Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος Μ΄

Oαμφιλεγόμενος, λεπτολόγος και ευρυμαθής Κόμης Αρθούρος ντε Γκομπινώ, επεξηγεί αναλυτικώς στο  εκτενές και πολύπλευρο «Εγχειρίδιον περί της ανισότητος των φυλών» :

«Τα μεγάλα γεγονότα – οι αιματηροί πόλεμοι, οι επαναστάσεις και η διάλυση των νόμων – που ήσαν διαδεδομένα επί τόσα πολλά χρόνια στα κράτη της Ευρώπης, είναι ικανά να μεταστρέψουν τους νόες των ανθρώπων στην μελέτη των πολιτικών προβλημάτων. Ενώ ο κοινός  άνθρωπος εκτιμά απλώς και μόνον τα άμεσα αποτελέσματα και συσσωρεύει όλο τον έπαινο και την ευθύνη στον μικρόν ηλεκτρικό σπινθήρα  που σηματοδοτεί την επαφή με τα δικά του συμφέροντα, ο σοβαρότερος στοχαστής θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τις κρυμμένες αιτίες αυτών των φοβερών αναταραχών. Θα εγκύψει, με τον φανό ανά χείρα, στα σκοτεινά μονοπάτια της φιλοσοφίας και της ιστορίας. Και στην ανάλυση της ανθρωπίνης καρδίας ή της προσεκτικής αναζητήσεως μεταξύ  των χρονικών του παρελθόντος, θα προσπαθήσει να κερδίσει την βασική  κλείδα του αινίγματος που έχει συγχύσει επί μακρόν την φαντασία του ανθρώπου.

Η θανάσιμη ασθένεια των πολιτισμών και των κοινωνιών εξελίσσεται από γενικές αιτίες, οι οποίες είναι κοινές για αυτούς, η πτώση των πολιτισμών είναι η πλέον εντυπωσιακή και, ταυτοχρόνως, η πλέον συγκεχυμένη, εξ όλων των φαινομένων της ιστορίας. Πρόκειται για μια συμφορά που προκαλεί φόβο στην ψυχή και πάντως έχει πάντα σε εφεδρεία κάτι τόσον μυστηριώδες και τόσον τεράστιο, ώστε ο στοχαστής δεν κουράζεται  ποτέ να το κοιτά, να το μελετά, να ψηλαφεί τα μυστικά του. Αναμφισβητήτως η γέννηση και η ανάπτυξη των λαών προσφέρουν ένα πολύ αξιόλογο θέμα για τον παρατηρητή. Οι διαδοχικές εξελίξεις των κοινωνιών, τα κέρδη τους, οι κατακτήσεις τους, οι θρίαμβοι τους, έχουν κάτι το οποίον κυριεύει ζωηρώς την φαντασία και την κρατά αιχμάλωτη.

Ο φανατισμός, η πολυτέλεια, η διαφθορά των ηθών και η ασέβεια δεν οδηγούν αναγκαστικώς στην πτώση των κοινωνιών. Πρέπει πρώτα να εξηγήσω αυτό που κατανοώ ως μια “κοινωνία”. Δεν εννοώ την περισσότερον ή ολιγότερον εκτεταμένη σφαίρα εντός της οποίας ασκείται μια ορισμένη κυριαρχία,  υπό την μίαν ή την άλλη μορφή. Η Αθηναϊκή δημοκρατία δεν είναι διόλου περισσότερον “κοινωνία” υπό την έννοιάν μας, από το Βασίλειον της Μαγκάντα; Την Αυτοκρατορία του Πόντου ή το Χαλιφάτο της Αιγύπτου κατά την εποχή των Φατιμιδών. Αυτά είναι θραύσματα κοινωνιών, τα οποία αναμφισβητήτως αλλάζουν, συνενούνται ή διαλύονται, συμφώνως προς τους φυσικούς νόμους, αλλά η ύπαρξή τους ή ο θάνατός τους δεν συνεπάγονται την ύπαρξη ή το θάνατο μιας κοινωνίας. Η διαμόρφωσή τους είναι συνήθως ένα μεταβατικό φαινόμενο, το οποίον  έχει περιορισμένη ή έμμεσο επίδραση επί του πολιτισμού στον οποίο προκύπτουν. Αυτό που εννοώ ως “κοινωνία” είναι μια ομάς ανθρώπων συγκινουμένων από παρόμοιες ιδέες και από ίδια ένστικτα. Η πολιτική τους ενότης ημπορεί να είναι περισσότερον ή ολιγότερον ατελής, αλλά η κοινωνική τους ενότης πρέπει να είναι πλήρης : Έτσι, η Αίγυπτος, η Ασσυρία, η Ελλάς, η Ινδία και η Κίνα ήσαν -ή ακόμη είναι- το θέατρον όπου διακριτές και χωριστές κοινωνίες έχουν διαδραματίσει τα δικά τους πεπρωμένα, εκτός από την περίπτωση που αυτές συνεδέθησαν επί κάποιο χρονικό διάστημα από πολιτικά προβλήματα».

[Η Μαγκάντα είναι μια περιοχή στο ινδικό ομόσπονδο κράτος του Μπιχάρ και στην αρχαιότητα εσχημάτιζε μίαν  από τις  δεκαέξι Μάχα – Τζαναπάντας («Μεγάλες Χώρες») της αρχαίας Ινδίας. Πυρήν του βασιλείου ήταν η περιοχή του Μπιχάρ νοτίως του Γάγγη ποταμού. Η πρώτη του πρωτεύουσα ήταν η Ρατζαγκρίχα (η σύγχρονη Ρατζγκίρ) και στην συνέχεια η Παταλιπούτρα (η σύγχρονη Πάτνα). Το βασίλειον της Μαγκάντα επεξετάθη και συμπεριέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Μπιχάρ και της Βεγγάλης μετά την κατάκτηση των βασιλείων Λιτσάβι και Άνγκα, αντιστοίχως, ακολουθουμένη και από την κατάκτηση ενός μεγάλου μέρους του ανατολικού Ουτάρ Πραντές  και της Οντίσα.  Το αρχαίο βασίλειο της Μαγκάντα αναφέρεται ιδιαιτέρως στα κείμενα του Τζάϊνισμού και του Βουδισμού, καθώς ήταν η επικρατούσα πολιτειακή δύναμη στην γεωγραφική περιοχή όπου εγεννήθησαν ο Μαχαβίρα και ο Βούδας, ενώ ο τελευταίος απέκλεισε το βασίλειο ως  κληρονομία του. Αναφέρεται επίσης στην Ραμαγιάνα, στην Μαχαμπαράτα και στις Πουράνας. Ένα κράτος Μαγκάντα καταγράφεται και στα βεδικά κείμενα, σε εποχή πολύ πρωιμοτέρα του 600 π. Χ.

Η παλαιοτέρα αναφορά στον λαό Μαγκάντα εμφανίζεται στην Αθάρβα – Βέδα, όπου ευρίσκονται στον κατάλογο λαών ομού  με τους Άνγγας, Γκαντάρις και Μουτζαβάτ. Η Μαγκάντα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο όχι μόνον στην ανάπτυξη του τζαϊνισμού και του βουδισμού, αλλά επίσης δύο από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της Ινδίας, η αυτοκρατορία των Μωρύα και η αυτοκρατορία Γκούπτα, προήρχοντο από τη Μαγκάντα. Αυτές οι αυτοκρατορίες πρσέφεραν μεγάλες προόδους στην επιστήμη της αρχαίας Ινδίας, στα μαθηματικά, στην αστρονομία, στην θρησκεία και στην φιλοσοφία θεωρούνται δε η Χρυσή Εποχή της Ινδίας.]

Και συνεχίζει : «Η αζτέκικη αυτοκρατορία στην Αμερική φαίνεται ότι απέκτησε οντότητα  κυρίως “προς μεγαλυτέρα δόξα” του φανατισμού. Δεν ημπορώ να φανταστώ τίποτα φανατικότερον από μια κοινωνία όπως αυτή των Αζτέκων, η οποία εστηρίζετο  σε ένα θρησκευτικό θεμέλιο, ποτιζόμεννο συνεχώς από το αίμα της ανθρωποθυσίας. Έχει απορριφθεί, ίσως με κάποιαν αλήθεια, ότι οι αρχαίοι λαοί της Ευρώπης εξασκούσαν κάποτε τελετουργική δολοφονία επί των θυμάτων που εθεωρούντο αθώα, με εξαίρεση τους ναυαγούς ναυτικούς και τους αιχμαλώτους πολέμου. Αλλά για τους αρχαίους Μεξικανούς, το ένα θύμα ήταν τόσο βολικό όσο και το άλλο. Με μιαν αγριότητα επισήμως αναγνωρισμένη από έναν σύγχρονο φυσιολόγο (τον Τζέϊμς Κόουλς Πρίτσαρντ στο έργον του «Φυσική Ιστορία του Ανθρώπου» -1843) ως χαρακτηριστικό των φυλών του Νέου Κόσμου, εσφαγίαζαν επί των βωμών τους συμπολίτες τους, δίχως έλεος, δίχως δισταγμό  και χωρίς διακρίσεις. Αυτό δεν τους εμπόδισε από το να είναι ένας ισχυρός, εργατικός και πλούσιος λαός, ο οποίος βεβαίως θα ήκμαζε, θα κυριαρχούσε και θα έσφαζε επί πολλoύς ακόμη αιώνες, αν δεν επενέβαινε η μεγαλοφυΐα του Χερνάντο Κορτές και το θάρρος των συντρόφων του, ώστε να θέσει τέλος στη τερατώδη ύπαρξη μιας τέτοιας αυτοκρατορίας. Συνεπώς ο φανατισμός δεν προκαλεί την πτώση των κρατών».

Στην επεξηγητική του υποσημείωση ο Κόμης ντε Γκομπινώ αναφέρει ότι (πέραν του Άγγλου ιατρού, ανθρωπολόγου και γεωγράφου Πρίτσαρντ), ο βιολόγος και  φυσιοδίφης δόκτωρ Καρλ Φρήντριχ Φίλιππ φον Μάρτιους  και ο βιολόγος Ιωάννης Βαπτιστής Ιππότης φον Στιξ, είναι σαφείς και κατηγορηματικοί  επί του ζητήματος της ψυχοβιολογίας και του χαρακτήρος των ιθαγενών της Νοτίου Αμερικής,  στο τρίτομο, 1388 σελίδων βιβλίον τους «Ταξίδια στην Βραζιλία κατά διαταγήν της Αυτού Μεγαλειότητος του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ του Α’ Βασιλέως της Βαυαρίας, πραγματωθέντα και περιγραφέντα κατά τα έτη 1817-1820. Εκεί (1ος  τόμος – σελίδες 379-380),  γράφουν μεταξύ άλλων :

«Η ιδιοσυγκρασία των Ινδιάνων της Αμερικής είναι σχεδόν ανεξέλικτος και παρουσιάζεται ως φλέγμα. Όλες οι δυνάμεις της ψυχής, ακόμα και η υψηλοτέρα ευαισθησία, φαίνεται ότι ευρίσκονται σε κατάσταση νάρκης. Ζουν δίχως προβληματισμό για το σύνολον της δημιουργίας ή σχετικώς με τα αίτια και την εσωτερική σύνδεση των πραγμάτων. Η αίσθησή τους κατευθύνεται μόνον στην αυτοσυντήρηση. Παρελθόν και μέλλον σχεδόν δεν διαφέρουν γι’ αυτούς, έτσι ώστε δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την επομένη ημέρα. Ξένοι προς την καλοσύνη, την ευγνωμοσύνη, την φιλία, την ταπεινοφροσύνη, την φιλοδοξία και γενικώς γιά όλα τα ευαίσθητα και ευγενή ερεθίσματα που κοσμούν την ανθρώπινη κοινωνία, απαθείς, κλειστοί, βυθισμένοι σε μιαν αδιαφορία για τα πάντα.

Τίποτε δεν είναι χρήσιμο στον  Ινδιάνο όσον οι οξείες εκ φύσεως αισθήσεις του, η πονηριά του και η αξιοσημείωτη μνήμη του, και μόνον όταν πρόκειται για πόλεμο ή κυνήγι, εκδηλώνεται η ανησυχία του. Ψυχρός και υποτονικός, ακόμη και στις οικογενειακές του σχέσεις, ακολουθεί από αγαπητή προτίμηση περισσότερον τα ζωώδη ένστικτα, ενώ ο έρωτάς του προς την γυναίκα είναι το μόνο πάθος που ημπορεί να σχίσει την  θαμπή αδιαφορία του. Πάθος το οποίον εκδηλώνεται στην καχεκτική του ψυχή, μόνον ως σκληρή ζήλια σε συνδυασμό με την επιθυμία για εκδίκηση.

Η σεμνότης δεν είναι ίδιον των ανδρών. Μόνον οι γυμνές γυναίκες, όταν παρακολουθούνται από ξένους, φαίνεται ότι ταράσσονται καθώς προδίδονται από τον τρόπο του βαδίσματός τους. Αναίσθητος περί την τέρψη του ουρανίσκου, ιδιαιτέρως στην τάση γιά κρεοφαγία, ο Ινδιάνος σε γενικές γραμμές είναι συγκρατημένος και ακολουθεί, δίχως καμία ιδιαιτέρα χρονική τάξη, μόνον τις ανάγκες, ενώ πεινά συχνά για να φροντίσει την καλοπέρασή του.  Αντιθέτως είναι δυστυχώς παθιασμένος  με την πόση του οίνου του ή έτοιμος να  παραδοθεί στο κονιάκ-όταν είναι σε αυτόν προσβάσιμο-. Ακόμη, υπηρετεί υπάκουος τους Λευκούς, με πεισματική επιμονή στην διατεταγμένη εργασία, οξύθυμος δίχως καμία θεραπεία του θυμού του, μάλλον δε πρόσφορος σε λίαν χρονοβόρο επιδίωξη εκδικήσεως, γεννημένος (όπως συνηθίζουν να λένε οι άποικοι) μόνον για να διατάζεται.  Ούτε απατηλός, ούτε κλέπτης, δεν αποδίδει επιθυμία σε τίποτα που δεν ανήκει στις «ανάγκες του στομάχου», τις οποίες αντιμετωπίζει πάντοτε ο ίδιος πάντοτε ξεχωριστά και εκτός της οικογενείας του. Κατά την ασθένεια,  ακόμη και φροντισμένος από τους αποίκους με την δέουσα προσοχή ή ακόμα και ευνοημένος με αγαθοεργίες, παραλλήλως με την ανάνηψή του αισθάνεται ζωηρώς μόνον το νομαδικόν ένστικτό του και φεύγει, ακόμη και δίχως άλλο  κίνητρο επιστρέφει στα σκοτεινά δάση του, σχεδόν ανίκανος γιά κάθε ευγνωμοσύνη,».

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 200)

Διαβάστε στο φύλλο 201 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

 

17 ΥΠΕΡΗΦΑΝΑ ΟΧΙ στο Μνημόνιο

 

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Ολοκληρωτικός πόλεμος στην χούντα του μνημονίου

 

Χρυσή Αυγή: Άμεση προσφυγή στο ΣτΕ για την ακύρωση του μνημονίου

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Στόχος μας η απελευθέρωση της Κύπρου από την τουρκική κατοχή

 

ΕΥΠ

Αλλάζει και γίνεται Στάζι!

 

ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Το «έξυπνο» φακέλωμα

 

Ανάλυση: Περί του 4ου μνημονίου

 

Ε. Καρακώστας: Εθνική Αντίσταση!

 

Χ. Παππάς: Τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ του Εθνικιστή Χρυσαυγίτη

 

Δεν ξεχνώ τον Ποντιακό Ελληνισμό

 

Ο νέος Ιερομάρτυς Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ

 

Kάτω οι Μνημονιακοί – Εθνικισμός Τώρα!

 

Κυκλοφορεί το Σάββατο 20 Μαΐου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30  ευρώ

Featured post

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

ΜΕΡΟΣ ΚΖ’

Yπενθυμίζεται ότι για την ελληνική άρχουσα τάξη του δευτέρου ημίσεως  του 19ου  αιώνος και την ελληνική κοινή γνώμη της εποχής -εξόχως ευαίσθητο περί το αλυτρωτικό ζήτημα της εθνικής ολοκληρώσεως- ο δρόμος προς την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας δεν εφράσσετο πλέον μόνον από τους Οθωμανούς και τους εκάστοτε υποστηρικτές τους. Ένας νέος και ρωμαλέος αρνητικός παράγων είχεν εμφανισθεί στον αναδιαμορφούμενο γεωπολιτικό ορίζοντα, ως «δυνάμει» υπονομευτικός του μεγαλοϊδεατικού οράματος της εθνικής αποκαταστάσεως: Η ευνοϊκή πολιτική της Αγίας Πετρουπόλεως έναντι των «Σλάβων αδελφών» εφαίνετο στην ελληνική κοινή γνώμη – εν μέρει ορθώς – ότι λειτουργεί καταλυτικώς υπέρ της εθνικής χειραφετήσεως και αναζωογονήσεως των Βουλγάρων, αλλά και υποστηρικτικώς σε σχέση με τις πραξικοπηματικές ενέργειές τους έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το «Εξαρχικό ζήτημα». Η υφισταμένη «χρονική απόσταση συμπερασματικής ασφαλείας», η οποία μας χωρίζει από την εν λόγω κρίσιμο περίοδο, μας επιτρέπει βεβαίως την νηφαλιοτέρα και ενδελεχεστέρα κριτική προσώπων, πραγμάτων, δρωμένων και ιδεολογικών ρευμάτων. Η επίσημος πολιτική όσον και η δημοσία – λαϊκή κοινή γνώμη του Ελληνικού Βασιλείου της περιόδου, υπήρξεν ορθώς και ευλόγως εθνικιστική, δίχως συνάμα να είναι αναιτίως και υπερβολικώς σλαβοφοβική. Ηθική τάξη και ορθοτομία της ιστορικής αληθείας  επιβάλλουν την επί τούτω μεθοδική υιοθέτηση μιας λεπτομερούς και «καχυπόπτου» ερμηνευτικής προσεγγίσως.

Ουδέποτε το σύνολον των αρχόντων και διανοητών του τότε Βασιλείου της Ελλάδος «ενετάχθη» τάχα  στην τροχιά ενός εμπαθούς αντισλαβισμού.  Περίτρανη απόδειξη τούτου είναι ότι, σε αντίθεση με τους Επαμεινώνδα Δεληγιώργη και Δημήτριο Βούλγαρη, ο πολιτικός που έδωσε τον κύριο τόνο στην εν λόγω κρίσιμο περίοδο, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, παρέμεινε αμετακινήτως προσηλωμένος στην ιδέαν της παραδοσιακής συμμαχίας με την ομόδοξο αυτοκρατορική Ρωσία, ενώ και ο Χαρίλαος Τρικούπης ως Υπουργός Εξωτερικών την 26η Αυγούστου 1867 συνυπέγραψε με τους Σέρβους την μυστική «Συνθήκην Αμυντικού Πολέμου» στο Φεσλάου  της Αυστρίας. Η συνθήκη προετάθη από τον Έλληνα υπουργό εξωτερικών Χαρίλαο Τρικούπη και υπεγράφη από τον λόγιο και διπλωμάτη Πέτρο Ζάνο και τον πρίγκηπα Μιχαήλο Γ΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Ήταν η πρώτη προσπάθεια μιας συμμαχία μεταξύ Βαλκανικών χωρών ενναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι δύο χώρες συνεφώνησαν στα εδάφη που η καθεμία από αυτές θα κατελάμβανε  μετά από έναν επιτυχή πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συνθήκη δεν ετέθηκε ποτέ σε ισχύ, επειδή ο πρίγκηψ Μιχαήλο εδολοφονήθηκε ολίγον αργότερον.

Ως «Αντικειμενικός Σκοπός» της συμφωνίας είχεν ορισθεί  η απελευθέρωση όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ευρωπαϊκής Τουρκίας και του Αιγαίου ή κατ’ ελάχιστον η προσάρτηση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου στην Ελλάδα και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην Σερβία. Προεβλέφθη ότι η προσάρτηση της Κρήτης από την Ελλάδα δεν θα έδιδε δικαιώματα στην Σερβία. Μετά την απελευθέρωση, οι πληθυσμοί θα απεφάσιζαν με δημοψήφισμα την ένωση με την Ελλάδα ή την Σερβία ή την ανεξάρτητη ένταξή τους σε μια Βαλκανική Ομοσπονδία.

Ούτε βεβαίως ο συναγερμός της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στο φάσμα μιας βουλγαρικής καθόδου στο Αιγαίον (ποδηγετουμένης μάλιστα από την Ρωσία) εστερείτο νοήματος, όπως αποδεικνύει η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, (εν μέρει βεβαίως εξουδετερωθείσα από τις Δυτικές δυνάμεις). Ενωρίτερον, η επιτυχής παρέμβαση του εθνικού μας ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου στον Γερμανό χαρτογράφο Χάϊνριχ Κίπερτ για το πρόβλημα της εθνολογικής χαρτογραφήσεως της Βαλκανικής πιστοποιεί το εφικτόν της σζεύξεως επιστημονικής εγκυρότητος και πατριωτικής εγρηγόρσεως.

Με τον μέγα Παπαρρηγόπουλο – που συνεχίζει να συκοφαντείται και να βάλλεται από Δεξιά και Αριστερά υποκείμενα της εθνοαποδομήσως-  εγκαινιάζεται μια παράδοση συμμετοχικής παρουσίας των επαγγελματιών ιστορικών και πανεπιστημιακών καθηγητών ιστορίας στα εθνικά πολιτικά πράγματα. Αυτή η παράδοση που εσυνεχίσθη κυρίως με τους αειμνήστους  Σπυρίδωνα Λάμπρο και Παύλο Καρολίδη. Ο Παπαρρηγόπουλος ησχολήθη ενεργώς με την πολιτική δημοσιογραφία σε δύο περιπτώσεις : το 1847 εξέδωσε την «Εθνική» και το 1858 εξέδωσε τον «Έλληνα». Επρόκειτο για βραχύβια μεν εγχειρήματα που επέτυχαν όμως την στήριξη πολιτικών φίλων του ευρισκομένων σε δεινή πολιτική θέση: του Ιωάννη Κωλέττη στην πρώτη περίπτωση και του βασιλέως Όθωνος στην δευτέρα.

Ο ιστορικός ήταν ιδιαιτέρως ευαίσθητος στο θέμα της εικόνος της Ελλάδος στη διεθνή κοινή γνώμη, συμμετείχε δε στην συντακτική επιτροπή του περίφημου «Spectateur de l’Orient», του περιοδικού που ήταν βήμα των ελληνικών θέσεων γιά το Ανατολικόν Ζήτημα, κατά την εποχήν του Κριμαϊκού πολέμου. Επισημαίνεται επίσης η συμμετοχή του ως Προέδρου τόσον στην παραστρατιωτική οργάνωση «Εθνική Άμυνα», όσον και στο ημιεπίσημο όργανο της ελληνικής πολιτιστικής προπαγάνδας, τον «Σύλλογον προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων», καθώς και ο ενεργός ρόλος του στην ίδρυση και λειτουργία του περιφήμου Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».

Ο ίδιος θα επισήμαινε πάντως ότι εξεπλήρωσε «το προς την πατρίδα καθήκον» κυρίως με δύο ενέργειες:

Με την έκδοση της Histoire de la civilisation hellenique (Παρίσι 1878) –της γαλλικής μεταφράσεως της συνοπτικής εκδοχής της πεντατόμου «Ιστορίας» του, γνωστής ως «Επίλογος»–και

Με  την προσπάθεια επηρεασμού του περιφήμου χαρτογράφο Κίπερτ στο πλαίσιο του συνεδρίου του Βερολίνου, προκειμένου η χαρτογράφηση της Μακεδονίας να εξυπηρετήσει τις δίκαιες ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις.

Παρά ταύτα οι παράμετροι του ιδεολογικοπολιτικού φαινομένου που απεκλήθη Πανσλαβισμός  μάλλον δεν εξετιμήθησαν δεόντως από τις ελληνικές άρχουσες και την κοινή γνώμη της Ελάδος, η οποία ευρίσκετο σε αλληλοδιαδραστική σχέση με το «Κέντρον» του αλυτρώτου – υπόδουλου Ελληνισμού, την Κωνσταντινούπολη. Η νεοτέρα μαρξιστική / διεθνιστική και νεοφιλελεύθερη / οικουμενιστική ιστοριογραφία λησμονεί ή υποτιμά τον ακριβή ρόλο του δεύτερου αυτού εθνικού κέντρου στην καλλιέργεια της συνεγέρσεως έναντι της πανσλαβιστικής «συνωμοσίας».

Βεβαίως το πλέγμα των ιδεών οι οποίες συμπεριελήφθησαν υπό τον γενικόν όρο «Πανσλαβισμός» δεν έχει ρωσικήν προέλευση. Οι ρίζες του πρέπει να αναζητηθούν ανάμεσα στους δυτικούς και νότιους Σλάβους των αρχών του 17ου αιώνος, που τελούσαν σαφώς υπό την κυρίαρχο πνευματική επιρροή του Ρωμαιοκαθολικισμού. Διόλου τυχαίως ο συγγραφεύς του πρώτου πανσλαβιστικού έργου, «Το Βασίλειον των Σλάβων» («Il regno degli Slavi», Πεζάρο, 1601), ήταν ο Δαλματός καθολικός ιερέας Μάβρο Ορμπίνι, ενώ και ο Γιούρι Κρίζανιτς, συγγραφεύς του εκδοθέντος ολίγες δεκαετίες αργότερον πονήματος «Ιστορία του σλαβισμού» (1661, Μόσχα), ο οποίος κατεγράφη στην Ιστορία των πολιτικών ιδεών ως εισηγητής του Πανσλαβισμού, ήταν Κροάτης και, όπως ο Ορμπίνι, Ρωμαιοκαθολικός ιερεύς.

Στην Ρωσία, η πρώτη πολιτική ομάς με σαφές πανσλαβιστικό πρόγραμμα υπήρξεν η «Εταιρεία των Ενωμένων Σλάβων», την οποία συνεκρότησαν μέλη της φιλελευθέρας συνωμοτικής ομάδος των περιβοήτων «Δεκεμβριστών». Μετά την αποτυχία της εξεγέρσεως των Δεκεμβριστών, την διάπυρο σκυτάλη του Πανσλαβισμού παρέλαβεν ο υπεσυντηρητικός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μόσχας Μιχαήλ Πετρόβιτς Πογκόντιν, ο οποίος θα διατελέσει πρόεδρος της κύριας πανσλαβιστικής οργάνωσης στην Ρωσία  «Μοσχοβίτικο Σλαβικό Φιλανθρωπικό Κομιτάτο». Αυτό ιδρύθη το 1858 με επισήμως δηλούμενο στόχο την συνδρομή σχολείων, βιβλιοθηκών και Εκκλησιών στις σλαβικές χώρες αλλά, κατ’ ουσίαν, την προώθηση πολιτικών στόχων.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 200)

Ο απόηχος των Γαλλικών Προεδρικών εκλογών

Χωρίς τίτλο.jpg

Οπως αναμενόταν, οι γαλλικές προεδρικές εκλογές ανέδειξαν νικητή τον Μακρόν. Τα βασικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εκλογικής αναμετρήσεως δεν ήταν μόνο το ότι οι δύο υποψήφιοι δεν προερχόντουσαν από τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα, αλλά και το ότι εξέφραζαν εντελώς διαφορετικές  θέσεις για το μέλλον της Γαλλίας και της Ευρώπης. Ο Μακρόν, είναι υπέρμαχος της παγκοσμιοποιήσεως και της πολυπολιτισμικότητας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις τους στην κοινωνία, ενώ η Λεπέν, υποστηρίζει την προσήλωση στο Έθνος, τον αγώνα για Εθνική Κυριαρχία και Δικαιοσύνη και το σεβασμό των γαλλικών πολιτισμικών παραδόσεων.

Αν και η νίκη του Μακρόν ήταν αναμενομένη, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις του έδιναν εξ αρχής σαφές προβάδισμα, αίσθηση προκάλεσε το συναίσθημα της εμφανούς ανακουφίσεως και η υπερβολική θριαμβολογία που εκδηλώθηκε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τόσο από τους Γάλλους αντιπάλους της Λεπέν, όσο και από πολλούς Ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους. Η παραπάνω αντίδραση οφείλεται, κατ΄ αρχάς, στις αμφιβολίες και την ανασφάλεια που προκάλεσαν σ’ αυτούς τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Ο καταποντισμός των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων ως αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας και της απογοητεύσεως της γαλλικής κοινής γνώμης, δημιούργησε ένα θολό τοπίο σχετικά με το πού θα εστρέφετο ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, η γαλλική κοινωνία, εμφανίζει έντονα σημεία διχασμού. Από την μία πλευρά υπάρχει η οικονομική ελίτ που απολαμβάνει κέρδη και προνόμια και από την άλλη οι εργάτες, οι άνεργοι και οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τις καταστρεπτικές συνέπειες της παγκοσμιοποιήσεως και διαμαρτύρονται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα τους αλλά και οι ίδιοι. Αυτή την πραγματικότητα παραδέχθηκε, εμμέσως πλην σαφώς ο Μακρόν όταν, στην ομιλία του, μετά την εκλογή του, δεν πανηγύριζε και ανέφερε πως θα είναι πρόεδρος όλων των Γάλλων.

Υπήρχε επομένως η βεβαιότητα ότι τα αυξημένα ποσοστά της Λεπέν στον πρώτο γύρο, θα ενισχύοντο και από την ψήφο διαμαρτυρίας αριθμού οπαδών και των άλλων πολιτικών κομμάτων, κυρίως του Φιγιόν. Όμως και ψηφοφόροι του Μελανσόν θα μπορούσαν να προτιμήσουν την Λεπέν λόγω του ότι ορισμένα σημεία του προγράμματός της συμφωνούν με εκείνα του κόμματός τους. Συνεπώς το Σύστημα είχε ουσιαστικούς λόγους να ανησυχεί για την απήχηση των θέσεων της Λεπέν σε μεγάλο αριθμό συμπατριωτών της.

Άλλο σημείο προβληματισμού ήταν τα ποσοστά της αποχής και των λευκών και ακύρων ψηφοδελτίων  που αναμενόταν ότι θα είναι υψηλά.

Ανακουφισμένη αισθάνεται η Γερμανία διότι η εκλογή Μακρόν δεν θα επηρεάσει την προεκλογική εκστρατεία της. Η προτίμηση στο πρόσωπό του οφείλεται στο ότι θεωρείται ήπιος και ελεγχόμενος εταίρος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η δήλωση της Λεπέν  ότι μετά τις εκλογές, την Γαλλία θα την κυβερνήσει γυναίκα. Είτε εκείνη, είτε η Μέρκελ. Πράγματι, οι θέσεις του Μακρόν, που θεωρεί την Γερμανία ως υπόδειγμα στον οικονομικό τομέα, βρίσκονται πολύ κοντά με τις γερμανικές τόσο για το ευρώ όσο και για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής  όπως οι σχέσεις με την  Ρωσία και η κρίση στην Συρία. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αναλυτές, η γερμανική ευφορία για το αποτέλεσμα στη Γαλλία θα είναι βραχύβια, και σύντομα θα τελειώσει ο “μήνας του μέλιτος” των Γαλλογερμανικών σχέσεων.

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Μακρόν προετοιμάζεται για τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου κατά τις οποίες  θα αντιμετωπίσει εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις που αφορούν όχι μόνο την Γαλλία αλλά και την Ευρώπη. Μέσα σ’ ένα κατακερματισμένο πολιτικά περιβάλλον που επηρεάζει άμεσα την κοινωνία, καλείται να δώσει λύσεις σε προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα, όπως η τρομοκρατία, η μεγάλη ανεργία και το εργασιακό ζήτημα που αναμένεται να προκαλέσει και τους ισχυρότερους τριγμούς. Για να έχει επιτυχία, θα πρέπει να αποκλίνει από το αντικοινωνικό, σκληρό και αντεθνικό πρόγραμμα της παγκοσμιοποιήσεως και να υιοθετήσει πατριωτικές θέσεις που εκφράζει η αντίπαλός του. Την θέση του δυσχεραίνει και το γεγονός ότι αντιλαμβάνεται πως η νίκη του δεν οφείλεται στην αποδοχή των ιδεών του από τους Γάλλους αλλά, στην κινητοποίηση των συστημικών δυνάμεων για να μην αναδειχθεί Πρόεδρος η Λεπέν.

Στο εξωτερικό, πρόβλημα θα υπάρξει στις σχέσεις με την Γερμανία, η σύγκρουση με την οποία θεωρείται αναπόφευκτη. Η εκλογή Μακρόν δημιουργεί κλίμα αισιοδοξίας για ενίσχυση του Γαλλογερμανικού άξονα,  που τα τελευταία χρόνια, είχε ουσιαστικά ατονήσει διότι η Γερμανία, έχει εξελιχθεί στη μόνη ηγετική δύναμη στην Ευρώπη και  δεν θα επιτρέψει την αναβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας ως ισοτίμου εταίρου της.

Βασικά σημεία τριβής μεταξύ Μακρόν και γερμανικής κυβερνήσεως αναμένεται να αποτελέσουν ορισμένες θέσεις του Γάλλου Προέδρου όπως εκείνη της κοινής αναλήψεως των χρεών των ευρωπαϊκών χωρών την οποία αποκλείει το Βερολίνο. Επίσης οι θέσεις για κοινό προϋπολογισμό στην Ευρωζώνη και Ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών που θεσμοθετούν, ουσιαστικά, την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Επιπλέον ο Μακρόν επικρίνει τα υπέρογκα γερμανικά εμπορικά πλεονάσματα και τις εξαιρετικά χαμηλές γερμανικές δημόσιες επενδύσεις. Σύντομα λοιπόν θα αντιληφθεί την γερμανική πολιτική δυσκαμψία, η οποία ενδεχομένως να εμποδίσει ή να μεταβάλει, σε σημαντικό βαθμό, τους αρχικούς του σχεδιασμούς.

Στην Ελλάδα, όσοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την εκλογή Μακρόν λόγω των θέσεών του για το ελληνικό χρέος, πρέπει να λάβουν υπόψη πως, λόγω των επικειμένων γαλλικών και γερμανικών βουλευτικών εκλογών, το ελληνικό ζήτημα δεν πρόκειται να συζητηθεί σύντομα. Κατά την συγκεκριμένη  χρονική περίοδο, είναι λογικό, το ενδιαφέρον του Μακρόν να είναι στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές του   Ιουνίου, στις οποίες καλείται να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ενδεχομένως, προς μεγάλη απογοήτευση των Ελλήνων υποστηρικτών του, να αποδειχθεί πως οι προσδοκίες που είχαν απ’ αυτόν  ήταν μεγάλες συγκριτικά με όσα είναι διατεθειμένος ή ικανός να υλοποιήσει, κυρίως εκείνα που αφορούν την χώρα μας.

Ασχέτως όμως από την μελλοντική πολιτική πορεία του Μακρόν, οι εκλογές απέδειξαν πως οι Εθνικιστικές δυνάμεις έχουν ήδη εξελιχθεί σε ρυθμιστές της πολιτικής της Γαλλίας, κάτι που συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες υποστηρίζουν τα Εθνικιστικά Κινήματα συνειδητά και όχι υπό το κράτος συναισθηματικής φορτίσεως, διότι αυτά προτείνουν λύσεις σύμφωνες με τις ανάγκες, τις ανησυχίες, τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις των συγχρόνων κοινωνιών. Είναι λογικό λοιπόν να αυξάνουν διαρκώς τα ποσοστά τους.

Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα, με το Κίνημα της Χρυσής Αυγής, την τελική νίκη και δικαίωση της οποίας θεωρούμε φυσιολογική, επιβεβλημένη και αναμενομένη, δεδομένου ότι αποτελεί μονόδρομο για την σωτηρία της πατρίδος.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ

Αντιστράτηγος ε.α

Ευρωβουλευτής

Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

(Φ. 200)

 

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

– Εδώ που τα λέμε έχετε δίκιο κορίτσια! Καλύτερα να γελάμε παρά να κλαίμε με αυτά τα χάλια των κυβερνώντων. Τώρα αποτελειώνουν και την Παιδεία. Ολόκληρος πρωθυπουργός δεν ξέρει τι λέει ώρες -ώρες. Έδωσε προχθές συνέντευξη από το υπουργείο Παιδείας και μας έστειλε αδιάβαστους με αυτά που είπε! Ένα ΤΕΙ του Πειραιά και ένα ΤΕΙ του Αιγάλεω, θα τα ενώσει και θα τα κάνει ένα Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Ο άνθρωπος δεν παίζεται! Θα με κάνει να σκίσω τα πτυχία μου και τα διπλώματά μου, σαν δάσκαλος που είμαι! Έστω και συνταξιούχος! Ναι, πράγματι είναι για γέλια και για κλάμματα όλη αυτή η παρωδία που βιώνει ο ελληνικός λαός. Και αυτοί εκεί πάνω που κυβερνάνε ένας περιοδεύων θίασος. Τώρα, λέει, θα μπορούμε με μία απλή υπεύθυνη δήλωση να ορίζουμε εμείς το γεννετικό μας φύλο. Δηλαδή θα πηγαίνει ο κάθε μουστακαλής Μήτσος και με μια υπογραφή θα γίνεται αυτόματα Ντέμυ. Γρήγορα και άνετα! Χωρίς άλλα χαρτιά! Και βγαίνει ο υπουργός και μας λέει ότι αυτό είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Και μια που ανέφερα το όνομα Ντέμυ, θυμήθηκα ότι έχει δίκιο ο κόσμος που ασχολείται με τις διάφορες Γιουροβίζιον και τα Σαρβαϊβορ. Και εσείς κορίτσια έχετε δίκιο που το διασκεδάζετε. Γιατί όπως πάει το πράμα θα μας τρελλάνουν…

(Φ. 200)

Η άμυνα των Δελφών το 480 π.Χ. σύμφωνα με τον Ηρόδοτο

Χωρίς τίτλο.jpg

Το 480 π.Χ. έλαβε χώρα η τρίτη προσπάθεια των Περσών να καταλάβουν την Ελλάδα. Μετά την Μάχη των Θερμοπυλών (Αύγουστος) και πριν την Ναυμαχία της Σαλαμίνος (Σεπτέμβριος) οι Πέρσες με ένα τμήμα των δυνάμεών τους υπό τον Ξέρξη εξόρμησαν κατά των Αθηνών και με δεύτερο κατά του Ιερού των Δελφών. Στην διαδρομή τους οι βάρβαροι κατέστρεφαν τα πάντα, εσύλησαν ιερά και κατέκαψαν πόλεις και αγρούς.

Το δεύτερο τμήμα, που κατευθύνθηκε κατά των Δελφών, είχε αποστολή την λεηλασία του Ιερού προκειμένου να προσκομίσουν στον Ξέρξη τα χρήματα. Ο τελευταίος εγνώριζε τα αξιόλογα αντικείμενα που ήταν στο Ιερό καλύτερα από εκείνα στην οικία του, περισσότερο δε γνώριζε τα αφιερώματα του Κροίσου του Αλυάτου.

Οι κάτοικοι των Δελφών, όταν πληροφορήθηκαν την προέλαση των Περσών έθεσαν στο μαντείο το ερώτημα περί του πρακτέου για τα αφιερώματα: «Να ανοίξουν οπές στο έδαφος και να τα αποκρύψουν ή να τα μεταφέρουν σε άλλο τόπο;»1.

Ο χρησμός δεν επέτρεψε την μετακίνηση, διότι ο ίδιος ο θεός θα προστατεύσει τα πράγματά του. Μετά την απάντηση αυτή, οι κάτοικοι των Δελφών φρόντισαν μόνον για τους εαυτούς τους απομακρυνόμενοι με τα υπάρχοντά τους, προς την Αχαΐα (γυναικόπαιδα), το Κωρύκιον άντρον2 και την Άμφισσα, εκτός από τον μάντη Ακύρατο και 60 άνδρες.

Όταν οι επερχόμενοι βάρβαροι πλησίαζαν το Ιερό, ο μάντης είδε τα ιερά όπλα, τα οποία ουδείς μπορούσε να αγγίξει, να εξέρχονται από τα άδυτα προ του Ναού και ενημέρωσε για το θείο σημείο όσους κατοίκους παρέμειναν στον ευρύτερο χώρο. Το μεγάλο αυτό θαύμα της εξόδου και αναπτύξεως των πολεμικών όπλων3, αυτόματα, χωρίς ανθρώπινη επέμβαση, ακολούθησαν και άλλα άξια θαυμασμού γεγονότα. Κεραυνοί από τον ουρανό κατέκαυσαν τους βαρβάρους προ του Ναού της Προνάου Αθηνάς. Δύο κορυφές αποσπάσθηκαν από τον Παρνασσό και καταπλάκωσαν τους επιτιθέμενους, με βοή και αλαλαγμό.

Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν πανικό στους βαρβάρους. Όταν οι κάτοικοι των Δελφών πληροφορήθηκαν την φυγή των βαρβάρων, κατέβηκαν από το όρος και εφόνευσαν πολλούς.

Όσοι από τους εισβολείς επέζησαν,  αποχώρησαν ατάκτως από το Ιερό των Δελφών προς την Βοιωτία. Οι διαφυγέντες αυτοί, διηγήθηκαν και άλλα υπερφυσικά σημεία. Δύο υπερφυσικού μεγέθους οπλίτες εμφανίσθηκαν και κατεδίωξαν φονεύοντάς τους. Λέγεται ότι ήταν οι ντόπιοι ήρωες Φύλαξ και Αυτόνοος, των οποίων τα τεμένη ευρίσκοντο περί το ιερό, άνωθεν του ναού της Αθηνάς και της Κασταλίας, αντίστοιχα. Ακόμη και σήμερα (οι τότε)4  λίθοι του Παρνασσού ευρίσκονται σώοι πλησίον του τεμένους της Προνάου Αθηνάς.

Χωρίς τίτλο.jpg

Σε ανάμνηση της θεϊκής επεμβάσεως, οι κάτοικοι των Δελφών ίδρυσαν μπροστά από το τέμενος της Αθηνάς ένα βάθρο, το οποίο αφιέρωσαν στον Δία και τον Απόλλωνα για την θαυματουργή τους επέμβαση.

Παρόμοια περιστατικά θα διαβάσουμε στον Παυσανία για την μετά από 200 χρόνια εισβολή των Γαλατών υπό τον Βρέννο…!

Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

1 Προφανώς ο σεβασμός τους ήταν τέτοιος που δεν επέτρεπε την εγκατάλειψη, ούτε την μετακίνησή τους!

2 Σπήλαιο του Παρνασσού αφιερωμένο στον Πάνα και τις Νύμφες. Το 1821 χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο από τον Ανδρούτσο.

3 Στην περίοδο του ορθολογισμού θα συμπεράναμε την σπουδαιότητα της μυστικότητος και του απορρήτου των οπλικών συστημάτων.

4 Το 1905 οι οκτώ κίονες του Ναού της Αθηνάς, που είχαν αναστηλωθεί, καταπλακώθηκαν από μεγάλους βράχους που αποκολλήθηκαν από τις Φαιδριάδες, για να παραμείνουν και να υπενθυμίζουν τις καταστροφές από τους εισβολείς.

(Φ. 200)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Με τον Λαό για το Έθνος

Εργατική Πρωτομαγιά με 1,5 εκατ. Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Χωρίς ελληνική παραγωγή, με τα μαγαζιά των λαθρομεταναστών να κατακλύζουν τις γειτονιές μας, και τα καταστήματα των Ελλήνων να κλείνουν. Με νέο μνημόνιο από Μπολσεβίκους και Φιλελεύθερους, υπογεγραμμένο με το αίμα του Λαού μας. Ενάντια σε αυτούς, οι Εθνικιστές του Λαϊκού Συνδέσμου έχουμε διακηρύξει ότι θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω! Θέλουμε Εθνική Σκέψη και Παραγωγή. Έλληνες Εργάτες σε ελληνικές βιοτεχνίες και εργοστάσια. Έλληνες Αγρότες στα χωράφια τους, ελληνική βιομηχανία όπλων και πυρομαχικών, και ό,τι εξασφαλίζει την ακεραιότητά μας. Θέλουμε την Ελλάδα Εθνικά Ανεξάρτητη και Κοινωνικά Δίκαιη, ελεύθερη από ανθέλληνες απατεώνες και εργαζόμενους-έρμαια των απάτριδων κεφαλαιοκρατών.

Μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στην ελευθερία της σκέψεως και του λόγου, στην εργασία και την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα του Έθνους μας στην ζωή, σε μια Ελλάδα μεγάλη και δυνατή, όπως της αξίζει. Για να επιτύχουμε τον σκοπό αυτό οφείλουμε να ενεργούμε ως άνθρωποι της σκέψεως, και να σκεπτόμαστε ως άνθρωποι της δράσεως. Πριν από 5 χρόνια, τον Μάιο του 2012, η προσπάθειά μας ήταν να ακουστούν οι θέσεις μας στην Βουλή και σε ακόμη περισσότερους Έλληνες. Δυο χρόνια αργότερα, με τον Αρχηγό και βουλευτές μας αιχμαλώτους του καθεστώτος, εκλέξαμε εκπροσώπους στην Ευρωβουλή, σε Δήμους και Περιφέρειες. Αλλά δεν αρκεί! Σκοπός μας πρέπει να είναι να ηγηθούμε του Έθνους! Για να έχουν νόημα οι φυλακίσεις των παράνομα και παράλογα διωκόμενων, οι αγώνες των Χρυσαυγιτών σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά, και, κυρίως, το αίμα του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, που είναι ακόμη νωπό, στο Νέο Ηράκλειο και στις ψυχές όλων μας.

Οι Εθνικιστές είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να ενώσουμε τους Έλληνες, γιατί πιστεύουμε σε μια κοινωνία Αρίστων, που δεν βρίσκεται στα χαρτιά αμερικανικών και γερμανικών πανεπιστημίων, στα χέρια «γόνων» από «ευγενή» προάστια, με περιουσίες φτιαγμένες με το αίμα των εργαζομένων, τα «φακελάκια» των φτωχών, και τα δάκρυα των αδικημένων, αλλά όπου οι Άριστοι του Έθνους έχουν το θάρρος να χτίζουν το Αύριο της Πατρίδας, όταν όλοι οι άλλοι έχουν συμβιβαστεί.

Έχουν το θράσος να μιλούν για Δημοκρατία, αυτοί που έκαναν το υπερήφανο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού, «Ναι σε όλα». Αυτοί που ενορχήστρωσαν την εξόντωση των πολιτικών τους αντιπάλων, και φιμώνουν την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, αυτοί που απειλούσαν λίγες μέρες πριν την άνανδρη δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών, πως «από Πέραμα ως Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει», εννοώντας τους Εθνικιστές. Έχουν το θράσος να κατηγορούν ως ρατσιστικό το «Πρώτα οι Έλληνες», οι δουλέμποροι που με τις ΜΚΟ εισπράττουν κονδύλια και πουλούν ψευτοανθρωπισμό, ενώ χιλιάδες Ελλήνων καταφεύγουν στα συσσίτια για να επιβιώσουν

Να όμως που οι Εθνικιστές είναι εδώ και αγωνίζονται για μια ζωή όχι επιδομάτων και φιλανθρωπίας των πλουτοκρατών, αλλά ζωή δύναμης και δημιουργίας. Την Ιστορία την γράφουν «οι διαλεχτοί της άρνησης κι οι ακριβογιοί της Πίστης». Οι χτίστες του Αύριο, είμαστε εμείς, οι γκρεμιστές του σαπισμένου κόσμου του ψεύδους, της υποκρισίας της πλουτοκρατίας και του πολιτικαντισμού που καταδυναστεύουν τον Λαό και στραγγαλίζουν το Έθνος. Εμείς οι Εθνικιστές δεν μιλάμε για Εργατική Πρωτομαγιά, αλλά για την Πρωτομαγιά της Εργασίας, της Ελευθερίας και της Ευτυχίας του λαού μας, για Κοινωνική Δικαιοσύνη, για Προτεραιότητα στον Έλληνα, για Εθνική Αυτάρκεια η οποία είναι η βάση της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας μας.

Το ξέρουμε ότι τους ενοχλούμε. Θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, μέχρι την τελική νίκη της Χρυσής Αυγής, την νίκη του Ελληνικού Λαού, την Ανάσταση του Ελληνικού Έθνους. Πάνω από όλα, θα δώσουμε στον Λαό μας την Ελευθερία που του έκλεψαν οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι χαρτογιακάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια Ελεύθερη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, μια Ευρώπη που ξυπνά από άκρου εις άκρον. Αυτό είναι το όραμά μας, και σε αυτό το όραμα όλοι οι Έλληνες πλην αμετανόητων κομμουνιστών και παλαιοκομματικών, έχουν κάθε λόγο να συμμετέχουν ενεργά. Σε ένα όραμα που είναι απτό, μια πραγματικότητα που την ζήσαμε πριν την σαρώσει ο καταναλωτισμός και η απληστία, το ταξικό μίσος και ο κομματισμός. Μαζί θα πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 199)

«Εθνικόν το Αληθές !…» (Δ. Σολωμός)

Τσίπρας: Κι ενώ τους έχει αποκοιμίσει όλους για εκλογές το 2019… θα τις κάνει Οκτώβριο του 2017!

Πάνε να μας αποκοιμίσουν…

«Έκλεισε η συμφωνία, προχωράμε, εκλογές το 2019!…»

«Αμ δε!» λέμε εμείς «αιρετικά»…

Ο Τσίπρας ξέρει ότι:

  • Εισπράττει φθορά καθημερινά…
  • Ο αυγουλομμάτης Κούλης είναι πεκινουά που νιαουρίζει,αλλα δεν δαγκώνει…
  • Το ένα τρίτο των Ελλήνων έμαθε ήδη να ζει με βοηθήματα …
  • Οι Πατριώτες είναι διασπασμένοι-ακόμη
  • Τα ΚΚΕ-ΛΑΕ-«Πλεύση» κλπ, όπως και τα διάφορα Λοβερδοκομματίδια είναι πολιτικά ανύπαρκτα…

Επομένως έχει να διαλέξει:

  • ΄Η να εξακολουθήσει να φθείρεται μέχρι το 2019, δίνοντας στον Κούλη χρόνο να ξυπνήσει και να οργανωθεί, μπας και κυβερνήσει κάποτε-με όφελος τα 6 χίλιαρα/μήνα των πιο άχρηστων βουλευτών του που δεν ξαναβλέπουν έδρα μετα το 2019…
  • ΄Η να προκαλέσει-σκεπτόμενος μακροπρόθεσμα-με μια «γυριστή», πρόωρα εκλογές-και μάλιστα εντός του 2017, ακριβώς μετά τις Γερμανικές -μέχρι τότε έχει εντολή «κάτσε ήσυχα»-με ένα Κούλη απροετοίμαστο κι αιφνιδιασμένο…

(Π.χ Οκτώβρη-στα 200 χρόνια της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και με αφορμή δυσκολίες εφαρμογής συμφωνηθέντων, εκβιασμούς Σόιμπλε και κανένα «θερμό επεισόδιο»  στο Αιγαίο με τους αποθρασυμένους Ερντογανάδες..)

Οπότε:

  • Εάν κερδίσει (με ψωροεπιδόματα δεξιά-αριστερά) δεν θα πιάνεται για την επόμενη 20ετία…
  • Εάν χάσει, θα μιλήσει για «ήττα πάνω στη μάχη», και με ένα Κούλη απολύτως ανέτοιμο-που θα μείνει άντε το πολύ 6 μήνες ψάχνοντας την τουαλέτα του Μαξίμου (με την Ελλάδα να καίγεται από τους ΣΥΡΙΖΑίους ξανα-αγωνιστές α λα 2008), θα κερδίσει ΣΙΓΟΥΡΑ τις μεθεπόμενες εκλογές επανερχόμενος μέχρι το 2021 και βάλε…

(θυμηθείτε τη «δεξιά παρένθεση» 1990-1993 με άθλιο ΠΑΣΟΚ μετά για 10-15 χρόνια)

Γι’ αυτό οι Πατριωτικές Λαϊκές Ριζοσπαστικές Δυνάμεις (αυτές μας νοιάζουν…) πρέπει -για να μην «ευρεθούν ραθυμούσες»-άμεσα, όχι αύριο, ήδη χθες:

  • Να ανοίξουν χώρο με γέφυρες για όλα τα «πατριωτικά ποταμάκια» που τις προσεγγίζουν (άρθρο «ΕΜΠΡΟΣ» 22/4 σ.3 )
  • Να βγουν στους δρόμους και γειτονιές ειρηνικά, μαζικά, μαζί με το λαό που σιωπά και οδυνάται, για να απαιτήσουν μια ολόκληρη Πατρίδα πίσω…

ΑΛΕΞΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

(Φ. 199)

 

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑