Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΙΣΤΟΡΙΑ

13310584_1602833963362312_6358919857200788507_n

Ευαγόρας Παλλικαρίδης (26 Φεβρουαρίου 1938-14 Μαρτίου 1957)

 

Του Βαγόρη

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα

μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.

Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.

Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,

οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,

η νια που τον ορμήνευε δεν άκ’σε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.

Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.

Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,

ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,

και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,

μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

– Παρόντες όλοι;

– Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος · και με φωνή που τρέμει:

– Σήκω, Βαγόρη, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,

αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει

να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

– Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,

στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,

συ, που μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι

και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.

Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα,

που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,

έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο.

 

 

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ  ΙΣΤ’

Tην αιματοβαφή βασιλεία του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού, (Μέγας Πρίγκηψ της Μόσχας από το 1533 έως το 1547 και Τσάρος «Πασών των Ρωσιών» από το 1547 έως του θανάτου του, το 1584), ηκολούθησεν  ο ακατάπαυστος τρόμος της χαοτικής εποχής, της «Εποχής των Αναταραχών» ή «Εποχής της Αβεβαιότητος». Αυτή είναι η πλέον ταραγμένη περίοδος της Ιστορίας του Ρωσικού Βασιλείου. Διήρκεσε δεκαπέντε έτη (1598 – 1613), κατά τα οποία η Ρωσία ευρέθη στην δίνη της πλήρους ακυβερνησίας, αλλά και της ξένης κατοχής. Αποτελεί, μέχρι σήμερον, κομβικό σημείον αναφοράς στον ρωσικό λαϊκό πολιτισμό, για το κωμικοτραγικό γεγονός ότι τότε συνεκροτήθησαν τρεις διαφορετικοί στρατοί από τρία διαφορετικά πρόσωπα, τα οποία υπεστήριζαν ότι είναι ο ίδιος υιός του Ιβάν του Τρομερού, ο Δημήτριος (….ήδη από πολλού νεκρός !).

Τα πραγματικά αίτια της Εποχής των Αναστατώσεων πρέπει βεβαίως να αναζητηθούν κάποιες δεκαετίες ενωρίτερον, στα τελευταία έτη της διακυβερνήσεως του Ιβάν του Τρομερού. Επιδιώκων να περιορίσει τον παραδοσιακώς υψηλό βαθμό αυτονομίας των μεγάλων πόλεων έναντι του θρόνου, και συνάμα «τυφλωμένος» από μίσος απέναντι στους βογιάρους, τους οποίους υποψιάζετο ως δολοφόνους της αγαπημένης του συζύγου Αναστασίας, ο Ιβάν εξολόθρευσε αδιακρίτως χιλιάδες τοπικούς ευγενείς εντός  μόλις επτά ετών (1565 – 1572). Την ίδια περίοδο ενέπλεξε την χώρα σε έναν αδιάκοπο και πολυαίμακτο πόλεμο με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Σουηδία στην Βαλτική. Οι διωγμοί και ο διμέτωπος πόλεμος απεδόμησαν πλήρως τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας, προετοιμάζοντες την κατάρρευση.

Μετά τον Ιβάν θα βασιλεύσει επί  14 έτη ο Φιοντόρ Α’ – (Θεόδωρος Α΄ Ιωάννοβιτς, 1557 – 1598). Έχει μείνει στην ιστορία με το προσωνύμιο «Κωδωνοκρούστης», εξ αιτίας της ιδιαζούσης εμμονής του να περιδιαβαίνει τα ρωσικά εδάφη και να κτυπά όποια καμπάνα συναντούσε. «Θεοφοβούμενος», αγαθοεργός, πνευματικώς ανισόρροπος και ανίκανος να κυβερνήσει, ο υιός του Ιβάν έγινε Τσάρος επειδή ο πατέρας του σε μια στιγμή παροξυσμού είχε σκοτώσει τον πρωτότοκο αδελφό του, Ιβάν. Στην πραγματικότητα, η εξουσία ησκείτο από τον ικανότατο βογιάρο Μπορίς Φιοντόροβιτς Γκοντουνόφ, που προσεπάθησε αλλά δεν κατάφερε  να ανακόψει τον εθνικό «κατήφορο». Με τον θάνατο του δυσμοίρου Φιοντόρ στα 1598, εξεκίνησε και τυπικώς η «Εποχή των Αναστατώσεων». Στα τέλη του 1597 ησθένησε βαρέως, και στις 7 Ιανουαρίου 1598 απέθανε. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμην του ως Αγίου στις 7 Ιανουαρίου.  Έληξεν έτσι η κυριαρχία της δυναστείας των Ρουρικιδών (των απογόνων του Σκανδιναβού Πολεμάρχου – Βασιλέως Ρούρικ) που εκυβέρνησε την Ρωσία επί επτά αιώνες και εξεκίνησε μια περίοδος χάους, η «Εποχή των Αναστατώσεων».

Όσον κωμική και εάν φαίνεται η ιστορία των τριών (!) ψευδοδιαδόχων – ψευδο – Δημητρίων που ηκολούθησαν, καταδεικνύει τον βαθμό αποσυνθέσεως όπου έφθασαν οι ηγέτιδες τάξεις του ρωσικού βασιλείου κατά την Εποχή των Αναστατώσεων : Ο Πατριάρχης είναι αιχμάλωτος των παπικών Πολωνών, οι δύο σημαντικότερες πόλεις κατέχονται από ξένους (η Μόσχα από Πολωνούς, το Νόβγκοροντ από Σουηδούς) που μεταφέρουν στο ρωσικό έδαφος τον ανταγωνισμό τους, οι βογιάροι διαγκωνίζονται για την εύνοια των εισβολέων και αλληλοεξοντώνονται προς το συμφέρον τους, ληστές και ξένοι στρατιώτες λεηλατούν την ύπαιθρο κατά βούληση, ενώ ο απλός λαός ημπορεί να ελπίζει μόνον σε έναν θεόσταλτο σωτήρα που θα  σώσει την «Μητέρα Πατρίδα».

Μέσα σε αυτήν την φρενήρως προϊούσα σήψη, η λύση θα έλθει από έναν ελάσσονα ευγενή και παλαίμαχο στρατιωτικό, τον Ντμίτρι Ποζάρσκι και έναν άσημο κρεοπώλη, τον Κούζμα Μίνιν. Οι δύο τους εξήγειραν τον λαό του Νίζνι Νόβγκοροντ και επορεύθησαν προς την Μόσχα, εξαναγκάζοντες τελικώς τον πολωνικό στρατό κατοχής σε παράδοση και αποχώρηση, μάλιστα χωρίς καν να δοθεί μάχη. (Η ημερομηνία παραδόσεως των Πολωνών -4 Νοεμβρίου 1612 με το Νέο Ημερολόγιο- είναι μέχρις σήμερον εθνική εορτή της Ρωσίας, η «Ημέρα της Εθνικής Ενότητος»). Ολίγους μήνες αργότερον, θα συγκληθεί ένα πανηγυρικό σώμα, η «Μεγάλη Εθνοσυνέλευση», η οποία ομοφώνως θα εκλέξει στον θρόνο τον βογιάρο έφηβο Μιχαήλ Ρομανώφ, τον πρώτον άρχοντα μιας δυναστείας η οποία θα κυβερνήσει τη χώρα επί τρεις συνεχείς αιώνες. Η στέψη του Μιχαήλ σηματοδοτεί και την οριστική λήξη της «Εποχής των Αναστατώσεων».

Το επελθόν σχίσμα, οι καταστροφικές συνέπειες της εκκλησιαστικής μεταρρυθμίσεως του κατοπινού Τσάρου Πέτρου του Μεγάλου, είναι εποχές οι οποίες διήρκεσαν περισσότερον από 3 αιώνες, κατά την διάρκειαν των οποίων η κατ’ εξοχήν πνευματοθρησκευτική και ηθικοφιλοσοφική  αναζήτηση των Ρώσων, ο ρωσικός Ησυχασμός, σταδιακώς επέρασε στην λήθη.

Αλλ’ όμως και στους αιώνες της ισχυροτάτης δυτικής και σχολαστικής επιρροής στην Ρωσία, δεν διεκόπη η «συγγενική» πνευματική σχέση με το Άγιον  Όρος. Ο Άγιος Τύχων Ζαντόνσκι (του Ζαντόνσκ), με το χαρακτηριστικό του ρωσικό ανοικτό ύφος, αποκαλύπτει στην εμπειρία της προσευχής του «την αίσθηση περί Παγκοσμίου Ευαισθησίας», εδώ δε κατ’ αυτόν ευρίσκεται η φανέρωση του ακτίστου θαβωρικού φωτός, το οποίον οδηγεί την ψυχή στην απόλυτο κορύφωση του «Είναι» της Υπάρξεως.

[Κατά την Ορθόδοξο Παράδοση, το «Άκτιστον Φώς» που είδαν οι Μαθητές επί του όρους Θαβώρ και αξιώνονται μερικοί Άγιοι να ιδούν κατά την διάρκεια της «Θεοπτίας»,  είναι η θεία Χάρις και ενέργεια, η οποία θεάται μερικές φορές από τους κεκαθαρμένους ως φώς. Λέγεται «άκτιστον» ήτοι  αδημιούργητον, διότι δεν έχει αρχή, δεν έχει τροπή και δεν έχει τέλος. Διαφέρει δε σαφώς από το κτιστόν φως του ηλίου, το οποίον έχει αρχή, τροπή και τέλος, καθώς και από το κτιστόν φως της δημιουργίας. Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά το άκτιστον Φώς, όπως το είδαν οι Μαθητές στο όρος Θαβώρ, είναι απρόσιτο στις αισθήσεις οι οποίες δεν έχουν «μετασκευασθεί» από το Άγιον Πνεύμα. Η λάμψη του ακτίστου Φωτός υπερβαίνει την λάμψη του ηλίου, γι’ αυτό «καί τοις πλησιοχώροις ουκ επεφάνη καίτοι λάμψαν υπέρ τον ήλιον». Ενώ είναι απρόσιτο στις αμεταμόρφωτες αισθήσεις του μέσου – κοινού ανθρώπου, εν τούτοις είναι αληθινόν, υποστατικόν. Το άκτιστον Φώς είναι και νοητόν και «υπέρ νουν», από την άποψη ότι «εν-γίγνεται» στον νου του ανθρώπου με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος «κατά απόπαυσιν πάσης νοεράς ενεργείας», όχι βεβαίως με  την απόπαυση και κατάργηση  της λογικής ενεργείας. Στην Ορθόδοξο θεολογία λέγεται ότι, άλλο στοιχείο είναι το άκτιστον Φώς και άλλο στοιχείο τα αποτελέσματα του ακτίστου Φωτός, καθώς επίσης και ότι  η άκτιστος ενέργεια του Θεού μεταδίδεται δια κτιστών στοιχείων. Επί παραδείγματι  η άκτιστος Θεία Χάρις αγιάζει το νερό της κολυμβήθρας και δι’ αυτού δεχόμαστε τον αγιασμό, αλλ’ όμως το νερό παραμένει «κτιστό».]

Ο Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ με κοσμικό όνομα Τιμοφέϊ Σαβέλιεβιτς Σοκόλωφ (1724–1783) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Επίσκοπος και πνευματικός συγγραφεύς που εκανονίσθη ως Άγιος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας το 1861. Εγεννήθη στο χωρίο Κορότσκο στην μείζονα περιφέρεια του Νόβγκοροντ. Εκάρη μοναχός σε ηλικίαν 34 ετών και αργότερον εχειροτονήθη Επίσκοπος του Βορονέζ.  Υπηρέτησε ως επίσκοπος για διάστημα ολιγότερον από επτά χρόνια και απεσύρθη στην μονή του Ζαντόνσκ λόγω της κακής υγείας του. Εκεί έζησε μέχρι τον θάνατό του. Η μονή εξεκίνησε το 1615 ως κοινοβιακός οικισμός κοντά στα τείχη της κώμης Ζαντόνσκι (κυριολεκτικώς, «υπεράνω του –ποταμού- Ντον»), από μοναχούς από την μονή Σρετένσκυ στην Μόσχα. Η μονή έγινε πασίγνωστη στην δεκαετία του 1770, όταν ο Τύχων ως θαυματουργός «στάρετς» (Άγιος «Γέρων») εγκατεστάθη εκεί. Το Ζαντόνσκ, ευημέρησε λόγω του πλήθους των προσκυνητών που επεσκέπτοντο τον τάφο του Αγίου, και εν τέλει του  εχορηγήθη καθεστώς και προνόμια πόλεως το 1779.

Στις 14 Μαΐου 1846, κατά την διάρκεια της κατασκευής του νέου καθεδρικού ναού, απεκαλύφθησαν τα άφθαρτα λείψανα του Αγίου Τύχωνος και εφυλάχθησαν στο Ζαντόνσκ. Έχει αναφερθεί ότι πολλά θαύματα εσημειώθησαν κοντά στο σκήνωμά του. Η Πανήγυρίς του εορτάζεται στις 13 Αυγούστου με το Ιουλιανό ημερολόγιο (26 Αυγούστου στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Μια άλλη ημέρα εορτής εκαθιερώθη να εορτάζεται στις 14 Μαΐου, οπότε συνέβη η Αποκάλυψη των Λειψάνων του Αγίου. Η ζωή και το έργον του ενέπνευσαν τον μέγα Ντοστογιέφσκι και αντικατοπτρίζονται σε αρκετούς από τους χαρακτήρες του αριστουργήματός του, «Αδελφοί Καραμαζώφ».

Με την παρουσία σπουδαίων προσωπικοτήτων και πνευματικών ηγετών, παρά την ταραχώδη ιστορική διαδρομή του ρωσικού έθνους, η αναζωπύρωση της δραστικής ρωσικής ορθοδοξίας και η νέα «Πνευματική Αναγέννηση» του μοναχισμού στη Ρωσία, ήρχισαν στα τέλη του 18ου  αιώνος, με την συνεχή και πολυεπίπεδο δραστηριότητα του ήδη αναφερθέντος στην σειρά των άρθρων μας, Αγίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι, και του κύκλου των μαθητών του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 189)

ΜΙΚΗΣ Μ Α Ν Τ Α Κ Α Σ (28/2/1975) Άνανδροι, σκοτώσατε τον Άνθρωπο, όχι την Ιδέα

front-pageΣτο σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ κάνουμε χώρο από τα τρέχοντα θέματα μιας επικαιρότητας που επαναλαμβάνεται.
Συμφωνίες-προδοσίες, ψεύτικοι επαναστάτες, δάκρυα ανήμπορων επ’ αμοιβή «ξεγελασμένων» πολιτών, μαχαιριές και κενά λόγια πάνω από τα ερείπια της Ελλάδας.
Η «επικαιρότητα» θα επαναλαμβάνεται έτσι, μαύρη και αποκαρδιωτική, έως ότου κάποιοι πάρουν την απόφαση να βγουν από τους στοίχους της δουλείας, και να κοιτάξουν κατάματα τον Ήλιο της Ελευθερίας.
Οι πολλοί, οι δεμένοι εκούσια στο μαγκανοπήγαδο, αναρωτιούνται ποιοι είναι αυτοί οι «τρελλοί» που αφήνουν την σιγουριά μιας τακτοποιημένης ζωής για να απλώσουν το χέρι στα όνειρα και τις ελπίδες τους.
«Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι
ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…».
Σε έναν που συναντήθηκε με τον θάνατο και κέρδισε την ζωή, είναι αφιερωμένο το
εξώφυλλο της σημερινής ΕΜΠΡΟΣ. Σε καιρούς που γεννούν τα σκοτάδια, σημαιοφόρος της Ευρώπης των Εθνών, ο Μιχάλης Μάντακας είναι με τους αγώνες και την κληρονομιάπου άφησε σε ολόκληρη την Ελεύθερη Ευρώπη, ΠΑΡΩΝ!

 

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Ο γραμματέας του «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Giorgio Almirante, στην πλατεία της εκκλησίας των Δομινικανών «Παρθένος υπέρ την Minerva», (όπου το σκήνωμα της Αγίας Αικατερίνης – Ευφροσύνης της Σιένα), εμπρός σε χιλιάδες Συναγωνιστές, μετά την λειτουργία, εξεφώνησε τον επικήδειο στον ηρωικό νεκρό, λέγοντας τα ακόλουθα :

Ρωμαίοι ! Αυτή δεν είναι μία συγκέντρωση, είναι μια ιεροτελεστία !

Η Ελληνική Πατρίδα θα φυλάξει τα θνητά λείψανα του Μιχάλη Μάντακα, νεομάρτυρα μιας ιδέας, μιας τάξης αγωνιστών και πιστών που έχει υπερβεί τα σύνορα του τόπου μας για να συνενώσει σ’ ένα σύνδεσμο πολιτισμού, τάξης κι  ελευθερίας, το καλύτερο τμήμα των νέων γενεών του δυτικού κόσμου.

Εμείς, Μιχάλη Μάντακα, θα φυλάξουμε το πνεύμα σου, θα το διατηρήσουμε δίπλα στα υψηλόφρονα, δυνατά κι ευγενή πνεύματα του Βιργιλίου και του Στέφανου Ματτέϊ, στο όνομα των οποίων και για τους οποίους έπεσες*. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου δίπλα στα ανώτερα και ισχυρά πνεύματα των υπολοίπων, μικρών και μεγάλων, που δολοφόνησε  τα τελευταία χρόνια η κόκκινη βαρβαρότητα. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου στο αξιοσέβαστο σύνθημα που μας δίδαξε μια γειτονιά της Ρώμης, όταν δίπλα από το μέρος όπου έπεσες  έγραψε: «Είχε μόνον ένα ελάττωμα,  το να  είναι ένας νεολαίος της δεξιάς !».

Το έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον σου, Μιχάλη Μάντακα, είναι αναμφίβολα, μαζί με τη φωτιά του Primavalle, το πιο λυσσαλέο έγκλημα που διαπράχθηκε από τους κόκκινους σε αυτήν την μεταπολεμική περίοδο. Δολοφονήθηκες, επειδή ένας δολοφόνος απελευθερώθηκε  από την φυλακή ! Δολοφονήθηκες, επειδή η  δικαιοσύνη εμποδίστηκε να ακολουθήσει την πορεία της ενάντια σ’ έναν δολοφόνο. Δολοφονήθηκες, επειδή δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η δίκη γιά τον εμπρησμό του Primavalle.

Έτσι λοιπόν, αυτό είναι ένα έγκλημα εναντίον της Δικαιοσύνης, είναι ένα έγκλημα κατά του Κράτους. Και σ’ αυτό το σημείο το δίλημμα που ήδη έχουμε αναφέρει καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό. Δεν είμαστε πλέον γαλήνιοι, οπότε λέμε : Ή μας υπερασπίζεται το κράτος ή υπερασπιζόμαστε μόνοι μας τον εαυτό μας ! Τίποτα περισσότερο δεν θα πούμε γι’ αυτό, γιατί έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να μιλήσουμε, όχι μόνο στο όνομά μας, όχι μόνο στο όνομα της Εθνικής Δεξιάς, αλλά για λογαριασμό όλων των εντίμων πολιτών, εξ ονόματος όλων των Ιταλών οι οποίοι δεν θέλουν να υποκύψει η Ιταλία στους εγκληματίες, όποιοι κι είναι, ποινικοί ή πολιτικοί.

Συνεπώς λέμε: «Είτε το κράτος θα αμυνθεί ή οι πολίτες έχουν το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Κι έχουμε το ιερό δικαίωμα και το ανώτερο καθήκον να παρέμβουμε και  να εκπροσωπήσουμε, με όρους πολιτικούς και ηθικούς, με όρους ακλόνητης άμυνας της ελευθερίας, όλους τους πολίτες που δεν νοιώθουν πλέον να τους εκφράζει αυτό το κράτος, σκοπεύοντας επίσης να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Μιχάλη Μάντακα, αυτό σημαίνει  για μας, πως δεν σε ξεχνάμε, αυτό σημαίνει για μας να μην λησμονήσουμε την θυσία σου!
Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση ούτε καν θα προφέρω την λέξη «εκδίκηση». Και βέβαια δεν προφέρω λέξεις παραίτησης ή ένοχης λησμονιάς, αλλά αποφασιστικότητα και θάρρους. Αυτή είναι μια προσευχή που υψώνεται σαν όρκος μπροστά σ’ ένα ναό, ένα ναό αφιερωμένο σε μιαν Αγία, η οποία ήξερε πως  η Αγάπη είναι Αγώνας ! (αναφορά στην Αγία Αικατερίνη της Σιένας).

 

Αυτό είναι το πνεύμα μας, η δέσμευσή μας, η συμφωνία μας, αυτό, Ρωμαίοι, είναι ο όρκος μας !

Και τώρα, στο όνομα του Μιχάλη  Μάντακα, ενός λεπτού σιγή: Ρωμαίοι, Προσοχή !

 mm

[Ο Βιργίλιος Ματτέϊ (22 ετών) -στέλεχος των «Εθνικών Εθελοντών»- και ο ανήλικος αδελφός του Στέφανος (8 ετών) (Virgilio και Stefano Mattei)  ήσαν γιοί του αγωνιστή του  «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Μάριο Ματτέϊ, που κάηκαν όταν το πατρικό τους σπίτι στην εργατική πολυκατοικία της συνοικίας Primavalle της Ρώμης, έγινε στόχος εμπρησμού. Οι αποδεδειγμένα δράστες – εμπρηστές  Achille Lollo, Manlio Grillo και Marino Clavo, που ήσαν μέλη της μπολσεβίκικης οργάνωσης «Εργατική Δύναμη», συνελήφθησαν, δικάστηκαν και όντας υπόδικοι ελεύθεροι με εγγύηση (!) ….. διέφυγαν (Βραζιλία, Νικαράγουα και άγνωστη διαμονή) με την βοήθεια  ,,, ανωνύμων «επωνύμων» κομμουνιστών και των «Ερυρθών Ταξιαρχιών». Μετά την δολοφονία η «διανόηση» της Αριστεράς  ισχυρίσθηκε πως  η πράξη ήταν «ξεκαθάρισμα λογαριαμών μεταξύ φασιστών !». Κατά την 7η ημέρα της δίκης των φονιάδων, άλλοι φονιάδες μπολσεβίκοι επετέθησαν εναντίον των Εθνικιστών νεολαίων που διαδήλωναν στο δικαστήριο, πυρπόλησαν τα γραφεία του Κινήματος και δολοφονήθηκε ο Μίκης Μάντακας, δραστήριος και αφοσιωμένος αγωνιστής, του «Πανεπιστημιακού Μετώπου Νεολαίας» του Κινήματος, όταν άοπλος εβλήθη από το όπλο του Alvaro Lojacono, του φονιά που ζεί… «ηρωικός» με ψευδώνυμο στην Ελβετία.]

(φ.189)

Δεκέμβριος 1944: Εργα και ημέρες του ΚΚΕ

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 αρχίζουν τα Δεκεμβριανά.
Ο όρος, είναι μία εξωραϊσμένη απόδοση της κομμουνιστικής εγκληματικής ανταρσίας για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας, λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατοχής.
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Οι κομμουνιστές προσήλθαν σε ένα απαγορευμένο
από την αστυνομία συλλαλητήριο, οπλισμένοι ακόμη και με ελαφρούς όλμους μικρού διαμετρήματος. Η πρόθεσή τους ήταν φανερή. Ήταν αποφασισμένοι να συγκρουσθούν με το Κράτος. Και το έκαναν.
Οι κομμουνιστές έκτοτε, προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η αστυνομία άρχισε πρώτη τους πυροβολισμούς. Λες, και αν είναι έτσι, αυτό τους απαλλάσσει από το έγκλημα. Ε, δεν πας διάβολε
σε «ειρηνικό» συλλαλητήριο με πολυβόλα…
Σήμερα λοιπόν και εις μνήμην των νεκρών της θηριωδίας των σταλινικών καθαρμάτων, θα θυμηθούμε μερικά γεγονότα, που δεν σηκώνουν καμία δικαιολογία, ενώ απεικονίζουν θαυμάσια
τον προδοτικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Ας ανατρέξουμε στο έργο της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) του ΓΕΣ με τίτλο: «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης». Θα σταθούμε μόνο στον Ε΄ τόμο:
α. Στην σελίδα 167 βρίσκουμε το Σύμφωνο Πετριτσίου της «12 Ιούλη 1943», σύμφωνα με το οποίο ο σ. Γιάννης Ιωαννίδης και ο σ. Δουσάν Δασκάλωφ, συμφώνησαν μεταξύ των άλλων την εγκαθίδρυση στα Βαλκάνια, Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία (!) και την Σερβία, ενώ δίδεται στην Βουλγαρία έξοδος στο Αιγαίο (από πού άραγε;)
β. Στην σελίδα 203, θα διαβάσει ο έκπληκτος αναγνώστης, τι συνυπέγραψαν ο σ. Καπετάν Κίτσος με τον Γερμανό Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, στο Σύμφωνο του Λειβαδίου την 1η Σεπτεμβρίου του 1944. Πρώτο και καλύτερο, ότι ο ΕΛΑΣ «αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μην εμποδίση την υποχώρησιν του Γερμανικού Στρατού, μπαίνοντας σε κάθε εκκενούμενο τμήμα, μετά και την
υποχώρησιν και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου».
γ. Μία σελίδα μετά, στην 204, υπάρχει το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου» που υπέγραψαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 1944, οι Βούλγαροι Φιλίπποβιτς και Γιούνωφ και ο «Έλληνας» Στασινόπουλος. Στο σύμφωνο αυτό, μεταξύ των άλλων ωραίων, αποφασίστηκε όπως «το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο ΕΛΑΣ, αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν διεθνή Μακεδονίαν, μετά το τέλος του πολέμου».
Και μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα και χαλκευμένα, διότι θα τους κολλήσουμε στα μούτρα την απάντηση του ΚΚΕ στην ΔΙΣ, όταν του ζήτησε και τα δικά του αρχεία για να τα συμπεριλάβει στην έκδοση. Τότε θα γελάσει ακόμη και η μούμια του Λένιν.
Και ερχόμαστε στην υπ’ αριθμ.1010/11-3-65 εγκύκλιο, του τότε Πρωθυπουργού και υπουργού ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος με αφορμή την προσπάθεια διεισδύσεως της κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» στα σχολεία, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «Εχθρόν του Έθνους και της Δημοκρατίας».
Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και στην έκδοση του 1968 διαβάζουμε ότι: «….Στην πραγματικότητα, αυτοί (δηλαδή το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ) πολεμούσαν κυρίως εναντίον των μη κομμουνιστικών αντάρτικων ομάδων, όπως αυτή του Σ/χου Δημητρίου Ψαρρού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, ή τον πιο σημαντικό ΕΔΕΣ, του οποίου ηγείτο ο Σ/χης Ναπολέων Ζέρβας. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, μιλώντας στην Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τσώρτσιλ είπε ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ ‘’απλώς έπαιρναν τα όπλα μας, ξάπλωναν και περίμεναν τη στιγμή να αρπάξουν την εξουσία στην πρωτεύουσα’’».
Και τελειώνουμε με ένα ντοκουμέντο που το αφιερώνουμε στην ΝΔ και τον Σαμαρά. Είναι το υπ’ αριθμ. 204 ΦΕΚ τεύχος 1ο, με το οποίο καταργείται ο όρος «Συμμοριτοπόλεμος» και καθιερώνεται ο όρος «Εμφύλιος», καθώς επίσης και αποδίδονται ως λευκαί περιστεραί στην κοινωνία, διάφοροι σφαγείς μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο καπετάν Γιώτης (Φλωράκης) και ο Μάρκος Βαφειάδης (ο «γελοίος» κατά τον Λεωνίδα Κύρκο) τον οποίο και ασπάστηκε, ως μη όφειλε, ο Στρατηγός Τσακαλώτος…
Το ωραίο είναι, ότι το εν λόγω ΦΕΚ, έχει υπογράψει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης και μετά ο ίδιος, γύριζε στις στρατιωτικές λέσχες και αλλού και έδινε διαλέξεις σαλιαρίζοντας, ότι επρόκειτο περί συμμοριτοπολέμου και όχι περί εμφυλίου. Τι να πει κανείς. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως την Πετρούλα την βόλεψε ο Κ. (με κεφαλαίο το «Κ», κύριε διορθωτά), ενώ τα παιδιά μας, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, μήτε ως σερβιτόροι. Νάναι καλά ο αδέκαστος δικαστής.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα του ΚΚΕ για την βίαιη
κατάληψη της εξουσίας. 72 χρόνια μετά, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι οχτροί μπήκαν πλέον στην πόλη και ροκανίζουν τα θεμέλια του Ελληνισμού.
Ροκανίζουν, οι διάφοροι απίθανοι, το τρίπτυχο πάνω στο οποίο ο Ελληνισμός στηρίχτηκε 3.000
χρόνια τώρα. Την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια. Με οδηγό και έχοντας πάντα στην καρδιά μας το «παράδειγμα του Μακρυγιάννη ας είναι για μας φωτεινό», η Χρυσή Αυγή ορθώνεται τοίχος απροσπέλαστος στα υποχθόνια σχέδιά τους με την υπόσχεση ότι «δεν θα περάσουν».
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει τους ήρωες του Μακρυγιάννη!
Χ.Μ.

(φ.177)

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ Γ’

Κατά το δεύτερον ήμισυ του 10ου  και στις αρχές του 11ου μ.Χ. αιώνος, (980-1015) ο Πρίγκηψ Βλαντίμιρ Σβιατοσλάβιτς ο A’, ηγεμών του Κιέβου (στην παλαιοσκανδιναβική Valdamarr Sveinaldsson), από την δυναστεία του Ρούρικ, o αποκληθείς και Μέγας, συνήνωσε υπό την εξουσία του ένα μεγάλο μέρος των νοτίων και κεντρικών Ρως, υιοθέτησε δε την Ορθόδοξο χριστιανική πίστη ως επίσημο θρησκεία των Ρως. Ο Βλαντίμιρ εισήγαγε μια νέα ιδεολογία, κοινή για τη βαραγγική άρχουσα τάξη και για τον σλαβικό απλό λαό του κράτους του. Μακροπροθέσμως η κίνηση του αυτή ομογενοποίησε πολιτισμικώς την επικράτεια των Ρως, ενώ ταυτοχρόνως εδημιούργησε λίαν ισχυρούς δεσμούς με την στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη της εποχής, το «Βυζάντιον». Οι δεσμοί αυτοί επεβεβαιώθησαν και με τον γάμο του με την πριγκίπισσα Άννα, αδελφή του Αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου. Η Ορθόδοξος ρωσική Εκκλησία ηκολούθησε το βυζαντινό ορθόδοξο πρότυπο και με ιδιαιτέρα οξυδέρκεια και δημιουργικότητα, ενεσωμάτωσε σε αυτό προχριστιανικές παραδόσεις που επεβίωναν στην ρωσική λαϊκή ψυχή.

Εμφανέστατα η υιοθέτηση του Ορθοδόξου βυζαντινού Χριστιανισμού από τους Ρως έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο στην συνολική διαμόρφωση και ανάπτυξη της ρωσικής σκέψεως και λογοτεχνίας, εσηματοδότησε δε την γενικοτέρα ανάπτυξη των γραμμάτων στην Ρωσία και βεβαίως την υιοθέτηση του «κυριλλικού» αλφαβήτου. Δύο αδελφοί, μοναχοί από την Θεσσαλονίκη, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος εδημιούργησαν αυτό το αλφάβητο για την λειτουργική ρωσική γλώσσα, το οποίον επηρεάσθηκε από τα γλωσσολογικά πρότυπα της ελληνικής και κατέστη η κοινή γραπτή γλώσσα όλων των Σλάβων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος ήσαν παιδιά του ευγενούς και υπευθύνου για τα θέματα της στρατιωτικής διοικήσεως του Βυζαντίου, Λέοντος, εγεννήθησαν και εμεγάλωσαν στην συμβασιλεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και πρωτεύουσα της Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, στην ατμόσφαιρα και την ζωή της οποίας εκυριάρχει εντόνως ο Χριστιανισμός.  Και τα δύο αδέλφια ομιλούσαν προφανώς την ελληνική, ενώ εσπούδασαν την σλαβική, την εβραϊκή, την συριακή και την αραβική γλώσσα, πράγμα που τους διευκόλυνε στην μετέπειτα ιερατική διακονία τους.

Ο Μεθόδιος, (815-885) του οποίου το κοσμικόν όνομα ήταν Μιχαήλ, υπήρξε ήταν άνθρωπος της δράσεως και είχε ξεκινήσει σταδιοδρομία στον πολιτικό στίβο. Διορίσθηκε διοικητής της Θεσσαλίας, ενώ αργότερα έγινε μοναχός σε μία μονή στον Όλυμπο. Ο Κύριλλος (827-869), του οποίου το κοσμικό όνομα ήταν Κωνσταντίνος, εσπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, έγινε ιερεύς και μετέπειτα έφθασε στον βαθμό του επισκόπου. Εδίδαξε Φιλολογία, Φιλοσοφία και Θεολογία.

Το 863, μετά από αίτημα του Σλάβου ηγεμόνος της Μοραβίας Ραστισλάβου ή Ροστισλάβου, (που έγινε γνωστός και ως Άγιος Ραστισλάβος και ήταν ο δεύτερος κυβερνήτης της Μοραβίας την περίοδο 863 – 870) όταν Αυτοκράτωρ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας  ήταν ο Μιχαήλ ο Γ’. Η πρεσβεία του που έφθασε στην Κωνσταντινούπολη υπεγράμμισε επίσης την ανάγκη για «διδασκάλους» που ημπορούν να εργαστούν σε σλαβική γλώσσα. Ο Ραστισλάβος, είχε συγκαλέσει συμβούλιο με τους Μοραβούς άρχοντες και απηύθυνε έκκληση στον Αυτοκράτορα Μιχαήλ, λέγων: «Αν και οι άνθρωποι μας έχουν απορρίψει την λατρεία των ειδώλων και τηρούν χριστιανικό νόμο, δεν έχουμε έναν διδάσκαλο που ημπορεί να εξηγήσει σε εμάς στην γλώσσα μας την αληθινή χριστιανική πίστη, έτσι ώστε άλλες χώρες που προσβλέπουν σε εμάς να μας μιμηθούν. Ως εκ τούτου στείλετέ μας ένα τέτοιον επίσκοπο και διδάσκαλο για το καλό μας και για άλλα καλά ζητήματα του δικαίου». Τότε ο Πατριάρχης Φώτιος επέλεξε τους Μεθόδιο και Κύριλλο, για το δύσκολο έργο του εκχριστιανισμού των Σλάβων.

Οι δύο ιερωμένοι εδέχθησαν με μεγάλη προθυμία και χαρά, θεωρούντες ότι με αυτόν τον τρόπο υπηρετούν το θέλημα του Θεού και θα οδηγήσουν στον «δρόμο της σωτηρίας» τους λαούς των περιοχών που ευρίσκοντο πάνω από τα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας. Προκειμένου να διευκολύνουν την προσέγγισή τους προς τους λαούς αυτούς, εχρησιμοποίησαν ένα νέο αλφάβητο, βασισμένο στο ελληνικό, το οποίον ημπορούσε να αποδώσει τους φθόγγους της σλαβικής γλώσσης, τον οποίο εφηύρε ο Κύριλλος. Σε αυτό το αλφάβητο που ονομάστηκε «Γλαγολιτικό» -δηλαδή της ομιλουμένης -, (στην  παλαιοσλαβονική «γλαγόλ» σημαίνει ομιλία) μετέφρασαν την Αγία Γραφή, πολλά λειτουργικά και θεολογικά βιβλία, καθώς και την Χριστιανική λειτουργική υμνολογία. Στο Γλαγολιτικό αλφάβητο επίσης στηρίζεται και η σημερινή Κυριλλική γραφή των σλαβικών εθνών και με αυτό ανεπτύχθη ολόκληρη η γραμματεία τους. Οι δυο βυζαντινοί ιεραπόστολοι, σεβόμενοι την πολιτιστική ταυτότητα των λαών που εξεχριστιάνισαν, εφρόντισαν ώστε η νεοσυστάτη σλαβική Εκκλησία να παραμείνει πράγματι ανεξάρτητη. Η πολιτική κατάσταση, όμως, ήλλαξε συντόμως και με την επέμβαση των Φράγκων, ο Μεθόδιος εβασανίσθη και εφυλακίσθη (ο Κύριλλος είχε ήδη πεθάνει στην Ρώμη το 869 μ.Χ.). Έτσι εγκατελείφθησαν οι περιοχές, για τον εκχριστιανισμό των οποίων είχαν αγωνιστεί με όλες τους τις δυνάμεις οι δύο αδελφοί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στις 11 Μαΐου. Επίσης, η βυζαντινή τέχνη υπήρξε σημαντική ευρυτάτη πολιτιστική γέφυρα μεταξύ Βυζαντίου και Ρωσίας καθ’ όλην την διάρκεια του Μεσαίωνος.

Ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων πραγματοποιήθηκε τον 9ο μ. Χ. αιώνα. Τότε εστάλη από το Βυζάντιο ο αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ με συνοδεία κληρικών, ζωγράφων, αρχιτεκτόνων και εργάσθηκε για τον εκπολιτισμό της Βουλγαρίας. Την ίδια εποχή διεδόθη η χριστιανική πίστη και στους Σέρβους. Πολλοί ναοί και μοναστήρια ιδρύθησαν σε διάφορα σημεία της χώρας τους, ενώ η φιλολογία και η εκκλησιαστική τέχνη ανεπτύχθησαν με βάση τα ελληνικά πρότυπα.

Οι ιεραποστολικές βάσεις, τις οποίες  έθεσαν τον 9ο αιώνα οι Κύριλλος και Μεθόδιος, εβοήθησαν την Ελληνορθόδοξο Εκκλησία της Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως να μεταδώσει τις αλήθειές της και στους Ρώσους τον 10ο αιώνα. Όταν εβαπτίσθησαν οι Ρώσοι του Κιέβου και οι ηγεμών τους ο Βλαδίμηρος, ήρχισε η πολιτιστική ανάπτυξη της Ρωσίας, με τις μεταφράσεις των εκκλησιαστικών συγγραμμάτων και της Θείας Λειτουργίας, καθώς και με την ανάπτυξη της ναοδομίας.

Η δημιουργία μοναστικής ζωής στη Ρωσία περί  τα μέσα του 11ου αιώνος είχεν ως αφετηρία το Άγιον Όρος και τους μοναχούς Αντώνιο και Θεοδόσιο. Από αυτούς εδημιουργήθη η μονή του Κιέβου, η οποία ανέδειξε επισκόπους, συγγραφείς, ζωγράφους και εξήσκησε μεγάλη επίδραση στον εκκλησιαστικό βίο της Ρωσίας. Η μεγάλη ακμή του ρωσικού μοναχισμού παρετηρήθη κατά τον 12ο αιώνα.

Κατά τον 14ον αιώνα, υπό την καταλυτική επίδραση των μεγάλων Βυζαντινών ησυχαστών, εξηπλώθη ο Ησυχασμός στον πολυπληθή σλαβικό κόσμο των Βαλκανίων και στην «κυρίως Ρωσία». Ιδιαιτέρως σημαντικό ρόλο σε αυτήν την εξάπλωση του Ησυχασμού έπαιξε ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης, ο κορυφαίος Βυζαντινός Ησυχαστής του 14ου αιώνος, ο οποίος, το 1325, έφυγε από το Άγιον Όρος, λόγω μιας εισβολής Τούρκων, και εγκατεστάθη σε μιαν ορεινή περιοχή, στα Παρόρια, στα όρια της Θράκης και της Βουλγαρίας. Εκεί, ο Βασιλεύς της Βουλγαρίας Ιωάννης – Αλέξανδρος Άζεν (1331-1371) τον εβοήθησε να οικοδομήσει ένα σπουδαίο μοναστικό κέντρο.

Ο Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης οφείλει την επωνυμία του στο όρος Σινά, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα. Υπήρξε ο «εισηγητής» του Ησυχασμού και στους Σλάβους και στους Βουλγάρους, αφ’ ότου εγκατεστάθη στα Παρόρια το 1331 μ.Χ. και πάλιν το 1335 μ.Χ.

Από το εκεί μοναστήρι, εξηπλώθη ο Ησυχασμός σε ολόκληρο τον σλαβικό κόσμο, χάρη στους μεγάλους μοναχούς και ποιμένες οι οποίοι είχαν μορφωθεί πνευματικά εκεί : ο Πατριάρχης Τυρνάβου Ευθύμιος, οι ησυχαστές Ρωμύλος και Γρηγόριος, οι οποίοι διέδωσαν τον Ησυχασμό στην Σερβία, βοηθούμενοι από τον Πρίγκιπα Λάζαρο, καθώς και ο Μητροπολίτης Κιέβου Κυπριανός, ο οποίος διέδωσε τον Ησυχασμό στη Ρωσία, όπου, στον επόμενο αιώνα, ο κύριος εκπρόσωπος του ρωσικού Ησυχασμού, ο Άγιος Νείλος της Σόρας («Σόρσκι») (1433-1508) θα βασισθεί στην ησυχαστική διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου. Τα Νηπτικά Έργα του Οσίου Γρηγορίου διασώζονται στην Πατρολογία και στην Φιλοκαλία. Μεταξύ δε των συγγραμμάτων του πρέπει να μνημονευθούν δύο κομβικά δοκίμια της ησυχαστικής διδασκαλίας, το «Περί ησυχίας και περί των δύο τρόπων της προσευχής» και το «Περί του πως δει καθέζεσθαι τον ησυχάζοντα εις την ευχήν».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 176)

Τα «Νοεμβριανά» του 1916 -Ενα θλιβερό και αποτρόπαιο επεισόδιο του Διχασμού

 

le_mirabeau_bombarde_ahenes
1 Δεκεμβρίου 1916: To γαλλικό πολεμικό πλοίο Mirabeau βομβαρδίζει την Αθήνα και τον Πειραιά 

το γαλλικό πολεμικό πλοίο Mirabeau κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Αθήνας και του Πειραιά την 1η Δεκεμβρίου 1916.

Νοέμβριος του 1916. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο «Μεγάλος Πόλεμος» έχει ξεσπάσει εδώ και περίπου 27 μήνες, με αντιπάλους την Entente (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία ) και τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες (Γερμανία, Αυστρία). Η Ελλάδα παραμένει ουδέτερη. Η Ελλάδα επιθυμεί να διατηρήσει την ουδετερότητά της. Δικαίωμά της. Όμως οι σύμμαχοι δεν την θέλουν απλώς φίλη. Την θέλουν σύμμαχο.

Την εκβιάζουν με εδαφικούς ακρωτηριασμούς, επεμβάσεις στα εσωτερικά της  και ταπεινωτική συμπεριφορά, να ενταχθεί σε ένα από τα δύο στρατόπεδα.

Οι Γερμανοί της επιβάλουν να παραδώσει το οχυρό Ρούπελ. Την υποχρεώνουν να δεχθεί την αιχμαλωσία του Δ΄ ΣΣ και την μεταφορά του στο Γκαίρλιτς. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μείνει ανυπεράσπιστη η Αν. Μακεδονία και να υποστεί τα πάνδεινα ο πληθυσμός της από τα Βουλγαρικά στρατεύματα.

Από την άλλη, οι δυνάμει της Αντάντ, που αυτοανακηρύχθηκαν «Προστάτιδες Δυνάμεις» μετά το Ναβαρίνο. Απαιτούν την βοήθεια της Ελλάδος με την Βία. Μετά την αποτυχία της εκστρατείας στα Δαρδανέλια αποβιβάζουν αυθαίρετα και χωρίς να ζητήσουν την άδεια της Ελλάδος στρατεύματα στην Θεσσαλονίκη. Έχουν καταλάβει το λιμάνι του Μούδρου, την Κέρκυρα και άλλα νησιά μας.

Περήφανη η Χώρα μας μετά τους θριαμβευτικούς Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13, θα μπορούσε να αποκρούσει πιέσεις και εκβιασμούς, αρκεί να ήταν ενωμένη. Δυστυχώς όμως δεν ήταν. Η διχόνοια έχει φέρει για ακόμη μία φορά τον Εθνικό Διχασμό. Η χώρα κατοικείται πλέον όχι από Έλληνες αλλά από Βασιλικούς και Βενιζελικούς. Οι πρώτοι εκτιμούν ότι θα κερδίσει η Γερμανία και οι άλλοι η Αντάντ.

Ο Βενιζέλος επικεφαλής της περίφημη τριανδρίας Βενιζέλος-  Κουντουριώτης-Δαγκλής, ιδρύει μετά από κίνημα (από τα…καλά κινήματα!…) το κράτος της Θεσσαλονίκης, χωρίζοντας την Ελλάδα στα δύο. Είναι η πλέον μελανή σελίδα στην νεότερη ιστορία μας, η οποία όμως αποκρύπτεται ή παρουσιάζεται με πολύ ήπιους και ανώδυνους τόνους. Προ αυτής της καταστάσεως οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, παραβιάζουν κατάφορα το Διεθνές Δίκαιο, και αρχίζουν να πιέζουν αφόρητα την, από τη Θεσσαλία και κάτω, Ελλάδα, που δεν ελέγχει ο Βενιζέλος.

Οι «σύμμαχοι» αναγκάζουν τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, σε μερική αποστράτευση του Στρατού, όμως οι αποστρατευθέντες, αγανακτισμένοι από την ξένη επέμβαση, μετατρέπονται σε «Επιστράτους», δηλαδή σε ανθρώπους που φορούν πολιτικά, αλλά έχουν όπλα.

Οι Γάλλοι, γίνονται κράτος εν κράτει. Ελέγχουν τους σιδηροδρόμους και τις επικοινωνίες (τηλεφωνικές, τηλεγραφικές, ταχυδρομικές), ενώ επιβάλλουν αυστηρή λογοκρισία, ακόμη και στην ιδιωτική αλληλογραφία. Πλοία του στόλου μας έχουν «κατασχεθεί» ενώ ο Γάλλος ναύαρχος Ντι Φουρνέ έχει υποστείλει τη Ελληνική σημαία από τα πλοία μας και έχει υψώσει την Γαλλική.

Οι ταπεινώσεις συνεχίζονται και φθάνουν στο αποκορύφωμα όταν οι «σύμμαχοι» απαιτούν από την Ελλάδα να τους παραδώσει 10 ορειβατικές πυροβολαρχίες. Ο Βασιλιάς αρνείται και στις 18 Νοεμβρίου αποβιβάζονται στον Πειραιά και στο Φάληρο, περίπου 3.000 αγγλογάλλοι πεζοναύτες και κινούνται για να καταλάβουν «στρατηγικά σημεία» των Αθηνών. Στις 11.00 θα πέσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί, ενώ τα «συμμαχικά» καράβια κανονιοβολούν την Αθήνα. Τελικώς με την μεσολάβηση των Ρώσων σταματούν οι εχθροπραξίες ενώ ο Κωνσταντίνος υποχρεούται να δεχθεί άνευ όρων την παράδοση 6 πυροβολαρχιών.

3.000 αγγλογάλλοι πεζοναύτες αποβιβάζονται στον Πειραιά στις 18 Νοεμβρίου και καταλαμβάνουν «στρατηγικά σημεία» των Αθηνών. Στις 11.00 θα πέσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί, ενώ τα «συμμαχικά» καράβια κανονιοβολούν την Αθήνα. Δύο μήνες μετά, στις 16 Ιανουαρίου του 1917, στο Ζάππειο μέγαρο και μπροστά στις 4 σημαίες των χωρών της Αντάντ, πεζοπόρα τμήματα του Στρατού μας περνούν και οι σημαίες τους υποκλίνονται μπροστά στις ξένες. Είναι μία θλιβερή εικόνα για την οποία ουδείς λογοδότησε.

Όμως η τραγωδία δεν σταματά εκεί. Δύο μήνες μετά, στις 16 Ιανουαρίου του 1917 στο Ζάππειο μέγαρο και μπροστά στις 4 σημαίες των χωρών της Αντάντ, πεζοπόρα τμήματα του Στρατού μας περνούν και οι σημαίες τους υποκλίνονται μπροστά στις ξένες. Είναι μία θλιβερή εικόνα για την οποία ουδείς λογοδότησε.

Τα «Νοεμβριανά» είναι ένα θλιβερό και αποτρόπαιο επεισόδιο του Διχασμού. Μερικοί αποφεύγουν να πουν ποιος έχει την ευθύνη. Όμως ο Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής το 1915 και υπουργός Εσωτερικών το 1928 -29, σε κυβερνήσεις Βενιζέλου, στο βιβλίο του «Αι αναμνήσεις εκ της ιστορικής διαφωνίας Βασιλέως Κωνσταντίνου  και Ελευθερίου Βενιζέλου», αναφέρει:

«Επληροφορείτο ο αυτός εργαζόμενος λαός, με βαθυτάτην  πικρίαν, ότι η ασφάλεια των νώτων του Σαράϊγ, επέβαλλε την συνεχή ταπείνωση και τον εξευτελισμόν του επισήμου κράτους, το οποίο εκαλείτο άλλοτε να δώσει τα πλοία του, άλλοτε τα όπλα του, άλλοτε να πεινάσει δια του αποκλεισμού, άλλοτε διετάσσετο να μεταφέρη και συγκεντρώση το πολεμικόν υλικόν και τους άνδρας της ασφαλείας του εις την Πελοπόννησον. Και όλα αυτά με συνεχή τελεσίγραφα, εκ της εφαρμογής των οποίων έμεινεν η πρωτεύουσα με τα περίχωρά της, με ασφάλειαν εκ 40 μόνον χωροφυλάκων, αλλά και με συνεχή μείωση της δημοτικότητος του Βενιζέλου ως συνεργαζομένου με τους ξένους πράκτορας, διότι ο Βενιζέλος δεν είχε πείση ούτε έναν, το τονίζω ούτε έναν Έλληνα, ότι αυτός δεν ήτο εν γνώσει και δεν επεδοκίμαζε τα πιεστικά και ταπεινωτικά αυτά μέτρα».

Χ.Μ.

(Φ.176)

«…Αγαθή η μοίρα σου, λοχαγέ Μαβίλη»

mav

Με μια σφαίρα να διαπερνά τα μάγουλά του, με μια δεύτερη να τον χτυπά στο στόμα, αφήνει τέτοιες μέρες την τελευταία του πνοή στα ηπειρώτικα βουνά ο Λορέντζος Μαβίλης. Τι ταιριαστός τρόπος να πεθάνει αυτός που υπηρέτησε την Τέχνη με τον λόγο του και την Πατρίδα με την ζωή του! Από τον Δρίσκο, το ύψωμα λίγο έξω από τα Γιάννενα, στον δρόμο προς το Μέτσοβο, ο Κερκυραίος ποιητής ατενίζει σήμερα την πόλη των ονείρων του, σκεπασμένη από την αχλύ και του δικού του μύθου.

Μορφή εξεχόντως ρομαντική και ηρωική, γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860. Ο παππούς του ήταν πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα όπου παντρεύτηκε την Κερκυραία ευγενή Αικατερίνη Δούσμανη. Ο πατέρας του, Παύλος, ήταν πρόεδρος δικαστηρίου της Ιονίου Πολιτείας στην Ιθάκη, όπου γεννήθηκε ο ποιητής. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανηψιά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Γνώρισε για χρόνια και μέχρι τον θάνατό του έναν έρωτα αμοιβαία καρποφόρο με την ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου «Μυρτιώτισσα», με την οποία δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε απογόνους (εκείνη ήταν παντρεμένη και μητέρα του μετέπειτα μεγάλου Έλληνα ηθοποιού Γιώργου Παππά).

Μαθητής του Ιάκωβου Πολυλά, μαθητή του Διονυσίου Σολωμού, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Μονάχου (όπου έγινε ο ιδρυτής του Σκακιστικού Συλλόγου του Πανεπιστημίου και ασχολήθηκε με την σύνθεση σκακιστικών προβλημάτων), και του Φράιμπουργκ,  Κλασική Φιλολογία, Αρχαιολογία και Σανσκριτικά. Μελέτησε Καντ, Φίχτε και Σοπενάουερ, μετέφρασε στα ελληνικά Σίλερ, Σέλεϊ, Βιργίλιο, και αποσπάσματα από το ινδικό έπος «Μαχαμπχαράτα». Διακρίθηκε ως ποιητής σονέτων και θεωρείται ο  τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής που διεμόρφωσε ο Διονύσιος Σολωμός.

Έλληνας και φιλέλληνας, συμμετείχε ενεργά στους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους. Το 1896 έγινε μέλος της «Εθνικής Εταιρείας», ίδρυσε παράρτημά της στην Κέρκυρα, και κατέβηκε στην Κρήτη για να ενισχύσει τον αγώνα της απελευθέρωσής της, στα Λευκά Όρη. Το 1897 συγκρότησε σώμα από 70 Κερκυραίους το οποίο όπλισε και συντηρούσε με δικά του έξοδα και πολέμησε στην Ήπειρο, όπου τραυματίστηκε στην μάχη των Πέντε Πηγαδιών.

Το 1902 πρωταγωνιστεί στην εκστρατεία για να μην εγκατασταθεί καζίνο με τυχερά παιχνίδια στην Κέρκυρα. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Κερκύρας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Οι αγώνες του Έθνους εντείνονται αλλά ο Μαβίλης δεν μπορεί να πολεμήσει με τον Ελληνικό Στρατό λόγω της ηλικίας του. Για αυτό και κατατάσσεται ως εθελοντής στο σώμα των ερυθροχιτώνων Γαριβαλδινών υπό τον Αλέξανδρο Ρώμα και πολεμά στους Βαλκανικούς Πολέμους στο μέτωπο της Ηπείρου.

«Χερουβικής χαράς χρυσός αθέρας

Σ’ εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου

Το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου

Νάστραφτε από το «εν τούτω νίκα» ο αιθέρας,

Και σα σε λάμψη παρουσίας δευτέρας

Μ’ αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου

Νάβλεπες στο βυθό του Παμπονήρου

Να γκρεμιστή η Τουρκιά, το ανίερο τέρας».

Θα πέσει ηρωικά μαχόμενος κατά των Τούρκων επικεφαλής των ανδρών του, στις 28 Νοεμβρίου 1912. Ήταν 52 ετών. Μερικούς μήνες αργότερα, τον  Φεβρουάριο του 1913, τα Γιάννενα θα ελευθερωθούν. Το 1933, στο σημείο όπου σκοτώθηκε, κατασκευάστηκε μνημείο μέσα στο οποίο βρίσκονται τα οστά του.

Οι τελευταίες του λέξεις ήσαν:

«Επερίμενα πολλές τιμές από τούτον τον πόλεμο, αλλά όχι και την τιμή να θυσιάσω τη ζωή μου για την Ελλάδα μου».

Με τα λόγια της αγαπημένης του Μυρτιώτισσας:      «… Ζητούσε μες στα ιδανικά την απολύτρωση κι αναζητώντας στάθηκε στο μεγαλύτερο: την Πατρίδα. Από εκεί άντλησε το τελευταίο, το υπέρτατο ιδανικό του: το θάνατο. Η λατρεία της Πατρίδας και του θανάτου!»

Ε.Δ.

(Φ. 176)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑