «τροφή για σκέψη» του αναγνώστη. Α. Οι εθνικιστές υποστηρίζουμε την ανάγκη στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής. Η Ελλάς είναι αγροτικό έθνος και έχουμε κάθε λόγο να καλλιεργήσουμε την εύφορη γη μας. Το κράτος όμως δεν είναι δυνατόν να προωθεί ως όραμα για τους Ελληνες να γίνουν σκαφτιάδες και εργολάβοι οικοδομών, όπως επικράτησε τα χρόνια της κάλπικης ανάπτυξης με τις βίλλες της χλιδής των χυδαία πλουσίων. Η Ελλάδα έχει επιστήμονες, έχει ανθρώπους ικανούς να ηγηθούν στην παγκόσμια τριτοβάθμια εκπαίδευση, στις νέες τεχνολογίες, σε έργα που θα αναδεικνύουν την Ιστορία και τον Πολιτισμό μας. Οι Έλληνες υπήρξαν από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας πρωτοπόροι στις τέχνες και τις επιστήμες. Μαζί με την εξασφάλιση της αυτάρκειας του Εθνους σε διατροφή και ενέργεια, αυτό πρέπει να είναι το σχέδιο της Παιδείας μας για το μέλλον.

Β. Η Ελλάδα, όπως και η Ιταλία και η Γαλλία, έχουν στους ώμους τους δημόσιο χρέος το οποίον είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Η υπερφορολόγηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η διαγραφή μέρους του χρέους, είναι οι συστημικές λύσεις που προωθούνται. Όμως αυτός ο δρόμος βυθίζει περισσότερο τις χώρες μας στο χρέος. Αφού το Σύστημα έχει κάθε λόγο να κρατά τους πολίτες φυλακισμένους στο σαρκοβόρο τραπεζικό σύστημα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους δημιουργίας μιας παράλληλης δομής. Μιας ανεπίσημης οικονομίας που θα χρησιμοποιεί την ανταλλαγή αγαθών αλλά και εναλλακτικό νόμισμα (τύπου κυβερνοχρήματος bitcoin), εξασφαλίζοντας την επιβίωση του λαού έξω από την παγκόσμια χρηματοοικονομική μέγγενη.

Γ. Ένα παράλληλο κρατικό νόμισμα, για μεσοπρόθεσμη χρήση, δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο. Αντιθέτως αποτελεί μια λύση στο ζήτημα του χρέους αλλά και για τις πληρωμές των υποχρεώσεων του κράτους όπως οι συντάξεις. Δ. Κανένα νόμισμα δεν είναι γραμμένο στις πέτρες του Μωυσέως. Το χρήμα είναι ανθρώπινο δημιούργημα, για χρήση -όπως φανερώνει το όνομά του- από τον άνθρωπο προκειμένου αυτός να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. Δεν είναι άλλωστε κρυφό ότι τα σύγχρονα κράτη «αντιπαθούν» κάθε αναφορά στο ασήμι και στον χρυσό, πάνω στον οποίο χτίστηκε η αντιστοιχία των νομισμάτων, όταν ακόμη οι οικονομίες διέθεταν στοιχεία μιας υγιούς πραγματικότητας. Ε. Η ιταλική βουλή εξέτασε πρόσφατα (4 Ιουλίου) την πιθανότητα εισαγωγής «κουπονιών» για χρήση των πολιτών στην πληρωμή των φόρων και τις μεταξύ τους συναλλαγές. Στην Αθήνα οι μισθωτοί της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. επιμένουν να εθελοτυφλούν.

Λύσεις δεν υπάρχουν, μόνον εκεί όπου αρνούμαστε να τις δούμε, τυφλωμένοι από τον κίβδυλο εγωισμό που μας πουλούν οι «εταίροι», και παρασυρμένοι από την μετριότητα. Εμείς οι εθνικιστές, τουλάχιστον, ας είμαστε υψηλόφρονες.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 212)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 211)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Πού θα κριθεί το Δίκαιο;

Πού θα κριθεί το Δίκαιο;

Πριν από δυόμισι περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα άρθρο με αφορμή την αίτηση του Νίκου Ρωμανού να λάβει εκπαιδευτική άδεια. Ήταν Δεκέμβριος του 2014. Ο νεαρός ο οποίος κατηγορούνταν ότι είχε συμμετάσχει σε ένοπλη ληστεία στον Βελβεντό, είχε μετατραπεί σε χρυσό πιστόλι εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά. Η κακοποιημένη φυσιογνωμία του, βοηθούσε στην δημιουργία συμπάθειας στον λαό, και θύμιζε αυτήν του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του φίλου του ο οποίος είχε δολοφονηθεί το 2008 από την κρατική υπερβολή, δίνοντας την αφορμή για την καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών. Έγραφα τότε πως «Δεν έχει σημασία εάν ο έγκλειστος νεαρός είναι τρομοκράτης ή όχι. Εάν διέπραξε ληστεία ή εάν αυτοπροσδιορίζεται ως «αντάρτης πόλης». Θα κριθεί για τις πράξεις του. Το φρόνημα δεν διώκεται». Εξακολουθώ να είμαι της ιδίας απόψεως.

Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, δεν χωρά Ιερά Εξέταση. Δεν χωρούν κυνήγια μαγισσών. Όποιος διαθέτει στοιχεία, τα προσκομίζει στην κρίση της δικαιοσύνης. Και εάν είναι πράγματι αδιάσειστα, τότε η Δικαιοσύνη αποφαίνεται για το παράνομο ή μη της πράξεως. Σήμερα η ελληνική κοινή γνώμη ασχολείται με την περίπτωση της Ηριάννας, της νεαρής χωρίς πρόσωπο και επώνυμο, η οποία επιχειρείται να γίνει λάβαρο στην επιχείρηση αποδόμησης του ρόλου και της ισχύος της Δικαιοσύνης. Είναι φανερό ότι κάποιοι επιθυμούν όχι απλά να αμφισβητήσουν αλλά να κλονίσουν ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη του πολίτη στην Δικαιοσύνη. Μιας Δικαιοσύνης, η οποία με τις περιπτώσεις Θάνου και Πικραμμένου, δεν βοηθά τον εαυτό της, αποδεικνύοντας πως δεν βρίσκεται υπεράνω κομμάτων, ως όφειλε, αλλά οργανικά συνένοχη στην καταπάτηση της διάκρισης των Εξουσιών, όπως και οι πολιτικοί συνεργάτες οι οποίοι διατάσσουν πολιτικές διώξεις σε καιρό Δημοκρατίας.

Ομοίως δεν βοηθούν αποφάσεις με σκεπτικό «Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη του Περικλή Μπ. και του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων». Με απλά λόγια, εάν ταξιδεύεις σε μια πόλη όπου δρουν τρομοκράτες, είσαι τρομοκράτης. Δεν μένει παρά να δούμε τις επόμενες μέρες πογκρόμ εναντίον τουριστών, σαν αυτό που προανήγγειλε φέρελπις Νεοδημοκράτης πολιτικός εναντίον των αδέσποτων σκυλιών.

Στην Ελλάδα όντως δρουν τρομοκράτες και κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Είναι οι δολοφόνοι του Θάνου Αξαρλιάν. Είναι οι δολοφόνοι του Μανώλη Καπελώνη και του Γιώργου Φουντούλη. Είναι οι δολοφόνοι των αστυνομικών τους οποίους σκότωσαν και τραυμάτισαν επειδή βρίσκονταν στην υπηρεσία τους. Είναι αυτοί που ρίχνουν το δηλητήριο της εξουσίας στην κοινωνία και την πολιτική ζωή, εξαπλώνοντας τον φόβο και εξυπηρετώντας τα αφεντικά των οποίων η επιβολή βασίζεται στην τρόμο.

Δυόμισι χρόνια πριν, ο Αρχηγός και βουλευτές της Χρυσής Αυγής είχαν συμπληρώσει ήδη έναν χρόνο άδικης και παράνομης προφυλάκισης, κατηγορούμενοι για τα βιβλία που είχαν στις βιβλιοθήκες τους, ομιλίες σε οπαδούς, άρθρα και άλλα Οργουελικά. Δυόμισι χρόνια μετά, αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την Ηριάννα, η οποία έχει δικαίως ή αδίκως καταδικαστεί, εσκεμμένα συκοφαντούν τον Αρχηγό και τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής κατά αίσχιστο τρόπο, αν και δεν έχουν καταδικαστεί για το οτιδήποτε.

Αφήνοντας κατά μέρος τις καταστροφές τις οποίες προκάλεσαν στο όνομα της Ηριάννας οι «γνωστοί- άγνωστοι», αφήνοντας στην άκρη την ιδεολογική αντιπαλότητα, καθρεφτίζοντας πίσω σε αυτούς το μίσος με το οποίο αντιμετωπίζουν οι ομοϊδεάτες της το Ελληνικό Εθνικιστικό κίνημα, αλλά και την Ελλάδα και τους Έλληνες τον χαμό των οποίων απεργάζονται στηρίζοντας τον εξισλαμισμό της πατρίδας μας. Σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά έρχομαι να πω ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποφασίζεται στο πεζοδρόμιο, όπως ζητούν οι Αριστεροί. Άλλωστε δεν είναι μόνον οι Μπολσεβίκοι με τις Καπιταλιστικές πολιτικές που απειλούν την Πατρίδα μας. Είναι και οι πατριδοκάπηλοι νεοφιλελεύθεροι που είναι πρόθυμοι να κάνουν τα χατίρια της Αριστεράς, ακόμα κι αν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στο όνομα του δολοφονημένου Μπακογιάννη, ενώ ταυτόχρονα συναινούν στις διώξεις του Νίκου Μιχαλολιάκου και των βουλευτών του κόμματός του.

Εάν η Δικαιοσύνη αφήσει την Πατρίδα να κατρακυλήσει στην αναρχία, όπως επιδιώκουν εκείνοι που επιθυμούν την επιβολή μιας καπιταλομαρξιστικής δικτατορίας, εάν κάποιοι έχουν αποφασίσει πως έτσι θα γίνει, και πως η αυτοδικία στο όνομα της κάποιας ιδεολογίας, θα κυριαρχήσει στους δρόμους, κρίνοντας κατά το δοκούν, πάνω από τον Νόμο, το Δίκαιο και το Άδικο, τότε ανοίγει ο δρόμος στην Βία.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 210)

Ο δρόμος του Ηρακλή

Ο δρόμος του Ηρακλή

Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι ζούσαν ελεύθεροι, και δεν χρειάζονταν κανέναν να τους ευαγγελιστεί τι είναι ελευθερία. Ήξεραν ποιές δυνατότητες είχαν, κι αν αυτές δεν τους έφθαναν, σκέφτονταν τρόπους και τις ξεπερνούσαν.  Ήξεραν πότε έπρεπε να περιμένουν σαν τους αίλουρους, και πότε να φύγουν σαν τα ελάφια, και τι έπρεπε να κάνουν για να προχωρήσουν στην ζωή, να ανοίξουν νέους δρόμους ή να περπατήσουν σε αυτούς που ήδη είχαν ανοίξει.

Οι άνθρωποι φύλαξαν την ιστορία του Ηρακλέους με την διττή επιλογή το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» γιατί η ανάμνηση της ελευθερίας του να διαλέγεις πού να πας και τι να αφήσεις, είναι τόσο αρχαία, τόσο αναγκαία στην ανθρώπινη ψυχή, που εκεί καταφεύγει, κι από κει, στην ρίζα της ψυχής του, παίρνει τον χρησμό. Σαν όλους τους χρησμούς, κι αυτός δέχεται ερμηνείες. Αυτό είναι το σωστό, γιατί, τι ελευθερία θα ήταν αν χωρούσε μόνο μια απάντηση; Και τι ελεύθερος άνθρωπος θα ήταν κανείς, αν έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει τούτον το δρόμο κι όχι τον άλλο;

Ο δρόμος που όλοι βλέπουν, ήταν και είναι ο δρόμος των κοπαδιών όπου τα αμέριμνα πρόβατα προχωρούν βελάζοντας περιστασιακά, εν αναμονή της απόφασης του θηρίου. Θα είναι τάχα τώρα η ώρα τους, ή μήπως το θηρίο τα λυπηθεί και τα καταβροχθίσει τελευταία; Γιατί να είμαστε πρόβατα; Γιατί να περιμένουμε την θέληση του βοσκού ή του λύκου; Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή να αναρωτηθούμε. Πριν από κάμποσα χρόνια, καλοκαίρι σαν και τώρα, ένα παιδί μου, μου είχε κάνει αυτή την ερώτηση, γιατί οι άνθρωποι περνούν δυστυχισμένοι όλο τον χρόνο, για να ζήσουν την ζωή που πραγματικά επιθυμούν, μερικές μέρες τον χρόνο. Με έκανε να σκεφτώ.

Στην δεκαετία του 1980, εκατοντάδες σύλλογοι ξεφύτρωσαν σε όλη την Ελλάδα, για τον «εκπολιτισμό» των Ελλήνων. Χορευτικοί σύλλογοι, εργαστήρια τοπικών προϊόντων, συνεταιρισμοί και ενώσεις πολιτών δημιουργήθηκαν, και χτίστηκαν δομές αλληλοϋποστήριξης σύμφωνα με την μόδα της εποχής. Οι Αριστεροί συνειδητοποίησαν πραγματιστικά την αναγκαιότητα του «δράσε τοπικά» και επένδυσαν στις τοπικές δομές για να ριζώσουν στις τοπικές κοινωνίες. Βρήκαν νόμους, προσόδους και δρόμους για να χρηματοδοτούν τις δράσεις τους, και κατάφεραν να γίνουν πνευματικό αλλά και επιχειρηματικό καθεστώς.

Η διαφορά με τους Εθνικιστές έγκειται, πέραν της ιδεολογικής αφετηρίας, στο γεγονός ότι οι Αριστεροί, αν και δεν έχουν αντίληψη της κρισιμότητας των περιστάσεων, -δεν θεωρούν, για παράδειγμα, την μεταναστευτική εισβολή, τα κέντρα φιλοξενίας κοκ, επικίνδυνα για τις τοπικές κοινωνίες-, επενδύουν τοπικά, αλληλοβοηθούνται ώστε να εγκατασταθούν στην ύπαιθρο και να προωθήσουν τα προϊόντα τα οποία παράγουν, υλικά και άυλα, με δυο λόγια, κάνουν πράξη όσα οι Εθνικιστές υποστηρίζουν θεωρητικά και εξ ιδεολογίας.

Πράγμα παράδοξο, οι Εθνικιστές είμαστε η πλειοψηφία αυτού του τόπου, -γιατί οι Έλληνες αν απεκδηθούν την επιβεβλημένη ρητορική της πολιτικής ορθότητας, είναι βαθιά Εθνικιστές-, αλλά παραμένουμε ατομικιστές, σπαταλώντας σε άκαρπους ηλεκτρονικούς διαξιφισμούς και αδιέξοδους θυμούς, χρόνο, σκέψη και ενέργεια. Καθώς, αγαπητοί αναγνώστες, πολλοί εξ υμών θα οδεύετε σε λίγο προς τα χωριά και τις εξοχικές σας κατοικίες, ας φανταστούμε πώς θα διαμορφωνόταν η πραγματικότητα του καθενός, του Κινήματος και της Πατρίδας, εάν οι Εθνικιστές επένδυαν ο ένας στον άλλο. Πώς θα ήταν να δημιουργούσαμε δίκτυα μέσα από τα οποία Εθνικιστές θα παρήγαγαν και θα προωθούσαν τα προϊόντα τους. Εκατοντάδες Ελληνικές οικογένειες θα έπαιρναν δύναμη, θα ζούσαν καλύτερα, και τα χρήματα των Εθνικιστών θα πήγαιναν σε Εθνικιστές, δημιουργώντας τις βάσεις για ένα υγιές συντεχνιακό πρότυπο.

Η απροσδιόριστη «εθνική αναγέννηση» θα ξεκινούσε να γίνεται πράξη. Εργασία, εκπαίδευση, κατοικία, νεολαία, δημογραφικό, ασφάλεια της μεθορίου, θέματα που απασχολούν και το Εθνικιστικό πρόγραμμα και τον λαό μας, θα έκαναν βήματα προς το να βρουν λύσεις. Χρειάζεται γι’ αυτό να μειώσει τον χρόνο που αφιερώνει καθείς στην σκέψη του καταναλωτικού προτύπου. Χρειάζονται σύντροφοι με τους οποίους να μπορεί να μοιραστεί το ίδιο όραμα. Για τα αδιέξοδα δεν φταίει μόνον η εξουσία αλλά και ο παθητικός τρόπος με τον οποίο αναμασούμε την απέχθειά μας προς αυτήν.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως το σφάλμα βρίσκεται στα γυαλιά με τα οποία μάθαμε να θωρούμε τον κόσμο, το πρότυπο μέσα στο οποίο ζούμε, και το οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς. Είναι μια επιλογή ούτε εύκολη, ούτε γρήγορη. Είναι όμως εποικοδομητική και οπωσδήποτε πιο ευχάριστη από το να κοιτάζει κανείς το κενό του ακαλύπτου της πολυκατοικίας του.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι πιθανώς να μας προ- λάβουν τα διαστημόπλοια, και οι ομάδες οι οποίες διαγκωνίζονται για την σωτηρία των Ελλήνων. Ακόμα κι έτσι, ας διευκολύνουμε τις αόρατες δυνάμεις, βάζοντας οι ίδιοι ένα χεράκι, όχι από διάθεση για επίδειξη και εντυπωσιασμό, που μπορεί αύριο να αλλάξει αποδέκτη, αλλά με την απόφαση να αλλάξουμε την οπτική και την ζωή μας.

Προσδιορίζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μπορούμε να θέσουμε τοπικά τις βάσεις της νέας Ελλάδας που οραματιζόμαστε. Όσο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά άθελά μας παραχωρούμε το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις για την ζωή μας σε πρόσωπα έξω από εμάς, στους πολιτικάντηδες και τους εκμεταλλευτές που μας χειραγωγούν πνευματικά, και δίνουμε στα αρπακτικά τον πρώτο λόγο στην ζωή μας.

Μαθαίνοντας το τι θέλουμε, μαθαίνουμε το πού θέλουμε, και το πώς μπορούμε να κινήσουμε τον τροχό της δράσεως. Τότε θα συναντήσουμε στον δρόμο μας ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο με μας όραμα, ακόμα και αν δεν έχουν τώρα συνείδηση του Εθνικισμού τους, οι οποίοι με την εμπειρία τους θα βοηθήσουν στην υλοποίηση των οραμάτων μας. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε ενεργώντας μεταξύ μας, συζητώντας μεταξύ μας, χωρίς ανακοινώσεις και φανφάρες, τοπικά και συντροφικά. Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 209)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η «Ακροδεξιά» μάνα και η «Δεξιά» μητριά

nd-syri(1)

 

 

«Οι αυτοκρατορίες του μέλλοντος είναι οι αυτοκρατορίες του νου».
Ουίνστον Τσώρτσιλ (Ομιλία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, 6 Σεπτεμβρίου 1943)

Με τις συμπράξεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς και Αριστεράς αποκαλύφθηκαν ως σαθρές και ψευδείς. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για να ξανασκεφτούμε και να ξαναγράψουμε τους κανόνες σε μια παλιά πολιτική ιστορία. Πριν ακόμη το πολιτικό μάρκετινγκ γίνει καταναλωτικό είδος στις τηλεοπτικές οθόνες, οι νεροκουβαλητές ψηφοφόροι είχαν γίνει τα πειραματόζωα των επίδοξων σωτήρων τους. Θυμάμαι η ίδια παράγοντα της «πατριωτικής Δεξιάς» να προπαγανδίζει στους ψηφοφόρους του κόμματός του να ψηφίσουν «την πρώτη Κυριακή την μάνα, την δεύτερη την μητριά», όπου «μητριά» η Νέα Δημοκρατία.

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η σχέση Δεξιάς και Ακροδεξιάς ανασκαλεύεται όποτε εξυπηρετεί τα δυο «αντίπαλα» κόμματα. Με σκοπό είτε να προσελκύσουν, είτε για να αποτρέψουν την προσέλκυση, τα δύο μεγάλα κόμματα ερίζουν για την «μαγιά» του «πατριωτικού χώρου», η οποία μπορεί να μην είναι τόσο επιθυμητή όσο το πολύφερνο «Κέντρο», αλλά είναι μια εξίσου κρίσιμη μάζα.

Θυμόμαστε την «γραμμή» της Νέας Δημοκρατίας την δεκαετία του ’80 «να φύγει το ΠΑΣΟΚ, και θα τα βρούμε», όποτε γινόταν λόγος για ψήφο στην τότε ΕΠΕΝ. Με αυτό το δόλωμα και τους «ακροδεξιούς» βουλευτές οι οποίοι και οι οποίες χόρευαν με γυροβολιές το «βάστα τα κλειδιά», κράτησαν προσδεδεμένους τους πολίτες, οι οποίοι ψήφιζαν ΝΔ με την υπόσχεση της αποφυλάκισης των Απριλιανών, όταν η ΝΔ θα ερχόταν στα πράγματα. Θυμόμαστε αντιστοίχως το εθνικοπατριωτικό ΠΑΣΟΚ με πρόσωπα τα οποία αναλάμβαναν εν γνώσει τους ή καλή τη πίστη τον ρόλο του καλού χριστιανού και πατριώτη.

Σε εποχές κατά τις οποίες η Αριστερά βρίσκεται σε άνοδο, -επειδή ο λαός έχει απηυδήσει από τις παλινωδίες της ηγεσίας της Δεξιάς-, αναζωπυρώνεται ο «αντικομμουνισμός». Με πρόσχημα τον φραγμό στους «κομμουνιστάς» η συστημική Δεξιά εγκολπώνεται πρόσωπα από τις εφεδρείες του «πατριωτικού χώρου».

Ο Μανιαδάκης, επί παραδείγματι, βρέθηκε από την 4η Αυγούστου του Μεταξά, στην ΕΡΕ, ως βουλευτής της, η δυναμική Εθνική Παράταξη του 7% του 1977 «απορροφήθηκε» από την ΝΔ το 1981, αφού είχε ολοκληρωθεί η αποχουντοποίηση του στρατεύματος, με αντιστάθμισμα την δικαστική ασυλία των «καλών» χουντικών. Στις μέρες μας την ίδια πορεία ακολούθησαν οι αστέρες της «πατριωτικής δεξιάς» οι οποίοι κατέστησαν πρωτεργάτες των διώξεων των Εθνικιστών της Χρυσής Αυγής.

Στην εποχή των μνημονίων τα οποία έφερε το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, εναγκαλίστηκε το Σύστημα με τον εκλεκτό του Πρωθυπουργό- τραπεζίτη σε συνεργασία με την Ακροδεξιά, για να παραδώσει την σκυτάλη στην ανίερη συμμαχία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και στην ακόμη παραδοξότερη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα στεγανά Αριστεράς-Δεξιάς έχουν καταρριφθεί. Αυτό που οι εθνικιστές αποκαλούμε «δύο όψεις του ιδίου νομίσματος» είναι πλέον εμφανές. Τα σπαθιά των συνεταίρων μπήκαν στα θηκάρια, και βγήκαν τα μαχαίρια για να απλώσουν το βούτυρο στα ζεστά ψωμάκια που ζυμώνουν με τον ιδρώτα τους οι πάροχοι του ΕΝΦΙΑ, οι συνταξιούχοι με τις περικομμένες συντάξεις, και οι λοιποί πολίτες, στην υγεία των οποίων θα έπρεπε τουλάχιστον να πίνουν οι καπηλευτές του όρου «δημοκρατία».

Έμαθαν άραγε οι χλιαροί του «πατριωτισμού», από τα λάθη τους; Έμαθαν ότι η συστημική Δεξιά χρησιμοποιεί τους πατριώτες και τους εξαφανίζει; Αντιλαμβάνονται ότι κάθε φορά που οι πατριώτες επιχειρούν να έχουν αυτόνομη παρουσία στον εκλογικό στίβο, οι μηχανισμοί της συστημικής Δεξιάς τους καταπνίγουν; Ότι για την συστημική Δεξιά, οι «συνθήκες» δεν θα είναι ποτέ «ώριμες» για να αρθρωθεί πολιτικός λόγος και να προωθηθούν οι λύσεις που πραγματικά θα βγάλουν την χώρα από το τέλμα;

Είναι ευτύχημα για την πορεία των Εθνικιστικών ιδεών ότι η κρισιμότητα των εθνικών περιστάσεων, καθιστά δύσκολη την συνύπαρξη χωρίς σαφείς «κόκκινες γραμμές». Για να φέρουμε ένα παράδειγμα, η εθνική ισχύς έχει συμπιεστεί λόγω της «κρίσεως», αλλά αυτό δεν μεταβάλλει το εθνικό μας καθήκον να προασπιζόμαστε τους σταθερούς εθνικούς στόχους, οι οποίοι παραμένουν απαράλλαχτοι και αμετάθετοι, όπως και η τουρκική θρασύτητα, καταπώς καταδεικνύουν οι δηλώσεις Τσαβούσογλου περί «επεμβατικών δικαιωμάτων» στο Κυπριακό. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε, επομένως, είναι νέοι τρόποι διαχειρίσεως των ζητημάτων, -πώς δηλαδή με λιγότερα μέσα θα προωθούμε τα αμετακίνητα συμφέροντα του Έθνους μας-, αλλά σε καμία περίπτωση η απεμπόληση των εθνικών μας θέσεων. Το αυτό ισχύει και για θέματα όπως το μεταναστευτικό, το δημογραφικό, την Παιδεία, αλλά και την Οικονομία.

Και με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό; Αντλώντας από το ορυχείο γνώσεων και εμπειριών του Παρελθόντος, αξιοποιώντας το παρόν στο οποίο οι Εθνικιστές έχουν αποδοχή η οποία διευρύνεται και δημοσκοπικά και ως προς την ποιότητα και την διάδοση των θέσεών μας, και κοιτάζοντας προς ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Με βούληση και αγάπη για την Πατρίδα, θα επανεφεύρουμε το όραμα της Ελλάδας, και θα δώσουμε στον λαό μας ένα μήνυμα αισιόδοξο και εξωστρεφές με προοπτικές εφαρμογής και υλοποίησης. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς και πραγματιστές, αυτό που απασχολεί πρωτίστως τον λαό, και το αναγνώρισαν και οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, είναι η επιτυχής έκβαση του καθημερινού μόχθου, με όποια κριτήρια θέτει το κράτος.

Πράγματι, οι αυτοκρατορίες του Αύριο θα είναι οι αυτοκρατορίες του νου. Αυτές που θα συλλάβουμε, θα σχεδιάσουμε, θα αναπτύξουμε, στο επίπεδο των ιδεών αλλά και των πράξεων. Νάνοι εμείς, έχουμε την εύνοια να στεκόμαστε σε πλάτες Γιγάντων. Ας εργαστούμε εντατικά για την Εθνική ψυχική ενότητα. Στο νέο πλαίσιο το οποίο αναπτύσσεται στην εποχή μας, οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε το καθήκον, αλλά και την δυνατότητα τώρα περισσότερο από ποτέ, να τοποθετηθούμε ως η μοναδική αυθεντική και αξιόπιστη εναλλακτική, και να σηκώσουμε στα χέρια μας την Ελλάδα. 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(φ.208)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες κάνουν επανάσταση

Τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες κάνουν επανάσταση

«Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο». Φρειδερίκος Νίτσε

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν από κάπου τριάντα χρόνια. Θα μπορούσαν να είναι δυο παιδιά ντυμένα πειρατές για ένα παιχνίδι καλοκαιρινού μεσημεριού. Ο ένας, ψυχή και πνεύμα Πήτερ Παν. Ο άλλος, μοιάζει περισσότερο με τον Κάπταιν Χουκ. Η αφιέρωση στην ανάποδη της φωτογραφίας μιλά για «πολεμιστάδες» της φυλής. Παρατηρώ την φωτογραφία. «Το μυστικό της Χρυσής Αυγής είναι η φυλαγμένη ρανίδα της ελληνικής ύπαρξης η οποία σε κάποιους, τύχη αγαθή ξυπνά και φλογίζει την ύπαρξή τους», μου ψιθυρίζει.

Ένας συναγωνιστής, νεώτερος, μου εξομολογήθηκε πως ενστικτωδώς είναι εθνικιστής από παιδί. Γνωρίζω το πρόσωπό μου στην περιγραφή. Το έχω δει στα θρανία των παιδιών στα σχολεία. Στις σημαίες και τα σύμβολα τα οποία σχηματίζουν, πριν τα ιερατεία «αναποδογυρίσουν τις έννοιες του καλού και του κακού». Αυτοί είναι οι πραγματικοί επαναστάτες. Κανείς, φίλος ή εχθρός, δεν μπορεί να τους σταματήσει. Ακούν την φωνή που μιλά στο αίμα τους. Τα συναισθήματά τους μετουσιώνονται σε πνεύμα και ιδέες. Η καρδιά τους πάλλεται από αγάπη για την γη μας, κι από αυτήν γεννιέται η γνώση, όπως η Αθηνά από την κεφα- λή του Διός.
Αυτοί οι Εθνικιστές είναι που κάνουν και τώρα και αύριο την επανάσταση.

Κανείς επαγγελματίας πολιτικός δεν έκανε, κι ούτε θα μπορέσει να κάνει επανάσταση. Είναι όμως ειρωνεία της ιστορίας πως, αντίθετα, οι επαναστάτες πάντοτε, αφού βάλουν το κεφάλι τους στην λαιμητόμο, ελευθερώνουν τους πολιτικούς. Πριν μερικές μέρες διάβασα το κείμενο ενός εξ αστικών καταβολών αντιπάλου του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, το οποίο αποκαλύπτει ξεκάθαρα την αναπηρία της Μεταπολιτεύσεως. «Πιάστηκαν όλοι τους στον ύπνο», γράφει μεταξύ άλλων, «ακόμη και όσοι καθημερινά γέμιζαν τις φιλικές τους εφημερίδες με σήματα κινδύνου επικείμενης δικτατορίας. Κανείς δεν τα επίστευε. ούτε καν οι ίδιοι, όπως αποδείχτηκε. «Mε ποιον στρατό θα κινηθούν; Όλοι οι φαντάροι είναι Λαμπράκηδες», σου έλεγε ο Mανόλης Aνδρόνικος (…) Aνάλογα έπαθαν οι αυλικοί, όταν ανακάλυψαν πως το σκοτάδι της συνωμοσίας είχε δύο πάτους: την δικτατορία που σχεδίαζαν με τους βασιλόφρονες στρατηγούς, τους την εσούφρωσαν οι συνταγματάρχες. Bρε ανιστόρητε, πόσα επιτυχημένα κινήματα έχουνε κάνει οι χορτάτοι στρατηγοί; (…) Kάτι τέτοια σε κάναν να εύχεσαι την παραδειγματική εκτέλεση των επίορκων αξιωματικών, αλλά με τον όρο πως μαζί θα εκτελούσαν. ποιοι, καλέ μου; και τους μαλακισμένους φύλακες της ξεφτιλισμένης δημοκρατίας».

Αυτά σημειώνει ο αείμνηστος νεοελληνιστής καθηγητής Γιώργος Σαββίδης, (1929-1995). Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία έχει προβληθεί ως πρότυπο άπιαστο για τους Ελληνες «χωριάτες» της Δύσης, ο «επαγγελματισμός» και η «εξειδίκευση». Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πώς ακρωτηριάζεται η ελευθερία σκέψεως του ανθρώπου, σε κάθε βήμα. Σύμπας ο πληθυσμός των γονέων, για παράδειγμα, είναι πνευματικά ευνουχισμένος, καθώς μηρυκάζει φαφλατοσύνες ψυχολόγων, διατροφολόγων και κάθε λογής «ειδικών» σπουδαγμένων σε ιδιωτικά σχολεία, με μεταπτυχιακά και γραφεία σε «ευγενή» προάστεια, για να εκπληρώσει το έμφυτο και αυτονόητο της ζωής.

Οι Εθνικιστές είναι το αντίθετο των «ειδικών» του Συστήματος, αυτών που υπέδειξαν ως «καταλληλότερους» να κυβερνήσουν, τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο.
Οι «επαγγελματίες» των ιδεών, της πολιτικής, της κοινωνική ζύμωσης, όπως τώρα οι υπάλληλοι των ΜΚΟ και της ΝΤΠ, είναι οι χειρότεροι των κομφορμι-
στών, τα μαντρόσκυλα του Συστήματος. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε σήμερα αν ζούσε, ο Σαββίδης, βλέποντας τους δημοκράταρους της ΝΔ (με ενσωματωμένους ΡΗΓάδες, ΚΝίτες και ΕΚΚείτες…), και τις μεγαλοαστικών καταβολών και συμπεριφορών αριστερές συσπειρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να εξαθλιώνουν τους Έλληνες, και να διώκουν με παράνομες και αντισυνταγματικές διαδικασίες τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

«Η μεγαλύτερη εξυπνάδα των πραξικοπηματιών ήταν πως εξαρχής αποφάσισαν να μην πατήσουν πάνω σε πτώματα. Έτσι και η αντίσταση στην δικτατορία τους δεν είχε καμιά σχέση με την κατοχική: κανείς τώρα δεν έπαιξε το κεφάλι του κορώνα-γράμματα, εκτός ίσως από τον Παναγούλη. Όλοι εμείς οι άλλοι, κατά βάθος, επαίζαμε την Αντίσταση.» (Τα αποσπάσματα από το κείμενο του Γ.Π. Σαββίδη «Η 21η Απριλίου κι εσύ», περιοδικό «Ιστός», 1992).

Εκείνα τα αγόρια που ονειρεύτηκαν μια Χρυσή Αυγή, βρήκαν κάτι που πρέπει το Εθνικιστικό Κίνημα να διαφυλάξει: Την αγνότητα και το πάθος. Όχι το παπικό κήρυγμα, αλλά την περιέργεια του «πώς λειτουργεί;». Έτσι θα ανάψει δυνατή η φωτιά, από την σπίθα που ξεπετάγεται στις καρδιές μας όσο υπάρχουν ρανίδες αίματος να την μεταφέρουν, για να λαμπαδιάζουν τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες, και να τα βλέπουν όλα καινούρια, όλα κοφτερά ξεκάθαρα, χαιρετώντας υπερήφανα τον ήλιο, «αεί παίδες».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 207)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Τουλάχιστον μην κρύβετε τον ήλιο

Τουλάχιστον μην κρύβετε τον ήλιο

«αλλά γαρ το δοκούν αληθές ουχ όσιον προδιδόναι». Πλάτων, Πολιτεία 607

Aυτό που σου φαίνεται αληθινό, δεν είναι σωστό να το προδίδεις», καθοδηγεί ο Θείος Πλάτων. «Τι είναι αληθινό;» ανταπαντά ο Σωκράτης. «-Τ’ είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ’ ανάμεσό τους;» αναρωτιέται ο ποιητής Σεφέρης στην «Ελένη» του. «Άνθρωπο ζητώ», διαλαλεί στην Αγορά ο Διογένης κρατώντας ένα φανάρι. Φευ «λίγοι άνθρωποι αλλά μεγάλο πλήθος λουομένων» κατά τον κυνικό φιλόσοφο. Λένε ορισμένοι, πως και έξω από την Χρυσή Αυγή υπάρχουν πατριώτες. Πως οι Έλληνες Εθνικιστές δεν μονοπωλούν την αγάπη για την Πατρίδα. Υπάρχουν αναμφίβολα Έλληνες οι οποίοι δακρύζουν για την Ελλάδα, με την ίδια πάνω-κάτω συγκίνηση που τους προκαλεί ένας πληγωμένος σκύλος. Ποιο αποτέλεσμα έχει αυτή η αγάπη που είναι στην όψη σαν λιβανέζικο σιροπιαστό, όμως στον πάτο του ταψιού καμμένη περιμένει η γεύση της υποδούλωσης;

Από δυο μεριές εκπαιδεύτηκαν οι Έλληνες πως δεν μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους, κι έχουν ανάγκη υποβολέων: από την μια, από τους προπαγανδιστές του ξένου παράγοντα, των Βρυξελλών, του ευρώ και της προγραμματισμένης καταστροφής της χώρας, όπως αποκαλύψαμε με σχετικό έγγραφο του Αμερικανικού Κογκρέσου. Και από την άλλη, από επίδοξους διερμηνείς «σωτήρων» που αναμένουν να διακτινιστούν στην Πόλη, για να μην μπει στον κόπο ο λαός να σταθεί στα πόδια του, αλλά να σωθεί δια της καταπόσεως φραπέδων. Τραγική η εθελοδουλία και στις δυο πλευρές.

Πράγμα το οποίον έχασε προ πολλού πάσαν ηθικήν αξίαν, μόνον διά χρημάτων είναι κτητόν…”, γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στους «Χαλασοχώρηδες». Οι φανφάρες, οι σουλτανικές διαταγές, τα εξωτερικά σύμβολα χωρίς πνευματικό υπόβαθρο, και η υποκρισία ως αρετή, κρύβουν την ένδεια του περιεχομένου. Μένει έτσι να κυριαρχεί η ελλαδεμπορία, η χριστιανεμπορία, και οι λοιπές εμπορίες ιδεών, πόνου και αισθημάτων. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αύριο; Σε μια εποχή που φέρνει κύμματα ανακατατάξεων, ο αγώνας είναι ανοιχτός για όσους θέλουν να αψηφήσουν την διχόνοια της Σκοτεινής Εποχής.

Η Ελλάδα θα βγει από την στενωπό, όχι επειδή θα ξεπληρώσει ο λαός τα χρέη τα οποία συνήψαν οι μεταπολιτευτικοί πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες, αλλά επειδή η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να ζήσει, ματωμένη αλλά όρθια, όπως τα αγόρια και τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής του Ασπροπύργου. Γιατί η επιθυμία αυτού που έρχεται, θα διδάξει στον λαό να μην ζητά «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» για να τον εξαφανίσει, μα να θέλει να γίνει ο ίδιος καλύτερος για να τον ξεπεράσει. Για να μπορέσεις όμως, αναγνώστη, να ξαναγράψεις το παραμύθι, πρέπει να το έχεις γράψει μόνος σου, και να γνωρίζεις τα σουσούμια του. Απέναντι σε μιαν αντίσταση, που προχωρά μουδιασμένη, εξελίσσεται στοχευμένα η σκυταλοδρομία των πολιτικάντηδων.

Την εβδομάδα αυτή οι εθνοπατέρες – πλην Χρυσής Αυγής- αποφάσισαν να γίνουν οι ψηφοφορίες για την εκλογή Προεδρείου στην βουλή, ονομαστικές, αντί για μυστικές. Μετά την διαρροή το 2015, δεκάδων βουλευτών τους οι οποίοι στήριξαν την υποψηφιότητα του βουλευτή Κερκύρας της Χρυσής Αυγής, Αϊβατίδη, για την θέση αντιπροέδρου, απεφάσισαν να καταργήσουν και τυπικά το δικαίωμα στην γνώμη. Τι άλλο περιμένει να δει κανείς για να αντιληφθεί το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν τον κοινοβουλευτισμό οι ίδιοι οι βουλευτές; Εάν «διαφάνεια» σημαίνει κατάργηση της μυστικότητας της ψήφου, δεν σημαίνει και κατάργηση των εκλογών, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;

Ο λόγος για τον οποίον τα κόμματα συμφώνησαν να αποτρέπουν διαφοροποιήσεις είναι για να απαγορεύσουν την ψήφο στην Χρυσή Αυγή, την οποία αποκλείουν από το δικαίωμα να εκλέγει αντιπρόεδρο αν και ο λαός την ανέδειξε σε τρίτο κόμμα του Κοινοβουλίου. Ακόμη πιο σημαντικά, η μεθόδευση αυτή, μας αποκαλύπτει τον σχεδιασμό του κόμματος των πολιτικών κομμάτων για το μέλλον. Καταργώντας την «Αξιωματική Αντιπολίτευση» και ονομάζοντας τα κόμματα ως πρώτο, δεύτερο, κ.λ.π., κατά το «γονέας Α-γονέας Β», ομολογούν ότι στην επόμενη βουλή, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα συγκυβερνήσουν.

Στην περίπτωση αυτή, το δεύτερο κόμμα, θα είναι το τύποις αντιπολιτευόμενο, με τα σχετικά θεσμικά προνόμια, ώστε να μην ονομαστεί Αξιωματική Αντιπολίτευση η Χρυσή Αυγή, και Αρχηγός της, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για διαστροφή του Πολιτεύματος. Πόσο όμως πλανώνται οι διώκτες των Εθνικιστών! Ας τους θυμίσουμε, λοιπόν, την ρήση του Φωκυλίδου του Μιλησίου: «Λαώ μη πίστευε. Πολύτροπος έστιν όμιλος. Λαός τοι και ύδωρ και πυρ ακατάσχετα πάντα». Τίποτε και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει μιαν ιδέα όταν έχει έρθει η ώρα της, τίποτε δεν μπορεί να εμποδίσει τους Έλληνες Εθνικιστές. Δειλοί, ανήμποροι, συμβιβασμένοι και πουλημένοι, δεν μπορείτε να μας κρύψετε τον ήλιο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 206)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Σφυρί και Φωτιά

Σφυρί και Φωτιά

Είμαστ ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι.
κ’ οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κ’ οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων.
δουλεύτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά,
και τα καλά του ξανανθίστε και τα κρίματα,
χτυπώντας τον, με το σφυρί και με τ’ αμμόνι.

(Κωστής Παλαμάς)

Πριν λίγες μέρες, σε μιαν γειτονιά της Δυτικής Αθήνας, τέσσερεις Έλληνες δέχθηκαν άνανδρη επίθεση μέσα στα γραφεία του πολιτικού κόμματος που υποστηρίζουν. Οι πολλαπλάσιοι εισβολείς, ντυμένοι με στολές της Ελληνικής Αστυνομίας, τους έσπασαν χέρια και κεφάλια με σφυριά. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που κυβερνιέται από το χρήμα που θησαυρίζεται ή σπαταλιέται, άχρωμο, άοσμο και θορυβώδες, σε έναν κόσμο που τρέχει αφιονισμένος στον χαμό του, εκείνοι αποφάσισαν να είναι, γιατί τολμούν να θέλουν να είναι Έλληνες.

Λίγο πιο δυτικά, μερικές εκατοντάδες Εθνικιστών διαδήλωσαν ενάντια στον νόμο που δίνει ιταλική ιθαγένεια στους εισβολείς της πατρίδας τους. Η ιταλική Αστυνομία έριξε νερό και δακρυγόνα για να τους διαλύσει, επιτέθηκε με κλομπ και τους άνοιξε τα κεφάλια. Μια δράκα ανθρώπων, μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων, αρνούμενοι να υποκύψουν στον δρομολογημένο αφανισμό τους. Λένε κάποιοι κιοτήδες, υπερασπιστές της λογικής της ήττας, πως οι Εθνικιστές πρέπει να μαλακώσουν. Θα μαλακώσουν άραγε, χτυπώντας τους με σφυριά; Λένε πως πρέπει να ρίξουν νερό στο κρασί τους. Στο κρασί της αγάπης για την Πατρίδα, να αφήσουν να αναμειχθεί το μίσος των Καπιταλιστών και των Μαρξιστών για τον Έλληνα.

Με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια οι Χρυσαυγίτες του Ασπροπύργου δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω μπροστά στους τρομοκράτες δολοφόνους που δεν καταλαβαίνουν πως οι φυλακίσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις, οι ρουφιάνοι και οι προδότες, δεν λυγίζουν τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Αδύνατο να καταλάβουν πώς είναι να περιφρονείς την άρρωστη ηθικολογία μιας κάλπικης αγάπης για τον άνθρωπο, που αποκαλεί ανθρωπισμό το δουλεμπόριο, και στο όνομα του αντιρατσισμού προστατεύει τους εμπόρους ναρκωτικών που σκοτώνουν τα Ελληνόπουλα.

Παράλογη και άδικη ήταν και η δολοφονία του 11χρονου Μάριου στο Μενίδι, μερικές μέρες πριν. Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι αντιδράσεις Ελλήνων από άλλες περιοχές της χώρας οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με παρόμοιες καταστάσεις, έστω και αν δεν είναι τόσο ακραία δραματικές. Αν δούμε την πραγματικότητα όπως είναι, όμως, αν διαλέξουμε ποιες μάχες θα δώσουμε, και πώς, γιατί το είπαμε, ζούμε χρόνια πολέμου, σε μια χάλκινη κατά Ησίοδο εποχή, θα ανακαλύψουμε πως περπατάμε με γοργό βήμα σε εποχές ωμής βαρβαρότητας. Εποχές ζωής και θανάτου. Επιβίωσης ή εξαφάνισης.

Είναι άραγε αργά για να ανακαλύψεις ότι στην ταράτσα του σχολείου του παιδιού σου βρίσκονται κάπου χίλιες σφαίρες, τις οποίες δεν άκουσες ποτέ να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι σου; Είναι αργά να ανακαλύψεις ότι εγκληματούν οι μετανάστες που χρησιμοποιείς στα κτήματά σου για να πεισμώσεις τον Έλληνα υπάλληλο, για το γινάτι; Αν δεν μεταμελήθηκαν από τα βασανιστήρια οι αγωνιστές του Ασπροπύργου, είναι γιατί κανείς δεν τους πλήρωσε για να είναι Έλληνες και να ομολογούν την αγάπη της Πατρίδας. Έκαναν λάθος εκείνοι που επιτέθηκαν οπλισμένοι μίσος, οι πληρωμένοι δολοφόνοι, οι διακινητές των μεταναστών, οι δουλέμποροι, οι έμποροι των ναρκωτικών, με βαποράκια τους και θύματά τους, τους μετανάστες, τους Ρομά, τους Μπαλαμούς, όσους πρόθυμα αφήνονται στην εξαφάνισή τους μέσα στον σιδερένιο χυλό της Νέας Τάξης.

Αξίζει λοιπόν να αντιστέκεσαι; Είναι μήπως αργά όταν αφήνεις να ανθούν οι Εφιάλτες, ανοίγεις Κερκόπορτες, αντικαθιστάς την αγάπη της Πατρίδας με το μίσος ενάντια στον Έλληνα; Το δέντρο του Γένους μας θα βγάλει πάλι Λεωνίδες και Παλαιολόγους. Αυτό το ξέρουν οι εχθροί του. Πρέπει όμως κι εμείς να μάθουμε από αυτούς που αντανακλαστικά κατηγορούμε, αυτό που ενστικτωδώς αισθανόμαστε ότι μας απειλεί, όμως εμείς δεν είμαστε αρκετά δυνατοί για να του επιβληθούμε. Οι Σκοτεινοί της Ιστορίας φταίνε για πολλά. Φταίμε κι εμείς όταν δεν τολμούμε να δεχθούμε ποιος είναι ο δρόμος, δύσκολος δρόμος, μέσα από τα δικά μας σκοτάδια, προς το Φως.

Απορρίψαμε, αλλά δεν μάθαμε από αυτούς που είναι αληθινά ρατσιστές, που δεν αφομοιώνονται, και προστατεύουν με κάθε μέσο τις ράτσες τους. Αυτούς που φτιάχνουν μέσα στις αχανείς πολιτείες, δική τους κοινοτική οργάνωση, κιμπούτς, καταυλισμούς, δομές αλληλοβοήθειας, χαράσσοντας πορεία με μπούσουλα την απόφασή τους να διασφαλίσουν την ταυτότητά τους μέσα στον χρόνο. Κάνουν καλά και δεν αφομοιώνονται, οι Σκοτεινοί της Ιστορίας. Κάνουν καλά αυτοί που φτιάχνουν νησίδες για τις φάρες τους μέσα στον σκοτεινό ωκεανό της κόλασης που απειλεί να καταπιεί την Φύση. Γιατί «ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας».

Ίσως γιατί η φωτιά της αγάπης μας, είναι αυτή που θα λιώσει τα σφυριά του μίσους τους. Ίσως αυτός ο κόσμος δεν είναι χάλκινος για το τίποτα, μα για να μάθουμε, να σκάψουμε πάνω σε αυτόν την νέα Χρυσή Εποχή μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 205)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑