Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΛΛΑΔΑ

Σημαίες για κλάματα

IMG_20170629_132008

Το ανθελληνικo μiσος και η προσβολή των Εθνικών συμβόλων, συναντιέται καθημερινά σε διάφορα μέρη της Πατρίδας μας. Ως Χρυσή Αυγή έχουμε κάνει χιλιάδες παρεμβάσεις σε όλη την χώρα, αντικαθιστώντας χιλιάδες Ελληνικές σημαίες σε δημόσια κτήρια, λιμάνια, και γενικά δημόσιους χώρους, δεν περιμέναμε όμως να συναντήσουμε αυτή την κατάντια και σε αθλητικούς χώρους. Έτσι λοιπόν στο δ.μ. Πελοπίου Αρχαίας Ολυμπίας, φτάνοντας στο γήπεδο της περιοχής, συναντάς την συγκεκριμένη εικόνα, Ελληνικές σημαίες ρετάλια! Αλλά θα μου πεις τώρα, θα ασχοληθεί ο δήμαρχος της Ολυμπίας με το τι κάνουν οι σημαίες που είναι αναρτημένες σε διάφορα σημεία του δήμου; Αυτός μόνο από παράνομες χωματερές γνωρίζει και έχει καταδικαστεί, όμως στο Πελόπιο δεν υπάρχει πρόεδρος; Τοπικό Συμβούλιο; Δεν υπάρχει ο πρόεδρος της τοπικής ομάδας για να φροντίσουν να αντικαταστήσουν τις συγκεκριμένες σημαίες;

Ένα συναίσθημα μου δημιουργείται όταν βλέπω αυτή την κατάντια, όπως ρετάλια κατάντησαν την Ελληνική  σημαία, άλλα τόσα ρετάλια είναι το όνειρά τους και το μέλλον τους.

Ας γνωρίζουν πως η Χρυσή Αυγή βρίσκεται από την ψηλότερη κορφή, μέχρι τον τελευταίο κόκκο άμμου της ακτογραμμής της Ηλείας, από τον μικρότερο οικισμό, μέχρι την μεγαλύτερη πόλη του νομού. Γνωρίζουμε σπιθαμή προς σπιθαμή τα προβλήματα του τελευταίου νομού της Ευρώπης, έτσι όπως τον καταντήσατε εσείς, όλοι οι πολιτικάντηδες εδώ και τόσα χρόνια.

ΝΙΚΟΣ ΚΡΕΣΠΗΣ

(φ.208)

Πολιτικοί και αέναο χρέος

 

3

Από την γένεση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, οι Μεγάλες Δυνάμεις επεδίωξαν να μείνει η Ελλάδα μικρή και φτωχή, ανάχωμα σε μια αναζωπύρωση των εξ Ανατολών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών, ώστε να μην μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τον έλεγχό τους και για να την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν στην προώθηση των συμφερόντων τους. Πρόθυμους συνεργάτες βρήκαν στην επιδίωξή τους αυτή Έλληνες πολιτικούς οι οποίοι υπέγραψαν σειρά δανείων ώστε να κρατούν τους μέχρι πρότινος αγωνιστές σε καταστολή και να διαμοιράζουν τα προνόμια της εξουσίας.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τους πολιτικάντηδες της εποχής του στους διαχρονικά επίκαιρους «Χαλασοχώρηδες»:

“Ήτο βέβαιος ότι εκλεγόμενος βουλευτής, θα ωφελείτο είκοσι πέντε ή τριάντα χιλιάδας το ολιγώτερον. Α! ήτο πολύ «κουλοπετσωμένος». Εν πρώτοις, όταν επρόκειτο να διορίσει υπάλληλον, θα του έλεγε «μ’ δίνεις τα μισά;», πριν αποφασίσει να δώσει μπιλιέτο. Νέτα σκέτα, «σίγουρες δουλειές». Και αν κανείς κακομοίρης ετύγχανε να του χρεωστεί από παλαιόν καιρόν τίποτε ψωροδραχμές, θα τον διώριζεν, εξαναγκάζων αυτόν να υπογράψει εκ προκαταβολής πολλών μηνών αποδείξεις διά τους μισθούς του, με χρονολογίας ημερών μήπω ανατειλασών μέχρις υπερεξοφλήσεως.

Αλλ’ αυτά ήσαν δευτερεύοντα και ανάξια λόγου. Ό,τι απετέλει την δύναμιν του Αλικιάδου ήτο ο πόθος, υφ’ ου εφλέγετο, να φανεί χρήσιμος εις την εκτέλεσιν δημοσίων έργων της επαρχίας. Εν πρώτοις, υπήρχεν η εθνική οδός, η προκηρυσσομένη εκάστοτε ως μέλλουσα να κατασκευασθεί παρά την πρωτεύουσαν της επαρχίας πόλιν. Εκείθεν, αν εξελέγετο βουλευτής, θα είχε την μερίδα του λέοντος. Από τώρα είχεν αρχίσει να συνεταιρίζεται κρυφά με τους εργολάβους. Κατά την πρώτην βουλευτείαν του ολόκληρον δάσος το είχε κάμει ιδικόν του, δικαιώματι κατακτήσεως. Με τον έφορον, τον οποίον είχε φέρει εις την επαρχίαν του, είχε προεξηγηθεί σαφέστατα:«θα σε διορίσω, αλλά φόρον δεν θα βεβαιώσεις από την ξύλευσιν του δάσους.

Έπειτα ήτο ο λιμήν, ο λιμήν της βορειοανατολικής πόλεως. Α! αυτός ο λιμήν είχεν όλους τους μυθολογικούς χαρακτήρας, ούς ηδύνατό τις να επιθυμήσει διά μεγάλην επιχείρησιν. Ωμοίαζε με το παλάτι των Σαράντα Δράκων ή με το Κάστρο της Ωριάς. Εις κάθε νέας εκλογάς επροκηρύσσετο η εργολαβία εις κάθε διάλειμμα μεταξύ δύο εκλογών η εργολαβία εγκατελείπετο. Ερρίπτοντο ακριβώς τόσαι πέτραι προς μόλωσιν της θαλάσσης κατά τας παραμονάς εκάστης εκλογής, όσαι, αν υπελογίζετο ότι θα είχομεν βουλευτικάς εκλογάς κατά παν έτος, θα ήρκουν όπως, μετά τρεις αιώνας, μετά πέντε αιώνας το πολύ, συντελεσθεί το έργον. Αλλά την φοράν ταύτην ο Αλικιάδης είχεν απόφασιν «αμέτ Μουαμέτ», να βάλει τη δουλειά εμπρός. Α! δεν τον εγελούσαν αυτόν με το σήμερα και με το αύριο οι εργολάβοι. Ήθελεν εκ παντός τρόπου να φανεί χρήσιμος εις την επαρχίαν του”.

21

Με αυτούς πορεύθηκε κοντά 200 χρόνια το ελλαδικό κράτος, με τους πολιτικάντηδες να τρώνε τις σάρκες του, εκμαυλίζοντας τους πολίτες, και , βεβαίως συνάπτοντας δάνεια. Οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές.

Από το 1879 έως το 1893 η Ελλάδα συνήψε 9 δάνεια από το εξωτερικό κυρίως από τους Ρόθτσιλντ αλλά και από την National Βank Fur Deutschland.

Η Ελλάδα παραχωρούσε κατά καιρούς στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο  τα μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιόχαρτων, σιγαρόχαρτου, και Ναξίας σμύριδος, καθώς και τους δασμούς των τελωνείων Λαυρίου, Πατρών, Βόλου και Κέρκυρας.

Στους ξένους «θεσμούς» της εποχής παραδόθηκε επίσης και η εποπτεία των δημοσίων υπηρεσιών που ήταν αρμόδιες για την είσπραξη των εκχωρηθέντων εσόδων! Έτσι οι προσλήψεις, οι απολύσεις, οι μεταθέσεις και οι προαγωγές των υπαλλήλων αυτών των υπηρεσιών εξαρτώντο από την έγκριση του ΔΟΕ.

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος κράτησε ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το γραφείο του στην Αθήνα έκλεισε μόλις το 1978, αλλά όπως όλοι γνωρίζουμε, επανήλθε δριμύτερος στην Μπανανία της ανατολικής Μεσογείου.

Τα λεγόμενα «δάνεια της ανεξαρτησίας», όπως ονομάστηκαν αυτά που πήρε τότε η επαναστατημένη Ελλάδα από την Αγγλία, το ένα ονομαστικής αξίας 800.000 λιρών, και το άλλο, ονομαστικής αξίας 2.000.000 λιρών, στάθηκαν η απαρχή της οικονομικής υποτέλειας της Ελλάδας στους ξένους. Συνήφθησαν  με όρους τοκογλυφικούς, και σπαταλήθηκαν σχεδόν ολόκληρα όχι στον αγώνα ενάντια στον Τούρκο δυνάστη, αλλά στον εμφύλιο πόλεμο.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Ανδρέας Ανδρεάδης  στην «Ιστορία των Εθνικών Δανείων υπό Ανδρ. Μιχ. Ανδρεάδου, Υφηγητού της Πολιτικής Οικονομίας και Δημοσιολογίας εν τω Εθν. Πανεπιστημίω, Διδάκτορος του Δικαίου. Διδάκτορος των Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών, Laurιat της εν Παρισίοις Νομικής Σχολής, Τυπογραφείον Εστίας, 1904».

«Η κερδοσκοπική περίοδος, ήτις ήρξατο αναπτυσσομένη μεσούντος του 1823 (…) ιδιάζον χαρακτηριστικόν έχει την ακράτητον ροπήν προς δάνεια ξένων κρατών, και δη κρατών μη επισήμως ανεγνωρισμένων, οία ήσαν λ.χ. τότε η Βραζιλία, η Χιλή, η Κολομβία κτλ. Δάνειον λοιπόν συναπτόμενον υπό λαού, ου τα κατορθώματα ελάμπρυνε και απαράμιλλος προπατορική αίγλη, δεν ήτο δυνατόν η να στεφθή υπό πλήρους επιτυχίας (…). Ως εγγύησις εδίδοντο διά μεν την πληρωμήν των τόκων πάντα τα δημόσια έσοδα, διά δε την πληρωμήν του κεφαλαίου πάντα τα εθνικά κτήματα. (…) Την απαισίαν ταύτην χρήσιν των Αγγλικών χρημάτων μαρτυρούσι πάντες σχεδόν οι ιστορικοί (37), περιγράφει δε μετά πλείστων λεπτομερειών και προφανούς χαιρεκακίας ο Finlay, όστις κατηγορεί τα μέλη του εκτελεστικού ως εξοδεύσαντα τα χρήματα μετ’ ατιμίας και αφροσύνης, τους κυριοτέρους οπλαρχηγούς ως δωροδοκουμένους όπως επιτεθώσι κατά των συμπατριωτών αυτών, και τα μέλη του νομοθετικού ως καταναλώσαντα ουχί μικρά ποσά εν συντροφία πολυαρίθμων πολιτικών οπαδών, πομπωδώς ονομαζομένων δημοσίων υπαλλήλων».

Αυτή η πικρή ιστορία του νεώτερου ελλαδικού κράτους θα επαναλαμβάνεται όσο θα διοικείται από πολιτικάντηδες που πλιατσικολογούν, και πίνουν το αίμα των Ελλήνων, με την συνενοχή βεβαίως της μεγάλης πλειοψηφίας που παραμένουν προσκυνημένοι και ραγιάδες.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(φ.208)

 

 

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για τα αποτελέσματα του Eurogroup

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για τα αποτελέσματα του Eurogroup

Η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου απεδείχθη για μια ακόμη φορά ότι λέει ψέματα στον Ελληνικό Λαό.

Καμία ελάφρυνση χρέους και επιπλέον η δουλεία των τόκων θα συνεχίζεται έως το 2060 εις βάρος του Ελληνικού Λαού.

Μόνη Εθνική λύση η έξοδος από τα Μνημόνια και η καταγγελία του παράνομου χρέους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

13310584_1602833963362312_6358919857200788507_n

ΥΓΕΙΑ: ΦΑΡΜΑΚΟ ή ΦΑΡΜΑΚΙ;

Χωρίς τίτλο

Ακούμε ότι συνεχώς μειώνονται οι τιμές των φαρμάκων, και αυτό χαροποιεί τους ασφαλισμένους. Είναι προς όφελός τους όμως; Μέγα λάθος! Όφελος έχουν μόνο οι πολυεθνικές και οι τσέπες των επιτήδειων που κυβερνούν.
Η μείωση των τιμών των φαρμάκων έχει φτάσει το 75% τα τελευταία δυο χρόνια. Οι ασθενής όμως, όταν φτάνει στο φαρμακείο με την συνταγή του,
πληρώνει ο ίδιος την διαφορά της τιμής για το φάρμακό του, συν το 1 ευρώ για κάθε συνταγή. Η μεγάλη απάτη απέναντι στους ασφαλισμένους είναι ότι δεν χρεώνονται μόνο το 10% ή 25% της συμμετοχής, αλλά και την διαφορά στην τιμή του κρατικού με το
ασφαλιστικό τιμολόγιο. Αυτή η διαφορά αρχικά δημιουργήθηκε για να πληρώνει όποιος δεν θέλει να πάρει γενόσημο φάρμακο, αλλά το ακριβότερο πρωτότυπο, την διαφορά τους.
Τώρα που τα Ελληνικά γενόσημα είναι ισάξιας ή και καλύτερης ποιότητας από τα πρωτότυπα που φτιάχνονται σε εργοστάσιο τριτοκοσμικών χωρών, ακόμα και για τα γενόσημα υπάρχει επιπλέον κόστος (έστω και μικρότερο) για τον ασφαλισμένο. Με
αποτέλεσμα τα Ελληνικά γενόσημα να μην είναι ελκυστικά. Μάλιστα, δεν έχει ληφθεί μέριμνα υπέρ της προώθησης με οικονομικό όφελος των εγχώριων γενόσημων σκευασμάτων, και έτσι, εάν δεν θέλει να πληρώσει μεγάλη διαφορά τιμής, μπορεί κάλλιστα να αγοράσει γενόσημα αμφιβόλου προελεύσεως και αποτελεσματικότητας από
τριτοκοσμικές χώρες, που όμως το κράτος προωθεί για δικό του σκοτεινό όφελος. Ή μπορεί να παρακάμψει τον ιατρό και να πάρει τα φάρμακά του χωρίς ιατρική συνταγή (γεγονός που μόνο στην Ελλάδα γίνεται) αφού και με συνταγή να τα πάρει δεν έχει οικονομικό όφελος! Πράγματι το κράτος δίνει λύσεις!… Τι σημαίνουν όμως αυτές οι «λύσεις» για την ασφάλεια και την υγεία του πολίτη; Ο ασθενής δεν πάει στον ιατρό! Όσο για την τακτική αγωγή που λαμβάνει ή την διακόπτει γιατί αδυνατεί να πληρώσει ιατρό και φάρμακα ή αγοράζει το πιο φθηνό σκεύασμα που κάνει υποτίθεται την ίδια δουλειά. Αυτές οι τακτικές το μόνο που αποφέρουν είναι λιγότερους ασφαλισμένους για το κράτος. Ούτε ιατρούς αμοίβει, ούτε αγωγή καλύπτει.
Ο κίνδυνος για την υγεία και την ζωή των πολιτών είναι πολύ μεγάλος.
Τα αποτελέσματα αυτής της επικίνδυνης κατάστασης θα τα δούμε δυστυχώς πολύ σύντομα με την αυξανόμενη νοσηρότητα και θνησιμότητα που σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα θα οδηγούν στην μείωση του Ελληνογενούς πληθυσμού.
ΑΘΗΝΑ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ
Ειδικός Γενικός Ιατρός

(φ.196)

ΕΚΛΟΓΕΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
ΑΘΗΝΩΝ 2017
ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΣΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΜΑΣ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛ:6974113098

Σαρακοστή – Το νόημα της νηστείας

Σαρακοστή - Το νόημα της νηστείας

 

Αρχίζει σήμερα η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία διαρκεί από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου. Ονομάζεται «Μεγάλη» όχι λόγω της μεγάλης της διάρκειας, αλλά για να τονιστεί η σημασία της στην προετοιμασία μας για την Μεγάλη Εβδομάδα και τη συμμετοχή μας στα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ένα πνευματικό ταξίδι με προορισμό την «εορτή των εορτών», την Λαμπρή. Αρχικά, το νόημά της εκτός από αυτήν την πνευματική εγρήγορση, ήταν ταυτισμένο με την προετοιμασία των κατηχουμένων για το βάπτισμά τους κατά τη νύκτα του Μ. Σαββάτου, στην πασχαλινή Θεία Λειτουργία.

Η λέξη νηστεία προέρχεται από το αρνητικό «νη» και το «εσθίω» και σημαίνει απέχω από την τροφή. Όταν νηστεύουμε όμως, δεν σημαίνει μόνο ότι απέχουμε από κάποιες τροφές. Το σημαντικότερο μέρος της νηστείας είναι το πνευματικό. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Mην περιορίζεις όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι μόνο να μην κάνεις τίποτε άδικο. Να λύνεις κάθε δεσμό αδικίας. Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά πού σου χρωστάει. Κρέας δεν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Μολονότι εγκρατεύεσαι στο κρασί δεν εγκρατεύεσαι στις κακολογίες».

Στόχος μας είναι να βελτιωθούμε ως άνθρωποι, να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη, να ενισχυθούμε στον αγώνα για την απόκτηση της αρετής. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η τήρηση της νηστείας στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από την ασυδοσία, τον καταναλωτισμό, την γαστριμαργία, την φιληδονία, πάθη που αποχαυνώνουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Φυσικά η λήψη τροφής δεν είναι αμαρτία. Πρόκειται για εκούσια στέρηση που απαιτεί ψυχικό σθένος, ισχυρή θέληση και αγωνιστική διάθεση. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί με επιστημονικές μελέτες, ότι η νηστεία με τρόπο που περιλαμβάνει βασικά στοιχεία της ελληνικής μεσογειακής διατροφής, μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα υγείας. Όμως η Εκκλησία δίνει στη νηστεία θεολογικό νόημα. Δεν πρόκειται μόνο για την υγεία του σώματος αλλά κυρίως για την υγεία της ψυχής.

Η νηστεία, για τους ορθόδοξους χριστιανούς, μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και την αμαρτία. Η αληθινή νηστεία συνοδεύεται από την αγάπη για τους συνανθρώπους μας και την ελεημοσύνη. Η διατροφή μας γίνεται πιο απλή και τα χρήματα που εξοικονομούμε τα προσφέρουμε στους φτωχούς. Η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής είναι περίοδος μετανοίας και πνευματικού αγώνα. Καταβάλλεται μια προσπάθεια να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας περισσότερο πνευματικά και όχι εγωιστικά. Είναι περίοδος περισυλλογής, αυτοσυγκέντρωσης και αυτοελέγχου. Είναι μια πορεία, ένας τρόπος που οδηγεί στην αυτοπειθαρχία και, με την βοήθεια της προσευχής, σε ψυχική αφύπνιση. Όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας προσπαθούν να μας εντάξουν σ’ αυτό το κλίμα της μετάνοιας και του πνευματικού αγώνα.

Ταυτόχρονα είναι περίοδος «χαρμολύπης» όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας. «Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και την δική μας προσπάθεια μια πνευματική άνοιξη», όπως λέει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια ευκαιρία εσωτερικής αναζήτησης, εμβάθυνσης και αλλαγής. Για να αλλάξουμε τις εξωτερικές συνθήκες, για να πετύχουμε το καλύτερο για τους γύρω μας και την πατρίδα μας, πρέπει η αλλαγή να ξεκινήσει από μέσα μας. Μεταμορφώνοντας κανείς τον εαυτό του προς το καλύτερο, μπορεί να ξεκινήσει για να αλλάξει τον κόσμο.

Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, και εμείς σωματικά και πνευματικά, ώστε να υποδεχτούμε την Ανάσταση του Χριστού. «Νηστεύσωμεν νηστεία δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω, αληθής νηστεία, η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας. Η τούτων ένδεια, νηστεία εστίν αληθής και ευπρόσδεκτος».

Ιουστίνη Μ.

(φ. 86)

 

Οσία Φιλοθέη (†19 Φεβρουαρίου 1589)-Η Κυρά των Αθηνών

filothei-gif

Απολυτίκιον

Οσίων την έλλαμψιν, εισδεδεγμένη σεμνή, την πόλιν εφαίδρυνας, των Αθηναίων τη ση, ασκήσει και χάριτι, συ γαρ εν ευποιίαις, διαλάμπουσα Μήτερ, ήθλησας δι’ αγάπην, ευσεβώς του πλησί- ον διό σε, ω Φιλοθέη, Χριστός εδόξασε.

Ανάμεσα στο πλήθος των νεομαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της πίστης και της λευτεριάς, ξεχωριστή θέση κατέχει η «Κυρά των Αθηνών», η γνωστή σε όλους, αγία Φιλοθέη. Γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα στα 1522 και ανήκε στην επιφανή οικογένεια των Μπενιζέλων. Ο πατέρας της, Άγγελος, που ήταν λόγιος και προύχοντας, και η μητέρα της, Συρίγα Παλαιολογίνα, την απέκτησαν μετά από πολλή προσευχή, αφού για χρόνια δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Μεγάλωναν την μικρή Ρηγούλα (το κοσμικό της όνομα ήταν Παρασκευή), με πολλή αγάπη, προσφέροντάς της την καλύτερη δυνατή μόρφωση, αλλά και πίστη. Προκειμένου να την γλιτώσουν από τα χέρια των τούρκων, που έπαιρναν τα νεαρά κορίτσια στα χαρέμια τους, την πάντρεψαν χωρίς την θέλησή της στα 14 χρόνια της, με έναν πολύ μεγαλύτερό της άρχοντα, ο οποίος της φερόταν βάναυσα. Η αγία, που εξαρχής ήθελε να γίνει μοναχή, υπέμενε προσευχόμενη για τρία χρόνια, μέχρι τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της. Ήταν 17 ετών, όμορφη και πλούσια, και πολλοί νέοι την ζήτησαν σε γάμο. Εκείνη, όμως, αφιερώθηκε σε αγαθοεργίες, προσπαθώντας να απαλύνει τον πόνο των σκλαβωμένων Ελλήνων. Μετά τον θάνατο των γονέων της, και έπειτα από όραμα, έχτισε ναό και μονή προς τιμήν του αποστόλου Ανδρέα. (Το εκκλησάκι σώζεται μέχρι σήμερα στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών). Εκάρη μοναχή με το όνομα Φιλοθέη και την ακολούθησαν οι υπηρέτριές της, καθώς και πολλές νέες, με αποτέλεσμα η μονή να αριθμεί σε σύντομο χρονικό διάστημα περί τις 200 μοναχές! Παράλληλα με την πνευματική καθοδήγηση των αδελφών (εφόσον ήταν ηγουμένη) ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική και εθνική δράση, όπου αφιέρωσε όλη την πατρική και προσωπική της περιουσία. Ίδρυσε σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, ξενοδοχεία, εργαστήρια εκμάθησης υφαντικής και κεντήματος. Σ’ αυτήν έβρισκαν καταφύγιο και περίθαλψη όλοι οι κατατρεγμένοι και κυρίως οι Ελληνίδες, σκλάβες των τούρκων που πιέζονταν να αλλαξοπιστήσουν, τις οποί- ες φυγάδευε στα νησιά, ενώ ταυτόχρονα διέθετε με- γάλα ποσά για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Οι ανύπαντρες κοπέλες φοιτούσαν στα σχολεία και τα εργαστήρια, και κατόπιν προικίζονταν από την αγία, στον γάμο τους. Επιπλέον, ίδρυσε παραρτήματα και μετόχια στο Χαλάνδρι, τα Πατήσια, το Ψυχικό και την Καλογρέζα. Το Ψυχικό πήρε την ονομασία του λόγω του «ψυχικού» που έκανε η οσία, να ανοίξει ένα πηγάδι στην περιοχή, για να ξεκουράζονται οι κατάκοποι αγρότες, διότι το νερό στην Αθήνα ήταν λιγοστό. Στην αγία Φιλοθέη οφείλει το όνομά της και η περιοχή της Καλογρέζας, λόγω της μονής που είχε ιδρύσει εκεί. Το εθνικό και θρησκευτικό της έργο διαδόθηκε και πέρα από τα όρια της πατρίδας μας. Σώζεται η αλληλογραφία της με την Γερουσία της Βενετίας (1583) από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι οθωμανοί εξοργίστηκαν με την δράση της αγίας. Την συνέλαβαν και την οδήγησαν στον βοεβόδα της Αθήνας. Εκείνος έδωσε εντολή να την φυλακίσουν και να λεηλατήσουν την μονή. Όταν παρουσιάστηκε μπροστά του, τον αντιμετώπισε με γενναιότητα, ακλόνητη στην πίστη της. Αφού διαπίστωσε ότι ήταν αδύνατον να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, διέταξε να την βασανίσουν και να την θανατώσουν. Σώθηκε όμως, χάρις στην παρέμβαση των προκρίτων της Αθήνας, που έδωσαν χρήματα για να την απελευθερώσουν. Η αγία συνέχισε ακούραστη το έργο της. Οι τούρκοι όμως, αφού δεν μπορούσαν να την πλήξουν φα- νερά, λόγω της φήμης της, ενήργησαν με άλλον τρόπο. Την παραμονή της 3ης Οκτωβρίου 1588, εορτή του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, πολιούχου των Αθηνών, η αγία με κάποιες μοναχές έκαναν αγρυπνία στο μετόχι τους, τον Άγιο Ανδρέα στα Πατήσια. Εξαγριωμένοι τούρκοι εισέβαλαν στον ναό, άρπαξαν την αγία, την μαστίγωσαν και την εγκατέλειψαν μισοπεθαμένη έξω από την μονή. Έξω από τον ναό σώζεται η κολώνα, όπου η οσία δέθηκε και μαστιγώθηκε. Ο μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της, στην Καλογρέζα. Εκεί υπέκυψε στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589. Το τίμιο λείψανό της φυλάσσεται σε ασημένια λάρνακα στον Μητροπολιτικό ναό Αθηνών, ενώ το όνομά της δόθηκε στο προάστιο της Φιλοθέης το 1936, όταν βρέθηκε η κρύπτη της Αγίας στην περιοχή. Η αγία Φιλοθέη θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο και πηγή έμπνευσης για την σύγχρονη Ελληνίδα. Η καρδιά της φλεγόταν από αγάπη για τον Χριστό και την Ελλάδα σε τέτοιο βαθμό, που υπερέβη την γυναικεία φύση της και προσέφερε ένα τεράστιο έργο σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

 

agia-filothei_benizelou-home-1

Το σπίτι που μεγάλωσε η Αγία Φιλοθέη σώζεται μέχρι σήμερα στην Πλάκα και θεωρείται το παλαιότερο στην Αθήνα. Αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο δείγμα αρχοντικής κατοικίας των μεταβυζαντινών χρόνων. Ανακαινίστηκε από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών (με πρωτοβουλία του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου) και σύντομα θα λειτουργήσει ως μουσείο. Την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί ο αγιασμός των εγκαινίων.

(ΕΜΠΡΟΣ, φ.188)

 

ΙΜΙΑ Μνήμη Ηρώων και Εθνικό χρέος

 

ÂÑÁ×ÏÍÇÓÉÄÅÓ ÉÌÉÁ

Το Ελληνικό Έθνος έχει ανοικτούς λογαριασμούς με την ιστορία. Το αίμα των ηρώων είναι η ιερότερη παρακαταθήκη, φλόγα άσβεστη μέσα στους αιώνες. Ανώτερη ακόμη και από το μελάνι των σοφών και οπωσδήποτε από τις αποφάσεις καιροσκόπων πολιτικών. Εκεί, πάνω από τα καθαγιασμένα από το αίμα των Βλαχάκου, Γιαλοψού και Καραθανάση Ίμια, εκείνη την χειμωνιάτικη νύχτα τού 1996, δόθηκε ένας ιερός όρκος προς τα αδέρφια μας, ότι ο αγών εναντίον των βαρβάρων που διέκοψαν ψευτορωμιοί προδότες θα συνεχιστεί.

Άσβεστη κανδύλα η μνήμη σας αδέρφια μου. Κανείς δεν μπόρεσε να σάς βγάλει από το μυαλό μου και από το μυαλό ενός ολάκερου Έθνους, είτε συνειδητά είτε δειλά και ασυνείδητα. Διότι εκεί βρίσκεται η διαφορά των Ζωντανών Ελλήνων από τούς πεισιθάνατους ραγιάδες. Οι Ζωντανοί Έλληνες διοικούνται από το Αίμα τής Φυλής, ενώ οι πεισιθάνατοι ραγιάδες υποτάσσονται από κουρελόχαρτα και χρήμα. Όμως εγώ εκείνη την νύχτα τής 30ης προς την 31η Ιανουαρίου τού 1996 είχα την τιμή να βρίσκομαι με την στολή τού Έλληνα Στρατιώτη στην Λέσβο και γνωρίζω άριστα όλα όσα είδα με τα ορατά μάτια, μα και με εκείνα τής ψυχής μου.

Η ιστορία ξεκίνησε ένα μήνα και πλέον πίσω από το χρονικό σημείο τής τραγικής της κατάληξης. Οι δε σκοπιμότητες που εξυπηρέτησε εξυφάνθηκαν χρόνια πριν. Οι ομοιότητες με την Κυπριακή τραγωδία και ακόμη περισσότερο με την μετέπειτα ιστορία που συνέβη έξω από την Κω πολλές. Το ελληνικό στράτευμα, παρά το ενδοτικό κλίμα των πολιτικών ηγεσιών, ήταν και θα το επιβεβαιώσει αμέσως μόλις έρθει η ώρα, σε άριστη κατάσταση ηθικού και πολεμικής ετοιμότητας, απέναντι σε μια Τουρκία που υπερτερεί σε πολιτικούς, αλλά υστερεί σε στρατιωτική δομή. Όμως οι αποφάσεις παίρνονται δυστυχώς από τούς ριψάσπιδες που όταν δεν φυλακίζουν το στρατιωτικό πνεύμα, το δολοφονούν.

Το προανάκρουσμα τής στρατιωτικής συμπλοκής είχε δοθεί από την μεθοδευμένη και στημένη προσάραξη ενός τουρκικού εμπορικού πλοίου στα γαλανά νερά τού Αιγαίου μας. Η δε ενημέρωση των μυστικών στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών για την πρόθεση τής Τουρκίας να μάς αφαιρέσει εθνικό ζωτικό χώρο υπήρξε σαφής και αδιαμφισβήτητη. Ο κυβερνήτης τού τουρκικού σκάφους αρνήθηκε να δεχτεί ελληνική βοήθεια, επικαλούμενος τα τουρκικά διασωστικά μέσα.

Ευθύς αμέσως οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σε στεριά, αέρα και θάλασσα τέθηκαν σε διαρκή κατάσταση πολεμικής προπαρασκευής και ετοιμότητας. Οι κατά τόπους ναυτικές δυνάμεις σε διαρκή περιπολία. Η αεροπορία σε διαρκή επιτήρηση. Στην δε πόλη τής Μυτιλήνης, στο 98 Τάγμα Εφοδιασμού Μεταφορών Εθνοφυλακής που βρισκόμουν, οι υπηρεσίες αυξήθηκαν κατακόρυφα. Στις ατομικές σκοπιές φυλάσσαμε ανά ζεύγη. Στα φυλάκια οι τέσσερις σκοποί φυλάσσανε από κοινού, όλοι μαζί. Ουδείς κοιμόταν. Και η εντολή που είχαμε ήταν ξεκάθαρη. Τα μάτια μας δεκατέσσερα στην Σημαία, στα όπλα και την γη που μάς εμπιστεύθηκε η Πατρίδα.

Κανείς μας δεν γνώριζε τα μελανά σημεία τής ιστορίας που είχαν δρομολογήσει οι βρωμεροί πολιτικάντηδες μαζί με τούς δικούς τους εντολείς και συμμάχους και ουχί συμμάχους τής Ιερής Ελλάδος. Γνωρίζαμε για την ελληνική σημαία που είχε βάλει στα Ίμια ο δήμαρχος τής Καλύμνου μαζί με τις αρχές τού νησιού, αλλά δεν γνωρίζαμε την αθλιότητα που εξεστόμισε ο Πάγκαλος προς τον τότε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Λυμπέρη, για τον «εάν υπάρχει πρόβλημα να πούμε ότι φύσηξε αέρας και πήρε την σημαία»! Δεν γνωρίζαμε το «όχι σημαίες, όχι στρατοί» που απαίτησαν οι Αμερικανοί. Δεν γνωρίζαμε ότι οι συσκέψεις των πολιτικών γίνονταν μακριά από τον θάλαμο επιχειρήσεων τού Πενταγώνου.

Γνωρίζαμε όμως ότι οι Τούρκοι επιθυμούσαν και επιθυμούν διακαώς την νεκρανάσταση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γνωρίζαμε ότι θέλανε την απόκτηση τού ελέγχου στο Αιγαίο, ανατολικά τού 25ου μεσημβρινού. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η χώρα μας είναι ζωσμένη από έναν γεωπολιτικό χωροφύλακα, την Τουρκία, και ένα μάτσο από τεχνητά μορφώματα, για να δημιουργήσουν ασφυξία και εδαφική συρρίκνωση στην Ελλάδα. Τις διαρκείς παραβάσεις και παραβιάσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από τούς βαρβάρους. Τον γεωφυσικό πλούτο και τον γεωπολιτικό έλεγχο στον δρόμο για παγκόσμια εξουσία. Αλλά εκείνη την φρικτή νύχτα γνωρίσαμε το μοχθηρό πρόσωπο τής προδοσίας που πατάει η δολερή δίχως αίσθημα πάνω από ανθρώπινα σώματα και εθνική αξιοπρέπεια.

Οι μέρες κυλούνε μέσα στην αβεβαιότητα μα και την αδημονία. Οι έξοδοι και οι άδειες δεν υφίστανται ούτε ως έννοιες στα στρατόπεδα. Οι αγρύπνιες αυξάνονται. Οι υπερπτήσεις των αεροσκαφών πυκνώνουν. Ο Στόλος βγαίνει από τον Ναύσταθμο και εφορμά προς το Ανατολικό Αιγαίο. Το ρολόι εγγίζει τα μεσάνυχτα. Σε λίγο μπαίνουμε στις 31 Ιανουαρίου 1996. Βρίσκομαι στην υπερυψωμένη σκοπιά, δίπλα στην αποθήκη καυσίμων. Έρχεται μέσα από το σκοτάδι ο αξιωματικός υπηρεσίας, εμφανώς ταραγμένος. Κατέβα, πάμε για πόλεμο, μου λέει.

Δεν έχω ίσαμε κείνη την ημέρα νιώσει ποτέ το συναίσθημα να σε καλεί η ιστορία αιώνων να την υπερασπιστείς. Μαθαίνουμε ότι οι βρωμεροί τουρκικοί παρίες τής ανθρωπότητας έχουν δολοφονήσει τα τρία αδέρφια μας κατά την διάρκεια ελέγχου και αποτροπής τής ελεύσεως Τούρκων στη νησίδα μας. Ο κόμπος στο στομάχι, το αίμα που βράζει στις φλέβες, η συγκίνηση. Και σιμά σε όλα τούτα ο θυμός μαζί με την συναίσθηση τού ιερού καθήκοντος. Βλέπετε ξεφτίλες πολιτικάντηδες, δεν ισχύει αυτό που λέγανε κάποιοι από εσάς ότι δεν έκανε ο Στρατός τάχα ό,τι έπρεπε. Εκτός και αν εννοούσαν αυτοί ότι δεν τούς κρεμάσαμε…

Μπροστά από τούς θαλάμους τού Τάγματος ο διοικητής είναι και εκείνος συγκινημένος. «Παιδιά, έχουμε πόλεμο. Οι Τούρκοι μάς ζητούν έδαφος και μεις πρέπει να κάνουμε το χρέος μας, ακριβώς όπως κάνουμε πάντα εμείς οι Έλληνες. Δεν γνωρίζω ποτέ και πως θα ξανανταμωθούμε. Ξεκινάμε για τα προκαθορισμένα σημεία που έχουμε οριστεί να δώσουμε την μάχη μας. Ο Θεός μαζί μας.» Τούτα ήταν τα λόγια τού κυρίου διοικητή. Πήραμε τον οπλισμό μας, επιβιβαστήκαμε στα στρατιωτικά οχήματα και κινήσαμε να συναντήσουμε την ιστορία νικηφόρα, όπως νομίζαμε, όπως ήμασταν σίγουροι και όπως έπρεπε να συμβεί, ένεκα τής υπεροπλίας μας, όπως ομολογεί σε σχετικό βιβλίο του ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και πατριώτης μου Βοιωτός ναύαρχος Λυμπέρης.

Δυστυχώς όμως το μολυσμένο πολιτικό σαράκι πάτησε βέβηλα το τίμιο ελληνικό αίμα και το αέναο πολεμικό πνεύμα. Δεν πέρασαν παρά μονάχα έξι ώρες, για να υποχρεωθούμε σε ακούσια και ατιμωτική υποχώρηση, με την επιστροφή μας στον στρατώνα. Το «όχι σημαίες, όχι στρατεύματα» ψευτοσυμμάχων και προδοτών είχε τεθεί σε εφαρμογή. Και οι Βλαχάκος, Γιαλοψός και Καραθανάσης έκτοτε περιμένουν την δικαίωση τής θυσίας τους.

Ενάντια στους ξεπουλημένους των μνημονίων. Ενάντια στους Σταυρωτήδες και Αντίχριστους Νεοταξίτες. Ενάντια στους Τούρκους αναθεωρητές των διεθνών συνθηκών. Η καλύτερη αναθεώρηση είναι το ματωμένο δικαστήριο τής Τιμής. Είναι τα ιερά ελληνικά όπλα. Είναι η απελευθέρωση και τής τελευταίας σκλαβωμένης ελληνικής πατρίδος. Είναι η Μεγάλη και Αυτοκρατορική Ελλάς, με την Εντολή τού Χριστού μας, με την δική μας ενέργεια, με το χαμόγελο των ηρώων ουρανόθεν.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

(Φ.185)

 

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑