Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

«Πας ο φαύλα πράσσων μισεί το φως»

φως

Την τελευταία εβδομάδα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι το Αγιο Φως είναι κατάλοιπο της παγανιστικής περιόδου. Ακόμα και κατάλοιπο της παγανιστικής περιόδου να ήταν, ο εν λόγω βουλευτής έπρεπε να το στηρίξει σημασιολογικά και μόνον. Το Φως είναι η αλήθεια, είναι η ζωή, και για εμάς του χριστιανούς είναι ο ίδιος ο
Χριστός.
Το φως είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει τον Θεό και το θείο. Η ίδια η λέξη «θεός» προέρχεται από το ρήμα «αίθω» που σημαίνει λάμπω. Εξ’ ού και η «αίθουσα», το φωτεινό δωμάτιο, ή η «αιθάλη», η στάχτη, δηλαδή, που λάμπει. Θεός σημαίνει φως. Από τον Απόλλωνα ακόμα. Όλη η θεολογία είναι βασισμένη στο φως. Το ίδιο το Σύμβολο της Πίστεως, περιγράφοντας το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ομιλεί για «Φως εκ Φωτός Θεόν Αληθινόν εκ Θεού Αληθινού». Όπου εδώ το φως χρησιμοποιείται ως εκείνο το χαρακτηριστικό του Θεού που μπορεί να βοηθήσει τον νου του ανθρώπου να Τον κατανοήσει κατά το δυνατό.
Η ζωή του χριστιανού είναι πορεία προς το Φως. «Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου προς σε ο Θεός, διότι φως τα προσταγματά σου επί της γης» (από την νύκτα ξυπνάει το πνεύμα μου προς εσένα, Θεέ, διότι φως είναι οι εντολές σου πάνω στη γή) αναφέρει ο στίχος του όρθρου της Σαρακοστής που τον ακούμε κατά τους όρθρους την Μεγάλη Εβδομάδα στην Ακολουθία του Νυμφίου.
Στο δε ευαγγέλιον του όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης διαβάζεται απόσπασμα του κατά Ιωάννην ευαγγελίου «εγώ φως εις τον κόσμον ελήλυθα, ίνα πας ο πιστεύων εις εμέ εν τη σκοτία μη μείνη» (Ιω.12,46). Ο ίδιος ο Χριστός είναι το φως που ήρθε στο κόσμο, ώστε όποιος πιστεύει σε Εκείνον να μην μείνει στο σκοτάδι.
Ο αναστάσιμος δε Κανόνας που ψάλλεται το βράδυ της Αναστάσεως ομιλεί για την ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας του Χριστού.
Αυτοί που πολεμάν το φως είναι άνθρωποι του σκότους. Οπως ο Εωσφόρος ο οποίος ήταν ο άγγελος του φωτός, όμως έγινε άγγελος του σκότους. Το ίδιο και ο Ιούδας ο οποίος «του φωτός εκπίπτει το σκότος δεχόμενος» σύμφωνα με τροπάριο της Μεγάλης Εβδομάδας. Το
σκοτάδι είναι αυτό που τον χαρακτηρίζει. Τον Εωσφόρο τον χαρακτηρίζει σε τέτοιο μάλιστα σημείο που, ο Μέγας Βασίλειος περιγράφει τους δαίμονες ως «νυκτί εοικότες το πρόσωπον» (το πρόσωπό τους μοιάζει με νύκτα).
Οι άθεοι, ακόμα και εάν δεν πρέσβευαν τα υπόλοιπα «πιστεύω» των Ορθοδόξων, έπρεπε να στηρίζουν τα του Θείου Φωτός, συμβολικά και μόνον, ώστε να δείξουν ότι μπορεί να είναι άθεοι, να διαφωνούν με την Θεία Αποκάλυψη, αλλά συμφωνούν στο σημείο του φωτός. Όμως οι άνθρωποι αυτοί είναι γνήσιοι απόγονοι του γαλλικού Διαφωτισμού, οι οποίοι ταυτίζουν την αλήθεια και το φως μόνον με ό,τι μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους. Οι σημερινοί απόγονοί τους πάνε ακόμη παραπέρα.
Θεωρούν πως σημαντικό για τον άνθρωπο είναι τα υλικά και μόνον, ούτε θρησκεία, ούτε έθνος, ούτε πατρίδα, ούτε γλώσσα, ούτε σημαία, ούτε ιερό ούτε όσιο. Όλα τα χλευάζουν, όλα τα υποστέλλουν. Το Αγιο Φως είναι μία αναμμένη λαμπάδα, η σημαία ένα πανί, οι εικόνες ξύλα, το έθνος ιδεολόγημα, η πατρίδα κατασκεύασμα, η ιστορία παραμύθι, η θρησκεία από απάτη μέχρι ιδεοληψία. Μέχρι και την οικογένεια εξευτέλισαν και ευτέλισαν με το σύμφωνο συμβίωσης. Μόνον τα φράγκα που βάζουν στην τσέπη τους δεν είναι χαρτιά, αλλά είναι νομίσματα τα οποία και υπερασπίζονται, και έχουν νόημα και σημασία, και το απέδειξαν με τις πολιτικές τους κολοτούμπες. Ας μάθουν λοιπόν ότι δεν
είμαστε όλοι από το ίδιο κουμάσι. Υπάρχουν Άνθρωποι που έχουν ιδανικά και
αξίες που οι αριστεροί ούτε στα όνειρά τους δεν μπορούν να αντιληφθούν.
Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν το ότι ένας βουλευτής του κόμματος που χλευάζει και υποστέλλει τα πάντα, μιλά εναντίον του Αγίου Φωτός. Επαληθεύει και τον Απόστολο Παύλο που είπε ότι πας ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως για να μην φανερωθούν τα έργα του.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΖΑΡΟΣ

 

Μερικές ερωτήσεις προς «προοδευτικούς» για το Άγιο Φως
Η επίθεση κατά της αποδόσεως τιμών κατά την έλευση και υποδοχή του «Αγίου Φωτός» πραγματοποιείται στα πλαίσια της επιθέσεως κατά του Χριστιανισμού που βρίσκεται εν εξελίξει σε όλη την Δυτική Ευρώπη. Μια επίθεση υποκινούμενη από κυβερνήσεις οι
οποίες νομοθετούν, για παράδειγμα, να απολύονται υπάλληλοι επειδή φορούν ένα σταυρό, επειδή «προκαλούν» έτσι τους μουσουλμάνους συναδέλφους τους μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα! Αντιθέτως, ενθαρρύνουν και προστατεύουν το χιτζάμπ των μωαμεθανών εισβολέων, και δεν ενοχλούνται από το εβραϊκό κιπά.
Εκκλησίες κλείνουν σε ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη, όπως έχουμε επανειλημμένα δημοσιεύσει στην ΕΜΠΡΟΣ. Στο Λονδίνο, επί παραδείγματι, έκλεισαν 500 εκκλησίες και άνοιξαν 437 τζαμιά! Αλλά και στην Αθήνα, κάποιοι απαιτούν να γκρεμιστεί εκκλησία επειδή γειτνιάζει με το υπό κατασκευήν μωαμεθανικό τέμενος, για την ανέγερση του οποίου μόνον η Χρυσή Αυγή έχει πρακτικά διαμαρτυρηθεί.
Ένας ξεδοντιασμένος και απαξιωμένος Χριστιανισμός, με πριονισμένα τα κοινωνικά ερείσματα, και τις αντιστάσεις του Λαού, δεν μπορεί να αντισταθεί στην μωαμεθανική εισβολή.
Και ερωτούμε:
-Εάν ενοχλεί η Πίστη, δεν ενοχλεί η προσβολή των Ορθοδόξων Ελλήνων με την προκλητική προβολή της κρεοφαγίας την Μεγάλη Παρασκευή;
-Εάν είναι παράλογη η λατρεία του Αγίου Φωτός η οποία έρχεται από τα βάθη των αιώνων και των παραδόσεών μας, δεν είναι παράλογη ή καλύτερα παθολογική πνευματική ασθένεια η αθεΐα που δεν συναντάται σε κανέναν λαό σε ολόκληρο τον πλανήτη και σε καμία εποχή;
-Εν τοιαύτη περιπτώσει μήπως αύριο θα ζητήσουν να καταργηθεί η εορτή των Φώτων και τα κεριά που ανάβουμε στην εκκλησία;
-Μήπως εν τέλει πρέπει να διαγράψουμε από την μνήμη μας και τον Προμηθέα και το κοσμογονικό Πυρ του Ελληνικού Πολιτισμού;

(Φ.196)

Χριστός Ανέστη! Η Ελλάδα;

hk

Eφτασε επιτέλους η μέρα της Ανάστασης! Όλη η πλάση γιορτάζει. Ο Χριστός με την ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο και συνανέστησε όλο το ανθρώπινο γένος χαρίζοντάς του την αθανασία. «Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, Αδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ καταβέβλησαι.[…] Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος», όπως εύστοχα γράφει στον κατηχητικό του λόγο ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Εάν υπάρχει μία αλήθεια, στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή είναι η ανάσταση του Χριστού. Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος, με την ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ’ αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστού αναστάσεως. Και γι’ αυτό χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών», λέει ο
απόστολος Παύλος. Χωρίς την ανάσταση δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε κάτω από τον ουρανό τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμο αυτό, ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτή, δίχως αθανασία.
«Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι». Εμείς όμως; Συμμετέχουμε στο πανηγύρι της όντως Χαράς; Συνεορτάζουμε την «λαμπροφόρο ημέρα της εγέρσεως» δεχόμενοι την ευφροσύνη που αυτή μας προσφέρει; Ή κλείνουμε μάτια και αυτιά για να μην ακούσουμε, για να μην βγούμε από την μιζέρια μας και την καθημερινότητά μας; Το κήρυγμα του Σωτήρα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και επαναστατικό ακόμα και στις μέρες μας. Όμως, κανείς δεν θέλει να ξεβολευτεί και να αγωνιστεί. Να τα βάλει πρώτα από όλα με τον εαυτούλη του και μετά με τους άλλους.
«Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο;», «Ωχ αδερφέ!». Ανθρώπινο και λογικό. Σ’ αυτή την ζωή όμως έχουμε έρθει για να ζήσουμε. Και για να ζήσουμε πρέπει να είμαστε υπέρλογοι και όχι λογικοί. Η χριστιανική πίστη ξεπερνά τα στενά όρια της λογικής. Πού ξανακούστηκε νεκρός να αναστηθεί; Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό πρέπει να ξεπεράσουμε την
αδυναμία μας και την λογική μας παίρνοντας δύναμη απ’ Αυτόν. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ΖΗΣΟΥΜΕ. Γιατί ΖΩΗ δεν θα πει βόλεμα, μιζέρια, τηλεόραση, ηθική κατάπτωση και μαζοποίηση. Αντίθετα, όλα αυτά είναι πνευματικός θάνατος.
Το γένος μας το Ελληνικό ουδέποτε στην μακραίωνη ιστορία του συμβιβάστηκε. Πάντα οι
πρόγονοί μας αγωνίζονταν για το υπέρλογο και το αδύνατο, ακόμα κι όταν δεν γνώριζαν τον χριστιανισμό. Αυτός ο τρόπος ζωής που πάνε να μας επιβάλουν (και σε μεγάλο βαθμό το έχουν καταφέρει) δεν είναι στην φύση των Ελλήνων. Ο Λεωνίδας, ο Μιλτιάδης, ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, οι πολεμιστές του 1940, οι νέοι της ΕΟΚΑ δεν συμβιβάστηκαν. Θυσίασαν την ζωή τους και δεν προσκύνησαν. Σύνθημα όλων ήταν να πεθάνουν για την Ελλάδα και όχι το σύγχρονο «να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσουμε εμείς». Δεν ανέχονταν να χαθεί ούτε μια σπιθαμή Ελληνικής γης, σε αντίθεση με σύγχρονο πολιτικό που είπε «και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει»! Ο Κολοκοτρώνης που έλεγε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» θα έβαζε μια απέραντη φωτιά και, αλήθεια, πόσα «τσεκούρια» θα χρειαζόταν σήμερα;
Ο Χριστός αναστήθηκε και μας δείχνει τον δρόμο. Μας δίνει και την δύναμη και την ευλογία. «Ο Θεός υπέγραψε για την ελευθερία της Ελλάδας και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή Του», μας λέει ο Γέρος του Μοριά. Στο χέρι μας είναι αν θα αντλήσουμε δύναμη και ευλογία από την ανάστασή Του ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην κακομοιριά και την γκρίνια…
Χριστός ανέστη! Ας αγωνιστούμε για να έρθει σύντομα η ώρα που θα πούμε «Ελλάς ανέστη!!!».
ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(φ.196)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΗΣΤΟΜΑΘΕΙΑ

Χωρίς τίτλο.jpg

Ανδρών επιφανών γαρ, πάσα γη τάφος

                                                 (Θουκυδίδης, Επιτάφιος 43)

Τάφος: εκ του θήπω = εκπλήττομαι (Αόριστος β’ έθαπον – τάφος (Ε.Μ.), τέθηπα σημαίνει θαυμάζω, τάφος ή ταφός = έκπληξις. Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τον όρο τάφος = θαυμασμός, έκπληξις:  «Τάφος έλεν πάντας ιδόντας» (θαυμασμός συνήρπασε όλους τους ιδόντας).

«Τάφος οι ήτορ ίκανεν»

(θαυμασμός άδραξε την καρδιά της).

Άρα τάφος = μνημείον θαυμαζόμενον, το οποίον προκαλεί θάμβος – θάβος, τάφος!

Ο Τάφος του Μαυσώλου, το περίφημον Μαυσωλείον της Αλικαρνασσού, υπήρξε ένα από τα επτά θαύματα του Αρχαίου κόσμου. Κατά συνεκδοχήν και σήμερον, Μαυσωλείον = τάφος.

ηρώον: ιερός τόπος, μετά μνημείου, αφιερωμένος εις ήρωα. (Ενώ τρόπαιον είναι το επί τη τροπή των πολεμίων ανεγειρόμενον μνημείον).

μνημείον: εκ του μιμνήσκω, το ανεγειρόμενον μνήμα προς τιμήν και αιωνίαν μνήμην.

σήμα: κυριολεκτικώς σημείον. Το σημείον διά του οποίου αναγνωρίζεται ο τόπος ταφής.

«Δημόσιον Σήμα»: το επισημότερον νεκροταφείον των Αθηνών, «ο εστίν επί του καλλίστου προαστίου της πόλεως και αεί εν αυτώ θάπτουσι τους εκ των πολέμων, πλην τους εν Μαραθώνι, εκείνων δε, διαπρεπή την αρετήν κρίναντες, αυτού και τον τάφον εποίησαν».

(Θουκυδίδης, Επιτάφιος 34)

Τύμβος: το χώμα το σχηματίζον λόφον επί του τόπου της ταφής («Ο τύμβος των Μαραθωνομάχων»). Η ρίζα «τυ» σχετ. με τύλος = σκληρόν εξόγκωμα, κάλος!), άρα τυ+βω (βαίνω) = τύμβος.

θήκη: τάφος, εκ του ρήματος τίθημι (θέτω).

«Ω παίδες Ελλήνων ίτε,

ελευθερούτε Πατρίδα…

θήκας τε προγόνων»

(Αισχύλου Πέρσαι)

Κρύπτη: κρυψών και κατά συνεκδοχήν, τάφος. Εκ του καλύπτω – καρύπτω – κρύπτω.

κευθμών: εκ του κεύθω = καλύπτω.

«Αισχύλου Ευφορίωνος Αθηναίον,

τόδε μνήμα κεύθει…»

Εκ του επιτυμβίου επιγράμματος του τάφου του Αισχύλου.

Κάπετος: εκ του σκάπτω = σκάπετος – κάπετος.

«εις κοίλην κάπετον θέσαν».

Κολώνη: κυριολεκτικώς ύψωμα, λόφος. Σημαίνει και τάφος με την έννοια του υπερυψωμένου χώματος του τύμβου.

ηρίον: υπόγειος τάφος εκ του έρα = γη.

«κατά χθονός ηρία  τεύχον»

ολιγήριον = μικρός τάφος.

κύδαρ: τάφος, εκ του κύδος = δόξα.

λοίτη: τάφος, εκ του λοίσθιος = έσχατος, ύστατος, «υστάτη κατοικία». Ετυμολογικώς λοιπ- εκ του ρήματος λείπω. Μέχρι και σήμερον «πνέει τα λοίσθια» (Είναι στα τελευταία).

σηκός: 1. ιερός περίβολος, ιερόν ήρωος. 2. τάφος περίκλειστος.

«Ανδρών αγαθών σηκός».

σούα: τάφος. Αρχαιοτάτη Πελασγινή λέξις. «Μίνδαρος απεσσούα», ο Μίνδαρος απέθανε (απο-σεύω = απέρχομαι βιαστικά).

ο τάφος λέγεται και ακίνητος.

«μηδέ επ’ ακινήτοισι καθίζειν»

(Ησίοδος, Έργα και ημέραι)

Εθεωρείτο ότι φέρνει κακό το να καθίσης επί τάφου.

κενοτάφον: τάφος κενός, μη περιέχων νεκρόν.

Πολυάνδριον: τάφος πολλών ανδρών.

κοιμητήριον: 1. Κοιτών. 2. Νεκροταφείον (Εκ του κοιμώμαι, το οποίον εκ του κείμαι. («Ενθάδε κείται»)!

ξενοτάφιον: «ξένους έθαπτον εν τω ξενοταφίω».

κοινοτάφιον: κοινός, δημόσιος τάφος.

«Τελευτήσαι καλώς μάλλον ηβουλήθησαν

ή ζώντες την Ελλάδα ιδείν ατυχούσαν…».

(Δημοσθένης, Επιτάφιος 1-2)

«Τεθνάμεναι γαρ καλόν

εν προμάχοις πεσόντα

άνδρα αγαθόν,

περί η Πατρίδι μαρνάμενον».

(Τυρταίος)

 

«Το κάλλιστον κλέος,

υπέρ Πάτρας έθνησκον»

(Ευριπίδης, Τρωάδες 389)

Θνήσκε υπέρ Πατρίδος

(Περίανδρος ο Κορίνθιος)

Την γενναιότητα την οποίαν επέδειξεν ο μέγιστος τραγικός ποιητής της Αρχαίας Ελλάδος κατά την εν Μαραθώνι μάχη, μαρτυρεί το επιτύμβιον επίγραμμα, το οποίον ο ίδιος(!) συνέταξε, όταν προησθάνθη τον θάνατόν του το 456 π.Χ. εις Γέλαν Σικελίας.

«Αισχύλου Ευφορίωνος

Αθηναίων τόδε κεύθει

μνήμαν καταφθίμενον πυροφόροι

Γέλας αλκήν δ’ ευδόκιμον

Μαραθώνιον άλσος αν είποι

και βαθυχαιτήεις Μήδος επιστάμενος».

(Τον Αισχύλο του Ευφορίωνος, που απέθανε εδώ κάτω το μνήμα αυτό της καρπερής της Γέλας τον σφαλά. Ο Μαραθώνας θα σου πη διά την παλληκαριά του κι’ ο Πέρσης ο μακρόμαλλος, που ξέρει την καλά).

Επίγραμμα του Σιμωνίδου χαραχθέν επί μνημείου εις Θερμοπύλας έχει ούτω:

«Μυριάσιν ποτέ τήδε

τριακοσίαις εμάχοντο

Πελοποννάσου χιλιάδες τέτορες»

(Εδώ κάποτε εναντίον τριών εκατομμυρίων εμάχοντο τέσσαρες χιλιάδες Πελοποννήσιοι).

Οι τριακόσιοι Σπαρτιάται υπό τον γενναίο Βασιλέα Λεωνίδα εύρον ένδοξον θάνατον επί του λόφου «Κολωνού» εις Θερμοπύλας.

«Ω ξειν’ αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε

κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Επί μνημείου του εξ Ακαρνανίας μάντεως Μεγιστία, συμμετασχόντος εις την αυτοθυσίαν των ηρώων των Θερμοπυλών, εχαράχθη υπό του Σιμωνίδου επίγραμμα υμνητικόν του θάρρους του:

«Μνήμα τόδε κλειτοίο Μεγιστία, ον ποτε Μήδοι -Σπερχειόν ποταμόν κείναν αμειψάμενοι- Μάντιος ος τότε Κήρας επερχομένας σάφα ειδώς – ουκ έτλη Σπάρτης ηγεμόνας προλιπείν».

(Το μνημείο τούτο είναι του ξακουστού Μεγιστία, που κάποτε οι Πέρσαι όταν διέβησαν τον Σπερχειόν ποταμόν εφόνευσαν. Του μάντεως ο οποίος αν και εγνώριζε καλά τον θάνατον που τον ανέμενε όμως ηρνήθη να εγκαταλείψη τον βασιλέα της Σπάρτης).

Η στήλη του Δεξίλεω

Το καλλιμάρμαρον τούτο μνημείον ετοποθέτησαν εις Κεραμεικόν (όπου οι σημερινοί Γραικύλοι ανεγείρουν μουσουλμανικόν τέμενος!!!) οι Αθηναίοι διά να τιμήσουν την μνήμην του εκ Θορικού (χωρίου της Αττικής) 20ετούς νεανίου Δεξίλεω της τάξεως των ιππέων, θανόντος μετά των τεσσάρων αυτού συντρόφων κατά την εν Κορίνθω μάχην το 394 π.Χ. Παριστάνεται κατά την στιγμήν της εφορμήσεώς του κατά την οποίαν κατακοντίζει από του ίππου του καταπεσόντα αντίπαλον, και προ της μοιραίας ώρας κατά την οποίαν πίπτων εις τον αγώνα θα αναδειχθή άξιος της ευγνωμοσύνης των Αθηνών. Επί της σωζομένης αναγλύφου επιτυμβίου στήλης του Δεξίλεω έχει χαραχθεί το ακόλουθον επίγραμμα:

«Δεξίλεως Λυσανίου Θορίκιος

Εγένετο επί Τεισάνδρου άρχοντος

Απέθανεν επ’ Ευβουλίδου

εν Κορίνθω των πέντε ιππέων».

(Δεξίλεως ο υιός του Λυσανίου εκ του χωρίου Θορικού. Εγένετο το μνημείον επί των χρόνων του άρχοντος Τεισάνδρου. Απέθανεν επί των χρόνων του άρχοντος Ευβουλίδου εις Κόρινθον, εις εκ των πέντε πεσόντων ιππέων).

Η εικών του αντεγράφη και εχρησιμοποιήθη διά τον Ρωμαίον χιλίαρχον -μετέπειτα Άγιον Γεώργιον- φονεύοντα δράκον.

Τέλος,

«Ελλήνων προμαχούντες

Αθηναίοι Μαραθώνι

χρυσοφόρων Μήδων

εστόρεσαν δύναμιν».

(Οι Αθηναίοι επικεφαλής των Ελλήνων συνέτριψαν εις τον Μαραθώνα τους χρυσοστολισμένους Πέρσες).

Σήμερον, είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τα εξ Ασίας και Αφρικής στίφη των λαθροεισβολέων;

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΣΚΟΛΟΣ

(Φ. 195) 

Η Φωνή της Αλήθειας-Μεγαλοβδομαδιάτικα και Αναστάσιμα

wp-1490991511062.png

Mια ακόμη Λαμπρή βρίσκει τον Λαό μας στην στενωπό της οικονομικής κρίσεως. Οι ειδήσεις δεν είναι διόλου ενθαρρυντικές. Ούτε φως στο τούνελ, ούτε φρένο στον κατήφορο. «Ναι σε όλα» λένε και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, πειθήνιοι υπάλληλοι των ξένων, σαπρόφυτα που παρασιτούν στην δημόσια ζωή, καταχραστές του πλούτου της Πατρίδας μας. Συναγωνίζονται μαζί τους και οι μικροί μνημονιακοί σε δουλοπρέπεια και προθυμία για εξυπηρέτηση των μεγάλων αφεντικών, με την ελπίδα μιας κυβερνητικής θέσεως που εξασφαλίζει την πρόσβαση σε μίζες και απάτες.
Ζούμε στην εποχή της πλήρους αντιστροφής της πραγματικότητας, ένα «μέσα-έξω» του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε.
Αυτοί που προκαλούν πολέμους, εμφανίζονται ως ειρηνόφιλοι. Αυτοί που σκοτώνουν καθ’ έξη, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, παρουσιάζονται ως κατήγοροι των βομβαρδισμένων, διαλυμένων, αποσταθεροποιημένων εθνών της υφηλίου. Από την Συρία ως την Κορέα, βουτούν τον κόσμο μας και πάλι στο αίμα, και οι λαοί να γίνουν τα τελετουργικά σφάγια στον βωμό του τοκογλυφικού συστήματος. Στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, το Παρίσι, η Νίκαια, η Στοκχόλμη, έχουν ανοίξει την πόρτα στους βιαστές τους και δέχονται αγόγγυστα τις επιθέσεις τους. Προπαντός μην είστε Εθνικιστές, οι εκλεκτοί της Νέας Τάξης συνασπίζονται για τον όλεθρό σας (σελ.11).
Στην Ελλάδα, το θράσος και η υποκρισία από την μια, και η μώρα από την άλλη, έχουν περισσέψει. Οι πάμπλουτοι Αριστεροί αφού έσωσαν εργάτες, αγρότες, και μικρομεσαίους από την εργασία και τους παρέδωσαν στα συσσίτια και τα πεζοδρόμια, στεγάζουν
τους εισβολείς και τα βάζουν με το Άγιο Φως (σελ. 3).
Οι τούρκοι ακονίζουν τα χαντζάρια τους. Το ιερατείο ελπίζει να ανανήψει ο Γενίτσαρος και να γίνει χριστιανός και φιλέλλην. Οι αντιπολιτευόμενοι Δεξιοί δεν προλαβαίνουν να διορίζουν «ημετέρους» (σελ. 20-21).
Η Χρυσή Αυγή, η μοναδική φωνή των Ελλήνων που σηκώνεται πάνω από την συνένοχη κοινοβουλευτική κοκορομαχία, είναι αποκλεισμένη από τον δημόσιο λόγο. Τόσο το καλύτερο. Μπορεί και κάνει αυτό που κανένα άλλο κόμμα δεν τολμά: να βρίσκεται πλάι στον λαό, όπως πριν λίγες εβδομάδες στην Μακεδονία μας, όπως αυτήν την εβδομάδα στο Άγιο Όρος εκεί που χτυπά ακόμη ο παλμός της αντίστασης στο κοσμικό φρόνημα (σελ. 21), να μοιράζει τρόφιμα και λαμπάδες σε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη, να σηκώνει την Ελληνική Σημαία εκεί που το κράτος των ανθελλήνων την περιφρονεί και την κουρελιάζει (σελ. 8)
Την ίδια ώρα που οι ΠΑΣΟΚάνθρωποι ιεροσυλούν κάνοντας μπίζνες με τους αρχαιολογικούς μας χώρους (σελ.17), οι ΣΥΡΙΖαίοι παίζουν τους ανθρωπιστές με την χρυσή κότα των μεταναστών και των προσφύγων και το προσωπείο του «ανθρωπισμού» (σελ. 8).
Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, έρχεται να ακουστεί η καμπάνα της Ανάστασης, να βάλει τέλος στον θρήνο των δειλών, και μπαρούτι στους Ιούδες.
«Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν», αυτό είναι το μήνυμα ετούτης της Ανάστασης. Το φραγγέλιο στους εμπόρους των εθνών είναι το σπαθί και το τσεκούρι του Κολοκοτρώνη, είναι η απαίτηση των Ελλήνων Εθνικιστών «ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ».
Σε έναν κόσμο ρευστό, ας πατήσουμε στις πέτρες των βουνών μας, στις παραδόσεις των προπαππούδων μας (γιατί πολλοί γονιοί τις απεμπόλησαν στο όνομα του προοδευτισμού), κι ας πάμε ΕΜΠΡΟΣ, ΠΑΝΤΑ ΕΜΠΡΟΣ, εκεί που θα ανάψουμε την δάδα της νέας Ελλάδας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(ΕΘΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ, Φ.196)

Διαβάστε στο φ.196 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

Διαβάστε στο φ.196 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Eμπρός! στον Αγώνα για Πίστη και Πατρίδα

  • Xριστός Ανέστη! H Eλλάδα;  
  • Πας ο φαύλα πράσσων, μισεί το φως.
  • ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Συνάντηση της Χρυσής Αυγής με τους φρουρούς της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας

  • ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Προς ιδιωτικοποίηση των αρχαιολογικών χώρων

  • Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: «Η Χρυσή Αυγή θα γκρεμίσει το σύστημα της διαφθοράς»
  • Νέες περικοπές σε εν ενεργεία και αποστράτους ΕΔ-ΣΑ
  • Η «αρπαχτή» των ΜΚΟ
  • Αυξήσεις διοδίων στις Εθνικές Οδούς
  • Αθλητικοί ή Πολεμικοί Αγώνες;
  • Μπελογιάννης: Ένας «ήρωας» με γιάφκες και κονσερβοκούτια
  • Υγεία: Φάρμακο ή φαρμάκι;
  • Ανάστα το Έθνος!

Κυκλοφορεί εκτάκτως την Μ. Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Οι Κεντρικές Τράπεζες προτιμούν την στερλίνα «Αντίο ευρώ!»

Χωρίς τίτλο.jpg

Κατατροπώθηκαν οι καταστροφολογικές προβλέψεις όσων υποστήριζαν ότι το Brexit θα καταρράκωνε την οικονομία της Μεγάλης Βρετανίας.

Οι «ανησυχίες» που εκφράζονταν  σχετικά με την «πολιτική αστάθεια», την «χαμηλή ανάπτυξη», και την πολιτική αρνητικών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) έχουν οδηγήσει τις Κεντρικές Τράπεζες στο να μειώσουν την έκθεσή  τους στο ευρώ. Αυτό σημειώνουν οι Financial Times, επικαλούμενοι έρευνα των διαχειριστών αποθεματικού σε 80 Κεντρικές Τράπεζες.

Αυτή δείχνει ότι οι τραπεζίτες από όλο τον κόσμο βλέπουν το Ηνωμένο Βασίλειο ως ασφαλέστερη προοπτική για τις επενδύσεις των αποθεματικών τους από την Ευρωζώνη. Ευνοούν το βρετανικό νόμισμα ως μια μακροπρόθεσμη, σταθερή εναλλακτική λύση, παρά την αβεβαιότητα για Brexit.

Η στερλίνα έχει ενισχυθεί έναντι του ευρώ, μετά την ενεργοποίηση του άρθρου 50, από την βρετανή Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, με την λίρα να κερδίζει 2,63%.

Η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να εγκαταλείψει την ΕΕ δεν έχει επηρεάσει την δημοτικότητα της στερλίνας ως νομίσματος επενδύσεων, έδειξε η έρευνα.

Η έρευνα δείχνει επίσης ότι  η σταθερότητα της ευρωζώνης ήταν ο μεγαλύτερος φόβος του τρέχοντος έτους για τις 80 κεντρικές τράπεζες που είναι υπεύθυνες για επενδύσεις ύψους περίπου € 6 τρισ. Ορισμένες από αυτές έχουν περικόψει πλήρως την έκθεσή τους στο ευρώ, ενώ άλλες έχουν μειώσει τις τοποθετήσεις τους σε επενδύσεις σε ευρώ στο ελάχιστο.

Περισσότερα από τα δύο τρίτα των 80 Κεντρικών Τραπεζών είχαν αλλάξει την κατανομή των χαρτοφυλακίων τους, ενώ περίπου το ίδιο ποσό είχε αλλάξει τη διάρκεια των επενδύσεών τους.

Κεντρικές Τράπεζες από αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες αγορές είναι αυτές που έχουν μετατοπιστεί από το ευρώ προς την στερλίνα.

Η έρευνα αναδεικνύει τις ανησυχίες για την ευρωπαϊκή ζώνη ενιαίου νομίσματος και την αυξανόμενη πολιτική αστάθεια στην Ευρώπη. Τέλος, η αρνητική πολιτική αρνητικών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κατονομάζεται ως βασικό αντικίνητρο.

(Φ. 195)

Γενική επίθεση σε Πατρίδα-Θρησκεία

Πριν από μερικές μέρες, το ρεπορτάζ τηλεοπτικού σταθμού ανέδειξε την ένδεια ιστορικής γνώσης μεταξύ των νέων Ελλήνων.

«Εεεε, δεν ξέρω»,

«Κάτι για απελευθέρωση, κάτι τέτοιο»

«Το ΟΧΙ του 1821»

«Πολέμησαν οι Έλληνες με τους Ιταλούς»

«Ευαγγελισμό ίσως;»

ήσαν μερικές χαρακτηριστικές απαντήσεις στο τι εορτάζουμε την 25η Μαρτίου.

Η πιο ενδιαφέρουσα όμως ήταν αυτή:

«Το ΟΧΙ που δεν είπε ο Μεταξάς, αλλά δεν ξέρω ποιος το είπε». Οι Έλληνες μαθητές, υποχείρια της μεταπολιτευτικής αντεθνικής μονομανίας, μαθαίνουν τι να ΜΗΝ πιστεύουν. Εν προκειμένω το ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς. Αλλά δεν ξέρουν «γρι» Ιστορία. Κάποια βεβαίως ακόμη γνωρίζουν, είτε για έτυχαν σε εθνικά σκεπτόμενες και ενεργούσες οικογένειες, είτε σε καλούς και ευσυνείδητους δασκάλους.

Αλλά και αυτή η καταφανής παραμόρφωση της σκέψης, δεν αρκεί για τους Εθνομηδενιστές και τους Εθνόφοβους.  Αποφάσισαν λοιπόν με μαριονέτα την μαρξιστική καρικατούρα του υπουργού Γαβρόγλου, να σβήσουν το 1821 από το μάθημα της Ιστορίας.

Συγκεκριμένα, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, μια από τις ανθελληνικές σφηκοφωλιές καθηγητάδων που καταβαραθρώνουν την Πατρίδα, ταϊσμένοι από τους φόρους που εμείς πληρώνουμε και τα επίσης δικά μας χρήματα των Ευρωπαϊκών ταμείων, στην 50 σελίδων εισήγησή του, προτείνει αλλαγές στο μάθημα της Ιστορίας, αλλαγές που ταυτίζονται με αυτές που είχε προτείνει και ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου.

Το ΙΕΠ προτείνει, χαρακτηριστικά:

Δ’ Δημοτικού: Αντί για Αρχαία Ελληνική Ιστορία να διδάσκεται οικογενειακή, προφορική και τοπική ιστορία.

Ε’ Δημοτικού: Iστορία από την προϊστορική εποχή μέχρι την εποχή του Χριστιανισμού, με έμφαση στις «κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές», όπως ο πόλεμος, η ειρήνη, η δουλεία και η θέση της γυναίκας.

ΣΤ’ Δημοτικού: Αφαίρεση των στρατιωτικών γεγονότων της Επανάστασης του 1821. Ζητά το μάθημα να αφορά στην διδασκαλία «κοινωνικών χαρακτηριστικών της ελληνικής κοινωνίας όπως η εκβιομηχάνιση και ο εκσυγχρονισμός».

Την δε διδασκαλία της Επανάστασης περιορίζει σε «θεματικό φάκελο» με τίτλο «Επώνυμοι και ανώνυμοι πρωταγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης. Η καθημερινή ζωή των επαναστατημένων. Συνήθειες και πρακτικές».

Α΄ Λυκείου:  Αντί για την διδασκαλία των προϊστορικών πολιτισμών της Ανατολής ως την εποχή του Ιουστινιανού, η ύλη να αφορά στην περίοδο από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα. Το πρώτο κεφάλαιο του νέου βιβλίου θα έχει τίτλο «Ο καπιταλισμός ως παγκόσμιο σύστημα 1880-1914» και θα διδάσκει το «πώς εδραιώθηκε η νεωτερικότητα, για τον κόσμο της εργασίας, την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, το συνδικαλιστικό κίνημα, και τον αγώνα για τη χειραφέτηση των γυναικών».

Στο τελευταίο κεφάλαιο προτείνεται η διδασκαλία για το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, την Παγκοσμιοποίηση, την διεύρυνση της ΕΕ, την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και την εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας. Παράλληλα θα γίνονται αναφορές στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, τον πόλεμο στον Κόλπο, τον θρησκευτικό ριζοσπαστισμό, τον ΟΗΕ και τις «αλλαγές στην ενημέρωση».

Με απλά λόγια, η αρχαία, μεσαιωνική και νεώτερη Ιστορία μας αποκρύπτεται, και καταργείται η διδασκαλία της πολιτικής, στρατιωτικής και διπλωματικής Ιστορίας και η δράση των μεγάλων προσωπικοτήτων, προκρίνοντας τα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα.

Ένα πεδίο όπου καθείς μπορεί να λέει ό,τι εξυπηρετεί το «προγραμματάκι» που τον σιτίζει, σύμφωνα με τις επιταγές των διεθνιστικών κέντρων παραμόρφωσης και επιβολής της Ενιαίας Σκέψης.

Γίνεται προφανές ότι πλέον η Παιδεία βρίσκεται αποκλειστικά και μόνον στον πατριωτισμό των Ελλήνων γονέων και του κάθε Έλληνα.

(Φ. 195)

 

 

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ ΚB’

Mείζον παράδειγμα των πλανών και συγχύσεων τις οποίες υπέστησαν και εξέπεμψαν οι Σλαβόφιλοι στοχαστές, με τις θεολογικές συγχύσεις της ρωμαιοκαθολικής θεολογίας στην Χριστολογία, στην Πνευματολογία και στην Εκκλησιολογία, καθώς και στην κλιμακουμένη, «διπολική», ανεξήγητη προσωπική τους καταληκτική διολίσθηση στην λατινοφιλία, αποτελεί ο διαπρεπέστατος Σλαβόφιλος διανοητής, ποιητής, φιλόσοφος και θεολόγος Βλαδίμηρος Σεργκιέγιεβιτς Σολοβιόφ (1853-1900).

Πατέρας του ήταν ο διάσημος Ρώσος ιστορικός Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Σολοβιόφ. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο 5ο Γυμνάσιον της Μόσχας, ενώ οι πανεπιστημιακές του σπουδές έγιναν στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας (1869-1873) Το 1876 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο, αλλά, εξαιτίας διάφορων δολοπλοκιών του καθηγητικού κατεστημένου, τον Μάρτιο του 1877 εγκατέλειψε την Μόσχα και μετεκόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί έγινε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας και εδίδασκε στο Πανεπιστήμιο της πόλεως, όπου το 1880 υπεστήριξε την επί υφηγεσία διατριβή του.

Το 1881 η καθηγητική δραστηριότης του Σολοβιόφ διακόπτεται οριστικά, μετά την διάλεξη που έδωσε στις 28 Μαρτίου 1881, όπου διεκήρυξε την πεποίθησή του ότι έπρεπε να δοθεί χάρη στους δολοφόνους του τσάρου Αλέξανδρου του Β΄. Η πράξη αυτή του Βλαδίμηρου Σολοβιόφ ήταν μια πράξη γενναιότητος, ειλικρινείας, θάρρους και εντιμότητος, σύμφωνος με τις χριστιανικές του αρχές.

Ως άνθρωπος υπήρξε διαχυτικός, γοητευτικός, εκρηκτικός. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στα εξοχικά σπίτια φίλων του ή στο εξωτερικό. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 η υγεία του επεβαρύνθη και ο οργανισμός του εξηθένησε. Το θέρος του 1900 στην Μόσχα αρρώστησε βαριά και υποχρεώθηκε να μετακομίσει στο εξοχικό σπίτι του πρίγκιπα Πιότρ Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι στο Ούζκοε, όπου τότε ζούσαν οι φίλοι του, διάσημοι καθηγητές και στοχαστές, Σεργκέι Νικολάγιεβιτς και Ευγένιος Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι. Στις 31 Ιουλίου 1900 ο Βλαδίμηρος Σολοβιόφ απέθανε από αρτηριοσκλήρωση, νεφρική ανεπάρκεια και γενική εξάντληση του οργανισμού του. Εκηδεύθη στο νεκροταφείον Νοβοντεβίτσι, δίπλα  στον τάφο του πατέρα του. ‘Ηταν μόλις 47 ετών.

Στην σπουδαία διατριβή του, υπό τον τίτλο «Κρίση της Δυτικής Φιλοσοφίας. Κατά των Θετικιστών» (1874) – αγγλική επανέκδοση το 1996 από τις εκδόσεις Lindisfarne Books-, καθόρισε υπό το σλαβοφιλικό ιδεαλιστικό πνεύμα, τις μελλοντικές φιλοσοφικές του επιλογές, μάλιστα με κύριον άξονα της σκέψεώς του την «σοφιολογική θεωρία» του, στηριγμένη στον Πλάτωνα,  στον Αριστοτέλη, στον Πλωτίνο, στον Καββαλιστή Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και στον Βουδισμό, όλα ανάμεικτα  με την πρώιμο χριστιανική παράδοση και τα έργα του Γνωστικού φιλοσόφου Βαλεντίνου. Ο Βλαδίμηρος Σεργκιέγιεβιτς μετά από μία σύντομη διδακτική εμπειρία στο πανεπιστήμιο της Μόσχας, έδωσε στην Πετρούπολη μιαν αξιόλογο και πράγματι σπουδαία σειρά οκτώ «Μαθημάτων περί της θεανθρωπότητος» (1877-81), με λίαν εντυπωσιακή επιτυχία, ενώ, κατά την περίοδο αυτήν, συνέταξε τα περίφημα έργα του «Διάλογοι περί της Σοφίας» (1876) και «Αρχές της Οικουμενικής διδασκαλίας» (1876). Η μεγάλη απήχηση και της δευτέρας του φιλοσοφικής διατριβής υπό τον τίτλο «Κριτική των αφηρημένων εννοιών» (1880), τον έπεισε να αφιερωθή πλήρως στην συγγραφή φιλοσοφικών κυρίως έργων. Τα σημαντικότερα από τα έργα του είναι: «Το Εθνικόν ζήτημα» (1883-88),  «Η Μεγάλη Διαμάχη και η χριστιανική πολιτική» (1883), «Η ανάπτυξη του δόγματος» (1886), «Πνευματικά θεμέλια της ζωής» (1884-87), «Η Ρωσία και η Οικουμενική Εκκλησία» (1889), «Η έννοια της αγάπης» (1894) και  «Τρεις διαλέξεις περί του πολέμου, της ηθικής και της θρησκείας» (1899)

Το πλούσιο φιλοσοφικό και θεολογικό έργο του είναι συγχρόνως και η πλέον χαρκτηριστική και καταδεικτική επιβεβαίωση της αδιακόπου μετεξελίξεως όχι μόνον των πολλαπλών ιδεολογικών, φιλοσοφικών, και θεολογικών συγχύσεων, οι οποίες ενείχαν αδιόρατες αλλά διαδραστικές τις εσωτερικές τους διακρίσεις, όπως επίσης  και των προφανών αντιφατικών συνεπειών των θέσεών του, τόσον σχετικώς προς τις φιλοσοφικές του προτάσεις, όσον συνάμα και για τις διαρρήδην προσωπικές του θεολογικές επιλογές. Είναι πρόδηλον συνεπώς, ότι η σταδιακή ένταξη στην πολυεπίπεδο και πλατεία φιλοσοφία των Σλαβοφίλων και της ιδικής του «γνωστκιογενούς και γνωστικιζούσης»  φιλοσοφικής θεωρίας για τον ρόλο της Θείας Σοφίας (νοουμένης εν τέλει ως η ιουδαϊκή «σεκινά» – «εγκατοίκηση» / «σκήνωση» της θεϊκής παρουσίας), στην ιστορική πορεία του ανθρωπίνου πνεύματος, προεκάλεσε ποικίλες σοβαρές συγχύσεις, καθώς η σοφιολογική του θεωρία ευρέθη «πηγή και δράσει», εντελώς αντίθετος προς την θεολογίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και προς εκείνην των λοιπών  Σλαβοφίλων θεολόγων.

Ο πολυμαθής και μεγαλοφυής Σολοβιόφ (του οποίου η σκέψη επηρρέασε εντόνως το Κίνημα των Ρώσων Συμβολιστών στην τέχνη, αλλά  συνέτεινε το πλείστον και στην διαμόρφωση της θεωρίας του μογγολικού «Κιτρίνου Κινδύνου») έθεσεν ως επίκεντρον του όλου του φιλοσοφικού συστήματος το  ειωθός και αγαπητόν στους Σλαβοφίλους «αντιδυτικόν» σχήμα, ήτοι την ιδιαιτέρα θεόθεν αποστολή της ορθοδόξου Ρωσίας να θεραπεύσει τον χυδαίο υλιστικό και άκριτο ορθολογισμό και θετικισμό των νεωτέρων φιλοσοφικών συστημάτων της υλοφρόνος και αθέου Δύσεως. Επίσης δε, προέβαλε την ιδικήν του θεωρία περί της Σοφίας ως κυριάρχου συνεκτικής δυνάμεως της ενότητος του υλικού κόσμου και του πνευματικού κόσμου, του ακτίστου με το κτιστό, αξιοποιών μάλιστα αριστοτεχνικώς προς αυτήν την κατεύθυνση την πατερική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ωστόσον, εχρησιμοποίησε μίαν άκρως νεοπλατωνίζουσα μετεγγραφή  και ερμηνεία της θρησκευτικής διδασκαλίας για την δημιουργίαν του κόσμου, αλλά και για την ενανθρώπηση του Κυρίου ημών Χριστού. Αρχικώς επεδίωξεν να υποστηρίξει απλώς μίαν πλασματική ή τυπολογική σχέση της Σοφίας με την «θεανθρωπότητα» του Χριστού. Συνεπώς, η σοφιολογική του θεωρία, στην πρωτόλειο μορφήν της τουλάχιστον, προέβαλλε την Σοφία ως μία προϋπάρχουσα αυθύπαρκτον ιδεατή οντότητα, την εχαρακτήριζε δε ως «ουράνιον ον», αλλά και ως μιαν «ιδανικήν ανθρωπότητα», επειδή όλα τα όντα ενυπάρχουν σε αυτήν, ενώ απολύτως τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει δίχως αναφορά σε αυτήν.

Υπ΄αυτήν την έννοιαν, ετόνιζε στα «Μαθήματα περί της θεανθρωπότητος» ότι «η Σοφία είναι η ιδανική τελεία ανθρωπότης, η οποία ενυπάρχει αιωνίως στην πληρότητα του θείου όντος ή του Χριστού». Η τυπολογική αυτή σχέση Κυρίου  και Σοφίας, θεμελιώδης στην θεωρία του Σολοβιόφ, χρησιμοποιείται για να προβάλει την Σοφία ως ψυχήν της όλης δημιουργίας, και προφανώς όχι την ταύτισή της με τον Χριστό. στα πρώτα του έργα (Διάλογοι περί της Σοφίας, Αρχές της Οικουμενικής διδασκαλίας, 1876) σπανίως αναφέρεται στο όνομα του Κυρίου, ενώ, όταν αυτός αναφέρεται, ταυτίζεται όχι με τον ιστορικόν Χριστό των Ευαγγελίων και της πατερικής Παραδόσεως, αλλά με ένα εξαίρετο «θεολογικό σύμβολο» της όλης διαδικασίας «θεοποιήσεως» του κόσμου. Υπό το πνεύμα αυτό, προέβαλλε τα πρόσωπα της Παρθένου, του Χριστού και της Εκκλησίας κατ’ αναφοράν προς την Σοφία, υπό την τριπλήν αυτής μορφήν, ήτοι: ως της τελείας φύσεως ή της θεοποιημένης γυναικός (Παρθένος) – ως του τελείου ανθρώπου ή του Χριστού – και ως της τελείας κοινωνίας ή της «θεοποιηθείσης ανθρωπότητος» (Εκκλησία), στην οποίαν τελειούται πλήρως και απαρτιούται η όλη ανθρωπίνη ιστορία του πνεύματος.

Στα «Μαθήματα περί της θεανθρωπότητας», ο Χριστός, καίτοι παραμένει μία ιδέα ή ένα θεολογικό σύμβολο, παρουσιάζεται συγχρόνως και ως εν ενσαρκωμένο ιστορικό πρόσωπο, ενώ στα «Πνευματικά θεμέλια της ζωής» ταυτίζεται σαφέστερον προς τον Χριστόν των Ευαγγελίων και της Πατερικής Παραδόσεως. Η μελέτη των έργων του Μαξίμου του Ομολογητού για τις «δύο θελήσεις» του Χριστού, αλλά και για το «αυτεξούσιον» της ανθρωπίνης φύσεώς του, αποτελούσαν για τον Βλαδίμηρο Σεργκιέγιεβιτς την μόνην αυθεντική ερμηνεία του χριστολογικού Όρου της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου του 451 στην Χαλκηδόνα, αλλά και την αναγκαία θεολογική κάθαρση, ανασυγκρότηση και ανακαταγραφή της δικής του φιλοσοφικής Χριστολογίας, εν μέσω των αβυσσαλέων αρχικών σοφιολογικών του συγχύσεων. Όπως συνάγεται προδήλως από τις σχετικές θέσεις του στα έργα «Η ανάπτυξη του δόγματος» και «Η Ρωσία και η Οικουμενική Εκκλησία», στο ιστορικό πρόσωπο του Χριστού ενώνονται η θεία και η ανθρώπινη φύση «ασυγχύτως, ατρέπτως, αχωρίστως και αδιαιρέτως», αλλά και αποκαλύπτεται η αλήθεια για τον Πατέρα Θεό και για τον άνθρωπο, αφού σε αυτήν ανακεφαλαιούται ολόκληρος η Δημιουργία.

Στην κατανόηση της συνθέσεως του θεανδρικού προσώπου του Χριστού, στο οποίον ενούνται  δύο διαφορετικές φύσεις, χωρίς η μία να βλάπτει την άλλη, το μυστήριον είναι τεράστιον. Η περιδίνηση του Σολοβιόφ είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δεν ημπορούμε να κατανοήσουμε αρτίως πως στον Χριστό, αν και υπήρχαν δύο πλήρεις και ακέραιες φύσεις, υπήρχε μόνον ένα πρόσωπο, που ήταν ο κοινός φορεύς των θεανδρικών του ενεργειών και ο διαρκής πομποδέκτης της θείας Σοφίας.

Οι τεράστιες λογικές ασάφειες και αντινομίες δεν συμβιβάζονται ευχερώς από την πενιχρά μας λογική. Καμία ανθρωπίνη σοφία δεν ημπορεί να διαφωτίσει και να διαλευκάνει το σκοτεινότατο χριστολογικό μυστήριο. Είναι το «μέγα σκάνδαλο», που άλλους μεν εξυψώνει και λαμπρύνει στη φωτεινότητα της θείας βασιλείας, και άλλους εξακοντίζει στην ζοφερότητα της πνευματικής απώλειας! Βεβαίως η παράβλεψη της αρρήκτου, ιεράς και μυστικής  σχέσεως της Εκκλησιολογίας της ορθοδόξου πατερικής Παραδόσεως με την Χριστολογία, εξηγεί ευχερώς τις πολυεπίπεδες εκκλησιολογικές συγχύσεις του Σολοβιόφ, όπως άλλωστε και των άλλων Σλαβοφίλων, καθώς η Εκκλησία παρουσιάζεται τελικώς, (όπως ακριβώς και στην Εκκλησιολογία του Χομιακώφ), όχι ως το «σώμα Χριστού» της πατερικής Παραδόσεως, αλλά ως μία «χαρισματική κοινότης αγάπης» μεταξύ των πιστών, η οποία πραγματούται  με την μυστικήν ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, πλήρως, μόνον στην Οικουμενική Εκκλησία. Άρα, η χαρισματική αυτή κοινότης επ’ ουδενί λόγω δεν ημπορεί και δεν πρέπει να περιορίζεται στα «κανονικά και κανονιστικά» όρια της θεσμικής οργανώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όπως όλοι οι Σλαβόφιλοι, ο πολύς Σολοβιόφ απέρριπτε πλήρως τον θεσμικόν χαρακτήρα όχι μόνον της Ρωμαιοκαθολικής, αλλά και της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οπότε  ευλόγως κατανοούσε την ανατολική και την δυτική Παράδοση ως δύο παράλληλες ή και παραπληρωματικές, καθ΄ όλα νόμιμες, παραδόσεις της μιας αληθούς «Οικουμενικής Εκκλησίας». Επομένως, υπεστήριζε στο έργο του «Η ανάπτυξη του δόγματος» (1886), η δογματική διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας συμφωνεί πλήρως προς την δογματικήν διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενώ, στο έργον του «Η Ρωσία και η Οικουμενική Εκκλησία» (1889), ετόνιζε εμφατικώς ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διακίως και νομίμως χαρακτηρίζεται ως «Φύλαξ της ενότητος της Εκκλησίας». Συνεπώς  διεκήρυσσε ανοήτως, αυτός ο τα μάλιστα νοήμων, ότι η Ορθόδοξος πολεμική εναντίον της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας δεν είναι μία αυθεντική έκφραση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτή του την  εσφαλμένη επιλογή, την επεσφράγισε τελικώς με την προσχώρησή του στην παπική Ουνία. Έτσι, ο  μεν Χομιακώφ είχεν Εκκλησιολογία χωρίς Χριστολογία, ο Σολοβιόφ  είχε Χριστολογία δίχως Εκκλησιολογία !

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 195)

 

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑