Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΕΡΕΥΝΑ

Οι καταβολές του Συναρχικού σχεδίου για την Νέα Παγκοσμιοποιημένη Τάξη

Χωρίς τίτλο

Στην τρομακτική επιστολή του προς τον Στάλιν, που εστάλη με διαμετακομιστή  τον σημαίνοντα και δραστήριο Σιωνιστή Ζαμπρούσκυ, ο Πρόεδρος  Ρούσβελτ γράφει μεταξύ άλλων:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία είναι πρόθυμες – και αυτό χωρίς καμία ηθική δέσμευση – να δώσουν απόλυτη ισοτιμία ψήφου στην ΕΣΣΔ στην μελλοντική οργάνωση του μεταπολεμικού κόσμου.

Αυτή θα είναι μέλος, όπως ο Βρετανός πρωθυπουργός τον ενημέρωσε (τον Στάλιν) από τα Άδανα, στέλνοντάς του τα προσχέδιά του – της διευθύνουσας ομάδας στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Συμβουλίου της Ασίας, τα οποία του παρέχουν όχι μόνον το δικαίωμα της εκτεταμένης διηπειρωτικής εξάπλωσης της ΕΣΣΔ, αλλά επίσης, και κυρίως, τον έπαινο των ιστορικών που της αξίζει λόγω του εξαιρετικού της αγώνα κατά του ναζισμού.

…. Και μπορείτε να διαβεβαιώσετε τον Στάλιν, αγαπητέ μου κύριε Ζαμπρούσκυ, ότι η ΕΣΣΔ θα λειτουργήσει στο Διευθυντήριο των Συμβουλίων (Ευρώπης και Ασίας) επί ίσοις όροις και με ισότιμη φωνή με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία και ότι θα αποτελέσει μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου που πρέπει να δημιουργηθεί για να επιλύσει τις υφιστάμενες διαφορές μεταξύ των διαφόρων εθνών.

….Η Γραμματεία, ωστόσο, είναι προορισμένη για την Γαλλία, με συμβουλευτική, αλλά όχι διαβουλευτική φωνή, ως ανταμοιβή για την αντίστασή της και ως τιμωρία για την προηγηθείσα αναποφασιστικότητά της.»

«Συμβούλιο της Ευρώπης», «Συμβούλιο της Ασίας», «Ανώτατο Δικαστήριο»!: Από πού «αντλεί» ο Ρούζβελτ εκφράσεις που ήσαν και ασυνήθιστες και «άρρητες» για την κοινή γνώμη της δεκαετίας του 1940, αλλά και παραμένουν άγνωστες στους περισσότερους ακόμη και σήμερα; Για να αποκριθεί κανείς σε μια τέτοια ερώτηση, θα πρέπει να προχωρήσει πίσω από τα παρασκήνια της ιστορίας και να λάβει γνώση μιας συγκεκριμένης συνωμοτικής πτυχής που είχε ως στόχο την επί γης εγκαθίδρυση και επιβολή, μέσω του συγκρητισμού όλων των πολιτικών και θρησκευτικών ιδεολογιών και κοσμοθεωρήσεων, ενός νέου και αμετάκλητου, κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικού «μοντέλου», προικισμένου με εγγενή εμμονή, γνωστού με το όνομα της οικουμενικής, της παγκόσμιας Συναρχίας. Όποιος θέλει να πραγματοποιήσει μιαν ιστορική έρευνα για τα συναρχικά ιδανικά, από την πρώτη ανάδυση της Συναρχίας έως την παρούσα κατάστασή της, μπορεί δικαιολογημένα να ανασύρει δεδομένα απ’ ευθείας από τον Μωϋσή. Διαβάζουμε στο βιβλίο του Αλεξάντρ  Σαιντ-Υβ Ντ’ Αλβέϊντρ, με τίτλο «Η αποστολή των Ιουδαίων»: «Η μορφή του πολιτεύματος, το οποίο έχει συσταθεί από τον Μωϋσή, κατ’ εντολή (του πεθερού του) Τζέθρο, αυτού που το ξεκίνησε στο όνομα του Γιαχβέ, δεν ήταν άλλη από εκείνη της Συναρχίας»

Το συναρχικό πείραμα μπορεί επίσης να επηρεάστηκε από τον ευρύ θρησκευτικό συγκρητισμό, ο οποίος προωθήθηκε περίπου 300 χρόνια αργότερα από τον βασιλιά Σολομώντα που έκτισε στην Ιερουσαλήμ, δίπλα στον λαμπρό ναό του Γιαχβέ, άλλους ναούς, αφιερωμένους στην Αστάρτη, στον Μολώχ, στον Βάαλ Χαμόν και άλλους συγχρόνους τους Θεούς (S.Hutin, «Gouvernants invisibles et sociιtιs secretes», εκδόσεις J’ai lu – σειρά «L’Aventure mystιrieuse», αριθμός A269, Παρίσι 1973).

Ένας άχρωμος σχολαστικός λόγιος ενδεχομένως να έβλεπε και στην Πολιτεία του Πλάτωνα την πρώτη ρητή θεωρία του κοινωνικού προτύπου που είναι εμπνευσμένο από το συναρχικό ιδανικό. Στην πραγματικότητα, η γέννηση της συναρχικής σκέψης ως συνειδητής πολιτικής θεωρίας, δεν συνέβη νωρίτερα από τον δέκατο έβδομο αιώνα και συνδέεται άμεσα με το όνομα του Jan Amos Komensky (1592-1670), γνωστού με το εκλατινισμένο όνομά του Comenius. Σύμφωνα με τον Comenius, οι πολιτιστικές, πολιτικές και θρησκευτικές μορφές έπρεπε να γίνουν παγκόσμιες μέσω των ακολούθων τριών διεθνών οργανισμών:

1)του Δικαστηρίου των Λογίων (ή «Συμβουλίου του Φωτός»), με έργο του τον έλεγχο του οποιουδήποτε είδους Τύπου, των βιβλιοθηκών, των μεθόδων και των προγραμμάτων της εκπαίδευσης, δηλαδή γενικότερα του Πολιτισμού.

2) του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου (ή «Ναού της Πανσοφίας»), με αποστολή του τον καθορισμό και την εφαρμογή του οικουμενισμού των θρησκειών του κόσμου, σύμφωνα με ένα πρότυπο τυπικά μασονικό.

3) του Πολιτικού Δικαστηρίου (ή «Αρείου Πάγου του Κόσμου»), με λειτουργία του να διασφαλίσει την «δικαιοσύνη και την ειρήνη μεταξύ των λαών».

Μετά τον Comenius η συναρχική σκέψη επέστρεψε «στην σκιά» για δύο σχεδόν αιώνες, στην διάρκεια των οποίων η ιδιοφυΐα των σχεδιαστών επαναστατικών ιδεολογιών εστιάστηκε και εφαρμόστηκε ειδικά για την εννοιολογική διευθέτηση του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Αυτή η συλλογική συνωμοτική ιδιοφυΐα είχε προμαντέψει ότι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός θ’ αποτελούσε το βέλτιστο εργαλείο για την οριστική νίκη της «αναδυόμενης» αστικής τάξης, καθιστώντας αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους Διαχειριστές του Κεφαλαίου, τις δομές της «θεοκρατικής» εξουσίας προηγουμένως στηριγμένης στην κοινωνική βάση της αριστοκρατίας και του κλήρου.

Στην συνέχεια, μετά τον θρίαμβο του φιλελεύθερου καπιταλισμού και ενώ ο εβραϊκός μεσσιανισμός επανεκσυγχρονίσθηκε μορφοποιούμενος σε θεωρητικά σχήματα κομμουνιστικού σοσιαλισμού, το συναρχικό έργο άνθισε και πάλι, χάρη στις σκέψεις του Σαιντ-Υβ Ντ’ Αλβέιντρ (1842-1909). Μυημένος στον καμπαλιστικό εσωτερισμό και διατηρώντας επιμελώς επαφές με Μαρτινιστές, πνευματιστές και θεοσόφους, ο Σαιντ-Υβ Ντ’ Αλβέιντρ υπεστήριξε με αναρίθμητα γραπτά την πρόταση να γεννηθεί μια Οικουμενική – Καθολική Εκκλησία που θα προέκυπτε από την συνένωση των διαφόρων θρησκειών, υπό την υψηλή έμπνευση της καμπάλα: Δηλαδή στην πραγματικότητα, μια Εκκλησία υπό τον έλεγχο του Τεκτονισμού.

Αυτή η ονειρική Οικουμενική – Καθολική Εκκλησία θα έπρεπε να συμπεριλάβει και να εγκολπωθεί τις ακόλουθες ξεχωριστές εκκλησίες:

1) Ευαγγελική Εκκλησία.

2) Μωσαϊκή Εκκλησία.

3) Βεδική Εκκλησία.

4) Προτεσταντική εκκλησία.

5) Ισλαμική Εκκλησία.

6) Βουδιστική Εκκλησία.

Ακόμη και η πολιτική οργάνωση των ανθρώπων θα πρέπει να καθοδηγείται από μία οικουμενική αντίληψη, «απορροφητική» και αφομοιωτική για τις επί μέρους πολιτικές μορφές αναλόγως με εκείνην της πλανητικής εκκλησίας. Αυτή προβλέπει τα ακόλουθα όργανα:

1) Συμβούλιο των Εθνικών Εκκλησιών, αρμόδιο σε θέματα θρησκείας, επιστήμης και γενικότερα πολιτισμού.

2) Συμβούλιο των Εθνικών Κρατών, αρμόδιο για την πολιτική και την δικαιοσύνη.

3) Συμβούλιο των Εθνικών Κοινοτήτων, υπεύθυνο για την οικονομία, την εργασία και την «πολιτική πρόοδο».

Σύγχρονος του Σαιντ-Υβ Ντ’ Αλβέιντρ ήταν ο Αβάς Πωλ Ροκά (Paul Roca / 1830-1893), εξόχως ενεργός προπαγανδιστής της ιδέας της «Οικουμενικής Εκκλησίας», στηριγμένης σε Τεκτονικές βάσεις. Ο Ροκά, περισσότερον από το έργο της καθαυτήν πνευματικής παραγωγής, αφοσιώθηκε στον προσηλυτισμό, με συγκεκριμένο στόχο του την «κατήχηση» των μελών του κλήρου, τους οποίους αποφάσισε να μετατρέψει σε πολιτικούς ταραχοποιούς, προτρέποντάς τους να συμμετάσχουν σε κοινές επιχειρησιακές και συνδικαλιστικές δραστηριότητες των απλών «λαϊκών» ανθρώπων. Ο Αβάς Κάλλιστος Μελίνζ (Calixte Melinge / 1842-1933), γνωστός με το ψευδώνυμο Δόκτωρ Άλτα (Alta), και ο Αβάς Αύγουστος Λελόν (Auguste Lelong), γνωστός με το όνομα Αύγουστος ή Ανδρέας Σιουβίλ (Auguste ή Andrι Siouville /1855-1933) ιερέας στην Επισκοπή του Παρισιού, βαθύτατα συνδεδεμένοι με τις μυστικές εταιρείες της τεκτονικής μήτρας, συνέχισαν στον εικοστό αιώνα τον ίδιο δρόμο με τον Αβά Ροκά. Η αρχή της εγκόσμιας πανταχού παρουσίας του θείου προπαρασκευάστηκε από τον Δόκτορα Alta ως ένα εννοιολογικό πλαίσιο ευρύτερης σύνδεσης με το εργατικό κίνημα. Ο Αβάς Ροκά υποστήριζε επίσης ότι, οι θρησκευτικές αρχές πρέπει να συμπορεύονται με την ιστορία και να υποβάλλονται σε διαδικασία ενημέρωσης και σταθερής αναθεώρησης, σκοπεύοντας στην γενικευμένη κοινωνική πρόοδο. Ο Σιουβίλ «αγκιστρώθηκε» σ’ αυτήν την άποψη, την οποία και παρουσίασε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο πρίγκιπας του Κόσμου Τούτου και το Προπατορικό Αμάρτημα», το 1925. Σε αυτό ισχυρίστηκε ότι, η χριστιανική εκκλησία είχε προδώσει και εγκαταλείψει τις αληθινές διδασκαλίες του Χριστού για περισσότερα από χίλια χρόνια και ως εκ τούτου επιβάλλεται η αναγέννηση της ίδιας της Εκκλησίας, μέσω της δημιουργίας ενός δημοκρατικού μυστικισμού, εμπνευσμένου ακριβώς από την σύλληψη του ενυπάρχοντος στον άνθρωπο θείου.

Η σύλληψη του δημοκρατικού μυστικισμού, τείνει να παρουσιάσει και να διαπιστεύσει στην κοινή γνώμη τον αρχέγονο Χριστιανισμό ως γονέα του Σοσιαλισμού, «εκκαθαριστή» της εκμετάλλευσης και Λυτρωτή. Επιδιώχθηκε μάλιστα να τοποθετηθεί στα θεμέλια του επερχόμενου συναρχικού κυβερνητικού συστήματος και αντιστοιχήθηκε (στην πολιτιστική περιοχή της γαλλικής γλώσσας), με την χρεία μετατόπισης του συναρχικού έργου από το επίπεδο της θεωρητικής πρότασης σε εκείνο της πολιτικής λειτουργίας. Το 1922, συγκροτήθηκε στην Γαλλία το «Συναρχικό Κίνημα της Αυτοκρατορίας» («Mouvement Synarchique d’ Empire» – MSE), μυστική οργάνωση που είχε ρητό της σκοπό την προώθηση της συναρχικής Νέας Παγκόσμιας Τάξης, με κάθε μέσον. Η «βίβλος» της οργάνωσης ήταν το «Επαναστατικό συναρχικό σύμφωνο για την γαλλική αυτοκρατορία» («Pacte synarchiste rιvolutionnaire pour l’empire franηais»). Την ίδια χρονιά ο Ελευθεροτεκτονισμός ήταν πλέον έτοιμος να δώσει το σήμα για να ξεκινήσει η νέα φάση αντιθρησκευτικής και αντιεκκλησιαστικής δραστηριότητας: «Δεν πρέπει να έχουμε οποιονδήποτε δισταγμό για την διεξαγωγή πολέμου ενάντια σε όλες τις θρησκείες. Ας συνεχίσουμε επομένως τον ανηλεή αγώνα μας ανανεώνοντας την κραυγή του Βολταίρου για την Εκκλησία: “Συντρίψτε την άτιμη” («ιcrasez l’ infβme»)

Α. Κωνσταντίνου

(φ. 138) 

Ενάντια στην συνομωσία και στον δόλο

Χωρίς τίτλο.jpg

Δεν μπορεί να είναι ορθά απαρτιωμένη η οποιαδήποτε προσέγγιση της «παραϊστορίας» και της «συγκεκαλυμμένης» ή «απόκρυφης ιστορίας» αν δεν συμπεριλαμβάνει και την εξέταση του έργου των Νέστα Έλεν Γουέμπστερ (Nesta Helen Webster), Βέρνερ Ζόμπαρτ (Werner Sombart) και Μωρίς Πίνε (Maurice Pinay), οι οποίοι εξήτασαν (ο καθένας από την σκοπιά του) τις υφές ή και λειτουργίες των φορέων που εμπλέκονται στο δρώμενο της παγκόσμιας επανάστασης.

Μετά τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο, η Νέστα Έλεν Γουέμπστερ (1876-1960) έδωσε μια διάλεξη σχετικά με την προέλευση και την πρόοδο της παγκόσμιας επανάστασης, στους αξιωματικούς του βασιλικού πυροβολικού στο Γούλγουιτς. Κατόπιν παραγγελίας, επανέλαβε την διάλεξη στους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς της «Ταξιαρχίας της Αυτοκρατορικής Φρουράς» στο Γουάιτχωλλ, ενώ στην συνέχεια της ζητήθηκε να την επαναλάβει για τρίτη φορά στους αξιωματικούς της Μυστικής Υπηρεσίας. Κατόπιν δικής τους επίμονης προτροπής, έγραψε το σπουδαίο βιβλίο της «Παγκόσμια Επανάσταση: Η Συνωμοσία Εναντίον του Πολιτισμού», με βάση αυτές τις διαλέξεις. Το αφηγηματικό της χάρισμα την βοήθησε να «αιχμαλωτίσει» μερικά από τα κορυφαία λογοτεχνικά, πολιτικά και στρατιωτικά μυαλά της εποχής της. Ο Στρατάρχης Λόρδος Κίτσενερ, ως Αρχιστράτηγος των βρετανικών δυνάμεων στην Ινδία, την περιέγραψε ως την «κύρια αντίπαλο της υπονόμευσης».

Το 1919, η Γουέμπστερ δημοσίευσε το βιβλίο «Η Γαλλική Επανάσταση: Μια μελέτη στην δημοκρατία», όπου υποστήριξε ότι μια μυστική συνωμοσία είχε προετοιμάσει και πραγματοποιήσει την Γαλλική Επανάσταση. Όπως έγραφε στο βιβλίο της: «..έτσι οι Στοές των Γερμανών Ελευθεροτεκτόνων και των Πεφωτισμένων (Illuminati) ήσαν η πηγή απ’ όπου προήλθαν όλα αυτά τα αναρχικά συστήματα που κορυφώθηκαν με την Τρομοκρατία. Μάλιστα ήταν σε μια μεγάλη συνάντηση των Ελευθεροτεκτόνων στην Φρανκφούρτη επί του Μάιν, τρία χρόνια πριν ξεκινήσει η Γαλλική Επανάσταση, όπου πρωτοσχεδιάστηκαν οι θάνατοι του Λουδοβίκου του 17ου και του Γουσταύου του 3ου της Σουηδίας.»

Η Γουέμπστερ είχε ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό. O Γουΐνστον Τσώρτσιλ, πριν καταστεί συνοδοιπόρος των Σιωνιστών, το 1920, εξήρε την Γουέμπστερ σε άρθρο του με τίτλο «Ο Σιωνισμός ενάντια στον Μπολσεβικισμό: ένας αγώνας για την ψυχή του εβραϊκού λαού», στο οποίο ανέφερε τα εξής: «Αυτή η κίνηση μεταξύ των Εβραίων δεν είναι νέα. Από τις ημέρες του Σπάρτακου – Βαϊσχάουπτ σε εκείνες του Καρλ Μαρξ και έως τους Τρότσκυ (Ρωσία), Μπέλα Κουν (Ουγγαρία), Ρόζα Λούξεμπουργκ (Γερμανία), και  Έμμα Γκόλντμαν (Ηνωμένες Πολιτείες), αυτή η παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και την ανασύσταση της κοινωνίας με βάση την ανασταλείσα  ανάπτυξη, την φθονερή μοχθηρία και την αδύνατη ισότητα, αυξάνεται σταθερά. Έπαιξε ένα σαφώς αναγνωρίσιμο μέρος στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης, όπως έχει καταδείξει τόσον επιδέξια μια σύγχρονη συγγραφέας, η κα Γουέμπστερ.»

Η Γουέμπστερ δημοσίευσε επίσης τα έργα της: «Μυστικές εταιρείες και ανατρεπτικά κινήματα – Η απειλή του κομμουνισμού» και «Η προέλευση και η πρόοδος της παγκόσμιας επανάστασης». Στα βιβλία της, υπεστήριξε ότι ο Μπολσεβικισμός ήταν μέρος μιας πολύ αρχαιότερης και πιο μυστικής, αυτοσυντηρούμενης  συνωμοσίας. Περιέγραψε τρεις πιθανές πηγές αυτής της συνωμοσίας: τον Σιωνισμό, τον Παγγερμανισμό και την «Απόκρυφη Δύναμη». Δήλωσε ότι κλίνει προς τον Σιωνισμό ως την πιθανότερη από τις τρεις αιτίες. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι ακόμα και αν τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» ήσαν ψεύτικα, εξακολουθούν να περιγράφουν ακριβέστατα το πώς συμπεριφέρονται οι Εβραίοι.

Το έργο του Βέρνερ Ζόμπαρτ (1863–1941) «Οι Ιουδαίοι και η οικονομική ζωή», στην πρωτότυπη έκδοσή του («Die Juden und das Wirtschaftsleben»,1911, εκδόσεις Duncker & Humblot, Λειψία), ήταν ένας ενιαίος τόμος με τρείς επί μέρους ενότητες. Η πρώτη αφορά στις σχέσεις των Ιουδαίων με το καπιταλιστικό σύστημα και τους λόγους δημιουργίας του από αυτούς. Η δεύτερη εξετάζει την ιδιαίτερη και εξόχως επιτυχή προδιάθεση του εβραϊκού έθνους για οικονομική δραστηριότητα καπιταλιστικού τύπου. Η τρίτη αναλύει αυτή την ίδια την ψυχολογική ιδιοπροσωπία του συγκεκριμένου έθνους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Το λεπτομερές βιβλίο του Ζόμπαρτ είναι ικανό να απαντήσει σε τρία θεμελιώδη και ουσιαστικά ερωτήματα. Πρώτον: Κατά πόσον ένα πόνημα  που εγράφη το 1911 μπορεί εκατόν πέντε χρόνια μετά να διαφωτίσει τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η οποία μαστίζει την ανθρωπότητα και συνθλίβει ιδιαίτερα την Πατρίδα μας;

Δεύτερον: Υφίσταται κάποια αιτιώδης σχέση των Ιουδαίων με την οικονομική κρίση, την φιλοσοφία της, τους θεσμούς, τα αίτια και τα παράγωγά της; Τρίτον: Kατά πόσον η  ιδιαίτερη προβληματική του βιβλίου και κατά συνέπεια το περιεχόμενο οιωνδήποτε αναλόγων βιβλίων, θα συνεχίσουν σήμερα να εκφράζονται ανεμπόδιστα στα πλαίσια της διατατικά απαγορευτικής ερμηνείας των διαφόρων αντιρατσιστικών νόμων που έχουν θεσμοθετηθεί για να προστατέψουν, την φερ’ ειπείν «πολιτική ορθότητα» ;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ευχερέστατη, παραλληλίζοντας την αντικειμενική ιστορική  έρευνα με την επίσκεψη σε μια νοσοκομειακή κλινική, όπου ο θεράπων ιατρός αναζητά το ιστορικό του ασθενούς. Προφανώς η σημερινή οικονομική κρίση δεν γεννήθηκε από το τίποτα και δεν προήλθε από το πουθενά. Είχε γενεσιουργές αιτίες, επάλληλες κλιμακώσεις και φυσικά ένα ιστορικό δημιουργίας που εμπεριέχει κοινωνικές, οικονομικές, ίσως ακόμη και κοσμοθεωρητικές ή μεταφυσικές προεκτάσεις. Επειδή λίαν προσφάτως γνωρίσαμε λέξεις όπως «λόμπυ», «τραστ», «καρτέλ» κ.ο.κ, αυτό δεν σημαίνει πως αυτές στερούνται ενός συγκεκριμένου εμπράκτου παρελθόντος. Παρελθόντος, το οποίο καθίσταται σαφέστερο εάν δούμε την συνέχεια και αλληλουχία των διαφόρων ιδιοχρησιακών καταστάσεων τους, από την εμφάνισή  τους μέχρι και σήμερα.

Στο δεύτερο ερώτημα απαντά ακριβόλογα ο ίδιος ο συγγραφέας, ήδη από τον εκτενή πρόλογο και το πρώτο κεφάλαιο του έργου του. Οι οποιεσδήποτε λοιπόν ύποπτες και εκ του πονηρού ορμώμενες συνομωσιολογίες που συχνά διευκολύνουν την ζωή του… συκοφαντούμενου, είναι επιεικώς περιττές: Φυσικά και δεν είναι τοκογλύφοι ή μεγαλοκαπιταλιστές όλοι οι Ιουδαίοι ! Όμως, παραμένει γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους σύγχρονους και παλαιότερους μεγάλους διεθνείς μεγαλοκαπιταλιστές ή τοκογλύφους, υπήρξαν και είναι Ιουδαίοι. Ο συγγραφέας παρουσίασε τους ιστορικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς, αλλά και θρησκευτικούς λόγους που οδήγησαν το εβραϊκό πνεύμα στην δημιουργία της οικονομίας της αγοράς, των πολυεθνικών οικονομιών και συναλλαγών, αλλά και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου.

Συνέχεια στην έντυπη έκδοση

(Φ. 135) 

Μυστικές Αδελφότητες και Γαλλική Επανάσταση

Χωρίς τίτλο.jpg

Η μέθοδος την οποία ακολουθεί το Μεγάλο Παράσιτο της Ανθρωπότητας, μέθοδος αποδόμησης και καταστροφής της οποιασδήποτε αντίθετης ή αποκαλυπτικής -περί την στάση και τα έργα του- άποψης, δηλαδή η συστηματική δυσφήμηση, η ακατάπαυστη στρέβλωση και ο απεριόριστος χυδαίος χλευασμός των επιχειρημάτων των διαφωνούντων προς την «πολιτικά ορθή» άποψη, η συντριβή αυτών που δεν είναι υποταγμένοι και δεν «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις», έχει δυστυχώς μια εξαιρετική αποτελεσματικότητα, δεδομένου ότι οι Διαχειριστές του Διεθνούς Κεφαλαίου έχουν τον πλήρη έλεγχο όλων των μέσων ενημέρωσης. Είναι πράγματι μια πολύ επιτυχημένη κατασταλτική μέθοδος, η οποία κατά τους τελευταίους τρεις αιώνες έχει πλήξει πολλά λαμπρά θύματα των κρατούντων. Εξελίσσεται συνήθως με μια (όχι κατ’ ανάγκη επάλληλη) ακολουθία πρακτικών: πλαστογραφίες, στρεβλώσεις και διαψεύσεις στοιχείων, μηνύσεις και δικαστικές εμπλοκές, επιθέσεις (φυσικές και κοινωνικο-οικονομικές), διαρκή δυσφήμηση, απαξίωση, «γραφικοποίηση» και περιθωριοποίηση  ή, τέλος, παντελή αποσιώπηση και «εξορία στην λήθη».

Πίσω από την

Γαλλική Επανάσταση

Σκεφθείτε για παράδειγμα τον αββά  Augustin Barruel (1741–1820) ένα Γάλλο ιησουίτη ιερέα και εκδότη. Είναι στις ημέρες μας ελάχιστα γνωστός, όμως υπήρξε ο κατ’ εξοχήν πρωτοπόρος  για τον καθορισμό των στοιχείων που συνδέουν τους «Πεφωτισμένους» (Ιλλουμινάτους)  της  Βαυαρίας και τους Γιακωβίνους εγκληματίες στο πεντάτομο βιβλίο του «Μνήμες για την εξυπηρέτηση της ιστορίας του γιακωβινισμού» («Memoires pour servir a l’ Histoire du Jacobinisme»), το οποίο πρωτοδημοσιεύθηκε στα 1797. Αυτό το έργο υπήρξε το σημαντικότερο από τα 25 μεγάλα βιβλία που συνέγραψε ο πολυγραφότατος συγγραφέας, ήταν δε ένα πραγματικά  μνημειώδες πόνημα, μια απομυθοποιητική ιστορία της περιβόητης Γαλλικής Επανάστασης, όπου τεκμηρίωνε ότι αυτή σχεδιάστηκε και εκτελέσθηκε από τις μυστικές εταιρείες.

Ο σπουδαίος Ιρλανδός θεωρητικός της πολιτικής επιστήμης και φιλόσοφος Edmund Burke χαρακτήρισε ακριβέστατα την Γαλλική Επανάσταση ως «ακλόνητη πίστη στη μαγεία της ιεροσυλίας». Πράγματι, οι χιλιοειπωμένοι «ιεροί μύθοι» περί της Επανάστασης («η δίωξη των τυραννικών αριστοκρατών» – «η έφοδος στην Βαστίλη» – «ο λαός στην εξουσία»)  είχαν και έχουν έναν και μόνο σκοπό: Να αποκρύψουν ότι ο πραγματικός σκοπός της Επανάστασης ήταν η καθολική αποχριστιανοποίηση της Γαλλίας και η συνακόλουθη εξαγωγή αυτής της πνευματικής επιδημίας σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η επικράτηση του υλιστικού αστικού πνεύματος και του φιλελευθερισμού με κόστος αίμα αθώων και σκηνοθετημένες ανθρωποθυσίες δεν ήταν ο βαθύτερος στόχος, αλλά το εργαλείο επιβολής και καθιέρωσης του αθέου εκκοσμικευμένου πνεύματος και του ορθολογισμού ως μόνου εργαλείου διανόησης.

Το δράμα της κοινωνικής μεταβολής της Επανάστασης και οι φρικτές εκατόμβες αθώων θυμάτων που αυτή επέφερε, γεννήθηκαν, σύμφωνα με τον σεβάσμιο στοχαστή, μέσα στο πλέγμα από αμέτρητες στοές και μυστικές αδελφότητες της περιόδου εκείνης, που τις αποκάλεσε «χωνευτήρια ασέβειας και αναρχίας», όπου διαμορφώθηκε η συνέργεια των σοφιστών, της ασέβειας και της αναρχίας ενάντια στην κοινωνία και στον Θεό. Το εν λόγω βιβλίο είναι το πρώτο επιστημονικό, συστηματικό έργο σχετικά με την θεωρία της συνωμοσίας.

Ο συγγραφέας εξηγεί λεπτομερώς την ευθύνη για την Γαλλική Επανάσταση με τρεις βαθμίδες συστατικής συγκρότησής της και αναπτύσσει μια κλιμακωτή θεωρία συνωμοσίας στηριγμένης σ’ αυτές και στην διαδραστική τους αλληλεπίδραση και διαπλοκή:

Διαφωτισμός

– Ελευθεροτέκτονες – Γιακωβίνοι

Την πρώτη βαθμίδα αποτελεί η φιλοσοφία του «Διαφωτισμού»: Ο «Διαφωτισμός» αποτελεί σημαντικό πνευματικό – φιλοσοφικό  κίνημα, που τοποθετείται στα τέλη του 17ου  αιώνα και στις αρχές του 18ου, τον οποίο οι Γάλλοι Διαφωτιστές απεκάλεσαν «Αιώνα των φώτων» («Siecle des lumieres»), θεωρώντας εαυτούς ως άλλους φωτοδότες Προμηθείς της ανθρωπότητας, με εκχειλίζουσα ναρκισσιστική ύβρη. Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί μια βίαιη ενσάρκωση της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού, ενώ η επιθυμία για κοινωνική αλλαγή και ορθολογισμό οδήγησε στην παθιασμένη προσπάθεια να εξαλειφθεί η Εκκλησία και ο Χριστιανισμός στο σύνολό τους, όχι μόνον ως ιδέες αλλά και ως υφές και κοινωνικά συστατικά.

Την δεύτερη βαθμίδα αποτελούν οι Ελευθεροτέκτονες και οι «Πεφωτισμένοι» («Ιλλουμινάτι») : O περιβόητος Λέων Τρότσκι (Lev ή Leiba Davidovich Bronstein, 1879-1940), ο εβραϊκής καταγωγής, μέγας Μπολσεβίκος επαναστάτης και θεωρητικός του μαρξισμού, στο βιβλίο του «My Life: An Attempt at an Autobiography», (εκδόσεις Charles Schribner’s Sons, Νέα Υόρκη, 1930), στο Κεφάλαιο 8, γράφει επ’ αυτού με αδιαμφισβήτητη σαφήνεια: «Στον δέκατο όγδοο αιώνα, ο Τεκτονισμός έγινε η έκφραση μιας μαχητικής πολιτικής του διαφωτισμού, όπως στην περίπτωση των Illuminati, οι οποίοι ήταν οι πρόδρομοι της επανάστασης…». Σε ό,τι αφορά στην σχέση του μεγάλου Μπολσεβίκου καθοδηγητή με τις μυστικές / μυητικές εταιρείες παρατίθεται ακολούθως  ένα σχετικό διασαφηνιστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Εσθονού συγγραφέα Jόri Lina «Under the Sign of the Scorpion: The Rise and Fall of the Soviet Empire» (Στοκχόλμη 1998):

«Ο κ. Bronstein έγινε τέκτων το 1897 και αργότερα υψηλόβαθμος Illuminatus μέσω του φίλου του Αλέξανδρου Πάρβους (πραγματικό όνομα Israel Helphand ή Gelfand). Προέβη επίσης σε επαφές με τη B’nai B’rith, ένα εβραϊκό Τεκτονικό Τάγμα, που είχε βοηθήσει στο παρελθόν τους Εβραίους “επαναστάτες” στην Ρωσία».

Αντίστοιχα ο Ρώσος ακαδημαϊκός, σλαβολόγος και φιλόλογος της βουλγαρικής, Yuri Konstantinovich Begunov στο βιβλίο του «Secret Forces in the History of Russia», (Αγία Πετρούπολη, 1995), γράφει (σελίδες 138-139):

«Ο Λέων Τρότσκι έγινε μέλος του εβραϊκού Τεκτονικού Τάγματος B’nai B’rith στην Νέα Υόρκη, τον Ιανουάριο του 1917».

Ο Winston Churchill επιβεβαίωσε ήδη από το 1920 ότι ο Τρότσκι ήταν επίσης Illuminatus («Illustrated Sunday Herald», φύλλο της 8ης Φεβρουαρίου 1920, σελίδα 5, άρθρο «Zionism versus Bolshevism: A Struggle for the Soul of the Jewish People»). Μάλιστα ο Τρότσκι κατέληξε τελικά να έχει υψηλή θέση στον Τεκτονισμό, αφού κατέστη και Lodge Shriner, θέση στην οποία (μέχρι το 2000) είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν μόνον Ελευθεροτέκτονες του 32ου βαθμού ή και υψηλότερα, στο Σκωτικό Δόγμα ή στο Δόγμα της Υόρκης. Συνεπώς με πληρέστατη ενημέρωση «εκ των ένδον», είχε σαφή άποψη για τους Πεφωτισμένους στην Γαλλική Επανάσταση.

Την τρίτη βαθμίδα, την βαθμίδα της «έμπρακτης επαναστατικής ολοκλήρωσης», αποτελούν οι Γιακωβίνοι, πολιτική και επαναστατική Λέσχη και αδίστακτο ανθρωποκτόνο όργανο αιχμής των δραστικών κύκλων κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Ουσιαστικά υπήρξαν η κύρια πολιτική δύναμη πίσω από την Επανάσταση, απόλυτα κυρίαρχη κατά την περίοδο της παντοδυναμίας της «Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας» (υπό τους Ροβεσπιέρο, Σαιν Ζυστ και Κουτόν, 1793 – 1794). Έχοντας προσεταιρισθεί πολιτικά τους πολυπληθείς επαναστάτες των λαϊκών στρωμάτων, τους φερόμενους ως «Αβράκωτους» («Sans-culottes»), οι Γιακωβίνοι συνετέλεσαν στην ανακήρυξη της Δημοκρατίας, στην καταδίκη του βασιλιά σε θάνατο, στην ολοκλήρωση της καταστροφής του «Παλαιού Καθεστώτος», καθώς επίσης και στην σύνταξη και ψήφιση του ριζοσπαστικού «δημοκρατικού» Συντάγματος του Αυγούστου 1793.

Το πνεύμα των Γιακωβίνων αποτυπώνεται εξαιρετικά στον λόγο του Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ, (Γιακωβίνου στρατιωτικού και πολιτικού καθοδηγητή, φίλου του Ροβεσπιέρου και αντιπρόσωπου στην Συμβατική Συνέλευση, ενός από τους πρώτους που ψήφισαν την θανατική καταδίκη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’. Υπήρξε από το 1793 μέλος της φοβερής «Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας» και μαζί με τον Ροβεσπιέρο προσπάθησε, να «διαφυλάξει» την Επανάσταση από τους παντοειδείς εχθρούς, στηρίζοντας ολόψυχα την Τρομοκρατία και εξοντώνοντας με την γκιλοτίνα πολλούς αντιφρονούντες), την 25η Φεβρουαρίου 1794 : «Πρέπει να τιμωρήσετε όχι μόνο τους προδότες, αλλά ακόμα και τους αδιάφορους. Πρέπει να τιμωρήσετε οποιονδήποτε είναι παθητικός στην Δημοκρατία και δεν κάνει τίποτα γι’ αυτήν. Διότι, εφόσον ο Γαλλικός λαός εκδήλωσε την θέλησή του, οτιδήποτε είναι αντίθετο, είναι εκτός του κυρίαρχου λαού. Ότι είναι εκτός του κυρίαρχου είναι εχθρός!»

Αναφερόμενοι στον τολμηρό και αποκαλυπτικό πρωτοπόρο Barruel δεν πρέπει φυσικά να λησμονούμε ότι, αυτός παρέμεινε εξόριστος στην Βρετανία από το 1789 έως το 1802, οπότε μετά την πτώση του Διευθυντηρίου επέστρεψε στην Γαλλία. Η πολεμική που δέχθηκε δεν μπόρεσε να τον καταστρέψει, όχι μόνον λόγω της χαλύβδινης θέλησής του, αλλά και εξ αιτίας του δικτύου αλληλοϋποστήριξης της «Κοινωνίας του Ιησού», της ικανής οικονομικής επιφανείας του, αλλά και των προσωπικών επαφών του με Βρετανούς και Αυστριακούς φίλους του. Το πελώριο λεπτομερέστατο πόνημά του τελειώνει με το ακόλουθο παραινετικό πράο και συνάμα ακλόνητο εδάφιο:

«Ανθρώπινε αναγνώστη που αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να σε ταράξουν, μάθε: Η αίρεση έχει προσωρινά συνθλιβεί, αλλά να θυμάσαι ότι η αίρεση των  Γιακωβίνων πρέπει πάντα να συνθλίβεται! Είμαι  πολύ προσεκτικός, ώστε  επιπλέον να προσθέσω: Συντρίβοντας  μιαν αίρεση δεν μιμούμαστε την μανία και τον ανθρωποκτόνο ενθουσιασμό που οδηγεί τους μαθητές της ! Να θυμάστε και να λέτε: H αίρεση είναι ένα τερατώδες ον, αλλά οι οπαδοί της δεν είναι όλοι τέρατα! Ναι, να καταστρέψετε τους Γιακωβίνους, αλλά αφήστε να ζήσει ο  άνθρωπος. H αίρεση δεν θα υπάρχει πλέον και θα έχει διπλά συντριβεί όταν οι μαθητές της την εγκαταλείψουν για να επανέλθουν στις αρχές της κοινωνίας! Αυτό, λοιπόν, γίνεται για να αποκτήσετε  τα μέσα, ώστε να απαλλάξετε από τον γιακωβινισμό τα θύματά του και να ωφεληθεί η κοινωνία που αφιέρωσε τόσο πολύ φροντίδα για να σας ενημερώσουμε γύρω από τα μέσα και την πορεία της αίρεσης. Μπορεί η έρευνα στην οποία αφιερώθηκα να αποκαλύψει τα αίτια της επανάστασης, πράγμα που διόλου δεν είναι άχρηστο για τα έθνη που εξακολουθούν να μπορούν να διασωθούν αντί να παραδοθούν στην καταστροφή τους! Και ο Θεός που στήριξε το έργο μου, δίνει και ζητά αγάπη, οπότε δεν πρέπει να μείνει χωρίς ανταμοιβή!»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 131) 

 

 

Το «Μεγάλο Παράσιτο» της ανθρωπότητος

Χωρίς τίτλο

Από το 1500 έως σήμερα  οι κοινωνικοί, οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί, υπέστησαν ολική ανατροπή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Προτεσταντική Επανάσταση, η Αγγλική Επανάσταση, η Αμερικανική Επανάσταση, η Γαλλική Επανάσταση, η Ρωσική Επανάσταση, ο Πρώτος και ο Δεύτερος Μεγάλος Πόλεμος, το Σύμφωνο της Γιάλτας, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ,  υπήρξαν τα ορόσημα της εν λόγω ανατροπής.

«Ζούμε σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας και κανείς δεν συνειδητοποιεί, κανείς δεν καταλαβαίνει… Η Παγκόσμια Επανάσταση προχωρά ασταμάτητη προς τα τελικά αποτελέσματά της… Ποιός κηρύττει το τέλος της ή πιστεύει ακόμη ότι δεν έχει επέλθει η ήττα;… Ο αγώνας διενεργείται επίσης στην εσωτερικότητα του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, παρόλο που ο ίδιος δεν το γνωρίζει καθόλου! Επειδή τόσο λίγοι φθάνουν να δουν ξεκάθαρα σε ποια πλευρά στέκουν πραγματικά…»

Αυτά είναι λόγια του πολυμαθούς Γερμανού φιλοσόφου Όσβαλντ Σπένγκλερ, διακεκριμένου μελετητή των ιστορικών κύκλων, στο πολιτικοφιλοσοφικό πόνημά του «Τα αποφασιστικά χρόνια» («Jahre der Entscheidung – Deutschland und die weltgeschichtliche Entwicklung», 1933, εκδόσεις Carl Heinrich Beck, Μόναχο). Εκφράζουν ακριβώς την τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου, που αφελώς πιστεύει ότι είναι ελεύθερος και κριτής του επίγειου πεπρωμένου του, δίχως να αντιλαμβάνεται το «Μεγάλο Παράσιτο», το οποίο επεξέτεινε δυσθεώρητα δίκτυα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας επάνω σε όλη την ανθρωπότητα.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ευθεία αναφορά για το Μεγάλο Παράσιτο της ανθρωπότητος σε οποιοδήποτε βιβλίο. Καμία εφημερίδα, κανένα ραδιόφωνο, καμία τηλεόραση δεν το αναφέρει ποτέ. Συνεπώς οι περισσότεροι άνθρωποι από κάθε μέρος της γης, σε γενικές γραμμές αγνοούν την ύπαρξή του. Ωστόσο, το Μεγάλο Παράσιτο υπάρχει πράγματι και, κρυμμένο μέσα στις σκιές, αντλεί κρυφά τους ζωτικούς χυμούς του από τον ιδρώτα, από τις  προσπάθειες και από τα δεινά της ανθρωπότητας. Αφήνοντας κατά μέρος τις λογοτεχνικές μεταφορές στην άκρη, το Μεγάλο Παράσιτο της ανθρωπότητος είναι η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη, που δυναστεύει και εκμεταλλεύεται ασύστολα όλα τα Έθνη του  πλανήτη.

Η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη είναι ο κυρίαρχος του κόσμου. «Εξουσιοδοτήστε με να εκδίδω νόμισμα και να ελέγχω το νομισματικό σύστημα της χώρας, και δεν θα με νοιάζει  πλέον ποιος φτιάχνει τους νόμους», συνήθιζε να λέει εύστοχα ο Mayer Amschel Rothschild, ο ιδρυτής (στον δέκατο όγδοο αιώνα) της μεγαλύτερης τραπεζικής δυναστείας, που ποτέ δεν φανερώθηκε στις πραγματικές της διαστάσεις στους ανθρώπους.

Στις ίδιες εννοιολογικές γραμμές εκφράζεται και ο Σκωτσέζος μεγαλέμπορος και τραπεζίτης Sir William Paterson, ιδρυτής της Τράπεζας της Αγγλίας το 1694: «Η Τράπεζα κερδίζει χάρη στα κέρδη μέσω των τόκων, των χρημάτων που δημιουργούνται από το τίποτα» (από το φυλλάδιο του «Μία βραχεία περιγραφή της επιδιωκόμενης Τράπεζας της Αγγλίας» – «A Brief Account of the Intended Bank of England», 1694)

Εδώ, οι δύο αυτές προτάσεις, που αποδίδονται προσεκτικά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων επίσημης ιστορίας τα οποία υπάρχουν σήμερα, είναι ήδη σε θέση, παρά την ακραία τους περιεκτικότητα και συντομία, να μας δώσουν μια αρκούντως καλή αίσθηση της έκτασης της απάτης, με την οποία το Μέγα Παράσιτο περιέβαλε ολόκληρο τον κόσμο, χάρη σε μια επιδεξιότατη και υπομονετική διεργασία υπονόμευσης κι ανατροπής του τρόπου σκέψης και ζωής των ανθρώπων. Σαφώς η καθολική διανοητική και πνευματική  ανατροπή υπήρξε απαραίτητη προϋπόθεση των πολιτικών επαναστάσεων του σύγχρονου κόσμου. Η υπονομευτική αυτή κλιμακωτή διεργασία ήταν διαρκώς ενεργή και δραστήρια, στους τελευταίους πέντε αιώνες, με μια συμπαγή και συνεπή επαναστατική διαδικασία. Αυτή η διεργασία εξεκίνησε με την δημοσίευση των 95 θέσεων του Λούθηρου, που αποτέλεσαν μια ανοιχτή επίθεση εναντίον του Παπισμού, τις οποίες θυροκόλλησε στην εξώπορτα του Μητροπολιτικού Ναού της Βιτεμβέργης στις 31 Οκτωβρίου 1517. Οι 95 Θέσεις, μεταφράστηκαν στα γερμανικά και διαδόθηκαν από πλούσιους υποστηρικτές  του. Η διεργασία  έφθασε κατά πρώτον στο υψηλότερο και σημαντικότερο στάδιό της με την «διαίρεση του κόσμου σε δύο μπλοκ» (ενορχηστρωμένη από τους Ρούζβελτ και  Στάλιν στην Γιάλτα όπου επί επτά ημέρες, από 4 έως 11 Φεβρουαρίου του 1945,  οι αρχηγοί των κρατών – νικητών καθόρισαν την μορφή που θα είχε ο μεταπολεμικός κόσμος) και ακολούθως στο ύψιστο και σημαντικότατο στάδιό της με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την μεταψυχροπολεμική εξαπόλυση της «Παγκοσμιοποίησης».

Για την διασφάλιση μιας εισαγωγικής στο θέμα σαφήνειας είναι απαραίτητο σ’ αυτό το σημείο να διευκρινιστεί  ότι, η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη δεν είναι ένα νεφελώδες, ακαθόριστο και γενικό θέμα, κατά συνέπειαν ασαφές. Είναι ένα αντικείμενο πραγματικό και συγκεκριμένο.

Η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη συνίσταται  από τους Διαχειριστές  του Κεφαλαίου, δηλαδή από τους Μεγάλους Διεθνείς Κερδοσκόπους οι οποίοι συναποτελούν την Παγκόσμια Τοκογλυφία, την αδίστακτη τυραννία των τόκων σε βάρος όλων των Λαών του κόσμου.

Η εν λόγω Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη ενεργεί κατά κύριο λόγο μέσω των Καπιταλιστικών Ανωνύμων Εταιρειών. Αυτές είναι τα εργαλεία που δίνουν ζωή στις Τράπεζες και στις Πολυεθνικές της Παραγωγής και του Εμπορίου, οι οποίες στην ουσία αποτελούν τις λειτουργικές δομές με τις οποίες λαμβάνει υπόσταση η «Παγκόσμια Αυτοκρατορία του Κεφαλαίου». Στην πραγματικότητα, μέσω αυτών η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη προσπορίζεται παρασιτικά πλούτη, με την εκμετάλλευση της εργασίας και της εφευρετικότητας των άλλων.

Στην κοινή γνώμη είναι ευρέως διαδεδομένη η παρεξήγηση ότι, οι προαναφερόμενες δουλοκτητικές καπιταλιστικές δομές λειτούργησαν και λειτουργούν μόνο σε αυτό το μέρος του κόσμου που οργανώθηκε σύμφωνα με τα οικονομικοπολιτικά πρότυπα του φιλελεύθερου καπιταλισμού, δηλαδή στον φερόμενο ως «ελεύθερο κόσμο» του δυτικού μπλοκ. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθές. Οι ίδιες δομές λειτούργησαν και λειτουργούν πλήρως επίσης και στο υπόλοιπο μέρος του κόσμου, στο τέως ανατολικό – σοσιαλκομμουνιστικό μπλοκ (του ανύπαρκτου «υπαρκτού σοσιαλισμού») ή στα σημερινά «λαϊκοδημοκρατικά» του υπολείμματα (Κίνα, Β. Κορέα, Κούβα).

Στις 328 σελίδες του βιβλίου του «Vodka-Cola» ο Charles Levinson, [από το 1956 έως το 1964 Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της «Διεθνούς Ομοσπονδίας Εργατών Μετάλλου» (International Metalworkers’ Federation – IMF), κατόπιν από το 1964 έως το 1983, Γενικός Γραμματέας της «Διεθνούς Ομοσπονδίας Εργατών Χημικών» που μετασχηματίσθηκε  στην «Διεθνή Ομοσπονδία Εργατών Χημικών, Ενέργειας, Ορυχείων και Γενικών Εργατικών Ενώσεων» (International Federation of Chemical, Energy, Mine and General Workers’ Unions – ICEM)] υπήρξε εξαίρετη πηγή άντλησης εκτεταμένων πληροφοριών σχετικά με την ουσιαστική ταύτιση καπιταλιστών και μπολσεβίκων πλουτοκρατών. Ειδικότερα στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο («Βότκα – Κόλα– Η επικίνδυνη κρυφή πλευρά της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ Ανατολής και Δύσης» εκδόσεις Gordon & Cremonesi, Λονδίνο,1978) ο εμπειρότατος Levinson αποτυπώνει και τεκμηριώνει τα εξής:

Κατά τα χρόνια του «Ψυχρού Πολέμου»  οι μεγάλες τράπεζες στη φιλελεύθερη καπιταλιστική «Δύση» και πρώτα απ’ όλες οι πασίγνωστες Morgan και Rockefeller διέθεταν αρκετά υποκαταστήματα  στις σοσιαλκομμουνιστικές χώρες, όπως και οι τράπεζες της σοσιαλκομμουνιστικής  Ανατολής διέθεταν υποκαταστήματά τους στις φιλελευθεροκαπιταλιστικές χώρες της εχθράς τους Δύσης.

Οι κυβερνήσεις του σοσιαλκομμουνιστικού συστήματος ενοικίαζαν τους εργάτες τους με ιδιαιτέρως χαμηλούς μισθούς και δίχως κανένα δικαίωμα στην απεργία, στις Πολυεθνικές του διεθνούς  πλουτοκρατικού φιλελευθερο καπιταλιστικού συστήματος. (Πώς πιστεύετε ότι αγοράζετε πάμφθηνα κινεζικά προϊόντα κάθε είδους;)

H φιλελεύθερη καπιταλιστική οικονομία στήριζε την σοσιαλκομμουνιστική οικονομία με συνεχή ροή επιδοτούμενης πίστωσης.

Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε τον Μάϊο του 1982 από το περιοδικό  «Νέος Πολιτικός Παρατηρητής» (OP – «Osservatore Politico Nuovo»), μια εβδομαδιαία επιθεώρηση πολιτικού προβληματισμού και συζητήσεων, επιβεβαίωσε ότι η Gosbank, δηλαδή η Σοβιετική Κεντρική Κρατική Τράπεζα, ήταν στην πραγματικότητα μια ανώνυμη εταιρία, με την συμμετοχή ξένων ιδιωτικών κεφαλαίων! O Luigi d ‘Amato (1924-1993), νομικός και πολιτικός επιστήμων, καθηγητής και πρύτανης του Πανεπιστημίου «La Sapienza» της Ρώμης και δημοσιογράφος, έγραψε στην εφημερίδα «Giornale d’ Italia» στις 21 Ιουνίου του 1982 : «Η ιστορία του μεγάλου οικονομικού κεφαλαίου (χρηματιστηριακοί και τραπεζικού) είναι η ιστορία μιας δαιμονικής δύναμης, η οποία στάζει αίμα.» Η «Giornale d’ Italia» (1980-2006) υπήρξε όργανο του κυρίαρχου φεντεραλιστικού πολιτικού κινήματος στην Ιταλία «Συνταξιούχοι Ζωντανοί Άνθρωποι». Το 1980, ο Amato έγινε διευθυντής της Giornale, θέση την οποία κατείχε επί μία δεκαετία πριν γίνει πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της.

Αυτή η προαναφερόμενη επιγραμματική φράση συμπυκνώνει πολύ καλά τις τρεις χιλιετίες της ιστορίας, η γνώση της οποίας είναι απαραίτητη για να εξετάσουμε σωστά και όχι επιπόλαια το αντικείμενο της Παγκόσμιας Οικονομικής Δύναμης, εφόσον θέλουμε να έχουμε μια σαφή  άποψή του, συμπεριλαμβανομένου και οποιουδήποτε αιτιώδους συνδέσμου σχετικά με την προέλευση και την εξέλιξη του συστήματος ισχύος των Διαχειριστών του Κεφαλαίου. Διδάσκει πράγματι απροκατάληπτη έρευνα και σαφήνεια ο Ιταλός νομικός, δοκιμιογράφος και πολιτικός Giacinto Auriti (1923-2006), ο οποίος στο βιβλίο του «Η διεθνής οργάνωση του νομισματικού συστήματος. Αρχές και κατευθυντήριες γραμμές για μια μεταρρύθμιση του νομισματικού συστήματος», («L’ordinamento internazionale del sistema monetario. Principi ed orientamenti per una riforma del sistema monetario», εκδόσεις Solfanelli, Κιέτι, 1981) γράφει: «Η αρχική ρίζα της μακρότατης ιστορικής διαδικασίας η οποία στη σύγχρονη εποχή οδήγησε στην έλευση της παγκόσμιας τοκογλυφίας μεταξύ των λαών, βρίσκεται πράγματι μόλις τρεις χιλιάδες χρόνια πριν. Για την ακρίβεια στο 1250 π.Χ., στην στιγμή της υποτιθέμενης Εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο».

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 127) 

Ισραηλινοί – Γερμανοί: Αγοράζουν εδάφη μας Φτιάχνουν ΕΟΖ για μετανάστες

Χωρίς τίτλο

Στο προσκήνιο επανέρχεται η δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (Ε.Ο.Ζ.) στα διοικητικά διαμερίσματα της Ανατ. Μακεδονίας – Θράκης, Πελοποννήσου και Κεντρικής Μακεδονίας.

Παράλληλα, όπως έχει αποκαλύψει το ΕΜΠΡΟΣ, σχεδιάζεται η ενοικίαση από τους αγρότες μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων στα γόνιμα εδάφη της Θεσσαλίας, του κάμπου της Βοιωτίας και στους νομούς Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πέλλας και Ημαθίας από πολυεθνικές εταιρείες γερμανικών και ισραηλινών συμφερόντων.

Εκείνο που ενισχύει την συγκεκριμένη πληροφορία είναι ότι διαρκούσης της προεκλογικής περιόδου, ο άνθρωπος του Τελ Αβίβ στην Ελλάδα, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά Αρ. Τζιαμπίρης, είχε πολύωρη συνάντηση με τον πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλη Σάλλα.

Ως γνωστόν, το εν λόγω χρηματοπιστωτικό ίδρυμα κατάφερε με την συνέργεια Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ να «αρπάξει» το υγιές κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας και μαζί εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα στις εύφορες περιοχές της χώρας που κατείχε αμέσως ή εμμέσως (λόγω ληξιπρόθεσμων δανείων) η τελευταία.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι μετά το τέλος του ραντεβού ο Τζιαμπίρης κατευθύνθηκε στην οικία της Ισραηλινής πρέσβειρας στην Αθήνα, Ιρίτ Μπεν Άμπα, προκειμένου να την ενημερώσει για την πρόοδο  των διαπραγματεύσεων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώτη κρούση για ενοικίαση και αργότερα αγορά εκτάσεων στην Κεντρική Μακεδονία έγινε το 2012, με την σύμφωνη γνώμη των «ανίερων» συμμάχων Σαμαρά – Βενιζέλου.

Πρώην συνεργάτης του τελευταίου που εργάζεται πλέον στην Τράπεζα Πειραιώς, είχε προμηθεύσει, μάλιστα, τους Ισραηλινούς «επενδυτές» με χάρτες των περιουσιακών στοιχείων της ΑΤΕ στην Βόρεια Ελλάδα αλλά και με στοιχεία για το ύψος των δανείων που οφείλουν οι αγρότες.

Φημολογείται δε, πως τους έδωσε ονομαστικούς καταλόγους με οφειλέτες, οι οποίοι στην απόγνωσή τους και με την φορολογική λαίλαπα να έρχεται, θα αναγκαστούν να πουλήσουν όσο-όσο τα χωράφια τους μήπως και τους μείνει στην τσέπη κανένα ευρώ.

Εντονο ενδιαφέρον δείχνουν και οι Γερμανοί οι οποίοι επανέρχονται στο θέμα της εγκατάστασης στην χώρα μας και μάλιστα σε αγροτικές και ημιαστικές περιοχές, των περίφημων γερμανικών ταμιευτηρίων, των λεγόμενων Sparkassen.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι θέμα χρόνου η ίδρυση στην Ελληνική Περιφέρεια υποκαταστημάτων των οποίων η πλειοψηφία των μετοχών ανήκει στα τοπικά ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας.

Ουσιαστικά, πρόκειται για το πρώτο βήμα για την μετεγκατάσταση προβληματικών γερμανικών επιχειρήσεων στις Ε.Ο.Ζ., που θα δημιουργηθούν και θα ενθυλακώσουν τα κονδύλια από τα ευρωπαϊκά προγράμματα που προορίζονται για την διάσωση των Ελληνικών Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (ΜμΕ).

Πρόκειται για εφαρμογή του σχεδίου Mittelstand, που προβλέπει την μεταφορά γερμανικών εταιρειών, κυρίως βιομηχανικών και μεταποιητικών, σε χώρες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου θα υπάρχει άφθονο εργατικό δυναμικό, μεροκάματα πείνας και χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές.

Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες είναι μια μοντέρνα εκδοχή των αποικιών, αφού λειτουργούν κυριολεκτικά ως κράτος εν κράτει, με τα προνόμια που απολαμβάνουν οι επιχειρήσεις που εγκαθίστανται σ’ αυτές, όπως για παράδειγμα, ειδικό εργασιακό καθεστώς που τους επιτρέπει να προσλαμβάνουν και να απολύουν χωρίς περιορισμούς, καθορίζοντας ακόμη και τις αμοιβές των εργαζομένων.

Παράλληλα, έχουν ξεχωριστό διοικητικό καθεστώς, αφού ουσιαστικά δεν ελέγχονται από το οικείο κράτος, μη δίνοντας λογαριασμό σε κανένα θεσμοθετημένο όργανό του για τις αποφάσεις που λαμβάνουν, εν πολλοίς καταλύουν την εδαφική κυριαρχία της χώρας όπου «επενδύουν».

Όσο για τους φόρους που καταβάλλουν, αυτοί είναι ελάχιστοι, καθώς ισχυρίζονται ότι δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας στον γηγενή πληθυσμό και επομένως πρέπει να έχουν απαλλαγή από τα περισσότερα φορολογικά βάρη.

Η εμπειρία, όμως, έχει διδάξει ότι οι ντόπιοι εργαζόμενοι με την πάροδο του χρόνου απομακρύνονται γιατί ζητούν καλύτερες αμοιβές και βελτίωση των συνθηκών απασχόλησης.

Και στο σημείο αυτό θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σχέδιο που προβλέπει την αντικατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων στις Ε.Ο.Ζ. από λαθρομετανάστες.

Οι τελευταίοι, εγκλωβισμένοι στην χώρα μας θα εργάζονται για ένα κομμάτι ψωμί στα χωράφια των Ισραηλινών και στα εργοστάσια των Γερμανών, των Βέλγων, των Ολλανδών κ.ά.

Και φυσικά το Ελληνικό ενεργό εργατικό δυναμικό θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ του δρόμου της ανεργίας και της μετανάστευσης στο εξωτερικό.

Γιατί είναι πλέον θέμα χρόνου να εκχωρήσουμε κι επισήμως μέρος της εδαφικής μας επικράτειας σε ξένους ιδιώτες επενδυτές, που ουσιαστικά θα αποτελούν το προκάλυμμα των κρατικών συμφερόντων άλλων κρατών.

Γ. Φράγκος

(Φ. 116)

ΕΡΕΥΝΑ-Εκατομμύρια ευρώ για κρέας και λαχανικά-Πλήρης η απουσία Ελληνικής γεωργοκτηνοτροφικής πολιτικής και μακροχρόνιου σχεδιασμού  

11

Μια κατ’ εξοχήν γεωργοκτηνοτροφική χώρα όπως η Ελλάδα, που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 ήταν αυτάρκης σε φρούτα και λαχανικά, ενώ κάλυπτε το σύνολο των γαλακτοκρεατικών αναγκών της από την εγχώρια αγορά, δεν είναι δυνατόν να εισάγει πορτοκάλια και μανταρίνια από το Ισραήλ και ψάρια από το Μπαγκλαντές.

Οσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ξοδεύουμε πάνω από 100 εκατ. ευρώ για να αγοράσουμε κρέας μοσχαριού από την Ζιμπάμπουε, την Κένυα και την Μπουτσουάνα της Αφρικής!

Αυτό όμως, που κυριολεκτικά προκαλεί, είναι ότι τα τελευταία πέντε χρόνια, από τότε που ξέσπασε η κρίση, έχουμε εισάγει από την Γερμανία μόνο, γαλακτοκομικά προϊόντα αξίας άνω των 1,8 δισ. ευρώ.

Μόνο πέρυσι, με την εθνική οικονομία να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και με τους καταναλωτές να έχουν μειώσει κατά 33% τις αγορές ειδών διατροφής, δώσαμε για τυριά στο Βερολίνο 275,3 εκατ. Ευρώ.

Αλλά και στην άσπονδο φίλη μας την Τουρκία, για εισαγωγές φρέσκων φρούτων και ξηρών καρπών δώσαμε «ζεστό χρήμα» που αγγίζει τα 125 εκατ. Ευρώ.

Συνολικά, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων, από τις αρχές του 2005 έως και το τέλος του 2014, δηλαδή για μια περίοδο 10 ετών και μάλιστα υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας πολλών Ελλήνων, δαπανήσαμε για εισαγωγές τροφίμων πάνω από 420 δισ. ευρώ, σχεδόν 42 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Εκτός από τις αγορές της… «μαύρης ηπείρου», κρέας αξίας άνω των 692 εκατ. ευρώ εισάγαμε πέρυσι από την Ολλανδία του Γερούν Ντάισελμπλουμ, την Γερμανία της Μέρκελ αλλά και την Γαλλία του Ολάντ.

Μεταξύ των χωρών στις οποίες δώσαμε πακτωλό χρημάτων για αγορά φρέσκων φρούτων και μάλιστα στην πλειοψηφία τους όχι εξωτικών, ήταν η Χιλή (η συναλλαγή ξεπέρασε τα 40 εκατ. ευρώ και περιλάμβανε κυρίως μήλα), το Εκουαδόρ (57 εκατ. ευρώ) και η Κόστα Ρίκα (16 εκατ. ευρώ).

Τα ποσά αυτά αφορούν μόνο το 2014, ενώ την ίδια χρονιά διαθέσαμε σχεδόν 210 εκατ. ευρώ για εισαγωγή ψαριών, λες και η θάλασσά μας δεν είναι γεμάτη απ’ αυτά. Η καταναλωτική μανία ή μάλλον ανοησία, έχει φτάσει μέχρι του σημείου σχεδόν το 100% του Ελληνικού γύρου να φτιάχνεται από χοιρινά και πουλερικά Ολλανδίας και Δανίας. Σύμφωνα μάλιστα με αξιόπιστες πληροφορίες, γνωστή αλυσίδα ψητοπωλείων εισάγει έτοιμο ντόνερ αμφιβόλου ποιότητας από γειτονικά Βαλκανικά κράτη, με φορτηγά που στην πλειοψηφία τους δεν διαθέτουν ούτε ψυγείο συντήρησης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία των καταναλωτών.

Το Ελληνικό λάδι από την… Ιταλία

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, καταλήξαμε να χρησιμοποιούμε στην σαλάτα μας ελαιόλαδο Ιταλίας, που όμως έχει παραχθεί σε Ελληνικούς ελαιώνες.

Πώς γίνεται αυτό;

Δεκάδες χιλιάδες τόνοι ετησίως, αγνού και ανόθευτου Ελληνικού ελαιόλαδου που θεωρείται το καλύτερο στον κόσμο, εξάγεται χύμα στην χώρα του Ρέντσι.

Εκεί, αναμειγνύεται με ελαιόλαδα κατώτερης ποιότητας, τυποποιείται και επανεισάγεται μέσω των μεγάλων σούπερ μάρκετ που προμηθεύονται απευθείας σχεδόν όλα τα προϊόντα τους από τις ξένες αγορές.

Αυτό βέβαια συμβαίνει και με άλλα προϊόντα ακόμη και με τα σύκα π.χ. Καλαμάτας, που αφού συσκευασθούν στην Ιταλία και στην Αυστρία, «επαναπροωθούνται» στα ράφια των Ελληνικών καταστημάτων.

Όλα αυτά δείχνουν ότι με ευθύνη των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, η κτηνοτροφία, η γεωργία και η αλιεία που αποτελούσαν μαζί με το μικροεμπόριο και τον τουρισμό, τους βασικούς πυλώνες της εθνικής οικονομίας, έχουν απαξιωθεί ενώ το χέρι τους για την εξαφάνιση της ντόπιας παραγωγής έχουν βάλει και οι Βρυξέλλες.

Ο ρόλος της Ε.Ε.

Με τους περιοριστικούς όρους που επέβαλαν και το κλείσιμο της κάνουλας των κοινοτικών επιχορηγήσεων που χρησιμοποίησαν ως όπλο, έσπρωξαν τον γεωργικό νότο σε μονοκαλλιέργειες.

Έτσι, σχεδόν (εξ)αναγκαστικά, βοηθούσας και της τεχνητής άνθησης των οικονομικών δεικτών της Ελλάδας, πέσαμε στην παγίδα των αθρόων εισαγωγών ειδών που παρήγε επί χιλιετίες η γη μας.

Τώρα, μάλιστα, με την άρση της «απαγορευτικής» ρήτρας που αφορούσε την ποσόστωση στην παραγωγή γάλακτος και εμμέσως και του κρέατος, θα «πλημμυρίσουμε» με γαλακτοκομικά προϊόντα της Πολωνίας, της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών.

Κι εδώ εντοπίζεται πάλι η πλήρης απουσία Ελληνικής γεωργοκτηνοτροφικής πολιτικής και ειδικότερα μακροχρόνιου σχεδιασμού.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. και του Κέντρου Εξαγωγικών Ερευνών και Μελετών, θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να γλυτώνουμε 18 έως 20 δισ. ευρώ, εάν επενδύαμε στον πρωτογενή τομέα, είτε δασοκομία λέγεται είτε γεωργία και μεταποίηση φρούτων και καρπών.

Αντιθέτως, από το 2007 μέχρι και το 2014, υπήρξε κάθετη μείωση των διαθέσιμων πόρων που έφτασε το 62%, προς τα εγχώρια αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, ενώ δεν λήφθηκε κανένα αναπτυξιακό μέτρο.

Δεν αποτελεί, επομένως, έκπληξη, το αντίθετο μάλλον, ότι εισάγουμε ψάρια συνολικού κόστους ετησίως 42 εκατ. ευρώ από την Ολλανδία και 49 εκατ. ευρώ από την Ισπανία και κρέας 1,8 εκατ. ευρώ από την άγνωστη, στους περισσότερους, Ναμίμπια, πρώην αποικία της Γερμανίας του Κάιζερ!

Και το χειρότερο είναι ότι το Δ.Ν.Τ. σε ανεπίσημη αναφορά του προβλέπει ότι λόγω του συνεχιζόμενου αρνητικού ισοζυγίου μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών, η ανάκαμψη της οικονομίας μας δεν είναι εφικτή σε βάθος 6ετίας.

Να σημειωθεί ότι η αξία των εξαγωγών μας (μαζί με τα πετρελαιοειδή) έφτασε το 2014 στα 26,9 δισ. ευρώ, ενώ έπρεπε σύμφωνα με τους υφιστάμενους της Κριστίν Λαγκάρντ, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρέος μας και να πάρουμε έστω και μια προσωρινή ανάσα, να ξεπεράσει τα 55 δισ. ευρώ…

Έλληνας εισαγωγέας μιλώντας στο ΕΜΠΡΟΣ αποκαλύπτει ότι πολλά τυριά, ακόμη και προϊόντα κρέατος (σαλάμια, μπέικον κ.λπ.) ενώ φέρουν την ένδειξη ότι παράγονται στην Σλοβενία και την Ουγγαρία, εν τούτοις το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγικής διαδικασίας τους, γίνεται στα Σκόπια και στην Μολδαβία.

Κι ύστερα απορούμε γιατί ανιχνεύονται, όταν γίνονται σπανίως έλεγχοι, DNA αλόγων και μουλαριών σε προϊόντα που φέρουν φαρδιά πλατιά την ετικέτα «Made in E.U.».

Γ. Φράγκος

Μόνη λύση για να βγούμε από το τούνελ της ύφεσης και να πάψουμε να είμαστε επαίτες των διεθνών τοκογλύφων είναι η επιστροφή στην εθνική παραγωγή.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ.92 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Tα «βαλιτσάκια» με τους «κοριούς»

Στον αστερισμό των υποκλοπών κινείται η πολιτικο-επιχειρηματική ζωή του τόπου, καθώς σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε, μετά από πολύμηνη έρευνα, ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας, υπάρχουν πλέον σοβαρές ενδείξεις ότι υπάρχει παρακρατικός μηχανισμός παρακολούθησης και μάλιστα πολυπλόκαμος.

Γιατί δεν είναι μόνο το παραμάγαζο των παρανόμων συνακροάσεων των ιδιωτικών συνομιλιών της ηγεσίας και των στελεχών της Χρυσής Αυγής, που είχε στηθεί από καιρό στο εσωτερικό της ΕΥΠ, αλλά κι ένα ολόκληρο δίκτυο αλληλοσυγκρουόμενων, πολλές φορές, συμφερόντων.

Μεταξύ αυτών και πρόσωπα, Έλληνες και αλλοδαποί, που συνδέονται άμεσα με ξένες μυστικές υπηρεσίες, κάτι που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας.

Οι συγκεκριμένοι χρησιμοποιούν υπερσύγχρονη τεχνολογία, ενώ εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι εισχώρησαν στο κεντρικό σύστημα (data room) της ΕΥΠ, επιτρέποντάς τους να ακούν απόρρητες συνομιλίες υψηλόβαθμων πολιτικών, αξιωματούχων των Ενόπλων Δυνάμεων και επιχειρηματικών παραγόντων.

Όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, επρόκειτο για ένα εξελιγμένο «βαλιτσάκι» που έχει μετατραπεί σε βραχίονα του data room και η λειτουργία του υποστηριζόταν από ένα καταλλήλως εξοπλισμένο φορτηγό.

Ο κάτοχος του εν λόγω διαμορφωμένου οχήματος είναι Έλληνας υπήκοος, αλλά διαφορετικού θρησκεύματος και συχνά – πυκνά επισκέπτεται την χώρα καταγωγής του.

Οι αρμόδιοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εντόπισαν μάλιστα και την γιάφκα μετά από μυστική παρακολούθηση των μελών της ομάδας, την οποία ο παραπάνω είχε συγκροτήσει.

Από τον έλεγχο που έγινε σ’ αυτή, βρέθηκαν πλήθος ευρήματα, με αποτέλεσμα ο ανακριτής να ζητήσει από τους ανωτέρους του την επίσπευση των σχετικών δικαστικών ενεργειών και την άμεση σύλληψη των «λαθρακουστών».

Όταν, όμως, το πόρισμα της έρευνας περιήλθε σε γνώση του Μαξίμου, δόθηκε εντολή να μπει η υπόθεση στο αρχείο.

Το ίδιο συνέβη και με το υπερσύγχρονο «βαλιτσάκι» που έχει προμηθευτεί απευθείας από ξένες χώρες, γνωστός επιχειρηματίας – καναλάρχης και το χειρίζεται πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΥΠ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελευταίο είναι τόσο εξοπλισμένο, που «πιάνει» όλες τις συνομιλίες χωρίς να χρειαστεί να τοποθετηθεί «κοριός».

Παράλληλα, μυστήριο καλύπτει την τύχη των μηχανισμών υποκλοπής που… χάθηκαν από την Κατεχάκη και πληροφορίες αναφέρουν ότι χρησιμοποιούνται από κόμματα και διάφορους σιτιζόμενους από τον κρατικό κορβανά επιχειρηματίες.

Στην δικογραφία που έχει συντάξει ο κ. Φούκας υπάρχουν και δύο εκθέσεις: της ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών) και της ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων).

Σύμφωνα με αυτές, στην αίθουσα που συνεδριάζει το υπουργικό στην Βουλή, εντοπίστηκε ένα «ύποπτο» ηλεκτρονικό σήμα που επιβεβαίωσε τις υποψίες των μελών της κυβέρνησης από κινητό κέντρο (βαν) σε ακτίνα δέκα χλμ από το κτίριο του Κοινοβουλίου.

«Ίχνη» παράνομης παρακολούθησης βρέθηκαν και σ το Μαξίμου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πρώτα «βαλιτσάκια» για λογαριασμό της ΕΥΠ ήρθαν από το Ισραήλ κατά την διάρκεια της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων.

Όπως λέγεται δε μαζί με αυτά εγκαταστάθηκαν και στελέχη της Μοσάντ, τα οποία για μεγάλο διάστημα τα χειρίζονταν.

Πρώην αξιωματούχος του υπουργείου Δημόσιας Τάξης θυμάται ότι εκείνη την περίοδο αλλά και μετά διαπιστώθηκαν προβλήματα στην διατήρηση ή διαγραφή των ηλεκτρονικών αρχείων (log files), που παρακολουθούσαν, εάν οι άνδρες των μυστικών υπηρεσιών «άκουγαν» και άλλα τηλέφωνα, εκτός αυτών που υπήρχαν στην σχετική λίστα των «υπόπτων».

Η έρευνα έδειξε ότι πράγματι, υπήρξαν παράνομες συνακροάσεις και διαρροές, ενώ πολλές φορές είχε εξαφανισθεί το περιεχόμενο των απομαγνητοφωνημένων συνομιλιών.

Σύμφωνα με μέλος της ΑΔΑΕ, που έχει καταθέσει σχετικά, θεωρείται βέβαιο ότι όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα παρακολουθούνταν σε 24ωρη βάση, ενώ ειδικά για την Χρυσή Αυγή, είχε ενδιαφερθεί προσωπικά ο πρώην υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Κατά τ’ άλλα, υπάρχει κράτος δικαίου και προστατεύεται η ιδιωτική ζωή και η εθνική ασφάλεια της χώρας…

Γ. Φράγκος

(Δημοσιεύθηκε στο Φ.81 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

40 χρόνια ενδοτικότητας στις τουρκικές προκλήσεις

pl

Παρά τις βεγγέρες στο Νταβός, τα ζεϊμπέκικα στην Ελληνική Έφεσο (Κουσάντασι), τις κουμπαριές στην Κωνσταντινούπολη και τους τεμενάδες στο Κατάρ των Ελλήνων πρωθυπουργών των τελευταίων δεκαετιών προς τους ομολόγους τους στην Άγκυρα, η Ιστορία αλλά κυρίως η ζώσα πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι «ο Τούρκος φίλος δεν πιάνεται».

Αντιθέτως, από τα πολλά προσκυνήματα, τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και τις γονυκλισίες αυτών που μας κυβερνούν, ολοένα αποθρασύνεται. Έτσι φτάσαμε από τις «δειλές» παραβιάσεις του εναέριου χώρου την δεκαετία του ‘70, στις «κρουαζιέρες» των τουρκικών πολεμικών σκαφών στα νησιά του Αιγαίου, ακόμη και μερικά ναυτικά μίλια ανοιχτά από τον ναό του Ποσειδώνος στο Σούνιο.

Λίγο έλειψε πριν μερικές ημέρες η κορβέτα Buyukada που έπλεε στα χωρικά ύδατα της Σαντορίνης, να «κατεβάσει» στον Αθηνιό (το λιμάνι της νήσου) τους ναύτες της για να περιηγηθούν στην Καλντέρα.

Και να μην σπεύσουν κάποιοι να το χαρακτηρίσουν ως χοντροκομμένο αστείο γιατί μερικά εικοσιτετράωρα, αργότερα από το βήμα της Ελληνικής Βουλής ο βουλευτής Οσμάν Ασκίν Μπακ, του κόμματος Ερντογάν, έθεσε θέμα συνεκμετάλλευσης -σε πρώτη φάση- των υδρογονανθράκων της Κύπρου και άφησε να εννοηθεί ότι το ίδιο πρέπει να γίνει και στο Αιγαίο Πέλαγος.

Βέβαια, το έδαφος για την άνοδο της τουρκικής προκλητικότητας είχε στρωθεί από το καλοκαίρι του ‘74. Σχεδόν την ίδια ημέρα που οι τουρκομογγόλοι εισέβαλαν στην Κύπρο, η Άγκυρα παραχωρούσε άδεια διεξαγωγής ερευνών στην εταιρεία TRAO για την ανακάλυψη αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου σε τέσσερις περιοχές του Ελληνικού αρχιπελάγους.

Τα γεγονότα στην μαρτυρική Μεγαλόνησο ανέβαλαν για ένα διάστημα τα σχέδιά της μέχρι το καλοκαίρι του ‘76, όταν το ερευνητικό πλοίο Χόρα (ή Πίρι Ρέις) έκοβε βόλτες μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου, εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων.

Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου εκστόμισε το περίφημο «Βυθίσατε το Χόρα», που δεν τον απέτρεψε 12 χρόνια μετά να εναγκαλισθεί με τον πρώτο νεοθωμανό πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ, στο Νταβός της Ελβετίας. Δήλωση που ενώ είχε καθαρά προβοκατόρικο και ψηφοθηρικό χαρακτήρα, καθώς το ΠΑΣΟΚ ανέβαινε διαρκώς τα σκαλοπάτια προς την εξουσία, αποδοκιμάστηκε από τον υποτίθεται «καθαρόαιμο» δεξιό υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ. Ο τελευταίος σε συνεννόηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έπαιξε το χαρτί της «καλής γειτονίας» όταν τον Ιούνιο του ‘75, η τουρκική πλευρά έθεσε ευθέως ατζέντα διεκδικήσεων όπως:

• Δημιουργία ζώνης 50 ναυτικών μιλίων, δυτικώς των τουρκικών παράλιων, στην οποία κάθε αεροπορική δραστηριότητα θα έπρεπε να αναφέρεται στις τουρκικές αρχές. Οι δε πτήσεις των τουρκικών μαχητικών εντός της ζώνης αυτής θα γίνονταν χωρίς ενημέρωση της Αθήνας.

• Καθιέρωση μονίμων περιοχών ασκήσεων του ναυτικού και της αεροπορίας της στο Αιγαίο και από κοινού χρήση των μονίμων Ελληνικών πεδίων βολής Άνδρου και Ψαθούρας.

• Περιορισμό της τερματικής περιοχής του αεροδρομίου της Λήμνου, με το επιχείρημα ότι η μεγάλη της έκταση εμπόδιζε τις πτήσεις των τουρκικών πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών στο Βόρειο Αιγαίο. • Απαγόρευση της ανακήρυξης από την Ελλάδα Εθνικού Εναέριου Χώρου 10 ναυτικών μιλίων.

Αρκετές από τις απαιτήσεις του στρατοθεοκρατικού καθεστώτος της γείτονος χώρας ικανοποιήθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή. Όπως ο περιορισμός της τερματικής περιοχής του αεροδρομίου Λήμνου από 3.000 σε 1.382 τ.μ. και αναπροσαρμογή των υψών και ορίων σε πολλούς αεροδιαδρόμους.

Έτσι, ουσιαστικά παραχωρήθηκε στην Τουρκία ο αεροδιάδρομος W-14, που αφορά το τμήμα μεταξύ της νήσου του Ηφαίστου και της Σάμου, κόβοντας ουσιαστικά στα δυο το FIR Αθηνών στο Αιγαίο. Από εκείνη την στιγμή κλιμακώθηκαν οι παραβάσεις στον Ελληνικό Εναέριο Χώρο, που έφτασαν τις 3.938 το 2002, εκ των οποίων 88 αφορούσαν υπερπτήσεις τουρκικών F-16 πάνω από Ελληνικά νησιά.

Με τις πλάτες των Αμερικανών, οι γείτονές μας εξαίρεσαν την Λήμνο από τις Νατοϊκές ασκήσεις, με το επιχείρημα ότι επρόκειτο για αποστρατικοποιημένη ζώνη.

Το 1984 η Τουρκία ζήτησε κι επισήμως την απόσυρση των Ελληνικών δυνάμεων που στάθμευαν στην Λήμνο. Τρία χρόνια αργότερα, αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προβεί στα γνωστά «ανοίγματά του» προς τους μισητούς στις ΗΠΑ Λίβυο Μουαμάρ αλ Καντάφι και Νικαραγουανό Ντανιέλ Ορτέγκα, έστειλε το Σισμίκ στο Αιγαίο, φέρνοντας τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου.

Στην πραγματικότητα, όμως, επρόκειτο για ένα ακόμη τρικ εκ μέρους της, προκειμένου να σταματήσει -όπως κι έγινε- η χώρα μας κάθε ερευνητική δραστηριότητα για υδρογονάνθρακες εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων, που έπρεπε με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας να είχαν επεκταθεί στα 12 ναυτικά μίλια.

Ο τότε πρωθυπουργός, που λίγους μήνες μετά το καλοκαίρι του ‘88 είπε το περίφημο «Mea Culpa» (δικό μου λάθος) για τα όσα συμφώνησε με τον Οζάλ στην ελβετική πόλη, απέφυγε παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς του, να προχωρήσει σε μια ενέργεια που θα «προκαλούσε» την Άγκυρα. Παραταύτα, δεν αναστάλθηκε η επιθετικότητα της τελευταίας. Τον Ιανουάριο του ‘89, με την δημοσίευση του «Τουρκικού Κανονισμού Έρευνας και Διάσωσης», οριοθέτησε ως περιοχή ευθύνης της σημαντικό τμήμα του FIR Αθηνών, δεσμεύοντας σχεδόν το μισό Αιγαίο.

Γκρίζες ζώνες και Ίμια

Η κύρωση από την Ελλάδα τον Μάιο του ‘95 της σύμβασης Μπέι, δηλαδή του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης και συγκεκριμένα του άρθρου που δίνει το δικαίωμα σε κάθε χώρα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι 12 ναυτικά μίλια, αποτέλεσε κήρυξη casus belli (αιτία πολέμου) από τους Τούρκους. Αναζητώντας αφορμή και λόγω της ρευστής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα (βαρύτατα άρρωστος στο Ωνάσειο ο Ανδρέας Παπανδρέου), η Τουρκία διέταξε τον πλοίαρχο του εμπορικού πλοίου «Figen Akat» να προσαράξει στις βραχονησίδες Ίμια, ανήμερα στις 25 Δεκεμβρίου του ‘95. Όταν πλησίασαν σκάφη του Λιμενικού Σώματος για βοήθεια, ο τελευταίος αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για περιοχή τουρκικής αρμοδιότητας. Αποτέλεσμα ήταν από το κατασκευασμένο γεγονός, η Άγκυρα να εκδώσει στις 29 Δεκεμβρίου ρηματική διακοίνωση με την οποία υποστήριζε ότι οι συγκεκριμένες νησίδες αποτελούσαν τουρκικό έδαφος.

Η Ελληνική πλευρά, παρότι είχε πληροφορίες για τις πραγματικές προθέσεις της απέναντι πλευράς, δεν αντέδρασε, φουντώνοντας έτσι την προκλητικότητα των Τούρκων. Στις 27 Ιανουαρίου 1996 Τούρκοι δημοσιογράφοι (στην πραγματικότητα πράκτορες της ΜΙΤ) προσγειώνονται με ελικόπτερο στην Ανατολική Ίμια και υψώνουν την τουρκική σημαία. Την επομένη αποβιβάζονται στην νησίδα Έλληνες βατραχάνθρωποι.

Το βράδυ της 29ης Ιανουαρίου, η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ αποφασίζει την ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Πράγματι, τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου, τουρκική ομάδα βατραχανθρώπων αποβιβάζονται στην Δυτική Ίμια για να ακολουθήσει το γνωστό περιστατικό με το «βέρτιγκο», όπου τρεις Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού έχασαν την ζωή τους όταν το ελικόπτερό τους καταρρίφθηκε.

Ο νεοδιορισμένος (από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ) Κώστας Σημίτης έδωσε εντολή στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Γεράσιμο Αρσένη, να ανακοινώσει ότι ήταν «ατύχημα από τεχνικά αίτια και την κόπωση του πληρώματος». Ευχαρίστησε, μάλιστα, δημοσίως τις Ηνωμένες Πολιτείες για την μεσολάβησή τους προκειμένου να αποφευχθεί ένοπλη σύρραξη. Πιο προκλητικός ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος ο οποίος εκστόμισε ότι την σημαία στα Ιμια την πήρε ο αέρας. Το κακό όμως ήδη είχε γίνει καθώς καθιερώθηκε ο όρος «γκρίζες ζώνες». Έτσι, τον Μάιο του ‘96, η Τουρκία στα πλαίσια της Νατοϊκής άσκησης «Dynamic Mix», ζήτησε τον αποκλεισμό της Γαύδου λόγω του «αμφισβητούμενου καθεστώτος κυριαρχίας».

Τουρκική αποθράσυνση

Η Ελλάδα έδωσε γη και ύδωρ στην Τουρκία με την προδοτική συμφωνία της Μαδρίτης τον Ιούλιο του ‘97. Σύμφωνα με αυτή, αναγνωρίζονταν τα «νόμιμα και ζωτικά» συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Κάτι που υπενθύμισε στον κουμπάρο του Ερντογάν, Κώστα Καραμανλή, ο πρώην Τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιούλ, κατά την επίσκεψη του πρώτου στην τουρκική πρωτεύουσα τον Ιούνιο του 2007. Ήδη, από το 2002, η Τουρκία δεσμεύει μέχρι σήμερα συστηματικά τέσσερις φορές τον χρόνο και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, περιοχές μεταξύ των Ελληνικών νησιών και του Ελληνικού ηπειρωτικού κορμού για αεροπορικές και ναυτικές ασκήσεις, παραβιάζοντας ακόμη και τα έξι ναυτικά μίλια. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, εκτελούνται συνεχείς υπερηχητικές πτήσεις πάνω από Ελληνικά νησιά, με τα τουρκικά αεροσκάφη να σπάνε το φράγμα του ήχου, προσβάλλοντας πολλές φορές εικονικά τις Ελληνικές φρουρές που είναι εγκατεστημένες σ’ αυτά.

Το ανησυχητικό είναι ότι επί Ερντογάν οι εισβολές των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών και πλοίων στον Ελληνικό Εναέριο Χώρο και στα Ελληνικά Θαλάσσια Ύδατα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Οι τουρκικές φρεγάτες, όπως η «GIRESUN», αρμενίζουν, οι Τούρκοι χειριστές των F-16 εμπλέκονται σε συνεχείς εικονικές αερομαχίες με τους Έλληνες αεροπόρους, εξαπολύοντας θερμοβολίδες, ενώ εγκλωβίζουν με το ραντάρ τους Ελληνικά πολεμικά πλοία.

Ο «όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» τέως πρωθυπουργός Γιώργος (Τζέφρι) Παπανδρέου, που χόρεψε το γνωστό άσμα στην Αρχαία Εφεσσο (Κουσάντασι), το 2001, συνέχισε την πολιτική ενδοτικότητας, προσλαμβάνοντας ως αμισθί σύμβουλό του την κόρη του παλιόφιλού του Ισμαήλ Τζέμ, Νουρ Τζεμ.

Παράλληλα, ενώ επί της διετούς παραμονής του στην εξουσία οι Τούρκοι αναθάρρησαν, διπλασιάζοντας σχεδόν τις πτήσεις οπλισμένων αεροσκαφών, ο ίδιος επέμενε στην «ελληνοτουρκική φιλία», την ώρα που η Άγκυρα αμφισβήτησε περίπου 110 Ελληνικά νησιά, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού της των Εξωτερικών το 2010.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τότε που ανέλαβε την πρωθυπουργία, τον Σεπτέμβριο του 2009 μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, συνέβησαν 7.700 τουρκικές παραβάσεις και παραβιάσεις του FIR Αθηνών και πάνω από 200 εμπλοκές Ελληνικών πολεμικών αεροπλάνων με τους Τούρκους χειριστές των F-16.

Στα βήματά του βαδίζει και ο Αντώνης Σαμαράς, που παρά τις χαιρετούρες με τον νεοσουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν, είδε πλειάδα τουρκικών πολεμικών πλοίων να κάνουν «ταξίδια αναψυχής» στο Αιγαίο, ακόμη και στις Κυκλάδες, μπαινοβγαίνοντας ανενόχλητα στα Ελληνικά θαλάσσια ύδατα.

Οι (νεο)ραγιάδες της Αθήνας με την παθητικότητά τους ρίχνουν νερό στον μύλο των διεκδικήσεων τηςΤουρκίας, υποκύπτοντας σε όλες τις αξιώσεις της, σε βάρος των Εθνικών μας συμφερόντων. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι παντουρανιστές που κατοικοεδρεύουν στο φαραωνικών διαστάσεων Προεδρικό Μέγαρο της Άγκυρας, επιδιώκουν τον διαμελισμό της Ελλάδας. Αυτό, μπορεί να γίνει με την απειλή των όπλων που θα οδηγήσει (μέσω της ελληνικής ανοχής) στην έμμεση αναγνώριση των τουρκικών οικονομικών και στρατηγικών απαιτήσεων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στην Δυτική Θράκη.

Πρόκειται για ένα μελετημένο σχέδιο διχοτόμησης και υφαρπαγής Ελληνικών εδαφών που έχει εκπονήσει εδώ και χρόνια το γειτονικό κράτος. Το ερώτημα είναι: Πώς θα απαντήσουμε εμείς στην διαρκή αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας;

Γ. Φράγκος

(Eφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, Φ.71)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑