Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Κατηγορία

ΣΤΗΝ ΡΟΥΓΑ

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Και τι είναι ιφτούνο το γκουρμέ που λέτε καλέ; Τρώγεται;

-Μαρή Κανέλλα, γκουρμέ όπως μας λέει ο κυρ δάσκαλος, είναι το κολατσιό που τρώμε τώρα. Απλά στις πόλεις το λένε έτσι.

-Δηλαδή μαρή Γιαννούλα το κρεμμύδι και το σκόρδο με τον καγιανά τον λένε με ξένη λέξη;

-Αχ! βρε κορίτσια, δεν μπορώ να σας πιάσω με τίποτα. Εννοώ ότι όσοι πήγαν στις πόλεις, ενώ απαξίωναν αυτές τις απλές γεύσεις και θρεπτικές τροφές της γης, τώρα έστω και αργά τις εντάξανε στην διατροφή τους. Ε! πήρανε και μια ξένη λέξη για να μην τους πούνε και χωριάτες…Η ουσία όμως είναι η ίδια. Ο καγιανάς είναι καγιανάς, αυτό δεν αλλάζει. Το ίδιο και για αυτό που πράττουμε τώρα. Κολατσίζουμε ή τρώμε το δεκατιανό μας απλά, με αυτά τα προϊόντα της μάνας γης. Αν στις πόλεις όλο αυτό θέλουν να το ονομάζουν γκουρμέ δεν αλλάζει την ουσία και την πράξη μας.

-Χμ! κυρ δάσκαλε μας μπέρδεψες με ιφτούνα τα φιλοσοφικά σου.

-Γιατί βρε Κανέλλα;

-Να σε ρωτήσω κάτι λοιπόν! Κυρ δάσκαλε, εσύ που είσαι και γραμματιζούμενος και λογάς.

-Είμαι όλος αυτιά Κανέλλα!

-Άκου λοιπόν: Μας είπες ότι το κολατσιό με όποιον τρόπο κι αν το τρώμε ή εδώ κατάχαμα στην ρούγα μας, ή στις πολιτείες με άλλο όνομα, δεν αλλάζει η ουσία και σημασία. Σωστά;

-Για συνέχισε βρε Κανέλλα, να δω πού το πας!

-Να δηλαδή, άμα το παρλιακό του χωριού, ο Κατέλλης κατέβει στην πόλη και ζητήσει να αλλάξει φύλο, με μια υπογραφή και γίνει Κατελίνα, ποια είναι η διαφορά; Πάλι στην ουσία Κατέλλης δεν θα είναι; Τι απλό χωριάτικο κολατσιό, τι εξωτικό γκουρμέ στην πόλη! Εσύ το είπες.

-Κανέλλα έχετε βαλθεί να με φουρκίσετε όλοι στο χωριό μου φαίνεται. Σε διαβεβαιώ ότι ακόμη και ο τρελός του χωριού μας, ο Κατέλλης δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Αυτός ο νόμος-έκτρωμα, που θέλουν να περάσουν οι πολιτικάντηδες είναι ενάντια στην Φύση και στην κανονικότητα του Ανθρώπου. Το χείριστο είναι ότι θα αποφασίζει το κάθε ανήλικο παιδί, πώς θα προσδιορίζει το φύλο του με μια απλή υπογραφή! Θέλω να καταλάβετε ότι πίσω από αυτό τον νόμο αναγνωρίζεται και νομιμοποιείτε και η παιδοφιλία. Σε όλα τα σχολικά βιβλία ήδη το προπαγανδίζουν. Και ορθώς να έχει μερική άγνοια ο απλός κόσμος, αλλά οι καθηγητές και τα μεγάλα μυαλά του τόπου; Η Ορθόδοξη εκκλησία πού είναι; Κανείς δεν αντιδράει;

(Φ. 220)

Advertisements

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Έλα, επιτέλους φθινοπώριασε για τα καλά, κορίτσια, έτσι;

-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! Πού χάθηκες τόσες μέρες; Αν και μάθαμε ότι σε φούρκισαν πάλι τα καμώματα των πολιτικών. Έπρεπε όμως να χαλάσει ο καιρός για να ροβολήσεις προς τα εδώ;

-Καλημέρα, κυρά Γιαννούλα! Βλέπω ότι έχεις διάθεση να με τσιγκλίσεις ή σε έχουν δασκαλέψει. Αλλά το αφήνω στην άκρη διότι θέλω να χαρώ την παρέα σας, με την τιμή που μου κάνατε να με καλέσετε να κολατσίσουμε εδώ στην ρούγα σας, ενόψει του μηνός Οκτωβρίου και των αγροτικών εργασιών που έρχονται. Και από ό,τι διαισθάνομαι, θα έχουμε και βαρύ χειμώνα.

-Κόπιασε κυρ δάσκαλε και σινταουνιάσου που λέει και η εγγόνα μου. Βάλε και στα ποτήρια μας κρασί, μιας και είσαι ο μόνος άντρας της παρέας, μέχρι να έρθουν και οι υπόλοιποι.

-Τι καλούδια έχετε φέρει βρε κορίτσια εδώ πέρα; Μοσχοβόλησε ο τόπος!

-Α! κυρ δάσκαλε μάλλον πεινάς. Αυτά τα έχουμε σχεδόν καθημερινά στο τραπέζι μας. Απλά εγώ ζύμωσα και φούρνισα ψωμί, έτσι για το καλό της ημέρας. Είπαμε, τα γεράματα δεν μας αφήνουν και πολλά περιθώρια. Ζυμώνω και φουρνίζω ψωμί μια φορά στο δίμηνο ή όταν είναι γιορτές. Βέβαια όταν έρχονται και τα παιδιά μου από την πόλη, για να φάνε φρέσκο χωριάτικο ζυμωτό ψωμί, αλλά και για να πάρουν όταν φεύγουν μαζί τους. Όπως έκανα τις προάλλες με τα εγγόνια μου. Πάνε οι εποχές που ζυμώναμε κάθε εβδομάδα, κυρ δάσκαλε. Σηκωνόμασταν αχάραγο το Σάββατο και μέχρι το μεσημέρι είχαμε βγάλει το ψωμί της εβδομάδος. Είχε ντράβαλα. Να φτιάξεις το προζύμι με το αλεύρι, να κοσκινίσεις, να πλάσεις, να σκεπάσεις τα ζυμάρια καλά, δεν υπήρχαν οι πολυτέλειες με τα ψυγεία τότε, και μέχρι  να φουσκώσουν να πας να ανάψεις με ξύλα τον φούρνο για να πυρώσει και να φτιάξει σωστή θερμοκρασία. Με τα χοντρά τα κάρβουνα άναβα και μια φωτιά για το κακκάβι να ζεστάνω νερό για την μπουγάδα της εβδομάδας. Και όταν έβγαζα τα καρβέλια από τον φούρνο, άμα είχε ακόμη λάβρα, πέταγα μέσα και ένα ταψί με φαγητό να γίνει. Ολόκληρη ιστορία σου λέω, κυρ δάσκαλε.

-Μα τα πρόλαβα, και έζησα και εγώ αγαπητή μου Γιαννούλα. Τότε όλες αυτές οι διαδικασίες και τα αποτελέσματά τους ήταν τρόπος ζωής και επιβίωσης. Σήμερα στις πόλεις, αυτό που εμείς εδώ θεωρούμε απλό, το ονομάζουν γκουρμέ!

-Κυρ δάσκαλε, για άρχισε να τρως και άφησε τα παράξενά σου. Να! έχουμε εκτός από το ζυμωτό ψωμί, ελιές, βολβούς, κρεμμύδι, ντοματούλες, φρέσκο χωριάτικο τυρί, και λίγο παστό σύγκλινο.

-Μα βρε κορίτσια, αυτό δεν κολατσιό, μα υπερπαραγωγή που λένε και οι νέοι.

-Γιάτρα να δούμε και τι φέρνει η Κανέλλα! Τι μας έφερες μαρή;

-Να, είχα κάτι παραγινωμένες ντομάτες, τις έστυψα, έβαλα μερικά αυγά, λίγο τυρί, λίγο σύγκλινο και έτοιμος ο καγιανάς!

-Έλα μαρή Κανέλλα, κάτσε να φάμε τώρα αλά γκουρμέ!!!

(Φ. 219)

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Για κάτσε κυρ πάρεδρε! Τι μας τσαμπουνάς πρωϊνιάτικα; Πήγε τυφλός πράμα άνθρωπος να δει αν είναι μολυσμένη η θάλασσα; Αν έχουν πετρέλαιο οι παραλίες και οι ακτές; Μα αυτά δεν γίνονται ούτε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας!

-Κι όμως κυρίες μου, αυτό έγινε πραγματικότητα στην Ελλάδα. Ο περιβόητος Κουρουπλής, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ο πρώην πρασινοφρουρός, όχι μόνο πήγε, αλλά έκανε και δηλώσεις ότι σε λίγες ημέρες θα μπορούνε όλοι να κολυμπούν άφοβα! Εν τω μεταξύ το μαζούτ και η πίσσα πάει σύννεφο στις παραλίες και ακτές της Αττικής και της Σαλαμίνας.

-Κυρ πάρεδρε, εξακολουθούμε να μην λογάμε αυτές τις ασυναρτησίες. Όχι πως λες ψέμματα, αλλά δεν βλέπουμε ακόμη τηλεόραση. Μέχρι να αρχίσει η Ελένη μας έχουμε καιρό. Και είμαστε σίγουρες ότι ούτε η Μενεγάκη θα πιστέψει αυτά που μας λες.

-Αχ! βρε κορίτσια σας καταλαβαίνω. Τι να πρωτοπεί κάποιος για δαύτους; Μας το παίζουν και ευαίσθητοι με το περιβάλλον. Οι ψευτοοικολόγοι. Διαφωνούν με την επένδυση στην Χαλκιδική, λόγω μόλυνσης του περιβάλλοντος λέει, κι ας χάσουν την δουλειά τους χιλιάδες άνθρωποι με τις οικογένειες τους. Δεν αφήνουν να προχωρήσει η επένδυση του παλαιού αεροδρομίου στο Ελληνικό, γιατί υπάρχει δασική έκταση, λέει!

-Μα θα μας τρελάνεις εντελώς κυρ πάρεδρε; Δάσος στο αεροδρόμιο;

-Ναι κορίτσια! Για τους Συριζανέλ υπάρχει δάσος! Βέβαια αυτό μπορεί και να οφείλεται σε τίποτε σκληρά ναρκωτικά. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Επίσης λένε ότι στο παλαιό αεροδρόμιο υπάρχει ελπίδα να αναπτυχθεί σπάνια πανίδα! Τόσα χρόνια με τόση κηροζίνη και καύσιμα που έχει ποτιστεί η περιοχή, το πολύ-πολύ να βρούνε πετρέλαιο! Ε! μα! να σας πω… Και φτάνουμε τώρα στην καταστροφή με την παράξενη βύθιση αυτουνού του πλοίου που μετέφερε μαζούτ. Από ό,τι φαίνεται οι αρμόδιοι κινητοποιήθηκαν με τρεις μέρες καθυστέρηση. Αλλά και πάλι άλλα ντ’ άλλων. Εσύ φταις, όχι εσύ φταις, και πάει λέγοντας. Πού είναι αλήθεια οι οικολόγοι να διαμαρτυρηθούν για την ρύπανση των ακτών; Πού είναι όλοι αυτοί οι χλεχλέδες με τα βρώμικα ρούχα πάνω τους, να καταγγείλουν τον αφανισμό και μόλυνση των ψαριών; Πού είναι τα συνδικάτα των αλιέων του Περάματος και Κερατσινίου; Πού είναι τα σωματεία των ιχθυέμπορων; Πού είναι οι περιβόητες επιτροπές κατοίκων των παραλιακών δήμων που επλήγησαν; Πού είναι οι λαϊκές συνελεύσεις για μια έστω τυπική καταδίκη; Βλέπετε, κορίτσια, το ναυάγιο προήλθε από τους λάθος χειρισμούς και την ανικανότητα της αριστερής κυβέρνησης. Δεν συμφέρει να υπάρξει κάποια διαμαρτυρία. Το πολύ- πολύ να στείλουν τους γνωστούς άγνωστους να χτυπήσουν αθώους πολίτες, και να καταστρέψουν μαγαζιά ώστε να ξεχαστεί το θέμα. Πάγια τακτική του συστήματος…

(Φ. 218)

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Τι έγινε βρε κορίτσια; Ηρεμήσατε μια σταλιά ή έχει συνέχεια το τρέξιμό σας των τελευταίων ημερών;

-Καλημέρα κυρ πάρεδρε! Τα τρεξίματά μας όπως ξέρεις κι εσύ, δεν τελειώνουν ποτέ. Τώρα που φύγαν οι ανθρώποι μας, ξεκινάμε τις προετοιμασίες για τον χειμώνα. Ευτυχώς μέχρι τώρα δεν έκανε καιρό, και τελειώσαμε τους τρύγους. Σιγά σιγά θα ξεκινήσουν τα οργώματα και οι σπορές. Θα αποτελειώσουμε το μάζεμα των ξύλων και να ετοιμαζόμαστε για το μάζεμα των ελιών. Έχουμε πολλές δουλειές ακόμα, κυρ πάρεδρε.

-Έ! τώρα όμως θα είναι πιο ήρεμα τα πράματα. Θα ησυχάσετε από την πολλή πιλάλα. Με είχε πιάσει τις προάλλες ο κυρ δάσκαλος και μου είπε ότι δεν παίρνατε ανάσα από το τρέξιμο. Σαν δρομείς σε αγώνες, λέει, κάνατε.

-Α! μην τον ακούς κυρ πάρεδρε τον δάσκαλο. Είχε τελειώσει τις δουλειές του και αποζητούσε παρέα εδώ στην ρούγα μας. Και όποτε μας έβλεπε, μας πείραζε. Τώρα όμως που έχουμε λάσκα χάθηκε. Πού είναι άραγε;

-Τον άφησα στο καφενείο. Βρήκε εκεί ακροατήριο. Είπε ότι θα περάσει από εδώ αργότερα. Είχε ανάψει και για τα καλά η κουβέντα.

-Τι λέγατε στον καφενέ εσείς οι άντρες κυρ πάρεδρε; Μην μας πεις ότι τσακωνόσασταν για τα πολιτικά;

-Μα τι λέτε βρε κορίτσια; Σιγά μη τσακωθούμε για δαύτους. Απλά συμφωνούσαμε όλοι αγανακτισμένοι στο ότι δεν υπάρχει κράτος.

-Αχ! κυρ πάρεδρε! Τώρα το καταλάβατε ότι δεν υπάρχει κράτος; Μέχρι και τα μικρά τα εγγόνια μας που είχαν έρθει για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, αυτό μας λέγανε. Ποια; Τα πιτσιρίκια!

-Από την πλάκα να το λένε τα μικρά παιδιά, μέχρι να βλέπουμε και να ζούμε αυτές τις ιλαροτραγικές καταστάσεις, είναι πολύ βαρύ κορίτσια. Άσε τα ψέμματα στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Από το καλοκαίρι, αντί να εφοδιάσουμε με αεροπλάνα την Πυροσβεστική, πληρώναμε τους διάφορους Καρανίκες να στέλνουν ερωτικά μηνύματα στην Μενεγάκη. Τι να σου κάνουν μια χούφτα παλιά πυροσβεστικά αεροπλάνα; Όλο βλάβες ήτανε. Όσο για τις περιβόητες επενδύσεις; Εδώ γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Η περίφημη διαφήμιση με τον γέροντα που λέει: «να φύγετε να πάτε αλλού!», ωχριά μπροστά στα λόγια του ερωτύλου Καρανίκα: να πάνε οι επενδυτές στα τσακίδια. Αμ! αυτό το έρμο το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, τόσα χρόνια το επενδύουμε και ακόμα έρημο είναι. Ποιος να επενδύσει με δαύτους; Εδώ έγινε η ρύπανση προχτές στον Σαρωνικό και κινητοποιήθηκαν μόλις χθες, αφού το μαζούτ μετά την Σαλαμίνα, τους έφυγε και χτύπησε την Αττική. Το αποτελείωμα είναι που στείλανε για αυτοψία των περιοχών που έχουν ρύπανση, έναν τυφλό (!) υπουργό. Ποιο κράτος λέμε…

(Φ. 217)

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Καλημέρα κυρά Κανέλλα, πού τρέχεις πρωϊνιάτικα; Κάτσε να πούμε κανά δυό κουβέντες.

-Καλημέρα και σε σένα κυρ δάσκαλε, να είσαι καλά, μα βιάζομαι πάρα πολύ. Έτσι κι αλλιώς από εβδομάδα που θα ερημώσει το χωριό μας, θα έχουμε όσο χρόνο θέλεις να τα λέμε.

-Ναι βρε Κανέλλα, το ξέρω, απλά σε πειράζω. Παρατηρώ αυτές τις ημέρες όλο το επιτελείο της περιβόητης ρούγας, να περιδιαβαίνει πέρα δώθε, κάτω πάνω, ολούθε στο χωριό και τα χωράφια, και στην κυριολεξία τα έχω χαμένα. Τι σας έχει πιάσει;

-Μα κυρ δάσκαλε, χώρια τις αγροτικές δουλειές, έχουμε και τις αναχωρήσεις των δικών μας ανθρώπων για τις πόλεις και για τα ξένα. Βλέπεις, τελείωσαν οι διακοπές τους. Πέρασαν πάλι οι μέρες και δεν το πήραμε χαμπάρι καλά καλά.

-Ναι κυρά Κανέλλα, και να σου πω και κάτι που παρατήρησα. Φέτος το καλοκαίρι ήταν πολύ ήσυχο, κάπως βουβό που λέει ο λόγος. Θα μου πεις κουράστηκε ο κόσμος. Μα κάτι σαν να περιμένει. Κάτι σαν προσμονή, ένα πράμα. Ε! σκέφτονται και τώρα στον γυρισμό τι τους περιμένει. Έξοδα για τα σχολεία, τα φροντιστήρια, αυξήσεις στο ρεύμα και τώρα και στο νερό λόγω της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου Μακρόν. Βλέπεις η ΕΥΔΑΠ είναι σχεδόν γαλλικών συμφερόντων. Βάλε και τον περιβόητο ένφια, είναι να μην γυρίζει σκασμένος και στεναχωρημένος ο κόσμος στην βάση του; Τουλάχιστον εδώ στο χωριό ξεκουράστηκαν και ηρέμησαν για λίγο. Γέμισαν τις μπαταρίες τους, που λέει και η νεολαία.

-Βέβαια, κυρ δάσκαλε. Και εμείς τώρα πρέπει να τους γεμίσουμε με τα όποια αγαθά του χωριού έχουμε. Για αυτό μας βλέπεις να πιλαλάμε πέρα δώθε σαν τρελλές. Τους μαζεύουμε τις προμήθειες που θα πάρουν μαζί τους. Όπως κάθε χρόνο και φορά άλλωστε. Να τα διάφορα φρούτα, να κάτι οι χυλοπίτες και ο τραχανάς, τα τυριά και το γιαούρτι, το ζυμωτό ψωμί και τα παξιμάδια, το κρέας τους και τα πουλερικά, το κρασάκι τους και φυσικά το λάδι της χρονιάς. Και δεν θυμάμαι αν ξέχασα και κάτι.

-Αχ! βρε Κανέλλα, αυτό γίνεται πάντα. Και έτσι είναι το σωστό. Με ανησυχεί βέβαια το γεγονός ότι σε λίγα χρόνια από τώρα δεν θα υπάρχουν άνθρωποι στα χωριά, ώστε να παράγουν και να δίνουν τέτοιες προμήθειες της μάνας γης στους ανθρώπους που μένουν στις πόλεις, έστω και συγγενείς τους.

-Τέλος πάντων κυρ δάσκαλε, κάτσε να πηγαίνω και εγώ να τελειώσω τις δουλειές με τους μουσαφιραίους και από βδομάδα θα τα λέμε πιο συχνά…

(Φ. 216)

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Καλημέρα Γιαννούλα! και καλόν μήνα να έχουμε. Δεν σε είδα βλέπεις εχθές για να τα πούμε.

-Καλημέρα και σε εσένα κυρ δάσκαλε, και καλό φθινόπωρο να έχουμε. Πού να με δεις; Κοτάω να σηκώσω κεφάλι από τόσες δουλειές; Έχουμε ακόμη να τρυγήσουμε μερικά στρέμματα σταφίδα και είμαστε όλοι απίκο στα αλώνια να μην κάνει καιρό και μας καταστρέψει.

-Ναι, έχεις δίκιο! με μια βροχή μπορεί να πάει χαμένη όλη η σοδειά. Τουλάχιστον τελειώνετε με το καλό.

-Α! μετά ξεκινάμε να τρυγήσουμε τα κρασοστάφυλα. Βλέπεις χωρίς φάρμακο ο γέρος μου δεν μπορεί να ζήσει. Μα στέλνουμε και στους δικούς μας στην πόλη.

-Εμ! άμα το κρασάκι είναι ανόθευτο και σπιτικό! μην κοιτάς τώρα που στις πόλεις βάζουν ένα σωρό συντηρητικά στα κρασιά και τα χαλάνε. Εγώ πάντως τρύγησα λίγα επιτραπέζια σταφύλια και κορινθιακή σταφίδα. Ελπίζω να έχει καλή τιμή εφέτος, όχι τίποτα άλλο, να βγουν τα έξοδα. Χαλάλι ο κόπος, μου αρέσει να ασχολούμαι με την γη, ειδικά τώρα που είμαι συνταξιούχος. Βλέπω όμως ότι έχεις ζαλώσει τον γάϊδαρο όλο παγούρια!

-Ναι! ήρθα να πάρω νερό από την πηγή μας, για τους εργάτες που μαζεύουν τις πιπεριές και το αραποσίτι. Μετά θα πάω σε αυτούς που είναι στα χωράφια με το φιστίκι. Άσε κυρ δάσκαλε τρέχω και δεν φτάνω. Να πάω μετά στο σπίτι για να πάρω το φαγητό για όλους τους εργάτες.

-Τι καλό τους έχεις φτιάξει σήμερα;

-Εεε! λόγω ότι πήγε καλά μέχρι τώρα ο τρύγος και γενικά το μάζεμα των φρούτων όλο το καλοκαίρι, είπα σήμερα να τους φτιάξω κάτι κοκόρια με σάλτσα και το χοντρό το μακαρόνι με μυτζήθρα. Το ζητάγανε και τα εγγόνια μου αυτό το φαγητό. Φεύγουν και την άλλη εβδομάδα για την πόλη, μπορώ να τους χαλάσω χατίρι;

-Όχι βέβαια! εγγόνια είναι αυτά. Μεγαλώσανε από ό,τι είδα! θα σε περάσουνε στο μπόι κυρά Γιαννούλα σε λίγο καιρό.

-Αμ! κυρ δάσκαλε ιφτούνα είναι τώρα πάνω στην ανάπτυξη. Ενώ εγώ η γριά μαζεύω… Αυτά και τα δύο θα πάρουν μπόι σαν τον παππού τους! Έτσι τα κόβω. Μα ας αφήσουμε τώρα την κουβέντα και έλα να με βοηθήσεις να γεμίσουμε τα παγούρια με νερό, γιατί οι εργάτες θα έχουν γκανιάσει χωρίς νερό. Άμα κάτσεις εδώ στην βρύση με τον πλάτανο μπορεί να σε προλάβω σε κανά άλλο δρομολόγιο.

-Με αυτά που μου είπες κυρά Γιαννούλα, είμαι ικανός να κάτσω μέχρι να περάσεις με το φαγητό για τους εργάτες, για να σου πάρω λίγο μεζέ από τα κοκόρια…

(Φ. 215)

Στην ρούγα…

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

-Τι γίνεται βρε κορίτσια; Πώς πάνε οι μουσαφιραίοι μας;
-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! Μια χαρά πάνε όλα. Γέμισε και πάλι κόσμο το χωριό μας. Πέρασε και ένας χρόνος από τότε που μας βάζουν στην εφημερίδα.
-Ναι, κυρά Γιαννούλα, έχεις δίκιο! Τέτοιον καιρό πέρσι, μας είχε έρθει η Κανέλλα και μας είπε ότι κανόνισε να βγαίνουν οι ιστορίες μας στην εφημερίδα.
-Και όχι μόνον οι ιστορίες μας, κυρ δάσκαλε! Αυτή η τρελοκαμπέρω η Κανέλλα έγινε κολλητή με την διευθύντρια της εφημερίδας και ό,τι της κατέβει στην γκλάβα της, το στέλνει στην εφημερίδα.
-Τώρα που το λες κυρά Γιαννούλα, η Κανέλλα δεν έχει καλέσει την διευθύντρια της εφημερίδας να έρθει μερικές μέρες στο χωριό μας, να κάνει διακοπές; Να ξεκουραστεί τέλος πάντων.
-Ναι, κυρ δάσκαλε! Από πέρσι τα είχανε μιλήσει και κανονίσει. Μα από ό,τι μου είπε η Κανέλλα, της είπε λέει η διευθύντρια, ότι δεν θα ήταν σωστό να έρθει στο χωριό μας, για να μην χαθεί η μαγεία των γραφόμενων στο χαρτί. Δηλαδή όλες αυτές οι ιστορίες μας, οι απορίες μας, οι γκρίνιες μας, οι χαρές και λύπες, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, και οι διάφορες καταστάσεις που περνάμε, στο χαρτί της εφημερίδας έχουν την μαγεία να μεταφέρονται στους αναγνώστες διαφορετικά στον καθένα και με την φαντασία να οργιάζει. Κάθε φορά είμαστε και διαφορετική έκπληξη για το αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας. Την βρύση μας, τον πλάτανό μας, την ρούγα μας ο καθείς κάθε Σάββατο που μας διαβάζει, τα έχει στο μυαλό του και την φαντασία του διαφορετικά πλάσει. Και φοβάται που λες κυρ δάσκαλε η διευθύντρια της εφημερίδας, ότι άμα μας ζήσει έστω για λίγο από κοντά, θα χαλάσει αυτό το μυστήριο και φαντασία που έχει ο καθένας για την ρούγα μας και το χωριό μας. Γιατί σαν διευθύντρια καθορίζει την γραμμή και το στυλ της εφημερίδας, οπότε καλύτερα να μην ξέρει. Να μην παρουσιάζει το γραπτό κείμενο, ξερό, κοκκάλινο, άγευστο, κατευθυνόμενο.
-Μάλιστα κυρά Γιαννούλα. Σωστή η ανάλυση και ακριβοδίκαιη θα έλεγα. Μα, να σε ρωτήσω; Όλα αυτά που μου είπες στα είπε η Κανέλλα αφού μίλησε με την διευθύντρια;
-Όχι βέβαια, κυρ δάσκαλε. Μόλις μου είπε η Κανέλλα ότι δεν θα έρθει η διευθύντρια για διακοπές, την πήρα εγώ τηλέφωνο και μου τα εξήγησε.
-Εεε! είπα και εγώ! Τέτοιο λόγο η Κανέλλα; Τέτοια ευφράδεια; Τέτοια σκέψη; Και να θυμάται όλα αυτά; Η Κανέλλα τρέχει σαν ζουρλή στα ποτάμια με τα πιτσιρίκια και τα φλαμίγκο…

(Φ. 212)

ΣΤΗΝ ΡΟΥΓΑ…

Χωρίς τίτλο

-Έτσι μπράβο! Επιτέλους το χωριό μας ξαναγέμισε από κόσμο, και τα αυτιά μας από το χάραμα ακούν παιδικές φωνές. Και από ό,τι βλέπω, όλες έχετε το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! έ! φυσικό δεν είναι; Ήρθαν τα εγγόνια μας και τα παιδιά μας. Σε λίγες μέρες θα έχουν έρθει και αυτοί από τα ξένα και θα είναι όλα εντάξει!

-Καλημέρα και από εμένα βρε κορίτσια. Ναι, πράγματι θα ολοκληρωθούν οι αφίξεις σχεδόν όλων. Και εκτός από την ρούγα σας θα σφύζει ζωή όλο το χωριό μας. Έχουμε και τα πανηγύρια μπροστά μας και τα χωράφια και ό,τι άλλο βάζει ο νους που θα έχουμε παντού κόσμο. Βέβαια να δούμε πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τις συντάξεις μας τώρα που θα φροντίσουμε τους μουσαφιραίους μας. Τέλος πάντων! Κάτι θα κάνουμε. Μα θέλω να σας ρωτήσω κάτι βρε κορίτσια τόση ώρα. Με τρώει βλέπετε η περιέργεια.

-Και δεν ρωτάς κυρ δάσκαλε; Μην την πάθεις όπως η γάτα!

-Να! βρε κορίτσια παρατήρησα ότι λείπει από εδώ η Κανέλλα, αλλά και αρκετά παιδιά και πιτσιρίκια. Μην της έχετε σκαρώσει πάλι καμιά πλάκα και τρέχουμε και δεν φτάνουμε;  Μη μας έβρει καμμιά συμφορά.

– Σωστά παρατήρησες κυρ δάσκαλε. Λείπει η Κανέλλα μαζί με πολλά παιδιά και πιτσιρίκια. Μα δεν της σκαρώσαμε κάτι εμείς. Αυτή έχει ξεφύγει τελείως. Στο τέλος θα μας λαχταρίσει όπως το πάει.

-Γιατί, τι συμβαίνει βρε κορίτσια; Τι σκαρφίστηκε πάλι η τρελοκαμπέρω;

-Θυμάσαι πέρσι κυρ δάσκαλε που έτρεχε μαζί με τα παιδιά, σε λόγγους και βουνά, κρατώντας στο χέρι κινητά τηλέφωνα;

-Α! ναι! ενθυμούμαι. Κυνηγούσανε κάτι έντομα νομίζω; Κάτι ζωύφια;

– Τα πόκεμον κυνηγούσανε, κυρ δάσκαλε. Και ούτε έντομα ήταν ούτε ζωύφια. Κάτι ψεύτικα της φαντασίας, εικονικά πώς διάτονα τα λένε.

-Ε! τέλος πάντων βρε κορίτσια. Και τι έγινε από πέρσι, ακόμη δεν τα έχουν πιάσει;

-Αχ! κυρ δάσκαλε! φέτος μας βρήκε άλλος μπελάς. Την πιάσανε οι πιτσιρικάδες και την ορίσανε αρχηγό του σμήνους στο ποτάμι, ίσα πέρα. Και κάθε πρωί αχάραγο και το απόγευμα μαζεύονται στο ποτάμι. Αυτή φοράει ένα τσεμπέρι αλλόκοτο, παίρνει και την μαγκούρα της, και όταν την υψώνει, όλα τα παιδιά και τα πιτσιρίκια που είναι μαζεμένα πίσω της, πέφτουν μέσα στο ποτάμι ουρλιάζοντας και σκαρφαλώνουν στα πουλιά τους! Της έχουν δώσει κι αυτής ένα τέτοιο πουλί!

-Μα για σταθείτε βρε κορίτσια. Έχετε σκοπό να με τρελάνετε; Τι πουλιά και αηδίες; Πλάκα μου κάνετε;

– Εμείς κυρ δάσκαλε; Για σύρε στο ποτάμι να δεις που έχει γεμίσει από αυτά τα ροζ πουλιά τα Φ λ α μ ί γ κ ο…

(Φ. 211)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑