Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΠΡΟΣΩΠΑ

Μιχαήλ Γράμσης ο Χιμαραίος αγωνιστής του έπους του 1821

Χωρίς τίτλο.jpg

Γεννήθηκε τo 1787 στην Νεάπολη της Ιταλίας, από πατέρα Έλληνα με καταγωγή από την Χιμάρα, όπως αναφέρει ο ίδιος. Υπηρέτησε στον Βασιλέα της Νεαπόλεως, ως Λοχαγός Πυροβολικού και Πρώτος Υπασπιστής της Βασιλικής Φρουράς, από τον οποίο και έλαβε τρία παράσημα.

«Άμα δε ήχησεν η Σάλπιγξ του πολέμου της πατρίδος, ως Έλλην κατά χρέος έτρεξα» αναφέρει ο ίδιος. Ηρθε λοιπόν, στην Ελλάδα, στην Καλαμάτα, την 1η Απριλίου 1821, φέρνοντας μαζί του, με δικά του έξοδα και εννέα Ευρωπαίους πυροβολητές.

Τον Ιούνιο του 1821 διορίζεται από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως Ταγματάρχης  στο νεοσυσταθέν Τακτικό Σώμα υπό τον Κορσικανό Ιωσήφ Βαλέστρα.

Πήρε μέρος στην πολιορκία του Ναβαρίνου (15 Μαΐου-16 Ιουνίου 1821). Στις 5 Νοεμβρίου 1821 έλαβε μέρος στην ανεπιτυχή επίθεση για την κατάληψη του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο, όπου τραυματίσθηκε στις 4 Δεκεμβρίου.

Την 1η Απριλίου 1822 επανιδρύεται το «Τακτικό» στο οποίο και κατατάσσεται. Στις 10 Απριλίου πήγε με εντολή του Υπουργείου Πολέμου σε νησιά του Αιγαίου και στρατολόγησε 282 άνδρες.

Παίρνει μέρος στην Μάχη του Πέτα (4/7/1822) ως Διοικητής του Α΄ Τάγματος στο Σύνταγμα Πεζικού υπό τον Ιταλό Πιέτρο Ταρέλλα.

Μετά την ήττα στο Πέτα, πηγαίνει στο Άργος και προσπαθεί να ξεσηκώσει το στράτευμα ώστε να αντιμετωπίσει τον Δράμαλη. «Τι καθήμεθα; Ιδού καιρός να φανούμεν να έβγωμεν να φωνάξομεν, όσοι πιστοί, να προφθάσωμεν τα Δερβένια», φώναζε στους δρόμους της πόλης. Έλαβε μέρος στις μάχες που δόθηκαν τον Ιούλιο του 1822 κατά της στρατιάς του Δράμαλη στο Άργος, στα Δερβενάκια και στην Κόρινθο.

Μετά την διάλυση του Τακτικού συνεχίζει να μάχεται με τους ατάκτους. Παίρνει μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου επικεφαλής 100 ανδρών. Στις 22 Αυγούστου 1822 εισέρχεται με 37 άνδρες στο Μπούρτζι αφήνοντας τους υπολοίπους με έναν υποκαπετάνιο. Στις 17 Σεπτεμβρίου παρέμειναν 30, κατόπιν διαταγής της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Στις 16 Νοεμβρίου εξέρχεται με 15 άνδρες από το Μπούρτζι και μαζί με τους υπολοίπους, 84 συνολικά, τίθεται υπό των διαταγών του Νικηταρά.

Μετά από εισήγηση της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος όπου τονίζεται ότι «δεν έπαυσεν αγωνιζόμενος και διακινδυνεύων εις τον κατά του τυράννου πόλεμον, και δις πληγωμένος εμμένει εις τον αυτόν ζήλον», προβιβάζεται στις 15 Νοεμβρίου 1822 στον βαθμό του Χιλιάρχου, «ίνα δουλεύη εις το εξής την πατρίδα, εκτός του Τακτικού».

Η Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (10-30/4/1823) τον επιβραβεύει με τον βαθμό του Συνταγματάρχη.

Στις 25 Φεβρουαρίου 1824 το Βουλευτικό Σώμα του δίδει επίσημο ευχαριστήριο για τις πιστές εκδουλεύσεις προς την πατρίδα. Αναφέρει δε «ότι τω όντι εδούλευσας την πατρίδα ως καλός πατριώτης, χρήμασι τε και σώματι, σοι ευγνωμωνεί ως εκ της πατρίδος, υπέρ ων απάντων προς αυτήν έδειξας σημειώσαν το όνομά σου εις τα Πρακτικά του Έθνους εν εκείνοις των καλών πατριωτών».

Στις 3 Μαΐου 1824 διορίσθηκε προσωρινός φρούραρχος του Νεοκάστρου. Επικεφαλής 70 ανδρών πηγαίνει με τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, στους Μύλους Αργολίδος και παίρνει μέρος, στην κρίσιμη μάχη εναντίον του Ιμπραήμ (13/7/1825).

Κατά την ανάληψη της ηγεσίας του Τακτικού από τον Φαβιέρο (30/7/1825) ορίζεται ως Συνταγματάρχης να συστήσει 2ο Σύνταγμα. Πολλοί Αξιωματικοί όμως δυσαρεστήθηκαν, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει.

Ακολουθεί τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Παίρνει μέρος στις μάχες περί την Ακρόπολη των Αθηνών, και μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη, τάσσεται με δικό του Σώμα υπό τον Ρίτσαρντ Τσωρτς, μέχρι της διαλύσεως του στρατοπέδου στον Πειραιά (τέλη Απριλίου 1827).

Τον Δεκέμβριο του 1825 πήρε μέρος στην ανεπιτυχή δεύτερη πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στις 4 Φεβρουαρίου 1826 ονομάσθηκε «Αρχηγός της Πυροβολικής» στο στρατόπεδο της Αττικής.

Στις 12 Μαΐου 1828 αιτείται ανεπιτυχώς να επανεισαχθή στο Τακτικό Σώμα και συνεχίζει να μάχεται με τους ατάκτους.

Το 1833 δεν αναγνωρίσθηκε ο βαθμός του από την Εξεταστική Επιτροπή των αξιώσεων των Αξιωματικών του Τακτικού Σώματος, διότι δεν είχε υπηρετήσει στο Τακτικό κατά την διάρκεια της διακυβερνήσεως του Ιωάννη Καποδίστρια, και το θέμα παρεπέμφθη στην Επιτροπή των Ατάκτων.

Το 1834 η επί των Στρατιωτικών Γραμματεία λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις εκδουλεύσεις του προς την πατρίδα, καθότι  «έλαβε μέρος εις τας περισσοτέρας κατά των εχθρών εκστρατειών και μαχών», αλλά και «την δυστυχήν του κατάστασιν» του χορηγεί μισθό διαθεσίμου Συνταγματάρχη μέχρι να αποφασισθούν οριστικώς τα περί του βαθμού του.

Στις 29 Ιουλίου 1837 διορίζεται Συνταγματάρχης διαθέσιμος στον Βασιλικόν Στρατόν, με μηνιαίες αποδοχές 120 δραχμές. Στις 28 Ιουλίου 1841 αιτείται διορισμό σε τακτική υπηρεσία. Όμως η πολιτική ελαττώσεως του Στρατού Ξηράς, την οποία ακολουθούσε εκείνη την περίοδο ο Όθων είχε ως αποτέλεσμα να τεθή εν αργία την 1η Σεπτεμβρίου 1841, με μηνιαίο μισθό 200 δραχμών και στις 31 Αυγούστου 1844 υπό σύνταξη.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1844 του απονέμεται από τον Όθωνα, ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1873.

(Φ. 193)

ΜΙΚΗΣ Μ Α Ν Τ Α Κ Α Σ (28/2/1975) Άνανδροι, σκοτώσατε τον Άνθρωπο, όχι την Ιδέα

front-pageΣτο σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ κάνουμε χώρο από τα τρέχοντα θέματα μιας επικαιρότητας που επαναλαμβάνεται.
Συμφωνίες-προδοσίες, ψεύτικοι επαναστάτες, δάκρυα ανήμπορων επ’ αμοιβή «ξεγελασμένων» πολιτών, μαχαιριές και κενά λόγια πάνω από τα ερείπια της Ελλάδας.
Η «επικαιρότητα» θα επαναλαμβάνεται έτσι, μαύρη και αποκαρδιωτική, έως ότου κάποιοι πάρουν την απόφαση να βγουν από τους στοίχους της δουλείας, και να κοιτάξουν κατάματα τον Ήλιο της Ελευθερίας.
Οι πολλοί, οι δεμένοι εκούσια στο μαγκανοπήγαδο, αναρωτιούνται ποιοι είναι αυτοί οι «τρελλοί» που αφήνουν την σιγουριά μιας τακτοποιημένης ζωής για να απλώσουν το χέρι στα όνειρα και τις ελπίδες τους.
«Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι
ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…».
Σε έναν που συναντήθηκε με τον θάνατο και κέρδισε την ζωή, είναι αφιερωμένο το
εξώφυλλο της σημερινής ΕΜΠΡΟΣ. Σε καιρούς που γεννούν τα σκοτάδια, σημαιοφόρος της Ευρώπης των Εθνών, ο Μιχάλης Μάντακας είναι με τους αγώνες και την κληρονομιάπου άφησε σε ολόκληρη την Ελεύθερη Ευρώπη, ΠΑΡΩΝ!

 

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Ο γραμματέας του «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Giorgio Almirante, στην πλατεία της εκκλησίας των Δομινικανών «Παρθένος υπέρ την Minerva», (όπου το σκήνωμα της Αγίας Αικατερίνης – Ευφροσύνης της Σιένα), εμπρός σε χιλιάδες Συναγωνιστές, μετά την λειτουργία, εξεφώνησε τον επικήδειο στον ηρωικό νεκρό, λέγοντας τα ακόλουθα :

Ρωμαίοι ! Αυτή δεν είναι μία συγκέντρωση, είναι μια ιεροτελεστία !

Η Ελληνική Πατρίδα θα φυλάξει τα θνητά λείψανα του Μιχάλη Μάντακα, νεομάρτυρα μιας ιδέας, μιας τάξης αγωνιστών και πιστών που έχει υπερβεί τα σύνορα του τόπου μας για να συνενώσει σ’ ένα σύνδεσμο πολιτισμού, τάξης κι  ελευθερίας, το καλύτερο τμήμα των νέων γενεών του δυτικού κόσμου.

Εμείς, Μιχάλη Μάντακα, θα φυλάξουμε το πνεύμα σου, θα το διατηρήσουμε δίπλα στα υψηλόφρονα, δυνατά κι ευγενή πνεύματα του Βιργιλίου και του Στέφανου Ματτέϊ, στο όνομα των οποίων και για τους οποίους έπεσες*. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου δίπλα στα ανώτερα και ισχυρά πνεύματα των υπολοίπων, μικρών και μεγάλων, που δολοφόνησε  τα τελευταία χρόνια η κόκκινη βαρβαρότητα. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου στο αξιοσέβαστο σύνθημα που μας δίδαξε μια γειτονιά της Ρώμης, όταν δίπλα από το μέρος όπου έπεσες  έγραψε: «Είχε μόνον ένα ελάττωμα,  το να  είναι ένας νεολαίος της δεξιάς !».

Το έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον σου, Μιχάλη Μάντακα, είναι αναμφίβολα, μαζί με τη φωτιά του Primavalle, το πιο λυσσαλέο έγκλημα που διαπράχθηκε από τους κόκκινους σε αυτήν την μεταπολεμική περίοδο. Δολοφονήθηκες, επειδή ένας δολοφόνος απελευθερώθηκε  από την φυλακή ! Δολοφονήθηκες, επειδή η  δικαιοσύνη εμποδίστηκε να ακολουθήσει την πορεία της ενάντια σ’ έναν δολοφόνο. Δολοφονήθηκες, επειδή δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η δίκη γιά τον εμπρησμό του Primavalle.

Έτσι λοιπόν, αυτό είναι ένα έγκλημα εναντίον της Δικαιοσύνης, είναι ένα έγκλημα κατά του Κράτους. Και σ’ αυτό το σημείο το δίλημμα που ήδη έχουμε αναφέρει καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό. Δεν είμαστε πλέον γαλήνιοι, οπότε λέμε : Ή μας υπερασπίζεται το κράτος ή υπερασπιζόμαστε μόνοι μας τον εαυτό μας ! Τίποτα περισσότερο δεν θα πούμε γι’ αυτό, γιατί έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να μιλήσουμε, όχι μόνο στο όνομά μας, όχι μόνο στο όνομα της Εθνικής Δεξιάς, αλλά για λογαριασμό όλων των εντίμων πολιτών, εξ ονόματος όλων των Ιταλών οι οποίοι δεν θέλουν να υποκύψει η Ιταλία στους εγκληματίες, όποιοι κι είναι, ποινικοί ή πολιτικοί.

Συνεπώς λέμε: «Είτε το κράτος θα αμυνθεί ή οι πολίτες έχουν το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Κι έχουμε το ιερό δικαίωμα και το ανώτερο καθήκον να παρέμβουμε και  να εκπροσωπήσουμε, με όρους πολιτικούς και ηθικούς, με όρους ακλόνητης άμυνας της ελευθερίας, όλους τους πολίτες που δεν νοιώθουν πλέον να τους εκφράζει αυτό το κράτος, σκοπεύοντας επίσης να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Μιχάλη Μάντακα, αυτό σημαίνει  για μας, πως δεν σε ξεχνάμε, αυτό σημαίνει για μας να μην λησμονήσουμε την θυσία σου!
Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση ούτε καν θα προφέρω την λέξη «εκδίκηση». Και βέβαια δεν προφέρω λέξεις παραίτησης ή ένοχης λησμονιάς, αλλά αποφασιστικότητα και θάρρους. Αυτή είναι μια προσευχή που υψώνεται σαν όρκος μπροστά σ’ ένα ναό, ένα ναό αφιερωμένο σε μιαν Αγία, η οποία ήξερε πως  η Αγάπη είναι Αγώνας ! (αναφορά στην Αγία Αικατερίνη της Σιένας).

 

Αυτό είναι το πνεύμα μας, η δέσμευσή μας, η συμφωνία μας, αυτό, Ρωμαίοι, είναι ο όρκος μας !

Και τώρα, στο όνομα του Μιχάλη  Μάντακα, ενός λεπτού σιγή: Ρωμαίοι, Προσοχή !

 mm

[Ο Βιργίλιος Ματτέϊ (22 ετών) -στέλεχος των «Εθνικών Εθελοντών»- και ο ανήλικος αδελφός του Στέφανος (8 ετών) (Virgilio και Stefano Mattei)  ήσαν γιοί του αγωνιστή του  «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Μάριο Ματτέϊ, που κάηκαν όταν το πατρικό τους σπίτι στην εργατική πολυκατοικία της συνοικίας Primavalle της Ρώμης, έγινε στόχος εμπρησμού. Οι αποδεδειγμένα δράστες – εμπρηστές  Achille Lollo, Manlio Grillo και Marino Clavo, που ήσαν μέλη της μπολσεβίκικης οργάνωσης «Εργατική Δύναμη», συνελήφθησαν, δικάστηκαν και όντας υπόδικοι ελεύθεροι με εγγύηση (!) ….. διέφυγαν (Βραζιλία, Νικαράγουα και άγνωστη διαμονή) με την βοήθεια  ,,, ανωνύμων «επωνύμων» κομμουνιστών και των «Ερυρθών Ταξιαρχιών». Μετά την δολοφονία η «διανόηση» της Αριστεράς  ισχυρίσθηκε πως  η πράξη ήταν «ξεκαθάρισμα λογαριαμών μεταξύ φασιστών !». Κατά την 7η ημέρα της δίκης των φονιάδων, άλλοι φονιάδες μπολσεβίκοι επετέθησαν εναντίον των Εθνικιστών νεολαίων που διαδήλωναν στο δικαστήριο, πυρπόλησαν τα γραφεία του Κινήματος και δολοφονήθηκε ο Μίκης Μάντακας, δραστήριος και αφοσιωμένος αγωνιστής, του «Πανεπιστημιακού Μετώπου Νεολαίας» του Κινήματος, όταν άοπλος εβλήθη από το όπλο του Alvaro Lojacono, του φονιά που ζεί… «ηρωικός» με ψευδώνυμο στην Ελβετία.]

(φ.189)

Μίκης Μάντακας: «Παρών»

Χωρίς τίτλο.jpg

Ζούμε σε έντονους πολιτικά καιρούς και συχνά απορροφούμαστε από την δική μας καθημερινή μάχη με τους εαυτούς μας και τους εχθρούς του Έθνους, με την ανοησία και την μικροψυχία, την προδοσία και την αδιαφορία, τόσο που, κάποτε ξεχνάμε πως πριν από μας, κάποιοι -που τιμούμε ενιαυσίως- αγωνίστηκαν σε εξίσου άγριους καιρούς. Ο Μίκης Μάντακας είναι ένας από αυτούς που δεν ευτύχησαν να δουν τον ποταμό του Ελληνικού Εθνικισμού να φουσκώνει με το κίνημα της Χρυσής Αυγής, αγωνίστηκε όμως με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του τον αγνό και ανιδιοτελή αγώνα των εκατοντάδων Εθνικιστών που προηγήθηκαν, και τους οποίους οφείλουμε να μνημονεύουμε και να τιμούμε.

Ο Έλληνας εθνικιστής φοιτητής, που δολοφονήθηκε από ακροαριστερούς στην Ιταλία, τον Φεβρουάριο του 1975, είναι σύμβολο των αγώνων του Εθνικιστικού κινήματος σε ολόκληρη την Ευρώπη, και η άνανδρη δολοφονία του σημείο αναφοράς των αγώνων ιδιαιτέρως των Ιταλών Εθνικιστών.

Από κεντροαριστερή οικογένεια, παππούς του ήταν ο στρατηγός Εμμανουήλ Μάντακας που πολέμησε στις τάξεις των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ εναντίον των δυνάμεων του Ελληνικού στρατού, πατέρας του ο ταξίαρχος ε.α. Νικόλαος Μάντακας και μητέρα του η Καλλιόπη, δεδηλωμένοι αντίπαλοι του Εθνικισμού. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στον οικισμό Παπάγου Αττικής, και τον Σεπτέμβριο του 1969 εγκαταστάθηκε στην Μπολόνια, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα της Ιατρικής Σχολής. Το 1972, σε μια εποχή που η Ιταλία δονούνταν από το σύνθημα «Chiave 36-Fascista dove sei?» («Κρατάμε κλειδί-κάβουρα-πού κρύβεσαι, φασίστα;») ο Εθνικιστής Μάντακας φεύγει από την Μπολόνια, προπύργιο της Ιταλικής Αριστεράς, λόγω των επιθέσεων σε βάρος του, μια από τις οποίες τον καθήλωσε  στο κρεβάτι για 40 μέρες, και εγκαθίσταται στην Ρώμη όπου συνεχίζει τις σπουδές του στην σχολή του Πανεπιστημίου «La Sapienza». Γίνεται μέλος του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας και  Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης, και τον Δεκέμβριο του 1974, στο τμήμα σπουδαστών της F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), της φοιτητικής οργανώσεως της Νεολαίας του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» M.S.I. (Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale), συγκεντρώνοντας γύρω του ιδιαίτερα τους Έλληνες φοιτητές.

Για την έντονη Ιστορία της εποχής, τους αγώνες των Εθνικιστών και την δολοφονία του Μιχάλη Μάντακα, μιλά στο ΕΜΠΡΟΣ ο Gabriele Adinolfi, ο ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, που έζησε την εποχή ως φοιτητής ενταγμένος στο MSI από το 1968 στην Ρώμη, και αποτελεί και ο ίδιος μέρος της.

Τον ρωτούμε για την εποχή και τα γεγονότα που συνδέονται με την δολοφονία του Μάντακα.

«Η ένοπλη πάλη ξεκίνησε στην Ιταλία από την άκρα αριστερά η οποία είχε την βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών του ανατολικού μπλοκ, ήταν οπλισμένη από το Ισραήλ και υποκινούμενη από τους Άγγλους. Οι ακροδεξιές ομάδες αναγκάστηκαν να απαντήσουν για καθαρή άμυνα.

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά όλα όσα συνέβησαν. Ήταν οι μέρες του δίκης του Achille Lollo ο οποίος είχε δολοφονήσει, βάζοντας φωτιά στο διαμέρισμα τους, μια ολόκληρη οικογένεια εθνικιστών, την οικογένεια Mattei. Οι συναγωνιστές, μετά από συγκρούσεις με τους αριστερούς, μπόρεσαν και κατέλαβαν την αίθουσα του δικαστηρίου όπου εκδικαζόταν η υπόθεση, αλλά μόνο για μια μέρα. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1975, η αστυνομία εμπόδισε τους συναγωνιστές να μπουν στην αίθουσα πάλι, και ακολούθησαν συγκρούσεις. Οι δικοί μας συγκρούστηκαν και με τους αριστερούς οι οποίοι επετέθησαν με πιστόλια. Ο Μίκης Μάντακας, σκοτώθηκε μπροστά στα γραφεία του MSI και θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας. Ένας Έλληνας που δολοφονείται στην Ρώμη, αποτελεί ένα σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης, που είναι βαμμένη με αίμα».

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ρίχθηκαν εκατοντάδες σφαίρες, από τουλάχιστον πέντε διαφορετικά άτομα. Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον Μάντακα. Η μία σφηνώθηκε εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του. Οι νεολαίοι του F.U.A.N. και μέλη του «Fronte Della Gioventu», τον μεταφέρουν στο εσωτερικό των γραφείων όπου παραμένουν, παρά τις νέες επιθέσεις που δέχονται, χωρίς να επεμβαίνει η αστυνομία, αφήνοντας τους ακροαριστερούς να κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους.

Με την λήξη των συγκρούσεων, ένα όχημα της Πυροσβεστικής παρέλαβε το Μάντακα και τον μετέφερε στο νοσοκομείο Santo Spiritο, όπου έπεσε σε κώμα. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο San Camillus, όπου ο χειρουργός καθηγητής Καρπάνο δήλωσε : «…Το βλήμα μπήκε στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο του κρανίου, κάνοντας να εκραγεί ο εγκέφαλος…». Στις 18:30 της 28ης Φεβρουαρίου 1975, η καρδιά του Μίκη Μάντακα σταμάτησε. Στην νεκροψία, βρέθηκαν στο σώμα του δύο σφαίρες από όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.

Από τους δολοφόνους του, ο Fabrizio Panzieri συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα μετά από καταδίωξη. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 9 ετών και 6 μηνών ως φυσικός αυτουργός, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με την καταβολή εγγυήσεως και περιοριστικούς όρους, και στην συνέχεια διέφυγε και έγινε επιχειρηματίας στην Νικαράγουα.

Ο Alvaro Lojacono, με υπόδειξη μελών του M.S.I. και της F.U.A.N. που ήταν στο δικαστήριο και τον αναγνώρισαν να πυροβολεί, καθώς και αστυνομικών που ήταν παρόντες, αναζητήθηκε αλλά δεν βρέθηκε στο πατρικό του σπίτι. Ο πατέρας του, Giuseppe Lojacono, ήταν γνωστός ευκατάστατος οικονομολόγος και συνεργάτης στο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Οικονομικού Προγραμματισμού». Ως συμπαραστάτες του υπέγραψαν γνωστά ονόματα της αριστερής νομενκλατούρας όπως ο Ντάριο Φο και ο Alberto Moravia.

Ο Lojacono έγινε μέλος της αριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης «Ένοπλοι Κομμουνιστικοί Σχηματισμοί», και στην συνέχεια των «Ερυθρών Ταξιαρχιών». Τον Μάρτιο του 1977 αθωώθηκε, «λόγω ελλείψεως επαρκών στοιχείων που να αποδεικνύουν την συμμετοχή του». Η οργάνωση «Κόκκινη Βοήθεια», η οποία χρηματοδοτούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, φρόντισε να υπάρχουν τα οικονομικά μέσα ώστε να πληρωθούν οι δικηγόροι και να παρασχεθεί βοήθεια στους κρατουμένους. Ο Lojacono συμμετείχε στις 16 Μαρτίου 1978, στην ομάδα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που απήγαγε τον ιταλό Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο και σκότωσε τον σωματοφύλακά του. Χρησιμοποιώντας τις οικογενειακές του διασυνδέσεις και με τη βοήθεια βουλευτών της Ιταλικής αριστεράς, διέφυγε στην Αλγερία και έπειτα στην Ελβετία. Συνελήφθη και παρέμεινε έντεκα χρόνια στην φυλακή για την δολοφονία του δικαστή Tartaglione, όμως για την δολοφονία του Μάντακα, για την οποία καταδικάστηκε σε 16 χρονιά φυλάκισης, δεν παρέμεινε ούτε μια μέρα στην φυλακή. Το 1999, οι δολοφονίες που διέπραξε παραγράφηκαν. Έζησε στην Βραζιλία, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 2000 συνελήφθη από την Γαλλική αστυνομία. Οι δικηγόροι του, κατάφεραν να μην εκδοθεί στην Ιταλία, και έκτοτε ζει στην Γαλλία, παρ’ ότι εκκρεμεί σε βάρος του καταδίκη σε ισόβια για συμμετοχή του σε άλλη δολοφονία.

Επιμνημόσυνη δέηση για το Μίκη Μάντακα, έγινε την Δευτέρα 3 Μαρτίου 1975 στον ναό της Santa Chiara στην Piazza della Minerva στη Ρώμη, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Οι οπαδοί του MSI δέχθηκαν επιθέσεις την ώρα που πήγαιναν στην τελετή, με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και συλλήψεις. Ο  Τζόρτζιο Αλμιράντε, Γραμματέας του MSI, εκφώνησε τον επικήδειο στα σκαλιά του ναού. Η σορός του Μιχάλη Μάντακα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1975, και η κηδεία του έγινε την ίδια μέρα, παρουσία λίγων συγγενών και οικογενειακών φίλων.

Το όνομα του Μάντακα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, δόθηκε σ’ ένα τμήμα του «Μετώπου Νεολαίας». Η ομάδα «Κύκλος Μίκης Μάντακας» που λειτουργούσε στα πλαίσια της Νεολαίας του M.S.I., εξέδιδε το περιοδικό «Lotte C.M.M.» κι ένα από τα χαρακτηριστικά μηνύματα του, ήταν το «Δεν είμαστε το δηλητήριο, είμαστε το ΑΝΤΙΔΟΤΟ». Οι τοίχοι στα γραφεία των οργανώσεων «Casa Pound», «Forza Nuova», «Fiamma», «La Destra», κοσμούνται με την αφίσα του την οποία συνοδεύει η λέξη «Presente»-«Παρών».

Στην Piazza del Risorgimento, την «Πλατεία Μίκη Μάντακα» που ο Μάντακας πότισε με το αίμα του, οι Ιταλοί εθνικιστές με τη συμμετοχή και Ελλήνων εθνικιστών, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο, στις 28 Φεβρουαρίου και διοργανώνουν τελετή μνήμης. Μετά την δολοφονία του Μάντακα, κατά την απάνθρωπη και μισαλλόδοξη συνήθειά τους, οι ακροαριστεροί και οι οπαδοί τους έγραψαν στους τοίχους της Ρώμης, μακάβρια συνθήματα όπως «10-100-1000 Mantakas».

Οι βιαιότητες της αριστεράς συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες και στις 13 Μαρτίου ο νεολαίος Sergio Ramelli, δέχθηκε δολοφονική επίθεση και υπέκυψε μετά από 47 ημέρες πάλης με το θάνατο.

Το 1980, με σκοπό την διάλυση του Εθνικιστικού Κινήματος των Ιταλών αγωνιστών, στήθηκε η υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης στην Μπολόνια. Ο Gabrielle Adinolfi θυμάται:

«Στην πραγματικότητα στην Μπολόνια βρίσκονταν πέντε ακροαριστεροί. Δυο από αυτούς σκοτώθηκαν από την βόμβα την οποία μετέφεραν. Ένας έκτος έχασε το διαβατήριό του στην περιοχή, αλλά όπως και σε άλλες περιπτώσεις, κανείς τους δεν διώχθηκε. Μετά από μέρες, δυο από τους παραβρισκόμενους στην Μπολόνια, έχασαν την ζωή τους μεταφέροντας εκρηκτικά στην Νότια Ιταλία. Σύμφωνα με τις έρευνες των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας, αυτοί θυσιάστηκαν από κάποιους άλλους αφού το υλικό εξερράγη με ηλεκτρονική παρεμβολή από μακριά. Ο συνταγματάρχης Ostrowski της Mossad ανέλαβε την ευθύνη του γεγονότος για λογαριασμό του Ισραήλ».

Τον ρωτούμε για την πορεία των σημερινών εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και αν έχουν διδαχθεί από τις εμπειρίες των παλιότερων.

«Στην Ανατολική Ευρώπη είναι αντιδραστικά και κοινωνικά τα κινήματα. Στην Κεντρική Ευρώπη είναι ριζοσπαστικά και θεωρητικά, ενώ στην Δύση είναι ναρκισσιστικά και όχι αποτελεσματικά. Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι ξεχωριστές και με μεγάλη ένταση. Νομίζω ότι οι εθνικιστές πάσχουν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας και πιστεύουν αρκετά την ισραηλινή και κομουνιστική προπαγάνδα. Αισθάνονται επάνω τους διάφορες ενοχές που δεν έχουν».

Και το Αύριο της Ευρώπης; Θα καταφέρουν οι Εθνικιστές να λειτουργήσουν καταλυτικά στην δημιουργία μιας νέας Ευρώπης;

«Το ελπίζω», απαντά. «Μια Ευρώπη συνομοσπονδιακή, με αρχές αυτοκρατορικές, είναι ακόμη δυνατόν να υλοποιηθεί, και είναι η μόνη ελπίδα».

(Φ. 187)

Jean Marie Le Pen: «Να ανασταλεί το δικαίωμα ασύλου»

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Jean Marie Le Pen είναι φιλέλληνας. Έχει υπερασπιστεί το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα της Χρυσής Αυγής κατά την διάρκεια των διωγμών και φυλακίσεων, και το καλοκαίρι του 2015 παραχώρησε στο ΕΜΠΡΟΣ αποκλειστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, στην κατοικία του στα περίχωρα του Παρισιού. Με αφορμή τις εκλογές που θα λάβουν χώρα τους προσεχείς μήνες σε πολλές χώρες της Ευρώπης και την Γαλλία, για τις οποίες η κόρη του, Μαρίν Λε Πεν προηγείται στις δημοσκοπήσεις, συνομιλήσαμε μαζί του. Του θέσαμε ερωτήματα για την άνοδο των πατριωτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, το ευρώ, την μεταναστευτική εισβολή αλλά και την σημασία της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ.

Συνέντευξη στην ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

-Κύριε Πρόεδρε, σε λίγους μήνες λαμβάνουν χώραν εκλογές σε πολλές χώρες της Ευρώπης και την Γαλλίδα. Τι μπορύμε να ελπίζουμε από προσωπικότητες και πατριωτικά πολιτικά κόμματα που βρίσκονται κοντά στην κατάκτηση της εξουσίας;

Πιστεύω πως υπάρχει μια πρόοδος αρκετά γενικευμένη της γνώμης των λαών διεθνώς, η οποία γίνεται εμφανής παντού σχεδόν, υπέρ θέσεων που θα μπορούσαμε να τις πούμε γενικά Δεξιές. Κατά συνέπειαν αυτοί οι σχηματισμοί εάν δεν προσκρούσουν στο μέτωπο των κατεστημένων κομμάτων που κυβερνούν, θα έχουν πράγματι την ευκαιρία να κυβερνήσουν. Πάντως, η κατάσταση, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική, είναι αρκετά δραματική, ειδικά εάν την δούμε στο πλαίσιο της δημογραφικής επανάστασης ή αυτού που αποκαλώ « αρκτικό τόξο» και το οποίο γνωρίζει μια συνεχόμενη αποδόμηση σε σχέση με έναν εξωτερικό κόσμο που εκρήγνυται από δράση και δύναμη.

-Οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ του BRexit. Η Πρόεδρος του Front National υπόσχεται FRexit. Και στην Ελλάδα αναζωπυρώνεται η συζήτηση για το GRexit. Ποιο εκτιμάτε ότι είναι το μέλλον του ευρώ και της Ε.Ε.;

Ακούστε, πολλοί παρατηρητές διαπιστώνουν την αποδόμηση της Ε.Ε. Την αισθανόμαστε ως μια φυλακή των λαών. Η ευρωσκεπτικιστική αντίδραση αυξάνεται σε όλες τις χώρες. ειδικά στην Γαλλία όπου την εκφράζει η ΜαρίνΛεπέν αλλά προσκρούει στα συμφέροντα των λόμπι από την μια μεριά, και από την άλλη στην διοίκηση της Ε.Ε., η οποία αποτελεί από μόνη της ένα λόμπι το οποίο θέλει να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του. Βλέπουμε ότι είμαστε και εμείς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θύματα μιας δίωξης που συνδέεται με την γνώμη μας την ευρωσκεπτικιστική.

Η διοίκηση και η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκή Κοινοβουλίου διώκουν τους βουλευτές μέλη κομμάτων που είναι ευρωσκεπτικιστικά.

– Εχετε προειδοποιήσει για τα προβλήματα που προκύπτουν από την υπογεννητικότητα των Ευρωπαίων. Τώρα που τα αποτελέσματα της μαζικής μετανάστευσης αρχίζουν να γίνονται εμφανή, υπάρχει πραγματικά ελπίδα για την Ευρώπη των Εθνών;

Η πρώτη αφίσα του Front National to 1972 έγραφε «Πριν να είναι πολύ αργά». Είχαμε δηλαδή ήδη την αίσθηση του επείγοντος του προβλήματος την εποχή εκείνη, πριν από 45 χρόνια. Και η κατάσταση δεν σταμάτησε να χειροτερεύει από τότε. Στον τομέα των γεννήσεων το «αρκτικό τόξο» που εκτείνεται από το Γιβραλτάρ στο Τόκυο, δεν ανάκτησε τις δυνάμεις του. Αντίθετα ο κόσμος έξω από αυτό, ή κυριολεκτικά εκρήγνυται. Στην Συρία ο πληθυσμός από 5 εκατομμύρια έφθασε τα 20 εκατομμύρια. μέσα σε 50 χρόνια. Στην Αλγερία από  8 σε 43 εκ. Για να μην μιλήσουμε για την Αφρική όπου χώρες όπως η Νιγηρία διπλασίασαν τον πληθυσμό τους μέσα σε 25 χρόνια, από 100 σε 200 εκατομμύρια. Το μέλλον, όπως μπορούμε να το προβλέψουμε, είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Όμως, Αλλά πρέπει να πάρουμε μέτρα ώστε να αποκλειστούν οι θαλάσσιοι δρόμοι το ταχύτερο δυνατό. Ειδικά, το πλέον επικίνδυνο, είναι το υποτιθέμενο δικαίωμα ασύλου που κάνει ένα είδος καθήκοντος για τις ευρωπαϊκές χώρες το να δέχονται τους τους δυστυχείς του κόσμου π. Που δεν αισθάνονται καλά με τα ρούχα στις χώρες τους, έ. Έχουμε λοιπόν ένα είδος ηθικού καθήκοντος να τους υποδεχθούμε. Αυτό είναι εντελώς λάθος. Πρέπει οπωσδήποτε να αναστείλουμε όλα αυτά τα νομοθετήματα κι ακόμη-ακόμη, να τα καταργήσουμε.

-Ενας μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων πατριωτών ελπίζει ότι η εκλογή του νέου Αμερικανού προέδρου θα βοηθήσει στην επίλυση πολλών ευρωπαϊκών προβλημάτων. Η ελπίδα είναι βάσιμη ή πρόκειται για ένα πέρασμα από την Παγκοσμιοποίηση στην Νέα Παγκόσμια Τάξη;

Για την ώρα ο Τραμπ συμπεριφέρεται κατά τρόπον εντελώς εξαίρετο, αφού είναι ένας εκλεγμένος πολιτικός άνδρας που κάνει αυτά που υποσχέθηκε. Αυτό είναι τόσο σπάνιο, που αναστατώνει και εκπλήσσει Για την ώρα προχωρεί αρκετά αντρίκεια προς τους στόχους τους οποίους έθεσε. Αν αυτό διαρκέσει, δεν το γνωρίζω, γατί μπορεί να υπάρξουν αντιστάσεις πιο δυνατές από την θέλησή του, αυτό είναι πιθανόν. Αλλά στην εκλογή του υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας. Φρόντισε ο ίδιος γι’ αυτό.

(Φ. 186)

 

Κωνσταντίνος Μίχαλος – Πρόεδρος ΕΒΕΑ: Χρειάζεται ενδυνάμωση της μικρής και μεσαίας επιχείρησης

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών έχει εκφραστεί σαφώς και απερίφραστα υπέρ των μνημονίων. Όμως, σε μια λίαν αποκαλυπτική συνέντευξη, ο κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος, μιλάει στο           «ΕΜΠΡΟΣ» για τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει ο εμπορικός και επιχειρηματικός κόσμος στην υπό την κατοχή των μνημονίων Ελλάδα.

Συνέντευξη στον Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ

Θα ήθελα να μου πείτε ποια είναι τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος του επιχειρείν και του εμπορίου στην χώρα μας.

Η υπερφορολόγηση, η συνεχιζόμενη καθίζηση της ζήτησης, η έλλειψη ρευστότητας σε συνδυασμό με τον ακριβό και δυσεύρετο δανεισμό αποτελούν τα σημαντικότερα   προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι επιχειρήσεις. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφυκτικό, ειδικά για τις Μικρομεσαίες  Επιχειρήσεις οι οποίες δίνουν καθημερινά πλέον έναν αγώνα επιβίωσης.

Στην πράξη βλέπουμε ότι εδώ και 7 χρόνια το επιχειρείν βρίσκεται σε στάδιο φορολογικής εξόντωσης. Υπάρχει ποτέ περίπτωση αυτή η εξόντωση, να οδηγήσει σε οποιαδήποτε ανάκαμψη την Ελληνική οικονομία;

Ασφαλώς όχι. Κι αυτό είναι κάτι που έχουμε επισημάνει ήδη από το 2010, όταν η χώρα μπήκε για πρώτη φορά σε καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης. Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι τα αποσπασματικά μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα, όχι μόνο δεν λύνουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά αντίθετα το οξύνουν. Αποδεδειγμένα, κάθε αύξηση φόρου στην ήδη υπέρμετρη φορολόγηση που υφίστανται επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα καλλιεργεί το έδαφος για αύξηση των κρουσμάτων φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Παράλληλα, η υψηλή φορολογία μειώνει ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα   των πολιτών και διατηρεί καθηλωμένη τη ζήτηση, υποβαθμίζει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και αποτρέπει νέες επενδύσεις, που θα μπορούσαν να   στηρίξουν την απασχόληση και την ανάπτυξη.

Φτάσαμε στο σημείο, ένας μεγάλος αριθμός ελληνικών επιχειρήσεων να καταφεύγει στις γειτονικές χώρες με χαμηλότερη-φιλικότερη φορολογία. Θα μπορούσατε να μας δώσετε μια εικόνα αυτού του πλήγματος με αριθμούς;

Η επιχειρηματική μετανάστευση είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο. Χώρες όπως  η Βουλγαρία και η Κύπρος προσφέρουν μια σειρά από πλεονεκτήματα, με κυριότερο την φορολογία: χαμηλό φορολογικό συντελεστή της τάξης του 10% και 15% για τον  βασικό φόρο και λίγο υψηλότερο για την φορολόγηση των μερισμάτων. Παρέχουν όμως και σταθερό φορολογικό περιβάλλον, ευκολότερη πρόσβαση σε τραπεζικό  δανεισμό, αλλά και απλούστερες διαδικασίες αδειοδότησης. Στην Ελλάδα, αντίθετα,  οι επιχειρήσεις καλούνται να καταβάλουν σε φόρους και εισφορές πάνω από το 50% των εσόδων τους και επιπλέον, ψάχνουν κάθε τόσο να βρουν άκρη μέσα σε ένα χαώδες και ρευστό φορολογικό περιβάλλον. Γι’ αυτό και πολλές επιχειρήσεις και  επαγγελματίες οδηγούνται στη λύση της μεταφοράς έδρας. Με σκοπό όχι να φοροαποφύγουν, αλλά να επιβιώσουν. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί αριθμοί, της τάξης των δεκάδων χιλιάδων, όσον αφορά τον αριθμό των ελληνικών επιχειρήσεων  οι οποίες έχουν ήδη μεταναστεύσει. Κατά την άποψή μου, είναι δύσκολο να έχει κανείς ακριβή εικόνα. Είναι όμως γεγονός ότι όσο οι συνθήκες άσκησης του επιχειρείν στην Ελλάδα παραμένουν αρνητικές, η τάση φυγής θα διατηρείται και θα ενισχύεται.

 Πόσο ζημιώνει το γεγονός της εξόδου των επιχειρήσεων την οικονομία της χώρας και γιατί δεν υπάρχει καμία ενέργεια αποτροπής του φαινομένου εκ μέρους των αρμοδίων;

Η ζημιά είναι πολύπλευρη. Και μόνο το άνοιγμα λογαριασμού ή μητρώου σε άλλη χώρα, σημαίνει εκροή χρημάτων από την ελληνική αγορά, αλλά και το τραπεζικό σύστημα. Αν συνεχίσει να αυξάνεται η μετανάστευση επιχειρήσεων, θα μειωθούν ακόμη  περισσότερο τα φορολογικά έσοδα της χώρας, ενώ οι καταθέσεις των επιχειρήσεων θα διοχετεύονται πλέον σε ξένα τραπεζικά συστήματα. Ο μοναδικός τρόπος για να περιοριστεί το κύμα φυγής είναι η δραστική αλλαγή δημοσιονομικής πολιτικής, προς την κατεύθυνση της μείωσης της φορολογίας, σε συνδυασμό με  γενναία μέτρα για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος.

Κατά πόσο θεωρείτε πράγματι αναπτυξιακό τον νέο νόμο; Πιστεύετε ότι μπορεί ως έχει να φέρει κάποια βελτίωση;

Ο αναπτυξιακός  νόμος δεν αρκεί για να κινητοποιήσει το αναπτυξιακό άλμα που χρειάζεται η Ελλάδα.  Για να επιστρέψει η οικονομία στα προ κρίσης επίπεδα, θα χρειαστούν στα επόμενα χρόνια επενδύσεις άνω των 100δισ. ευρώ. Από τον αναπτυξιακό νόμο διατίθενται  μόλις 1 δις ευρώ για την χρηματοδότηση νέων επενδυτικών σχεδίων, ενώ τα υπόλοιπα   2,5 δις θα κατευθυνθούν στην αποπληρωμή παλαιών υποχρεώσεων. Θα έπρεπε, λοιπόν, να παρέχονται άλλα κίνητρα, κυρίως φορολογικά, στις επιχειρήσεις που επενδύουν, όπως είναι η πρακτική σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εδώ αυτό δεν ισχύει, αντίθετα, η επιχειρηματική δραστηριότητα επιβαρύνεται με όλο και υψηλότερους φόρους.

Το ΕΣΠΑ με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια ανάπτυξη τις επιχειρήσεις αλλά και την οικονομία της χώρας;

Οι πόροι που έχουν εξασφαλιστεί μέσω του νέου ΕΣΠΑ, προφανώς δεν επαρκούν για να καλύψουν το σύνολο των κεφαλαίων που απαιτεί η ανάκαμψη της οικονομίας. Μπορούν, όμως, και πρέπει να λειτουργήσουν ως καταλύτης για την κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων και παραγωγικών επενδύσεων σε  τομείς με κρίσιμο ρόλο στην  ανάπτυξη. Αυτό απαιτεί υψηλή στόχευση και αποτελεσματικότητα, τόσο στο επίπεδο του σχεδιασμού, όσο και στο επίπεδο της υλοποίησης. Χρειάζεται αφενός επικέντρωση σε τομείς όπου πραγματικά υπάρχει και ανάγκη και προοπτική  ανάπτυξης: στην εξωστρέφεια, στη νεοφυή επιχειρηματικότητα, στον τουρισμό, στην αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας. Χρειάζεται, επίσης, έμφαση στην ενδυνάμωση της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, κυρίως μέσα από τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε κεφάλαια για την χρηματοδότηση καινοτόμων ιδεών και την ενίσχυση της εξωστρέφειάς τους.

Η επιχειρηματικότητα βασίζεται στην καταναλωτική ισχύ. Πώς είναι δυνατόν να επιστρέψει η αγοραστική ισχύ μέσα από ένα περιβάλλον εξοντωτικής λιτότητας;

Η συνταγή της λιτότητας που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια με ευθύνη τόσο της   ελληνικής πλευράς όσο και των δανειστών, έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική. Για να επιτευχθεί δημοσιονομική εξυγίανση χωρίς να γονατίσει η πραγματική οικονομία,  θα πρέπει – όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία – το βάρος της προσαρμογής να πέφτει κατά 70% στον τομέα των δαπανών και κατά 30% στον τομέα των εσόδων, μέσω της φορολογίας. Στην Ελλάδα έχει γίνει το αντίθετο και γι’ αυτό η χώρα βρίσκεται βυθισμένη στην ύφεση.

Υπάρχει έστω και μικρή ελπίδα ανάκαμψης μέσα από αυτό το περιβάλλον  της υπερφορολόγησης και της εξοντωτικής λιτότητας;

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες, οι ελπίδες είναι δυστυχώς ελάχιστες. Αλλαγή δημοσιονομικού μείγματος και γενναίες μεταρρυθμίσεις είναι ο μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί η επιχειρηματικότητα, η απασχόληση και η ανάπτυξη.

Πού μας οδηγούν με όλες αυτές τις εκ των πραγμάτων λάθος μέχρι σήμερα κινήσεις τους;

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση τα τελευταία 9 χρόνια. Αυτό και μόνο δείχνει ότι κινούμαστε σε λανθασμένη κατεύθυνση. Αν συνεχιστεί η ίδια προσέγγιση, ακόμα κι αν υπάρξει θετικός ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ φέτος, η ανάκαμψη θα είναι μικρή και δύσκολα διατηρήσιμη στα επόμενα χρόνια.

Πού πρέπει κατά τη γνώμη σας να δοθεί έμφαση για να έλθουν έστω και  μακροπρόθεσμα κάποια οφέλη τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τις θέσεις εργασίας;

Είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί μια δημοσιονομική πολιτική με αναπτυξιακό προσανατολισμό, η οποία  θα κινητοποιεί –  αντί να ενοχοποιεί – την ιδιωτική πρωτοβουλία, τις επενδύσεις και  την απασχόληση. Μείωση φόρων, μείωση καταναλωτικών δαπανών του δημοσίου και αύξηση των δαπανών για δημόσιες επενδύσεις, είναι το μόνο μείγμα που μπορεί να στηρίξει την προσπάθεια της χώρας για ανάπτυξη και δημοσιονομική βιωσιμότητα.  Θα πρέπει, τέλος, να επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις για την βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος στην χώρα: για την αναμόρφωση της δημόσιας   διοίκησης, την βελτίωση της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης, την δημιουργία συνθηκών πραγματικού ανταγωνισμού στις αγορές και την διαμόρφωση ενός απλούστερου και σταθερού θεσμικού πλαισίου, με ξεκάθαρους κανόνες που να  ισχύουν για όλους.

(φ. 183)

 

 

Λίνος Παπαγιάννης – βουλευτής Αμμοχώστου, EΛΑΜ: Ενιαίο κράτος, η μοναδική λύση

Χωρίς τίτλο.jpg

Ενώ πραγματοποιείται η συνδιάσκεψη της Γενεύης στις οποίες ο Αναστασιάδης αναβάθμισε το ψευδοκράτος του Ντενκτάς, το οποίο μετέχει σαν κανονικό κράτος, μαζί με τους Άγγλους και Τούρκους κατακτητές, οι Εθνικιστές του Ε.ΛΑ.Μ. αντιστέκoνται στα προδοτικά σχέδια των πολιτικάντηδων που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με την λαϊκή βούληση.

Ο βουλευτής Αμμοχώστου του Ε.ΛΑ.Μ., Λίνος Παπαγιάννης, απάντησε στις ερωτήσεις του «ΕΜΠΡΟΣ».

-Βλέπετε λύση του Κυπριακού, και με ποιους όρους; Πώς κρίνετε τις διαδικασίες που ακολουθούνται έως τώρα;

-Οι συνομιλίες στην Γενεύη ξεκίνησαν επίσημα στις 12 Ιανουαρίου. Μέχρι σήμερα οι εξελίξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για να μπορέσει να υπάρξει συμφωνία θα πρέπει η δική μας πλευρά να κάνει αρκετά μεγάλες υποχωρήσεις. Δυστυχώς ο Νίκος Αναστασιάδης προχώρησε σε λανθασμένες κινήσεις στρατηγικής και υποχώρησε σε κάποιες από τις «κόκκινες γραμμές» που ο ίδιος είχε ορίσει. Ακόμα ένα γεγονός που δείχνει ότι η διαδικασία είναι αντίθετη με τα συμφέροντα του λαού μας είναι η συνεχιζόμενη αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε κοινότητα. Ως Ε.ΛΑ.Μ. θεωρούμε ότι η στάση της Ελλαδικής κυβέρνησης θα έπρεπε να ήταν ξεκάθαρη και αμετακίνητη. Δηλαδή, η οποιαδήποτε λύση να προνοεί και αυτόματη αποχώρηση όλων των στρατευμάτων και όλων των εποίκων. Ταυτόχρονα η επιστροφή όλων των προσφύγων θα έπρεπε να είναι πάγιο αίτημα. Το μοναδικό κόμμα που στηρίζει αυτές τις θέσεις είναι ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή.

-Ποιος είναι ο ρόλος Αναστασιάδη; Υπηρετεί τα συμφέροντα της Κύπρου;

-Ο Νίκος Αναστασιάδης ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε πρώτα από όλα να αγωνίζεται για την διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι την κατάλυσή της. Εμείς έχουμε ταχθεί ξεκάθαρα εναντίον αυτής της προσπάθειας καθώς διαφωνούμε τόσο με τους χειρισμούς του αλλά και με την βάση των συνομιλιών όπως και για το περιεχόμενο τους.

– Ο κύριος Αναστασιάδης από το 2014 μιλάει ουσιαστικά για δύο κράτη με ξεχωριστές ιθαγένειες και σύνορα-«ζώνες». Τι έχετε να μας πείτε για αυτό;

-Η λύση που επιδιώκει η κυβέρνηση είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Το παράδειγμα του δοτού συντάγματος του 1960 δείχνει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει καθώς παρουσιάζονται ρατσιστικοί διαχωρισμοί. Μια τέτοια λύση θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε καταστάσεις όπως αυτές του 1963-64 και στη συνέχεια σε ένα νέο 1974. Δεν μπορεί η μειονότητα να εξισώνεται με την πλειοψηφία.

-Όλα αυτά τελικά δεν προσφέρουν στους Τούρκους μια πλήρη νομιμοποίηση του «Αττίλα»;

-Όντως, αυτό που τονίζουμε είναι ότι ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου. Αν παραμείνει έστω και ένας έποικος τότε θα νομιμοποιούμε την κατοχή. Μάλιστα κάποιοι θέλουν να το πετύχουν αυτό με την υπογραφή του ίδιου μας του λαού.

-Ποιες είναι οι θέσεις του Ε.ΛΑ.Μ για το Κυπριακό;

-Θεωρούμε το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, όχι ως δικοινοτική διαφορά και θεωρούμε πως η Τουρκία αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Ζητάμε:

  • Την άμεση διακοπή των διαπραγματεύσεων με βάση τη Διζωνική Δικοινωτική Ομοσπονδία. Παράλληλα την καταγγελία διεθνώς των συμφωνιών κορυφής που προνοούν την ΔΔΟ. Ταυτόχρονα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να καλέσει την Τουρκία σε διάλογο ειδικά για τα θέματα εγγυήσεων, εδαφικού και αποχώρησης στρατού. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και όχι οι Τουρκοκύπριοι. Αν η Τουρκία αρνηθεί, τότε πρέπει να καλέσουμε άμεσα σύγκληση διεθνούς διάσκεψης όπου θα υπάρξει συζήτηση των προαναφερθέντων θεμάτων. Σε αυτή την περίπτωση η Τουρκία θα είναι υπόλογη ενώπιον της Διεθνούς Κοινότητας και θα έχει την αποκλειστική ευθύνη για το συνεχιζόμενο ναυάγιο στο πρόβλημα της Κύπρου μας. Η αιτία μη επίτευξης λύσης, είναι πρωτίστως η αδιαλλαξία της Τουρκίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το μόνο αναγνωρισμένο Κράτος και αυτή θα πρέπει να είναι και η συνέχεια στις όποιες διαπραγματεύσεις. Το ενιαίο κράτος είναι η μοναδική λύση που μπορεί να επέλθει.
  • Το άμεσο κλείσιμο των οδοφραγμάτων που αποτελούν την δίοδο η οποία συντηρεί τον στρατό κατοχής και το ψευδοκράτος.
  • Την ενδυνάμωση και ισχυροποίηση της Εθνικής Φρουράς και των υπόλοιπων Σωμάτων Ασφαλείας της Κύπρου ως δύναμη αποτροπής. Ενεργοποίηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και πραγματική συνεργασία με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

-Ποιες είναι οι λύσεις που προτείνει το Ε.ΛΑ.Μ και πώς θα μπορούσε να ξεπεραστεί αυτή η «κρίση»;

-Αν στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις δεν υπάρξει συμφωνία ή αν ακόμα επέλθει συμφωνία και οδηγηθούμε σε νέο δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να χαράξουμε μια νέα στρατηγική στο πρόβλημα της Κύπρου. Ο στόχος θα πρέπει να είναι το ενιαίο κράτος με ένα βελτιωμένο σύνταγμα από αυτό του 1960. Εφόσον η λύση δεν θα έχει πειραματικές πρόνοιες ούτε ρατσιστικούς διαχωρισμούς τότε ναι, μπορεί να υπάρξει δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική εφαρμογή της συμφωνίας. Αξίζει να αναφερθεί ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει παρόμοια λύση όπως αυτήν που ετοιμάζουν. Κάτι που έγινε ξανά πρώτη φορά, ήταν και το κούρεμα των καταθέσεων τον Μάρτιο του 2013. Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν πρόκειται να δεχτεί ένα τέτοιο έκτρωμα και γι’ αυτό θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να το διασφαλίσουμε.

(Φ. 183)

 

Βασίλειος Θεοτοκάτος (Πρόεδρος Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος): «Αν δεν ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα, η Ελλάδα έχει τελειώσει»

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Πρόεδρος της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος δικηγόρος κ. Βασίλειος Θεοτοκάτος, παραχώρησε μια «εφ΄ όλης της ύλης» αποκλειστική συνέντευξη στο «ΕΜΠΡΟΣ», μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα των μνημονίων, δεκάδες χιλιάδες οικογένειες πολυτέκνων, αλλά και για το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ευρώπη.

Συνέντευξη στον Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ

Π.Π. Κύριε Θεοτοκάτο, θα ήθελα να μου πείτε τι έχει αλλάξει για τους πολύτεκνους από το 2010 που η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια.

Β.Θ. Καταρχήν καταργήθηκε η ισόβια σύνταξη την οποία έπαιρναν οι πολύτεκνες μητέρες. Η σύνταξη αυτή ήτανε περίπου 100 ευρώ τον μήνα. Υπάρχει πρόβλημα και με τις μετεγγραφές των πολυτέκνων. Ενώ επί 32 χρόνια τα πάντα λειτούργησαν χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα. Στην συνέχεια, εξομοιώθηκε ο πολύτεκνος με τον άγαμο, όσον αφορά την φορολογία εισοδήματος. Για το ίδιο εισόδημα, πληρώνει την ίδια φορολογία, τόσο αυτός που είναι άγαμος, όσο και αυτός που είναι έγγαμος και έχει τρία τέσσερα ή και δεκατέσσερα παιδιά. Το ίδιο έγινε και με την εισφορά αλληλεγγύης. Ό,τι πληρώνει ο άγαμος, πληρώνει και ο πολύτεκνος. Με τον ΕΝΦΙΑ δεν υπάρχει για τους πολύτεκνους καμία απολύτως απαλλαγή. Ένας πολύτεκνος ο οποίος διαθέτει ένα σπίτι πάνω από ορισμένα τετραγωνικά, ασχέτως πού βρίσκεται αυτό, αν είναι στην πόλη ή σε χωριό, ακόμα και κάποια αποθήκη, δεν έχει καμία απαλλαγή και όχι μόνο αυτό, ακόμα και να έχεις μια κατάθεση έστω και 5.000 ευρώ, θα σου πει ο έφορος έχεις λεφτά και πρέπει να τον πληρώσεις. Τώρα μείωσαν και το ποσοστό στις προσλήψεις που είχαν οι πολύτεκνοι και από 20% το πήγανε στο 15%. Κατάργησαν ακόμη και την δυνατότητα που είχε ο πολύτεκνος  αξιωματικός που υπηρετεί στις Ένοπλες Δυνάμεις να πηγαίνει κατόπιν αιτήσεως του εκεί που θέλει να πάει.

Π.Π. Σας ακούω να μου λέτε, κατάργησαν, κατάργησαν, κατάργησαν. Όλοι ξέρουμε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα και έχουμε αυτή τη στιγμή μια κυβέρνηση που παροτρύνει τους Έλληνες να ζευγαρώνουν με τους μετανάστες για να λυθεί. Δεν ακούγονται εντελώς παράλογα όλα αυτά;

Β.Θ. Ουδείς ενδιαφέρεται για το δημογραφικό. Και άμα δεν ενδιαφέρεσαι… τελειώνεις. Δεν ενδιαφέρονται. Είπε κάποιος πρώην υπουργός ότι θα βοηθήσουν οι μετανάστες για το δημογραφικό. Δεν τον ρώτησε όμως κανείς δημοσιογράφος, «πείτε μας κύριε υπουργέ, ποιο άλλο κράτος στον κόσμο έλυσε κατά αυτόν τον τρόπο που μας λέτε εσείς το θέμα του δημογραφικού»; Απολύτως κανένα. Ούτε υπήρξε ποτέ κανένας επιστήμων που να είπε ότι κατά αυτόν τον τρόπο μπορεί να λυθεί το δημογραφικό μας πρόβλημα. Με την πολιτική που έχουν των «ανοικτών συνόρων» και την αλλοίωση του πληθυσμού δεν ξέρω αν σε 20-30 χρόνια η Ελλάδα θα έχει την μορφή που έχει σήμερα.

Π.Π. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε υποσχόμενος να λύσει τα προβλήματα που είχανε δημιουργήσει οι προηγούμενοι. Υπήρξε σε κάτι κάποια έστω και μικρή βελτίωση;

Β.Θ. Σε ό,τι αφορά τα επιδόματα, τα άφησε απλά όπως είναι. Όμως  δεν έκανε και τίποτα προς βελτίωση, αντίθετα μείωσε το ποσοστό των προσλήψεων για τους πολύτεκνους. Φέρνουνε ένα νομοσχέδιο στην βουλή και επικαλούνται το άρθρο 21 του Συντάγματος στην παράγραφο 6 που αναφέρεται στα άτομα με αναπηρία, δίνοντας 15% στα άτομα με αναπηρία. Εμάς δεν μας πειράζει που δίνουν στα άτομα με αναπηρία 15%. Ας έδιναν και 35% και 40%. Για καλό θα ήτανε. Το άρθρο 21 όμως προστατεύει και τους πολύτεκνους. Δεν εξήγησε όμως στην βουλή η αρμόδια υπουργός για ποιο λόγο μειώθηκε στους πολύτεκνους το ποσοστό των προσλήψεων. Το ίδιο άρθρο είναι. Δεν είναι διαφορετικό. Οι προηγούμενοι είχανε καθιερώσει να πληρώνουν οι πολύτεκνοι φόρο πολυτελείας! Θα σας πω για παράδειγμα το θέμα με το αυτοκίνητο. Όταν έχεις τέσσερα και πέντε παιδιά, υποχρεωτικά θα πάρεις ένα επταθέσιο αυτοκίνητο. Αν τα στριμώχνεις σε ένα πενταθέσιο και σε πιάσει ο τροχονόμος, τι θα του πεις; Είμαι πολύτεκνος; Θα σου πει, πάρε ένα επταθέσιο, και μετά θα σε γράψει. Επομένως το αυτοκίνητο που θα πάρεις είναι από 2.000 κυβικά και πάνω. Και δεν θα το κάνεις για φιγούρα, αλλά γιατί είσαι αναγκασμένος να το πάρεις. Τα 2.000 κυβικά όμως θεωρούνται τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης. Ρώτησαν τον πρώην υπουργό Τρύφωνα Αλεξιάδη, και είπε ότι σε αυτή την ερώτηση είναι δύσκολο να απαντήσει. Αλλά για να απαλλάξουν τα έσοδα που έχουν από τους 4.000 περίπου πολύτεκνους που έχουν τέτοια αυτοκίνητα, θα πρέπει είπε να βρουν «ισοδύναμα».

Π.Π. Φτάσαμε να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο, που τα παιδιά θεωρούνται είδος πολυτελείας. Τι έχετε να μας πείτε για αυτό;

Β.Θ. Η Ελλάδα έχει τελειώσει. Εκτός εάν υπάρξει μια ανατροπή γενικότερη που πρέπει κατά την εκτίμησή μου όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα να ανατραπεί. Οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί στην βουλή, πρέπει να εκλείψουν. Αν δεν έρθουν καινούργιοι άνθρωποι που έχουν διάθεση να δουλέψουν για αυτήν την Πατρίδα και μόνον για την Πατρίδα δεν γίνετε τίποτα. Εδώ η Νότιος Κορέα, μια χώρα που έχει έκταση 100 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή τα 3/4 από όσο έχει η Ελλάδα, έχει πληθυσμό 50 εκ. ατόμων. Δηλαδή αναλογικά η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει 65 εκ. πληθυσμό. Επειδή το πρώτο εξάμηνο του 2016 οι γεννήσεις στην Νότια Κορέα μειώθηκαν κατά 5,3% έκανε επείγουσα έκκληση η κυβέρνηση στους πολίτες, κάντε παιδιά γιατί έχουμε πρόβλημα. Και διέθεσε αμέσως ποσό αντίστοιχο των 50 εκ. ευρώ σε παροχές για να ενισχύσει τις γεννήσεις. Εδώ οι γεννήσεις έχουνε πάρει την κατηφόρα τα τελευταία 4-5 χρόνια των μνημονίων, έχουν μειωθεί κατά 95.000. Είναι δηλαδή σαν να χάνεται ένας Δήμος Αγρινίου κάθε χρόνο. Εξαφανιζόμαστε και ουδείς από τους υπευθύνους ενδιαφέρεται. Δυστυχώς δεν έμεινε λίθος επί λίθου. Αν γινότανε αλλού αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, θα γινότανε παγκόσμιος σάλος.

Π.Π. Θα ήθελα να μου πείτε για τα δικά σας αιτήματα. Υπάρχει κάποια λύση; Κάποια ελπίδα;

Β.Θ. Η πολιτεία πρέπει να δώσει κίνητρα και να καταστήσει την εικόνα της πολύτεκνης οικογένειας ελκυστική. Τώρα πώς να τολμήσει ο άλλος να κάνει ένα παιδί, όταν ξέρει ουσιαστικά, ότι το παιδί θα τον επιβαρύνει. Πρώτα υπήρχαν κάποιες φορολογικές απαλλαγές, υπήρχε το επίδομα, υπήρχαν έστω και κάποια υποτυπώδη κίνητρα που μπορούσε ο Έλληνας να πάρει την απόφαση να κάνει παιδιά. Τώρα πια δεν υπάρχει τίποτα. Αν δεν καταστήσουν την εικόνα της οικογένειας ελκυστική, δεν πρόκειται να γίνει κάτι.  Σε λίγα χρόνια θα εξακολουθήσει να υπάρχει αυτός ο γεωγραφικός χώρος με το όνομα Ελλάς, ο οποίος όμως θα κατοικείται από μια ελάχιστη μειοψηφία γερόντων που θα ονομάζονται ακόμα Έλληνες.

Π.Π. Πιστεύετε ότι υπάρχει πιθανότητα να κάνουν κάτι οι υπάρχοντες του «συνταγματικού τόξου» για να λυθεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα; Γιατί από ό,τι βλέπουμε στην πράξη τον βάση σχεδίου αφανισμό των Ελλήνων προωθούνε μάλλον παρά κάτι άλλο.

Β.Θ. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο σχέδιο, αλλά και στη Ευρώπη περίπου τα ίδια χάλια βλέπουμε. Είναι ποτέ δυνατόν να έρχεται ένα δικαστήριο, σε μια κωμόπολη της Γαλλίας, που είχανε φτιάξει ένα άγαλμα της Παναγίας, και να λέει ότι απαγορεύονται τα Χριστιανικά θρησκευτικά σύμβολα σε δημόσιους χώρους και να ζητάει την κατάργησή τους; Και μετά παραπονιούνται γιατί οι «άλλοι» κάνουνε τις σφαγές με τις εκρήξεις εκεί στην Γαλλία; Τι παραπονούνται τότε; Τέτοιους θέλουνε. Και άμα θέλουνε τέτοιους είναι χαμένοι. Η Ευρώπη από το 20% του πληθυσμού της γης πριν 40 χρόνια, έχει φτάσει τώρα να  είναι το 10-12%. Κάθε Έθνος πρέπει να αποφασίσει ότι πρέπει να επιζήσει. Άμα δεν αποφασίσει ότι θέλει να επιζήσει, όλα τα άλλα, ό,τι και να λέμε, είναι κουβέντες του αέρα.

(Φ. 179)

«…Αγαθή η μοίρα σου, λοχαγέ Μαβίλη»

mav

Με μια σφαίρα να διαπερνά τα μάγουλά του, με μια δεύτερη να τον χτυπά στο στόμα, αφήνει τέτοιες μέρες την τελευταία του πνοή στα ηπειρώτικα βουνά ο Λορέντζος Μαβίλης. Τι ταιριαστός τρόπος να πεθάνει αυτός που υπηρέτησε την Τέχνη με τον λόγο του και την Πατρίδα με την ζωή του! Από τον Δρίσκο, το ύψωμα λίγο έξω από τα Γιάννενα, στον δρόμο προς το Μέτσοβο, ο Κερκυραίος ποιητής ατενίζει σήμερα την πόλη των ονείρων του, σκεπασμένη από την αχλύ και του δικού του μύθου.

Μορφή εξεχόντως ρομαντική και ηρωική, γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860. Ο παππούς του ήταν πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα όπου παντρεύτηκε την Κερκυραία ευγενή Αικατερίνη Δούσμανη. Ο πατέρας του, Παύλος, ήταν πρόεδρος δικαστηρίου της Ιονίου Πολιτείας στην Ιθάκη, όπου γεννήθηκε ο ποιητής. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανηψιά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Γνώρισε για χρόνια και μέχρι τον θάνατό του έναν έρωτα αμοιβαία καρποφόρο με την ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου «Μυρτιώτισσα», με την οποία δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε απογόνους (εκείνη ήταν παντρεμένη και μητέρα του μετέπειτα μεγάλου Έλληνα ηθοποιού Γιώργου Παππά).

Μαθητής του Ιάκωβου Πολυλά, μαθητή του Διονυσίου Σολωμού, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Μονάχου (όπου έγινε ο ιδρυτής του Σκακιστικού Συλλόγου του Πανεπιστημίου και ασχολήθηκε με την σύνθεση σκακιστικών προβλημάτων), και του Φράιμπουργκ,  Κλασική Φιλολογία, Αρχαιολογία και Σανσκριτικά. Μελέτησε Καντ, Φίχτε και Σοπενάουερ, μετέφρασε στα ελληνικά Σίλερ, Σέλεϊ, Βιργίλιο, και αποσπάσματα από το ινδικό έπος «Μαχαμπχαράτα». Διακρίθηκε ως ποιητής σονέτων και θεωρείται ο  τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής που διεμόρφωσε ο Διονύσιος Σολωμός.

Έλληνας και φιλέλληνας, συμμετείχε ενεργά στους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους. Το 1896 έγινε μέλος της «Εθνικής Εταιρείας», ίδρυσε παράρτημά της στην Κέρκυρα, και κατέβηκε στην Κρήτη για να ενισχύσει τον αγώνα της απελευθέρωσής της, στα Λευκά Όρη. Το 1897 συγκρότησε σώμα από 70 Κερκυραίους το οποίο όπλισε και συντηρούσε με δικά του έξοδα και πολέμησε στην Ήπειρο, όπου τραυματίστηκε στην μάχη των Πέντε Πηγαδιών.

Το 1902 πρωταγωνιστεί στην εκστρατεία για να μην εγκατασταθεί καζίνο με τυχερά παιχνίδια στην Κέρκυρα. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Κερκύρας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Οι αγώνες του Έθνους εντείνονται αλλά ο Μαβίλης δεν μπορεί να πολεμήσει με τον Ελληνικό Στρατό λόγω της ηλικίας του. Για αυτό και κατατάσσεται ως εθελοντής στο σώμα των ερυθροχιτώνων Γαριβαλδινών υπό τον Αλέξανδρο Ρώμα και πολεμά στους Βαλκανικούς Πολέμους στο μέτωπο της Ηπείρου.

«Χερουβικής χαράς χρυσός αθέρας

Σ’ εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου

Το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου

Νάστραφτε από το «εν τούτω νίκα» ο αιθέρας,

Και σα σε λάμψη παρουσίας δευτέρας

Μ’ αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου

Νάβλεπες στο βυθό του Παμπονήρου

Να γκρεμιστή η Τουρκιά, το ανίερο τέρας».

Θα πέσει ηρωικά μαχόμενος κατά των Τούρκων επικεφαλής των ανδρών του, στις 28 Νοεμβρίου 1912. Ήταν 52 ετών. Μερικούς μήνες αργότερα, τον  Φεβρουάριο του 1913, τα Γιάννενα θα ελευθερωθούν. Το 1933, στο σημείο όπου σκοτώθηκε, κατασκευάστηκε μνημείο μέσα στο οποίο βρίσκονται τα οστά του.

Οι τελευταίες του λέξεις ήσαν:

«Επερίμενα πολλές τιμές από τούτον τον πόλεμο, αλλά όχι και την τιμή να θυσιάσω τη ζωή μου για την Ελλάδα μου».

Με τα λόγια της αγαπημένης του Μυρτιώτισσας:      «… Ζητούσε μες στα ιδανικά την απολύτρωση κι αναζητώντας στάθηκε στο μεγαλύτερο: την Πατρίδα. Από εκεί άντλησε το τελευταίο, το υπέρτατο ιδανικό του: το θάνατο. Η λατρεία της Πατρίδας και του θανάτου!»

Ε.Δ.

(Φ. 176)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑