Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Και τι είναι ιφτούνο το γκουρμέ που λέτε καλέ; Τρώγεται;

-Μαρή Κανέλλα, γκουρμέ όπως μας λέει ο κυρ δάσκαλος, είναι το κολατσιό που τρώμε τώρα. Απλά στις πόλεις το λένε έτσι.

-Δηλαδή μαρή Γιαννούλα το κρεμμύδι και το σκόρδο με τον καγιανά τον λένε με ξένη λέξη;

-Αχ! βρε κορίτσια, δεν μπορώ να σας πιάσω με τίποτα. Εννοώ ότι όσοι πήγαν στις πόλεις, ενώ απαξίωναν αυτές τις απλές γεύσεις και θρεπτικές τροφές της γης, τώρα έστω και αργά τις εντάξανε στην διατροφή τους. Ε! πήρανε και μια ξένη λέξη για να μην τους πούνε και χωριάτες…Η ουσία όμως είναι η ίδια. Ο καγιανάς είναι καγιανάς, αυτό δεν αλλάζει. Το ίδιο και για αυτό που πράττουμε τώρα. Κολατσίζουμε ή τρώμε το δεκατιανό μας απλά, με αυτά τα προϊόντα της μάνας γης. Αν στις πόλεις όλο αυτό θέλουν να το ονομάζουν γκουρμέ δεν αλλάζει την ουσία και την πράξη μας.

-Χμ! κυρ δάσκαλε μας μπέρδεψες με ιφτούνα τα φιλοσοφικά σου.

-Γιατί βρε Κανέλλα;

-Να σε ρωτήσω κάτι λοιπόν! Κυρ δάσκαλε, εσύ που είσαι και γραμματιζούμενος και λογάς.

-Είμαι όλος αυτιά Κανέλλα!

-Άκου λοιπόν: Μας είπες ότι το κολατσιό με όποιον τρόπο κι αν το τρώμε ή εδώ κατάχαμα στην ρούγα μας, ή στις πολιτείες με άλλο όνομα, δεν αλλάζει η ουσία και σημασία. Σωστά;

-Για συνέχισε βρε Κανέλλα, να δω πού το πας!

-Να δηλαδή, άμα το παρλιακό του χωριού, ο Κατέλλης κατέβει στην πόλη και ζητήσει να αλλάξει φύλο, με μια υπογραφή και γίνει Κατελίνα, ποια είναι η διαφορά; Πάλι στην ουσία Κατέλλης δεν θα είναι; Τι απλό χωριάτικο κολατσιό, τι εξωτικό γκουρμέ στην πόλη! Εσύ το είπες.

-Κανέλλα έχετε βαλθεί να με φουρκίσετε όλοι στο χωριό μου φαίνεται. Σε διαβεβαιώ ότι ακόμη και ο τρελός του χωριού μας, ο Κατέλλης δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Αυτός ο νόμος-έκτρωμα, που θέλουν να περάσουν οι πολιτικάντηδες είναι ενάντια στην Φύση και στην κανονικότητα του Ανθρώπου. Το χείριστο είναι ότι θα αποφασίζει το κάθε ανήλικο παιδί, πώς θα προσδιορίζει το φύλο του με μια απλή υπογραφή! Θέλω να καταλάβετε ότι πίσω από αυτό τον νόμο αναγνωρίζεται και νομιμοποιείτε και η παιδοφιλία. Σε όλα τα σχολικά βιβλία ήδη το προπαγανδίζουν. Και ορθώς να έχει μερική άγνοια ο απλός κόσμος, αλλά οι καθηγητές και τα μεγάλα μυαλά του τόπου; Η Ορθόδοξη εκκλησία πού είναι; Κανείς δεν αντιδράει;

(Φ. 220)

Advertisements

Η Χρυσή Αυγή παρούσα στην Ρωσική Ναυτική Εβδομάδα στα Ιόνια νησιά

Χωρίς τίτλο.png

Μεταξύ 27-30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν στην Κέρκυρα, με ιδιαίτερη επιτυχία και συμμετοχή πλήθους κόσμου, οι καθιερωμένες πλέον εκδηλώσεις για την «Ρωσική Εβδομάδα στα Ιόνια Νησιά».

Την Παρασκευή 29/9, αρχικώς τελέσθηκε Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στο κέντρο της πόλης, όπου και φυλάσσεται απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Οσίου Φιοντώρ Ουσακώφ, παρουσία Ρώσων αξιωματούχων, των βουλευτών της Χρυσής Αυγής Αντωνίου Γρέγου και Ιωάννη Αϊβατίδη και εκπροσώπων των τοπικών Αρχών. Ο Ρώσος Ναύαρχος Φιοντόρ Φιοντόροβιτς Ουσακώφ (1743-1817), ο οποίος αγιοκατατάχθηκε από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το έτος 2000, διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην ιστορία της Κέρκυρας, αφού ήταν ο ελευθερωτής της Επτανήσου από τους Φράγκους, και θεμελιωτής, ως εκ τούτου, της Επτανήσου Πολιτείας, η οποία εγκαθιδρύθηκε το έτος 1800, ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Κέρκυρας (1799) από τον Ρωσικό στόλο.

Χωρίς τίτλο

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ρώσος Ναύαρχος, εμβληματική μορφή της ελληνορωσικής φιλίας και της ορθόδοξης πίστης, είχε καταναυμαχήσει και κατανικήσει τον τουρκικό στόλο κατά τους ρωσοτουρκικούς πολέμους, με προεξάρχουσα την νίκη στην ναυμαχία του Φιδονησίου του Ευξείνου Πόντου (1788).

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, πραγματοποιήθηκε παρέλαση αγήματος του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, κατάθεση στεφάνων, τόσο στον ανδριάντα του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, όσο και στο μνημείο του Ναυάρχου και Αγίου. Αξίζει να αναφερθεί, πως το 2015, λίγο καιρό πριν τις αντίστοιχες εκδηλώσεις, ιερόσυλοι είχαν αφαιρέσει τον Σταυρό που κοσμούσε το μνημείο του Αγίου Θεοδώρου Ουσακώφ, κατακριτέα πράξη, η οποία αποκαλύφθηκε και στηλιτεύθηκε από τον νεοκλεγέντα τότε, βουλευτή Κέρκυρας Ιωάννη Αϊβατίδη, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει επανατοποθέτηση του ιερού συμβόλου και αποκατάσταση του Μνημείου.

Χωρίς τίτλο.png

Την ίδια ημέρα (Παρασκευή 29/9), έλαβε χώρα τελετή κατάθεσης στεφάνων στο Μνημείο «Ελλήνων και Ρώσων, πεσόντων για την πίστη των πατέρων τους» στη νήσο του Βίδο (αρχαία Πτυχία), πάντα με την συμμετοχή του Ρωσικού πολεμικού ναυτικού της Μαύρης Θάλασσας και της εξαιρετικής μπάντας του.

Στην συνέχεια οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, συνοδευόμενοι από τον Γραμματέα της Τ.Ο. Κέρκυρας της Χρυσής Αυγής Γεώργιο Ρήγα, επισκέφθηκαν την Ρωσική υπερφρεγάτα «Αντμιράλ Γκριγκορόβιτς», όπου και ενημερώθηκαν για τις εντυπωσιακές δυνατότητές της, από εντεταλμένο για τον λόγο αυτό προσωπικό του υπερσύγχρονου πολεμικού πλοίου.

(Φ. 220)

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.png

ΜΕΡΟΣ ΜΖ’

Η ανθρωποβόρος εξέγερση των μπολσεβίκων το 1917 έρριψε σε απύθμενο και δυσώδες τέλμα την πνευματική ζωή της Ρωσίας, καθώς ο επιθετικός ερυθρός αθεϊσμός κατέστη η επίσημη πολιτική του σοβιετικού κράτους. Πολλοί ιερείς, επίσκοποι και μοναχοί εχαρακτηρίσθησαν «εχθροί του λαού» και εξετελέσθησαν. Όσοι διανοούμενοι είχαν εμπλακεί με διάφορες μυστικιστικές ομάδες ενθέου εσωτερισμού κατέφυγαν στην Δύση. Έτσι η πνευματική σκηνή της Δύσης ενεπλουτίσθη από έναν αριθμό χαρισματικών ανθρώπων, όπως ο ελληνικής καταγωγής εσωτεριστής και αποκρυφιστής Γκεόργκι Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ και ο διηγηματογράφος και ζωγράφος Νικολάϊ Κωνσταντίνοβιτς Ραίριχ. Όλοι τους εσυνέχισαν τις διδασκαλίες τους στις δυτικές χώρες όπου κατέφυγαν.

Κατά την περίοδον της κτηνώδους αυταρχικής διακυβερνήσεως της χώρας από τον Στάλιν, η πνευματική και ιδιαιτέρως  η εσωτεριστική – μυστικιστική κίνηση, εσιώπησε στην Ρωσία. Πολλοί πνευματικοί διδάσκαλοι, αντί να προσφέρουν τις γνώσεις τους, διήλθαν μαρτυρικώς τα δημιουργικότερα χρόνια τους στα «Γκουλάγκ» – κομμουνιστικά κάτεργα και στρατόπεδα εξοντώσεως αντιφρονούντων στην Σιβηρία. Από την δεκαετίαν όμως του 1960 ήρχισε να σχηματοποιείται στην δυσθεώρητο χώρα ένα είδος «πνευματικού περιθωρίου», εντός των πλαισίων του οποίου διετηρήθησαν και διεσώθησαν ορισμένες μυστικιστικές γνώσεις.

Παρά το ότι υπήρξε κάποιο επίσημο ενδιαφέρον από τους Σοβιετικούς επιστήμονες για διεξαγωγή ερευνών περί το παραφυσικό, την παραψυχολογία και την ψυχοτρονική (μελέτη των αλληλεπιδράσεων της ύλης, της ενεργείας, και της συνειδητότητος), εντούτοις ο μυστικισμός εθεωρείτο «περιθωριακό φαινόμενο» ή στην καλυτέρα περίπτωση «ύποπτη δραστηριότης».

Για την κομμουνιστική περίοδο της εξαναγκαστικής υλοφροσύνης αναφέρεται ο όρος «πνευματική αντίσταση»  που περιγράφει ένα κρυφό – αφανές δίκτυο μυστικιστικών ομάδων, οι οποίες συνέχισαν ν’ ακολουθούν τους δύο διαπλεκομένους κυρίους δρόμους της ρωσικής πνευματικής παραδόσεως: τον Ησυχασμό και τον Σλαβικό Παγανισμό, δρώσες κυρίως στα αστικά κέντρα της Ρωσίας και παρουσιαζόμενες συνήθως ως περιηγητικοί σύλλογοι ή ομάδες προαγωγής υγείας. Ωστόσον πολλοί πνευματικοί άνθρωποι μη αντέχοντες την κομμουνιστική καταπίεση, απλώς εξηφανίσθησαν μέσα στα απάτητα δάση της Ρωσίας και της Σιβηρίας, ως μοναχικοί αναχωρητές ή σε κοινότητες αποκομμένες από τον πολιτισμό.

Από τις πνευματικές ομάδες αυτής της περιόδου εξεχώρισεν η φυσιοθεραπευτική «Παιδάριον» («Ντέτκα») του Πορφυρίου Κορνέγιεβιτς Ιβάνοφ (1898 –1983), ενός Ρώσου αγρότη ο οποίος στην δεκαετία του 1930 είχε μια σειρά από μυστικιστικές εμπειρίες. Η προσωπική ζωή του Ιβάνοφ υπήρξε εξόχως δυσχερής: Ο Ρώσος πνευματιστής που αυτεθεραπεύθη από τον καρκίνο με προσευχή και κρυοθεραπεία, κατέληξεν εν τέλει σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου τον εξηνάγκασαν να λαμβάνει υπερβολικές δόσεις αντιψυχωτικών φαρμάκων για να απαλλαγεί  από τις «εκστάσεις» του. Μετά εξάμηνο και αφού απέτυχαν να τον «τροποποιήσουν», αφέθη ελεύθερος! Επίστευε πως το Άγιον Πνεύμα που αγιάζει τα ύδατα κατά τα Θεοφάνεια δρα ευεργετικώς και σε όσους λούονται τότε στο ψυχρό ύδωρ.

Αρκετοί πνευματιστές της κομμουνιστικής περιόδου ησχολήθησαν με την «φυσική του σώματος»: Ο Γιαν Κοτλιάροφ, ένας πρώην μηχανικός από την Μόσχα που ησχολήθη με το «διαλογιστικό τροχάδην». Ο Ιγκόρ Τσαρκόφσκι υπεστήριζε ότι ο «υδρόβιος τοκετός» είναι πολύ σημαντικός για την ανθρώπινη ψυχολογία και συνείδηση. Το θέρος μερικές γυναίκες από την σχολή του μετέβαιναν στην Μαύρη Θάλασσα, όπου και προέβαιναν σε υποθαλάσσιο τοκετό. Ανεφέρθησαν μάλιστα και περιπτώσεις δελφινιών που ήλθαν να συνδράμουν τις μητέρες αυτές.

Υπήρξαν σχολές που ηκολούθησαν τις διδασκαλίες του Νίκολας Ραίριχ, μέσω των βιβλίων του, αφότου εκείνος είχε καταφύγει στην Δύση. Οι Ρώσοι οπαδοί του Ραίριχ περιηγούντο πολλά καλοκαίρια τα όρη Αλτάϊ της Σιβηρίας, αναζητούντες τον Belovodye, («τόπο των λευκών νερών»), όπου «ζουν οι Άγιοι του Θεού και συμβαίνουν θαύματα».

Μια άλλη σχολή αποκαλουμένη «Σύνθετον σύστημα της φυσικής αυτορυθμίσεως», εξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον Βλαντίμηρ Αντόνοφ και την σύζυγό του Γκαλίνα Βάβερ. Ψυχοφυσιολόγος ο ένας και βιολόγος η άλλη, απελύθησαν από την Ακαδημία Επιστημών της Πετρουπόλεως με την κατηγορίαν της δήθεν «θρησκευτικής προπαγάνδας» και ήρχισαν να ταξιδεύουν ανά την Σοβιετική Ένωση, συγκεντρώνοντες διαφορετικές πνευματικές πρακτικές και τελετές οι οποίες επεβίωναν στον πολιτισμό των λαών. Έτσι, εκτός από την ρωσική παράδοση συνεκέντρωσαν στοιχεία για τα κρυπτόμενα τάγματα των Σούφι στις κεντροασιατικές δημοκρατίες, για τις ζωροαστρικές λατρείες στον Καύκασο, για τον Θιβετανικό και Μογγολικό βουδισμό και για την θρησκεία των Μπουριάτ – Μογγόλων της νοτιοανατολικής Σιβηρίας. Η σχολή του Αντόνοφ υπάρχει και σήμερον στην Πετρούπολη συνεχίζουσα τις έρευνες της.

Σήμερον, οπότε η πολιτική κατάσταση είναι πλέον όλως διαφορετική, οι μυστικές εσωτερικές σχολές που προϋπήρχαν, λειτουργούν πλέον ανενόχλητες. Ιδρύθησαν μάλιστα νέες σχολές διδάσκουσες πνευματικές παραδόσεις από την Ινδία, την Κίνα και την Δύση. Εντός του πολιτιστικού χάους και της υφερπούσης προσωπικής ανασφαλείας της μετακομμουνιστικής εποχής όχι μόνον ο μυστικισμός, αλλά και οι αιρέσεις εγνώρισαν πάλιν μιαν ιδιάζουσα άνθηση στη Ρωσία. Η χώρα αυτή, που αποτελούσε ιστορικώς μια μεγάλη «μήτρα» ανθρώπων με ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες, επλημμύρισε σήμερα από ένα πλήθος παραψυχολόγων, «διαμέσων» – μέντιουμ, μάγων, προφητών και οραματιστών. Η Ρωσία μετά την «ερυθρά έρημο» κατεδύθη σε έναν ωκεανό προλήψεων, ιδιοτρόπου πνευματισμού και ποικιλοχρώμων αιρέσεων την ιδία  στιγμή κατά την οποίαν η ορθόδοξος πνευματικότης αναγεννήθη ισχυροτέρα απ’ ό,τι προεπαναστατικώς.

Γιάννης Πετρίτης

(Φ. 220)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Χωρίς τίτλο.png

Στα πλαίσια της προσπάθειάς μας ως απλών πολιτών στην αναγκαία σήμερα ενότητα των Πατριωτικών Δυνάμεων, στην πληττόμενη από μια ανήθικη κι ακραία μπολσεβίκικη «αριστερά» στην Κυβέρνηση και στον δρόμο, θεωρούμε αναγκαία μια τοποθέτηση αναφορικά με τελευταία παράξενα δημοσιεύματα.

  • Μια σφοδρότατη επίθεση ενάντια στην Ρωσία ιστορικά, και την δυνατότητα/σκοπιμότητα γεωπολιτικής στήριξης /συνεργασίας της Ελλάδας με την σημερινή Ρώσικη Ομοσπονδία, με ύβρεις περί «ρωσόδουλων» εναντίον όσων θεωρούν ότι ΚΑΙ αυτή η προοπτική θα πρέπει να εξεταστεί
  • Μια οξύτατη επίθεση στον «Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή».
  • Μια προσωποπαγή τοποθέτηση με επίκληση του δικαιώματος να κρίνει κάποιος τον άλλο με «πατριδόμετρο».

Στην τοποθέτησή μας αυτή-που γίνεται απολύτως με  πρωτοβουλία μας και δεν υπαγορεύτηκε από κανένα-θα χρησιμοποιήσουμε κριτική αλλά ήπια γλώσσα συμπατριωτών προς συμπατριώτες. Κι αυτό γιατί πιστεύουμε ότι σήμερα, με πρωτίστη ανάγκη την Πατριωτική Ενότητα και την συνεργασία των κατασπαρμένων Πατριωτικών Δυνάμεων, Κομμάτων, Κινήσεων και Προσωπικοτήτων –όλων σεβαστών για τους αγώνες τους- οποιαδήποτε πλην αυστηρής αλλά ευγενούς κριτικής /διαφωνίας,  δημόσια απαξιωτική /υβριστική και μάλιστα ατεκμηρίωτη τοποθέτηση οποιασδήποτε εκ των ανωτέρω πολιτικοϊδεολογικών οντοτήτων, την θέτει αυτόματα και άνευ ετέρου εκτός της προσπάθειας ενότητας και σεβασμού της Πατρίδας μας.

Η προοπτική διερεύνησης μιας Ελληνορωσικής συνεργασίας

Κάποιοι αναφέρονται με οξύτητα σε εκείνες τις περιπτώσεις που η Ρωσία μας εγκατέλειψε και συνεργάστηκε με την Τουρκία, συνάγοντας εξ αυτών των άλλοτε ορθών και άλλοτε διαστρεβλωμένων, ανακριβών ή μερικής αληθείας περιστατικών, ότι ένα ύπουλο ρωσόδουλο ρεύμα απειλεί την υπερήφανη Εθνική μας ανεξαρτησία., καθοδηγούμενο από τον γνωστό Ευρασιανιστή Αλεξάντερ Ντουγκιν, σύμβουλο του Βλ. Πούτιν.

Εδώ θα  επισημάνουμε κάτι που φαίνεται να διέφυγε. Ότι δηλαδή, μετά τη δολοφονία του Ι. Καποδίστρια (με λάθος μιας Τσαρικής Ρωσίας που δεν τον υποστήριξε και προφύλαξε όσο έπρεπε, κι έχασε μια μεγάλη ευκαιρία παρουσίας στα θερμά νερά των Νοτίων Θαλασσών, αν και η Ρωσία ήταν αυτή που εξασφάλισε με την Ναυμαχία στο Ναβαρίνο την  Ελληνική Ανεξαρτησία, ενώ ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας είχε σχεδόν εκπνεύσει το 1826…) από τους πράκτορες των Αγγλογάλλων, δεν υπήρξε μέχρι σήμερα ανεξάρτητη από δουλείες και υποταγή προς την Δύση, Ελληνική Κυβέρνηση.

Η Ρώσικη εξωτερική πολιτική  προφανώς ελάμβανε υπόψη κατά προτεραιότητα τα Ρώσικα συμφέροντα όπως κάνει κάθε σοβαρή χώρα, μεγάλη ή μικρή, αν  είναι στοιχειωδώς ανεξάρτητη.

Η Ρωσία δεν ήταν δυνατόν να βοηθήσει πέραν  ενός ορίου μια χώρα  της οποίας η Κυβέρνηση ή οι άρχοντες έκαναν τα πάντα μετά το 1832 έως σήμερα για να αποτρέψουν μια τέτοια ενίσχυση σχέσεων. Ελεημοσύνες διεθνώς δεν γίνονται και αυτό θάπρεπε νάναι  γνωστό σε όλους και να μη κλαυθμηρίζουν σαν μωρά παιδιά.

Οι ατέλειωτες διαμάχες μεταξύ των Ελλήνων Κοτζαμπάσηδων και οπλαρχηγών που οδήγησαν ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ σε αποτυχία τα « Ορλωφικά», η ανόητη και υπαγορευμένη συμμετοχή μας στην Εκστρατεία της Κριμαίας το 1919, η  άγνωστη σε πολλούς και παράξενη για άλλους συνεργασία της Σ. Ένωσης  και των χωρών του «Ανατολικού Μπλοκ» με την Κυβέρνηση της 21 Απριλίου θεωρώντας τους  Έλληνες Συνταγματάρχες πιθανούς αυριανούς έμμεσους συμμάχους (όπως οι Στρατηγοί της Αργεντινής )-κάτι που επεδίωξε ο διορατικός πατριώτης δικτάτορας Παπαδόπουλος με το ταξίδι Μακαρέζου στην Κομμουνιστική Κίνα το 1973, οι επανειλημμένες προσπάθειες των Ρώσων για επενδυτικές πρωτοβουλίες με αποκορύφωμα τον αγωγό Μπουργκάς –Αλεξανδρούπολη, δεν μας δίνουν, νομίζουμε, το δικαίωμα να παραπονούμαστε τόσο πολύ ότι οι Ρώσοι δεν μας βοηθούν και ουδέποτε το επεχείρησαν, αλλά ασφαλώς δεν θα εδέχοντο να παίζει συνεχώς η Ελλάδα μαζί τους το παιγνίδι «τώρα θέλω-τώρα δε θέλω».

Ουδείς ισχυρίστηκε ποτέ ότι πρέπει από τας αγκάλας και τα δεσμά της Δύσης να πάμε να χωθούμε σε κανένα Ρώσικο «Μπαλαούρο». Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι με τις όποιες νέες δυνατότητες μας δίδονται σήμερα που αναδιατάσσεται ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ, δυνάμεις του παρελθόντος καταρρέουν και νέες δυνάμεις αναδύονται προς Ανατολάς, εμείς ως μικρά χώρα με μεγάλη ιστορία και σημαντική γεωστρατηγική θέση, δεν πρέπει να διερευνούμε την δυνατότητα ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ.

Αλλά βέβαια για να διερευνηθούν τέτοιες ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ- και να έχουν προοπτική-, πρέπει να είμαστε μια σοβαρή χώρα που σχεδιάζει, δεσμεύεται και υλοποιεί, και δεν κατουριέται επάνω της μόλις η Δύση της κάνει ένα «μπουουυουου» επειδή αγόρασε S-300 και κόντεψε να τους βάλει μακριά στο… Καιμακτσαλάν μπας και θυμώσει η Τουρκία.

Η μονομερής αντιρωσική στάση με πρόσχημα την Εθνική υπερηφάνεια τύπου Αλβανίας, Χότζα και ΕΚΚΕ,  αν δεν είναι ύποπτη ως συνεισφορά σε ένα φιλοδυτικό λόμπυ που πολυσέρνεται τον τελευταίο καιρό για να «ταπώσει» τα –αρέσει, δεν αρέσει-φιλορωσικά αισθήματα του Ελληνικού λαού, ενισχύει αντικειμενικά αυτό το λόμπυ και ωφελεί μόνο την Πλατεία Μαβίλη και την Πλουτάρχου, με τις αντίστοιχες εκεί Πρεσβείες…

Η επίθεση ενάντια στην «Χρυσή Αυγή»

Για πολλά θέματα μπορούν να διαφωνούν οι Πατριώτες. Αλλά πρέπει πάντοτε να υπηρετούν πρώτα την Ενότητα. Γιατί, όπως έλεγε ο Σολωμός «αν μισούνται ανάμεσο τους, δεν τους πρέπει λευτεριά».

Ο Πατριωτικός χώρος έχει διανύσει μακρά πορεία εν σειρά ή παραλλήλω με πολλές μορφές, και μόνιμα κάτω από την πίεση της στρατιωτικά ηττηθείσας, αλλά ιδεολογικά  θριαμβεύσασας μετεμφυλιακά Αριστεράς.

Απ’ τις περιπέτειες της «4ης Αυγούστου», τις ιδεολογικές ολιγωρίες της «Βοναπαρτικής» 21η Απρίλιου, τις αποτυχίες της ΕΠΕΝ και του ΕΝΕΚ, τα «τσεκούρια» του Βορίδη, έφτασε –αρέσει δεν αρέσει- να έχει σήμερα την τρίτη θέση στην Βουλή με την «Χρυσή Αυγή». Ένα   Κόμμα που, με λάθη πιθανόν, και με στυλ που αλλάζει σταδιακά-κι έτσι πρέπει, για να μη χρεώνεται εγκλήματα που δεν το αφορούν-, ο Πατριωτικός Χώρος είναι παρών.

Κανείς δε διαθέτει «Πατριωτικόμετρο» και δεν δικαιούται να γίνεται τιμητής των άλλων, παίρνοντας τυχόν λάθη και ολιγωρίες, και κάνοντάς τα από τρίχα τριχιά, κάνοντας τους ανθέλληνες και αντιπατριώτες να πανηγυρίζουν.

Ποιος ωφελείται από αυτή την στάση;

Μήπως αυτοί που βλέπουν τα Εθνικιστικά/ Πατριωτικά/ Ριζοσπαστικά/ Λαϊκά Κινήματα να ανεβαίνουν έστω με δυσκολίες στην Ευρώπη και στην Δύση, και βέβαια θα χρησιμοποιήσουν την παλιά καλή μέθοδο του διεμβολισμού και της διάσπασης, της άλωσης «απ’ τα μέσα» για να καταστρέψουν, και όχι να πολιορκήσουν «τσιμεντάροντας»  τον ανερχόμενο αντίπαλο, δρώντας ενάντια  στον μόνο επίσημο Κοινοβουλευτικό εκφραστή της, σε μια φάση που όλα δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος πατριωτικός  χώρος θα ξεπεράσει το 10%-ψηφισμένος έστω και από αντίδραση-  ακριβώς γιατί ο λαός μας δεν αντέχει άλλο τις Συστημικές  και αριστεροδεξιές ψευδολογίες, το ξεπούλημα της Πατρίδας μας και την υποτίμηση της νοημοσύνης μας;

Ας μην κάνουμε άλλες υποθέσεις-όπως π.χ. πόσο αναγκαίο είναι για την «αφασική  και άφαντη» αντιπολιτευτικά ΝΔ να αδυνατήσει η «Χ.Α» μήπως και κάποιοι παρασυρθούν και κατρακυλήσουν κατά Άδωνη κι εξαφανισμένο Βορίδη μεριά, για να μπορεί ο Κεντροκεντρώος Μητσοτάκης εγκλωβίζοντας και ελέγχοντας τους πατριώτες, να αγρεύει κι από δω κι από κει-για να προχωρήσει ενισχυμένος στον « Μεγάλο Συνασπισμό» με ένα ΠΑΣΟΚοποιημένο Σοσιαλδημοκράτη Τσίπρα-κατά Μερκελική εντολή;

Όταν παραεπικαλείσαι την προϊστορία, και υποτιμάς όλους τους άλλους σαν «όψιμους πατριώτες» έχεις ήδη χωθεί στην προϊστορία μέχρι το λαιμό, και γίνεσαι μουσειακό είδος, διηγούμενος νοσταλγικά  «παλαιές δόξες»…

Συνιστούμε λοιπόν εις άπαντας να συμβάλουν στην Πατριωτική Ενότητα, που όποιος την προσβάλλει και την υπονομεύει σήμερα, δεν έχει θέση στον Χώρο. Και, μεταξύ μας, για εμάς που ψηφίζουμε «Χρυσή Αυγή» και προερχόμαστε από όλους τους ιδεολογικούς χώρους,  έχοντας σαν μόνο κριτήριο και υπέρτατη  αξία την Πατρίδα μας, «φίλος μεν ο «φίλος», φιλτάτη δε η Πατρίδα…»  και η δι’ αυτήν αναγκαία Αλήθεια…

Α.Κ.Ο.

(Φ. 220)

Τι πραγματικά σημαίνει «Ρατσισμός»;

Χωρίς τίτλο.png

Καθημερινά, το σύνολο των Μ.Μ.Ε., επιδίδεται στην καθιερωμένη προπαγάνδα, εξαπολύοντας τόνους λάσπης εναντίον του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, καθυβρίζοντας το σύνολο των ψηφοφόρων με χυδαίους χαρακτηρισμούς, υπαγορεύοντάς τους μάλιστα να …διορθώσουν την ψήφο τους, όποτε και αν γίνουν εκλογές! Ακούμε δημοσιογραφίσκους και βαψομαλλιάδες ομιλητές, βουλευτάδες του συνταγματικού τόξου, στα διάφορα πάνελ, να αποκαλούν αφελείς και κατωτέρας παιδείας όλους τους Έλληνες Εθνικιστές, καταλήγοντας, όλοι αυτοί οι προοδευτικούληδες, στο γενικό συμπέρασμα πως είμαστε Ρατσιστές.

Και τους ερωτώ. Σημαίνει κάτι στο μυαλό τους η λέξη “ΡΑΣ”; Σημαίνει κάτι στο μυαλό τους η λέξη “ΡΙΣ” ή η λέξη “ΑΡΔΟΣ” ; Μάλλον όχι, και το τονίζω για να αποδείξω την απόλυτη αγραμματοσύνη τους και την βαθιά νυχτωμένη άποψή τους, με το να αποκαλούν αγράμματους όλους εμάς τους Έλληνες Εθνικιστές.

Η λέξη Ράτσα, προέρχεται από την πρωτο-Ελληνική γλώσσα.

Αν μελετήσουμε την Αρχαία Αχαϊκή διάλεκτο της Χάλκης, τότε θα συμπεράνουμε πως η λέξη Ράτσα είναι η διαφοροποίηση της λέξεως ΡΙΣ – ρισός που σημαίνει «ρίζα». Το “ρας” στην πρωτο – Ελληνική Δωρική διάλεκτο σημαίνει «ρίζα φυτού». “Ρας”, “Ρις” , “Ράτσα” στην Αρχαία Ελληνική Αχαϊκή διάλεκτο. Η λέξη ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ είναι δηλαδή ο χαρακτηρισμός του ευγενούς υποστηρικτή της ρίζας του, του γένους του.

Οι Αχαιοί του Λατίου ( Ρώμη) πρωτοδιδάχθηκαν από τους Αχαιούς Χαλκείς γραφή. Εν συνεχεία χρησιμοποίησαν δικό τους αλφάβητο, και έτσι το γράμμα “Σ” γράφονταν “ C”, επομένως η λέξη “ρας” γράφονταν “ RAC” και η λέξη “ ράτσα” γράφονταν “RACA”. Χρησιμοποιώντας μια πιο τραχιά χροιά  με το πέρασμα των αιώνων, το “C” προφέρονταν -τσ-, έτσι λοιπόν η λέξη “RACA” την πρόφεραν “ράτσα”. Η συγκεκριμένη γλώσσα είναι αυτή που ονομάστηκε Λατινική.

Στον αντίποδα, αν εξετάσουμε την ετυμολογία της λέξης «μπάσταρδος», κατά την Αχαϊκή διάλεκτο η λέξη “ΑΡΔΟΣ” σήμαινε το υλικό που πέφτει ανομοιόμορφα στην γη. Η λέξη «ΜΠΑΣΤΑ» προέρχεται από τη λέξη «Βαστάζω – Κρατώ» άρα η σημασία της λέξης “Μπάσταρδος” σημαίνει αυτό που κρατά από ανομοιογενή υλικά – από ανομοιογενή ρίζα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι τίποτα στην Ελληνική γλώσσα δεν αποδίδονταν τυχαία. Είναι απορίας άξιο πως όλοι αυτοί οι Καθηγητάδες, πολιτικάντιδες, δημοσιογραφίσκοι, θέλοντας να δώσουν ιδιαίτερα δυνατό νόημα στην λέξη “διαφοροποίηση” χρησιμοποιούν την λέξη “Ρατσισμός”.

Θα πρέπει να γνωρίζουν πως εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε βαθιά ριζωμένη στην καρδιά μας την έννοια της Ράτσας μας, την Ιστορία του Έθνους μας , τα ιδανικά των προγόνων μας, και ουδέποτε θα συνταχθούμε με τα νεοταξικά τους όνειρα. Και ας μας αποκαλούν Ρατσιστές!

Νίκος Κρέσπης

(Φ. 220)

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Χωρίς τίτλο.png

Σαράντα και πλέον χρόνια καλλιεργείται το δόλιο μύθευμα, ότι επιτέλους έχει παγιωθεί η δημοκρατία σε αυτή την χώρα. Ότι αφού δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας η δημοκρατία να απειληθεί από την αυθαιρεσία κάποιου συνταγματάρχη ή λοχία, και ο λαός μπορεί να εκλέγει τους διαχειριστές της εξουσίας, η πηγή των όποιων δυσλειτουργιών του κράτους δεν αφορά στην πολιτική εξουσία, αλλά σε άλλους παράγοντες έξω από αυτήν. Αφού η «κατοχυρωμένη» πλέον δημοκρατία, εξασφαλίζει τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας και την, σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους, λειτουργία του κράτους.

Πρέπει ωστόσο να είναι κανένας μειωμένης νοημοσύνης ή άρρωστα φανατισμένος για να μην αντιλαμβάνεται ότι το καθεστώς που ονομάσθηκε δημοκρατία στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, είναι ένα διαρκές πραξικόπημα. Γιατί τα πραξικοπήματα και οι δικτατορίες, όπως η Ιστορία έχει αποδείξει, δεν ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των συνταγματαρχών.

Στην σημερινή Ελλάδα, με την συνδρομή της σκόπιμα υποβαθμισμένης παιδείας και του απύθμενου ραδιοτηλεοπτικού κρετινισμού, έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου,  νομιμότητας και αισθητικής, και η αδικία, ο αυταρχισμός και η αυθαιρεσία στην λειτουργία της πολιτείας έχουν αποκτήσει χαρακτήρα θεσμικό. Εκφράζονται από το ίδιο το κράτος που αποτελεί φέουδο των κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου». Η ύπαρξη Βουλής παρέχει απλώς ένα πρόσχημα δημοκρατίας, ένα «προπέτασμα καπνού» στην ασυδοσία και την θεσμοποιημένη εκτροπή.

Οι αθρόες και εξόφθαλμες παραβιάσεις θεμελιωδών αρχών του Συντάγματος από την μια, χωρίς να υφίσταται κανένας καμία συνέπεια, έχει αποθρασύνει την διακομματική πολιτική κλίκα που εναλλάσσεται στην νομή της εξουσίας. Από την άλλη, η προφανής κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών, που βεβαιώνεται ανεπιφύλακτα από όλους ανεξαιρέτως τους έγκριτους συνταγματολόγους και τους εν γένει ειδήμονες της νομικής επιστήμης, όταν αυτοί δεν είναι ενταγμένοι σε κομματικές «στρούγκες», δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για το είδος του πολιτεύματος.

Πάνω από όλα βέβαια το γνωρίζει η «ράχη» του Έλληνα που «μαστιγώνεται» ανηλεώς καθημερινά από ανοίκειες πολιτικές συμπεριφορές, κόντρα σε αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποτελέσματα δημοψηφισμάτων κλπ.

Γιατί είναι κοινό μυστικό, ότι όλες οι βασικές επιλογές, όλων ανεξαιρέτως των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, θα απορρίπτονταν συλλήβδην από τον λαό με συντριπτικά ποσοστά, σε περίπτωση που ετίθεντο σε δημοψηφίσματα. Τα οποία για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν τολμούν και να τα κάνουν. Για να μην μιλήσουμε για το συντελεσμένο όργιο της οικονομικής υπερχρέωσης.

Έχουμε δηλαδή αποδεδειγμένα μια απόλυτη διάσταση μεταξύ της λαϊκής θέλησης από την μια πλευρά, και των κυβερνητικών επιλογών από την άλλη. Και όμως, οι επιλογές αυτές μπορούν και εφαρμόζονται με την χρήση συστηματικής παραπληροφόρησης, με την σκόπιμη υποβάθμιση της παιδείας ώστε να υπάρχει ακρισία, καθώς και με την βίαιη καταστολή των νόμιμων αντιδράσεων των πολιτών με την συνδυασμένη δράση κράτους και παρακράτους. Αν όλα αυτά δεν σημαίνουν δικτατορία, τότε τι είναι οι δικτατορίες;

Ίσως τελικά η διαφορά της σημερινής δικτατορίας με αυτή του Παπαδόπουλου, να είναι ότι ο μεν Παπαδόπουλος έκανε μια δικτατορία με πρόθεση να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των Ελλήνων (βεβαίως, όπως αυτός αντιλαμβανόταν το εθνικό συμφέρον), ενώ το «δημοκρατικό τόξο» έχει επιβάλλει μια δικτατορία καθ’ υπαγόρευση των ξένων, για λογαριασμό των ξένων και με την πλήρη κάλυψη των ξένων. Για αυτό και δεν έχουμε σήμερα «Πολυτεχνεία», παρόλο που η κατάργηση του Συντάγματος είναι κραυγαλέα.

Έτσι εξηγείται το γιατί αυτό το κράτος στρέφεται σήμερα τόσο εχθρικά εναντίον των Ελλήνων. Γιατί χτυπά και αποδομεί συστηματικά το Έθνος που το δημιούργησε. Γιατί προσπαθεί να κάνει τους πολίτες του νεοραγιάδες.

Γιατί το κράτος αυτό κατοικείται μεν από Έλληνες, κάτι που επιχειρούν επίσης να αλλοιώσουν με την λαθρομετανάστευση και την φυγή των νέων στο εξωτερικό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ελληνικό. Διοικείται από αρνησίθρησκους και απάτριδες φιλοτομαριστές, ενεργούμενα ξένων συμφερόντων.

Η έννοια της ατομικής ελευθερίας ταυτίστηκε με τον ατομικισμό. Ξεχάστηκαν τα λόγια του Εθνάρχη Κολοκοτρώνη προς τα γυμνασιόπαιδα στην Πνύκα, ότι  «η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κυττάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό, ευρίσκεται και το δικό σας».

Το σχολειό, από την άλλη, ετοιμάζει βανδάλους, οπαδούς και εκβιαστές, που από το Δημοτικό κιόλας ξέρουν την λογική των «καταλήψεων» και της πρόκλησης κοινωνικού κόστους. Τροφοδοτεί το κοινωνικό περιθώριο, προωθεί τον μηδενισμό και την κακουργία της αριστερής αναρχίας, καλλιεργεί πνεύμα διάλυσης και αποσύνθεσης.

Καταργήθηκε ο ασκητικός χαρακτήρας που εξ’ ορισμού πρέπει να έχει το σχολείο και επιβλήθηκε ο χωρίς όρια  ανταγωνισμός στο ντύσιμο, στις κομμώσεις, στο μακιγιάζ, στα κοσμήματα κλπ. Η εικόνα των μαθητών στις παρελάσεις είναι κυριολεκτικά ένα όνειδος.

Δεν είναι δε λίγες οι φορές που για τον «πλουραλισμό» της προσφερόμενης πληροφόρησης, τόσο από την κρατική τηλεόραση, όσο και από τα ιδιωτικά κανάλια προβάλλεται η άποψη ότι για το παρακράτος της βίας (συχνά θανατηφόρας), των πυρπολήσεων και των καταστροφών που βασιλεύει στις μεγαλουπόλεις «δεν φταίνε τα παιδιά» (δηλαδή οι κουκουλοφόροι εγκληματίες) και ότι τα φαινόμενα αυτά είναι σύμπτωμα υγείας.

Όμως το Έθνος αυτό, όσο κι αν το «πελεκούν και το καίνε», δεν πρόκειται να καμφθεί γιατί υπάρχουν κάποιοι που έχουν μνήμη. Και γιατί «θυμάμαι» σημαίνει «υπάρχω».

Γιατί υπάρχει μια φωνή που αντιστέκεται και καλεί σε συναγερμό. Είναι η φωνή του Λαϊκού Συνδέσμου που θυμίζει στους Έλληνες ότι η ελληνική Παράδοση και η Ιστορία, δεν είναι κάτι ξεχασμένο που το έχουμε αφήσει πίσω μας σε κάποιο μουσείο, είναι μια δύναμη ζωντανή που κυλάει στις φλέβες μας όπως το αίμα. Αυτό το ελληνικό αίμα είναι ο τελευταίος σταθμός, η τελευταία μας ελπίδα πριν την ολοκληρωτική καταστροφή.

Τους θυμίζει τις οιμωγές του 1453, του 1922, των μανάδων της Πόλης, της Σμύρνης, του Πόντου και των απαγχονισμένων αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Τους λέει ότι δεν μπορεί οι Έλληνες να είναι οι ζήτουλες της Ευρώπης.

Ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να ανεχτούν τον χρησιμοθηρικό ορθολογισμό και τον χρηματιστηριακό ολοκληρωτισμό της Δύσης.

Αυτής της Δύσης που επέτρεψε την τουρκική κατάκτηση με τις διαρκείς θηριωδίες για να ισχυροποιήσει τη νίκη της (της Δύσης) επί του Ελληνισμού και να παριστάνει τώρα την μόνη κληρονόμο των ελληνορωμαϊκών παραδόσεων.

Όμως «οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι», είχε γράψει κάποτε ο Αριστοτέλης (Ηθικά Νικομάχεια, 1126 a 14). Που σημαίνει ότι όσοι δεν οργίζονται γι’ αυτά που πρέπει, φαίνεται ότι είναι ηλίθιοι.

Αυτό είναι που εξηγεί την οργή των Ελλήνων Εθνικιστών. Για αυτό μόνον «εμείς ανάψαμε την δάδα»,  μόνο «σε μας γεννήθηκε η οργή».

Μια οργή όμως που δεν είναι προϊόν μισαλλοδοξίας ή ρατσισμού. Αφορμάται από την γνώση ότι στην σημερινή Ευρώπη ο Ελληνισμός θεωρείται ξένος, αντίπαλος,  αφού πρεσβεύει μια Πίστη και μια Παράδοση την οποία αφού πρώτα αυτοί εξόρισαν, τώρα επιχειρούν να την αφανίσουν ολοκληρωτικά από προσώπου γης, μαζί με τους Έλληνες.

Όχι μόνο δεν θα το πετύχουν, αλλά στο τέλος όλα θα γυρίσουν εις βάρος τους !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 220)

Η Φωνή της Αλήθειας φ.220

wp-1490991511062
Η σημασία της θρησκευτικής έκφρασης των ατόμων και των εθνών σε κάθε εποχή είναι ιστορικά αποδεδειγμένα και αναμφισβήτητα μεγάλη.
Η διαστροφή και η άρνησή της έχουν Μπολσεβίκικη καταγωγή και παρά τους διαφόρους μανδύες που μπορεί να φορέσει, έχει ένα σκοπό, την χαλάρωση των δεσμών του έθνους και την αλλαγή του φορέα χειραγώγησης της συλλογικής συνείδησης.
Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ συνεχίζουμε την δημοσίευση αποσπασμάτων από το έργο του Κόμητος Ντε Γκομπινώ, πρεσβευτή της Γαλλίας
στην Ελλάδα και στενού φίλου της οικογένειας Δραγούμη. Οι αναφορές του στην Ελληνική γλώσσα και την σχέση της με την Φυλετική ταυτότητα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες όπως θα διαπιστώσετε σε αυτό το φύλλο
και στα προσεχή (σελ.22). Σε συνδυασμό με αυτό, διαβάστε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της λέξεως «Ρατσισμός» στην σελίδα 5 (που εξηγεί και τον όρο «μπάσταρδος»).
Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της αποκαλούμενης «Δίκης της Χρυσής Αυγής», θα διαβάσετε στην σελίδα 12.
Ακριβώς δίπλα, στην σελίδα 13, ο Εκπρόσωπος Τύπου του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, Ηλίας Κασιδιάρης, αναφέρεται στα (υποτιθέμενα) «φίλια» πυρά που δέχεται το Ελληνικό Εθνικιστικό Κίνημα και καλεί τους Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής να μην δίνουν πυρομαχικά στον αντίπαλο, αλλά να ενημερώνονται από την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής, την ομώνυμη εφημερίδα (κάθε Τετάρτη) και την Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ
(κάθε Σάββατο).
Από αυτό το φύλλο επιλέγω δυο ακόμη ενδιαφέροντα άρθρα. Ένα ρεπορτάζ για την Ρωσική Ναυτική Εβδομάδα στα Ιόνια Νησιά στην οποία παρευρέθησαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής κ.κ. Αϊβατίδης και Γρέγος. Και ένα άρθρο γνώμης το οποίο αναφέρεται στον εναλλακτικό δρόμο της Ρωσοελληνικής προσέγγισης αλλά και στις αήθεις επιθέσεις εναντίον της Χρυσής Αυγής (σελ. 11).
Για να σχηματίσετε ολοκληρωμένη γνώμη επί του θέματος, μην παραλείψετε να διαβάσετε την συνέχεια του Ελληνο-Ρωσικού Δεσμού, που σε αυτό το φύλλο έχει ξεχωριστό, κατά την γνώμη μου ενδιαφέρον (σελ.9).
Και πολλά βεβαίως ακόμη άρθρα, ενημερωτικά, πιο «βαριά» αλλά και διασκεδαστικά, γιατί η ζωή του Εθνικιστή είναι αυθεντική και έχει ανάγκη και το χαμόγελο (σελ 19).
Αγαπητοί αναγνώστες και φίλοι, κάποιοι πιστεύουν ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, αλλά επιμένουν πως ως Εθνικιστές πρέπει να ακολουθήσουμε ένα δρόμο αποκλεισμένο και κακομοίρικο. Μια στάση ζωής παντελώς αντίθετη με την ελληνική πρακτική όπως μας
την παραδίδει η Ιστορία. Με μια σημαντική διάκριση: Ο Έλληνας της Αρχαιότητας είχε αυτοπεποίθηση, ήταν κοσμοπολίτης με κέντρο του κόσμου την Ελλάδα, και
ανοιχτοχέρης στην διάδοση της γνώσης και του πολιτισμού του. Ο τσιφούτης πολύ απλά δεν είναι Ελληνας.

Τέσσερα χρόνια μετά

Τέσσερα χρόνια μετά

Tο πρωί της στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 ο Ελληνικός λαός ξύπνησε σε ένα πολιτικό-αστυνομικό πραξικόπημα το οποίο παρακολούθησε ως χολλυγουντιανό φιλμ από τους δέκτες των τηλεοράσεών του. Οι δυνάμεις του διεθνισμού, με συλλήψεις δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών από ένοπλους κουκουλοφόρους, με κατ’ οίκον έρευνες, με τηλεοπτικούς διασυρμούς και πολύμηνους εγκλεισμούς επιχείρησαν να καταπνίξουν την Αντίσταση στην Ελλάδα, πηγή της ανθρώπινης Ιστορίας και του Πολιτισμού.

Ε, λοιπόν, απέτυχαν. Και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν γιατί ο Εθνικισμός είναι συνώνυμος με το ένστικτο της Φύσης, την θέληση για ζωή και επιβίωση, συνώνυμο της επιθυμίας για δύναμη, υγεία και κάλλος. Όσο ο Έλληνας θα έχει τη θέληση να ζήσει, θα βρίσκει το δρόμο του προς την ακατάλυτη Αλήθεια του Εθνικισμού. Το Εθνικιστικό κίνημα δεν προσδιορίζεται από την τεταμένη χείρα, ούτε από κάποια φετιχιστική αναπαραγωγή εικόνων, ούτε βέβαια από άθλια φωτομοντάζ και κακόγουστα στημένα «έγγραφα». Η απάντηση των Εθνικιστών είναι μία: Δεν μας τρομοκρατείτε, δεν μας φοβίζετε, δεν θα δειλιάσουμε. Οι Εθνικιστές δεν λογοδοτούν στους δοσιλόγους των Γερμανών της Μέρκελ και του Σόιμπλε ούτε συναγελάζονται με τα μαντρόσκυλα της ντόπιας διαφθοράς.

Σε ένα καθεστώς όπου η νομοθετική εξουσία συγκαλύπτει κακουργήματα πολιτικών και των συνεργατών τους και νομοθετεί ξεδιάντροπα υπέρ του ξεπουλήματος της χώρας και της ισοπέδωσης του ελληνικού λαού. Σε ένα καθεστώς που θεωρεί τεκμήριο ενοχής βιβλία και ποινικοποιεί τις Ιδέες. Σε ένα καθεστώς όπου καταπατώνται τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, και απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση του λόγου σε δημοκρατικά εκλεγμένους Βουλευτές της τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας, η Εθνική Αντίσταση δεν αποτελεί απλά επιλογή, επιβάλλεται ως συλλογικό καθήκον.

Γιατί όμως η Χρυσή Αυγή; Γιατί όχι άλλοι σχηματισμοί που υποτίθεται ότι προσφέρουν αντιμνημονιακές και πατριωτικές προτάσεις; Γιατί οι διαδόσεις για διάσπαση της Χρυσής Αυγής; Όσο οι διαφωνούντες αρκούνται σε ευχολόγια, σε εύσχημες διαμαρτυρίες και ανώδυνες αναλύσεις, σε γραφικότητες και ταβερνιακά συμπόσια, το Σύστημα δεν ενοχλείται. Όταν οι Ιδέες αποκτούν δυναμισμό, όταν η πολιτική έκφραση περνά από το ατομικό και φαντασιακό στο συλλογικό, όταν ο αγώνας αποκτά μαζικότητα. Τώρα που η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα, τότε οι ιδέες γίνονται πραγματικά επικίνδυνες. Τόσο επικίνδυνες, που οι εκφραστές τους φυλακίζονται και οι υποστηρικτές τους επιχειρείται να τρομοκρατηθούν. Τόσο επικίνδυνες είναι για τα κόμματα της διαφθοράς και της διαπλοκής οι Ιδέες της Χρυσής Αυγής, που ο κίνδυνος της αποδοχής τους από τον λαό αναγκάζει Υπηρεσίες και Προπαγάνδα να επιστρατεύσουν μετά τις συλλήψεις και τις φυλακίσεις, έναν νέο ψυχολογικό μοχλό: τα φοβικά αντανακλαστικά. Χαϊδεύοντας τα αυτιά του αυτάρεσκου, του καθαρολόγου, του χομπίστα, του μοναχικού, θέλουν να κάνουν γοητευτική στο μυαλό των αγωνιστών την επιστροφή στο «ηρωικό» 0,30%.

Πολύ βολικό για το Σύστημα. Στις μεθοδεύσεις κράτους και παρακράτους, η απάντηση της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι μία: Ενότητα, Αγώνας, Ομαδικότητα. Με αδιασάλευτο τον πυρήνα των Ιδεών της, η Χρυσή Αυγή οφείλει να εδραιωθεί πολιτικά ως ο εκφραστής της Εθνικής Αντίστασης. Ας κρατήσουμε γερά την επιθυμία μας για Νίκη κι ας αγωνιστούμε ακούραστα για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Τα μικρόβια του παρακράτους και οι τρομοκράτες με τα κοστούμια δεν έχουν ούτε Θεό ούτε Πατρίδα. Απέναντί τους, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θα έχουμε πάντα μια Σημαία να υπερασπιζόμαστε, μια Πατρίδα να υπηρετούμε και πιστούς συναγωνιστές να περπατούν μαζί μας το δρόμο της Ελευθερίας. Γεννηθήκαμε Έλληνες και Ελληνίδες. Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και όχι δούλοι. Και ως ελεύθεροι Άνθρωποι θα ζήσουμε. Η Νίκη και ο Θεός μαζί μας. Αυτός είναι ο δρόμος των Εθνικιστών, αυτός είναι ο δρόμος των Ελλήνων.

Σε αυτά, τα οποία έγραψα πριν από τρία χρόνια, ένα χρόνο μετά τις συλλήψεις και τις διώξεις του Αρχηγού του Λαϊκού Συνδέσμου και βουλευτών του, δεν έχω ούτε να προσθέσω, ούτε να αφαιρέσω κάτι. Η ανάγκη για Αντίσταση παραμένει ίδια. Η ανάγκη για σύμπνοια, ενότητα και αγωνιστικότητα, ομοίως. Ο πολιτικός αγώνας δεν είναι σπριντ όπως πολύ βολικά υποστηρίζουν όσοι έχουν μάθει να ζουν ανεπάγγελτοι, ανεύθυνοι και ασφαλείς στον φαντασιακό μικρόκοσμό τους. Για όσους από εμάς δεν βρήκαμε τίποτα έτοιμο, για όσους στρωθήκαμε στο διάβασμα, για όσους δουλεύουμε από την εφηβεία μας, για όσους αγωνιζόμαστε και προσφέρουμε στο Εθνικιστικό κίνημα πνευματικά, υλικά και ηθικά, για όλους τους αγωνιστές του δρόμου και της Ιδέας, όλα τα άλλα είναι έπεα πτερόεντα.

Μισό εκατομμύριο Ελληνες, χιλιάδες μέλη και εκατοντάδες στελέχη, ζητούν ξεκάθαρα την ενεργό και αποτελεσματική παρουσία του Κινήματος των Ελλήνων εθνικιστών στα πολιτικά πράγματα. Κάποιοι επιλέγουν την νοσταλγία για εποχές που πέρασαν, και τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν γνώρισαν, είτε από αφέλεια, αφού δεν αντιλαμβάνονται ότι συγκεκριμένες συγκυρίες και εποχές παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα, είτε από σκοπιμότητα. Μένοντας όμως στον σχολιασμό της πολιτικής ζωής, την οποίαν δεν έχεις καμία δυνατότητα να επηρεάσεις πραγματικά, αυξάνεται το αίσθημα της αδυναμίας, της αγωνίας, και της απελπισίας, απέναντι σε μια κατάσταση η οποία διαρκώς χειροτερεύει. Είναι γι’ αυτό επιτακτική η ανάγκη να γίνονται πράξεις, βήματα που να οδηγούν στην πραγμάτωση των στόχων που πρέπει να επανακαθορίζονται και να προσαρμόζονται στο Τώρα. Αν τότε δεν ξέραμε τι έφταιξε, τώρα τα γεγονότα μας έχουν βεβαιώσει για την ορθότητα των θέσεών μας. Σε αυτήν την Δημοκρατία δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν υπάρχει Fair Play. Υπάρχει μόνο η θέληση του δυνατότερου. Κι αυτό δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από το να γίνουμε δυνατότεροι.
Και αυτό το επαναλαμβάνω μετ’ επιτάσεως.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 219)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑