Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ ΛΒ’

Στην Ανατολική Ορθόδοξο Εκκλησία ο Ησυχασμός είναι μια πολυεπίπεδος μυστικιστική παράδοση προσευχής και κατ΄ επέκταση εσωτερικής Ενθέου Αναζητήσεως. Συνέδεσε βαθύτατα και  ισχυρότατα την θεολογική  στοιχείωση της Ελληνικής Βυζαντινής Εκκλησίας και της αδελφής Ρωσικής Εκκλησίας, ενώ επίσης διεπότισε τον μοναστικό τους ασκητισμό.

Ο Ησυχασμός, ως ζωή «εν αγίω Πνεύματι», συνιστά την ζείδωρο πεμπτουσία της εκκλησιαστικής Παραδόσεως, ταυτιζόμενος ακριβώς με το δραστικό αυτό περιεχόμενο που περικλείει και εκφράζει ο όρος «Ορθοδοξία» [παράγεται – από το ορθός (σωστός) και δόξα (σκέψη, πίστη, διδασκαλία)]. Ορθοδοξία εκτός της Ησυχαστικής παραδόσεως είναι ουσία αδιανόητος και πράξει ανύπαρκτος. Η Ησυχαστική πρακτική αποτελεί την «λυδία λίθο» για την καταδοκιμασία και την ταυτοποιητική αναγνώριση της αυθεντικής χριστιανικότητος. Ο Ησυχασμός, ανταποκρινόμενος στον σκοπό της παρουσίας της Εκκλησίας ως «Σώματος Χριστού» στον κόσμο, ημπορεί να χαρακτηρισθεί και «ασκητική θεραπευτική αγωγή», όπως ανέφερεν ο πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης, έγκειται δε στην προσπάθεια αποκαταστάσεως της «νοεράς λειτουργίας», εντός της καρδίας του Χριστιανού. [Ο πατήρ Ρωμανίδης (1927 – 2001) υπήρξεν  ένας από τους μεγαλυτέρους Ορθοδόξους θεολόγους του 20ου  αιώνος και  συνάμα ανακαινιστής της Ορθοδόξου Θεολογίας, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της Aγιοπατερικής Παραδόσεως.]

Βεβαίως, απαραίτητος προϋπόθεση της Ησυχαστικής πράξεως είναι η αγιογραφική διάκριση μεταξύ νοός  («πνεύματος» του ανθρώπου) καί λόγου (διανοίας).  Η Πάτριος σοφία δια στόματος του φιλοσόφου Επιχάρμου του Κώου είχε σαφώς  αποφανθεί «νους ορά και νους ακούει !» ήδη από του 5ου π. Χ. αιώνος.

Ο νους, εκκλησιαστικώς θεωρούμενος, είναι ο «οφθαλμός» της ψυχής και συνάμα το όργανον της «θεογνωσίας» (Θεογνωσία, θεοπτία, όραση του Θεού ή θέα του Θεού, αποκαλείται στην Ορθόδοξο θεολογία, η δυνατότης του ανθρώπου να μετέχει στην αλήθεια του θείου όντος). Κατά την Παράδοση, κατά την κανονική του λειτουργία ο νους εδράζεται στην καρδία. Όταν αδρανοποιηθεί η λειτουργία του (πτώση), τότε συγχέεται με την διάνοια και τους εξ αυτής γενομένους λογισμούς. Στην φυσική του λειτουργία, ως «Ναός Θεού», ο νους είναι έμπλεος χάριτος και προσεύχεται αδιαλείπτως. Διαθέτει δηλαδή την «αέναο μνήμη» του Θεού (δραστικώς και αενάως αναδευομένη νοερά ευχή) και προετοιμάζει τον άνθρωπο για την ένωσή του με το Θεό («θέωση»).

Η Νοερά προσευχή, συνεπώς, είναι η φυσική λειτουργία του νου μέσα στη καρδία, (η οποία συνεπώς πέραν από την βιολογική της λειτουργία, έχει και πνευματική). Η προσευχητική λειτουργία του νου εντός της καρδίας είναι ένα σύστημα ασύλληπτο -και γι΄αυτό άγνωστο- στην επιστήμη. Αυτή κατά την Ορθόδοξο χριστιανική θεολογία είναι η τελεία προσευχή, που κατορθώνεται όταν ο νους ελευθερωθεί από την υποδούλωσή του στην λογική, στα πάθη και στον περιβάλλοντα κόσμο, οπότε και επιστρέφει στην καρδία. Έτσι, η νοερά προσευχή γίνεται με τον νου μέσα στην καρδιά, ενώ η λογική προσευχή γίνεται με την λογική. [Στα πλαίσια της Ορθοδοξίας ο όρος «νοερά προσευχή» αναφέρεται συνήθως στην μονολόγιστη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Αυτή είναι μια προσευχή που ημπορεί κανείς να λέγει κάθε στιγμή, αλλά και σε δύσκολες στιγμές της ζωής του νοερώς, ιδιαιτέρως δε όταν ευρίσκεται εκτός ναού].

Με βάση την εντολή του Κυρίου ημών Χριστού στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο 6:6 [«Συ όμως, όταν θέλης να προσευχηθής, προτίμα το ιδιαίτερον δωμάτιόν σου, κλείσε την θύραν και κάμε την προσευχήν σου στον Πατέρα σου, που είναι αόρατος και σαν κρυμμένος. Και ο Πατήρ σου, που βλέπει και τα πλέον απόκρυφα, θα σου αποδώση εις τα φανερά την αμοιβήν σου».]  η Ησυχαστική παράδοση είναι μια διαδικασία αποσύρσεως «επί τα έσω», στροφής  προς την ενδοτέρα ύπαρξη, με ταυτόχρονο παύση των αισθήσεων, προκειμένου να επιτευχθεί η  βιωματική γνώση του Θεού.

Από ιστορικής απόψεως η «ησυχία» ως όρος ανευρίσκεται στα πατερικά κείμενα του 4ου  και 5ου  αιώνος και φέρεται ότι διεδόθη από κέντρα του Ορθοδόξου Μοναχισμού όπως η μονή της Aγίας Aικατερίνης στο Σινά. Πρόκειται για έναν όρο συμβατικό, ο οποίος περιγράφει την μέθοδο προσευχής και του δυναμικού διαλογισμού των μοναχών μέσω της ηρεμίας του εσωτερικού εαυτού.

Μεταγενέστερον, στην βυζαντινή κοινωνία, ο όρος διευρύνθη ώστε να περιλάβει όχι μόνον την συγκεκριμένη μέθοδο προσευχής αλλά και το σχετικό πνευματικό ρεύμα, που υπεστήριζε ότι ο Θεός ημπορεί να αποκαλυφθεί στον άνθρωπο όταν εκείνος τον αναζητά αδιαλείπτως με την προσευχή του νοός ή με την προσευχή της καρδίας. Στην υστεροβυζαντινή περίοδο ο Ησυχασμός υπήρξεν σημείον τριβής μεταξύ διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων, όπως επίσης και πεδίον εκδηλώσεως πολιτικών και κοινωνικών ερίδων, με αποτέλεσμα ο όρος να χρησιμοποιείται εν τέλει για την περιγραφή ενός λίαν ευρέος συνόλου θρησκευτικοπολιτικών και κοινωνικών κινημάτων του 14ου  και 15ου  αιώνος στο Βυζάντιον. Επισημαίνεται ότι τα πολιτικοκοινωνικά πράγματα και η θεολογία συνεπορεύθησαν  και συνεπλάκησαν σε μιαν παρατεταμένη και αυξομειουμένη κρίση, ως δύο όψεις της αυτής πραγματικότητος : της «βυζαντινής» κοινωνίας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 205)

Η Ελλάδα, η Τουρκία και η κρίση στο Κατάρ

Χωρίς τίτλο.jpg

Τις προηγούμενες εβδομάδες το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας ήταν δικαιολογημένα στραμμένο στην Μέση Ανατολή καθώς οι εξελίξεις έχουν πυροδοτήσει μία νέα κρίση στην περιοχή. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος και το Μπαχρέιν διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ το οποίο κατηγόρησαν ότι στηρίζει την τρομοκρατία και το Ιράν. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στα πλαίσια αλλαγής της ισορροπίας της ισχύος στην ευρύτερη περιοχή προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και έχει πολλές και ποικίλες προεκτάσεις, δεδομένου ότι στα γεγονότα  εμπλέκονται πολλές χώρες με αλληλοσυγκρουόμενες επιδιώξεις.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα γεγονότα επηρεάζουν άμεσα και την χώρα μας διότι, πίσω από την κρίση βρίσκεται το ενεργειακό (έρευνα, εξόρυξη, διακίνηση και εκμετάλλευση πετρελαίου και αερίων). Η Ελλάδα καλείται πλέον να λάβει μέρος στη μεσανατολική διπλωματική σκακιέρα και οφείλει να καταβάλει  κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να εξέλθει ωφελημένη.

Η Τουρκία, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το Κατάρ οικονομικά, εμπορικά και γεωστρατηγικά υπό την έννοια της συνεργασίας με αυτό για την κυριαρχία στον μουσουλμανικό κόσμο και την καθιέρωσή της ως περιφερειακής δυνάμεως, θορυβήθηκε από την διπλωματική απομόνωσή του και δεν δίστασε να συγκρουσθεί με τις χώρες που επέβαλαν τον αποκλεισμό, και, φυσικά με τις ΗΠΑ. Υποστήριξε ευθέως το Κατάρ το οποίο αποτελεί τον μεγαλύτερο χρηματοδότη της ενώ σε περιόδους που η τουρκική οικονομία βρέθηκε αντιμέτωπη με προκλήσεις η εισροή δισεκατομμυρίων από μέρους του της προσέφερε την απαραίτητη στήριξη. Απέστειλε άμεσα γεωργικά προϊόντα και νερό, για να αντιμετωπισθούν πιθανές ελλείψεις. Ταυτόχρονα, αποφάσισε την αποστολή στρατιωτικής δυνάμεως 3000 ανδρών οι οποίοι θα εγκατασταθούν σε στρατιωτική βάση που έχουν συμφωνήσει να κατασκευάσουν τα δύο κράτη, για να εκπαιδεύσουν την Αστυνομία και τις δυνάμεις της Στρατοφυλακής του εμιράτου. Επίσης έχει συμφωνηθεί η ίδρυση Στρατηγείου αυτής της δυνάμεως στην Ντόχα. Άλλωστε η Τουρκία χρησιμοποιεί το Κατάρ προκειμένου να προωθεί υλικά της αμυντικής της βιομηχανίας και, μέσω αυτού, να επεκτείνεται στις αγορές και των άλλων ισλαμικών χωρών της Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Πέραν αυτών, έχει αναλάβει την εκτέλεση έργων στο Κατάρ στα πλαίσια της διεξαγωγής εκεί των αγώνων του κυπέλλου του παγκοσμίου ποδοσφαίρου του 2022.

Η Τουρκία άσκησε αυστηρή κριτική  στην Σαουδική Αραβία χαρακτηρίζοντάς την υπεύθυνη για την τρομοκρατική επίθεση στην Τεχεράνη και προχώρησε σε επαφές με το Ιράν το οποίο αποτελεί και τον αντικειμενικό σκοπό της ενέργειας των γειτόνων του Κατάρ, διότι μοιράζεται με αυτό το μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο και οι ΗΠΑ επιδιώκουν να το αποδυναμώσουν και να το περικυκλώσουν. Παράλληλα, για μία ακόμη φορά, επανέλαβε τις επαφές της με την Ρωσία που και αυτή, στα πλαίσια των εντόνων διπλωματικών ζυμώσεων που συντελούνται στη Μέση Ανατολή προσέγγισε το Κατάρ με σκοπό την εμπορική συνεργασία και τις κοινές επενδύσεις επιδιώκοντας να αναλάβει ενεργότερο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Ακόμη και αν η πολυσυζητημένη αγορά των αντιαεροπορικών πυραύλων S-400 δεν πραγματοποιηθεί τελικά, που είναι το πιθανότερο να συμβεί, η αναθέρμανση των σχέσεων με την Ρωσία, θα χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία ως μοχλός πιέσεως και εκβιασμών προς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ που έχουν δείξει, σαφώς πλέον, πως προσανατολίζονται να συνεργαστούν στην περιοχή με άλλα κράτη όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρά με την Τουρκία. Αυτή η πολιτική θα έχει επιπτώσεις  σε καίρια ζητήματα που άπτονται των τουρκικών συμφερόντων και η Τουρκία συνειδητοποιεί πως οδηγείται στην απομόνωση από τη Δύση  με κίνδυνο υποβαθμίσεως του ρόλου της στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Όμως, οι παραπάνω αντιδράσεις της Τουρκίας είναι η τελευταία και πιο δραματική προσπάθεια που καταβάλλει ώστε να αποφύγει τον επαπειλούμενο διαμελισμό της. Η παρά τις τουρκικές αντιρρήσεις και πιέσεις σταθερή υποστήριξη από τις ΗΠΑ των Κούρδων της Συρίας, προς τους οποίους χορηγήθηκε σύγχρονος οπλισμός, δημιουργεί τις προϋποθέσεις της δημιουργίας, στο άμεσο μέλλον, κουρδικού κράτους που κάποια στιγμή θα περιλάβει και τις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, Αυτή η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών στην Τουρκία που θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο.

Στα πλαίσια αυτών των διπλωματικών διεργασιών, η Ελλάδα, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ευνοείται από τις συγκυρίες και έχει την δυνατότητα να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα. Πρέπει να αξιοποιήσει την επιδίωξη των ΗΠΑ να δημιουργήσουν στην Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο μία ελεγχομένη από αυτές ζώνη στην οποία θα εξορύσσονται πετρέλαια και αέρια και θα διακινούνται με ασφάλεια. Άλλο θετικό στοιχείο για την χώρα μας είναι η πρόθεση των μεγάλων διεθνών πετρελαϊκών εταιρειών να αρχίσει, το συντομότερο δυνατόν η εξόρυξη και εκμετάλλευση πετρελαίου και αερίου. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό θα πρέπει να επιλυθεί το Κυπριακό. Προκειμένου να αποφύγει τις πιέσεις που ασκούνται τόσο στην ίδια όσο και στην Κύπρο προς την κατεύθυνση αυτή, η Ελλάδα οφείλει να ανακηρύξει άμεσα την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της. Με τον τρόπο αυτόν, αφ΄ ενός μεν θα αφαιρέσει από την Τουρκία την δυνατότητα να αμφισβητεί την ΑΟΖ του Καστελλορίζου, αφ΄ ετέρου δε, θα έχει και την υποστήριξη των διεθνών εταιρειών που δεν θα επιτρέψουν στην Τουρκία να δημιουργεί προβλήματα και να καθυστερεί τις εργασίες εξορύξεως θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια στην περιοχή. Ισχυρό σύμμαχο στην ανακήρυξη της ΑΟΖ θα έχει η χώρα μας την Αίγυπτο η οποία έχει στηρίξει κατ’ επανάληψη την Ελλάδα.  Οι στενοί διπλωματικοί δεσμοί των δύο χωρών επιβεβαιώθηκαν και από την απόφαση της κυβερνήσεως του Στρατηγού Αλ Σίσι, να αναλάβει η Ελλάδα την διπλωματική εκπροσώπηση της Αιγύπτου στο Κατάρ λόγω της αποφάσεως του Καΐρου να διακόψει τις διπλωματικές του σχέσεις με το εμιράτο. Με την ανάληψη της διπλωματικής εκπροσωπήσεως της Αιγύπτου στο Κατάρ έχει την δυνατότητα άμεσης αντιλήψεως των εξελίξεων, ώστε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο ως παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή και να εξυπηρετήσει καλύτερα τα εθνικά μας συμφέροντα.

Για να μεγιστοποιήσει όμως αυτά τα πλεονεκτήματα επιβάλλεται να στηρίξει την Κύπρο στην προσπάθεια να μην επαναλάβει τις συνομιλίες με την Τουρκία εάν προηγουμένως δεν δεσμευθούν οι διεθνείς εταιρείες ότι δεν θα επιτρέψουν την παρακώλυση των εργασιών  εξορύξεως. Η άρον, άρον επίλυση του Κυπριακού, θα αποβεί εις βάρος μας.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ

Ευρωβουλευτής

Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή

(Φ. 205)

 

Η υπόθεση των αεροπόρων

Χωρίς τίτλο.jpg

Το ΚΚΕ, το οποίο από την μεταπολίτευση και μετά κατάφερε να ελέγχει τα περισσότερα ΜΜΕ, στην προσπάθειά του να συσπειρώσει τους οπαδούς του, επαναφέρει συχνά στο προσκήνιο παλαιότερα γεγονότα, για τα οποία ένα μέρος της κοινής γνώμης είχε ταυτισθεί με τις απόψεις του. Ένα από τα πλέον προσφιλή, είναι η πολύκροτη «υπόθεση των αεροπόρων», η οποία απασχόλησε το πανελλήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το θέμα έφερε και πάλι στην επικαιρότητα αρχικά η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» με ολοσέλιδο άρθρο της τον περασμένο Οκτώβριο και εν συνεχεία η κρατική τηλεόραση ΕΡΤ 1, με τρεις εκπομπές της στις 21 και 28 Μαΐου και στις 3 Ιουνίου.

Προσωπικά δεν θα είχα κανένα λόγο να παρέμβω στην εν θέματι υπόθεση αν δεν ελέγοντο και εγράφοντο τόσα ψέμματα, τα οποία διαστρεβλώνουν τελείως τα γεγονότα. Το τι συνέβη ακριβώς στην Σχολή Αεροπορίας την περίοδο 1951-1953 το γνωρίζω από πρώτο χέρι, καθ’ ότι υπηρετούσα εκεί ως εκπαιδευτής πτήσεων.

Τα φερέφωνα του εγκληματικού ΚΚΕ, προσπάθησαν να εμφανίσουν την υπόθεση ως σκευωρία της Δεξιάς και ότι οι καταδικασθέντες για δολιοφθορές Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί, ήσαν αθώοι. Δυστυχώς για τους ίδιους, αλλά και τα δήθεν αθώα θύματα τα οποία υπερασπίζονται, η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Πλέον συγκεκριμένα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Πολεμική Αεροπορία, μετά από δεκαετή αιματηρό πόλεμο, στον οποίο είχε εμπλακεί, είναι κυριολεκτικά καθημαγμένη κι αποδεκατισμένη. Τα μεν αεροπορικά της μέσα είναι ελάχιστα και πεπαλαιωμένα, οι δε ετοιμοπόλεμοι πιλότοι της δεν υπερβαίνουν τους 200. Τόσο η στρατιωτική, όσο και η πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία γνωρίζει ότι η Αεροπορία δεν είναι σε θέση να φέρει σε πέρας την εθνική αποστολή της, προσπαθεί εναγωνίως να την εφοδιάσει με αεριωθούμενα αεροσκάφη, και να εντάξει την χώρα στην Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ).

Οι προϋποθέσεις που θέτει η Αμερικανική Κυβέρνηση για την ικανοποίηση των Ελληνικών αιτημάτων είναι πολλές και δυσκόλως εκπληρούμενες, ήτοι. Ταχεία εκπαίδευση μεγάλου αριθμού χειριστών και μηχανικών αεροπλάνων, ώστε να στελεχωθούν άμεσα τουλάχιστον 10 πολεμικές μοίρες, κατασκευή αρκετών, καταλλήλων για αεριωθούμενα αεροσκάφη, αεροδρομίων, αποθηκών πυρομαχικών και καυσίμων, εγκαταστάσεων για σύγχρονο Σύστημα Αεραμύνης κ.ά. Στις ανυπέρβλητες δυσκολίες της χώρας να εκπληρώσει τις αμερικανικές απαιτήσεις πρέπει να προστεθεί και η εξής. Η Αγγλική Αποστολή, η οποία για πολλά χρόνια είχε την εποπτεία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, είχε αποχωρήσει μεν από την Ελλάδα, πλην ασκούσε μεγάλη επιρροή στην Αμερικανική Κυβέρνηση για τα ελληνικά πράγματα. Με απώτερο στόχο να μας φορτώσει, με το αζημίωτο φυσικά, τα παλιά ελικοφόρα αεροσκάφη της RAF, αντιδρούσε σθεναρά στον εφοδιασμό της Ελληνικής Αεροπορίας με σύγχρονα αεροσκάφη jet. Τα επιχειρήματα τα οποία προέβαλε ήσαν κυρίως δύο. Πρώτον ότι οι Έλληνες χειρισταί, και το τεχνικό προσωπικό, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των υπερσύγχρονων αυτών αεροσκαφών και δεύτερον ότι υπάρχει κομμουνιστική διάβρωση στην Αεροπορία, η οποία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στο ΝΑΤΟ.

Την υλοποίηση των τεθέντων υπό των Αμερικανών προϋποθέσεων ανέλαβε προσωπικά ο άξιος και χαρισματικός Αρχηγός του ΓΕΑ Πτέραρχος Εμμ. Κελαϊδής. Και ενώ σε όλους τους λοιπούς τομείς τα πράγματα προχωρούσαν ομαλά, στην Σχολή Αεροπορίας, η οποία αποτελούσε το φυτώριο παραγωγής πιλότων και μηχανικών, από τις αρχές του 1951 άρχισαν να εμφανίζονται δυσλειτουργίες, οι οποίες υπονόμευαν την όλη προσπάθεια. Συγκεκριμένα:

α. Υπήρξαν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις επιθεωρήσεις των εκπαιδευτικών αεροσκαφών, αποκρύψεις, ή παραγγελίες ακαταλλήλων ανταλλακτικών, με συνέπεια την πλημμελή συντήρηση των αεροπλάνων. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήτο η διαθεσιμότητα των ετοίμων προς πτήση αεροσκαφών να έχει πέσει στο απαράδεκτο ποσοστό του 45% – 50%.

β. Κατά την ίδια περίοδο τα αεροπλάνα άρχισαν να παρουσιάζουν πολλαπλές βλάβες, οι οποίες κατέληγαν σε ασυνήθιστα ατυχήματα, τα οποία δεν οφείλοντο σε αστοχία υλικού, ή σε ανθρώπινο λάθος, αλλά σε έξωθεν επεμβάσεις, σε κρίσιμα για την ασφαλή πτήση συστήματα των αεροπλάνων, όπως το σύστημα προσγειώσεως, τα πηδάλια κλίσεως και ανόδου – καθόδου, η λίπανση του κινητήρος κ.ά. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας ενός τέτοιου ατυχήματος το οποίο συνέβη την 13η Σεπτεμβρίου 1951, όταν το ένα σκέλος του συστήματος προσγειώσεως εκπαιδευτικού αεροπλάνου harvard αναδιπλώθηκε κατά την προσγείωση, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να εξέλθει του διαδρόμου προσγειώσεως και να υποστεί σοβαρές ζημιές, χωρίς, ευτυχώς, ανθρώπινα θύματα. Όταν από περιέργεια μετέβην στο υπόστεγο συντηρήσεως, στο οποίο είχε μεταφερθεί το αεροπλάνο του ατυχήματος, είδα ιδίοις όμμασι τις κηροταινίες που είχαν τοποθετηθεί από αγνώστους στις αρθρώσεις του συστήματος προσγειώσεως, οι οποίες παρεμπόδιζαν την ασφάλισή του στην θέση «κάτω». Η Επιτροπή Διερευνήσεως του ατυχήματος, η οποία ορίστηκε, δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι επρόκειτο περί δολιοφθοράς. Αλλά και πέραν αυτού, θύμα μιας τέτοιας δολιοφθοράς υπήρξα και ο ίδιος, όταν σε εκπαιδευτική πτήση διαπίστωσα ότι τα αντισταθμιστικά των πηδαλίων ανόδου – καθόδου του αεροπλάνου ήσαν συνδεδεμένα αντίστροφα, που σημαίνει ότι όταν ο χειριστής επιθυμούσε να ανακόψει την κάθοδο του αεροπλάνου, επενεργώντας επί του αντισταθμιστικού την επιδείνωνε.

γ. Αδικαιολόγητη απόρριψη μεγάλου αριθμού εκπαιδευομένων Ικάρων υπό ορισμένων εκπαιδευτών, με αποτέλεσμα από κάθε τάξη να αποφοιτά ένας απαράδεκτα μικρός αριθμός μαθητών. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι από μεν την 23η Σειρά Ικάρων ενώ εισήχθησαν 33 μαθηταί, απεφοίτησαν μόνο 16, από δε την 1η Σειρά ΕΚΕΧ από τους 58 εισαχθέντες, ονομάστηκαν Αξιωματικοί μόνο 17!!

Πάγια θέση της Κομμουνιστικής Αριστεράς ήταν και παραμένει, ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν σκευωρία της Δεξιάς. Στην σκευωρία εντάσσουν ακόμη και την φυγάδευση στην Αλβανία του Δοκίμου Χειριστού 1ης Τάξεως του ΕΚΕΧ Νίκου Ακριβογιάννη. Ώστε λοιπόν σκευωρία οι δολιοφθορές και η κακή συντήρηση των αεροπλάνων, σκευωρία και οι ομαδικές απορρίψεις μαθητών Ικάρων, σκευωρία και η φυγάδευση Ακριβογιάννη. Αλλά τότε γιατί επί 65 χρόνια παραλείπουν να μας εξηγήσουν πώς όλα αυτά τερματίσθηκαν, ως δια μαγείας, με την σύλληψη των συγκεκριμένων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών; Γιατί δεν μας εξηγούν ακόμη τον λόγο της σκευωρίας; Και μη μας πουν ότι στόχος των δήθεν σκευωριών ήτο να ξεφορτωθούν 5-10 κατώτερους Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς, τους οποίους μπορούσαν να διώξουν με χίλιους άλλους τρόπους, γιατί θα ήτο αστείος.

Εις πείσμα λοιπόν της αυθαίρετης επιχειρηματολογίας των εγκαθέτων του Κόμματος της Προδοσίας και του Εγκλήματος, η αλήθεια για την συγκεκριμένη υπόθεση, την οποία το ΚΚΕ καπηλεύεται μέχρι σήμερα, ποντάροντας στην αδιαφορία και την ευκολοπιστία των Νεο-Ελλήνων έχει ως εξής: Η παντοδύναμη την εποχή εκείνη Σοβιετική Ένωση είχε κάθε λόγο να σαμποτάρει την είσοδο της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ. Αν όμως δεν μπορούσε να παρέμβει στο επίπεδο λήψεως των αποφάσεων, μπορούσε να παρεμποδίσει την ικανοποίηση των τεθέντων προϋποθέσεων για την ένταξη της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ και αυτό ακριβώς έκανε, χρησιμοποιώντας τα εντόπια μίσθαρνα όργανά της. Με τις επιχειρούμενες δολιοφθορές, οι οποίες κατέληγαν σε αεροπορικά ατυχήματα, την χαμηλή διαθεσιμότητα των αεροπλάνων, την απόρριψη μεγάλου αριθμού εκπαιδευομένων χειριστών και την φυγάδευση του Ακριβογιάννη, επετύγχανε ταυτόχρονα τους εξής στόχους:

-Πρώτον απεθάρρυνε τους νέους να επιλέγουν τις Σχολές Ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας (Σχολή Ικάρων – ΕΚΕΧ).

-Δεύτερον παρεμπόδιζε την επίτευξη του στόχου, ήτοι την εξασφάλιση του αναγκαίου αριθμού χειριστών για την επάνδρωση των δέκα Πολεμικών Μοιρών, εντός των τεθέντων χρονικών ορίων.

-Και τρίτον ενίσχυε την δόλια επιχειρηματολογία της Αγγλικής Αποστολής, περί κομμουνιστικής διαβρώσεως της Πολεμικής Αεροπορίας, ήτοι έναν λόγο καθοριστικό για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Τις περί σκευωρίας απόψεις τους, τόσο τα υποτιθέμενα θύματα, όσο και οι ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι ανακινούν κάθε τόσο το θέμα, βασίζουν σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι οι δήθεν κακοδικίες στο αναθεωρητικό δικαστήριο και ο δεύτερος τα βασανιστήρια, στα οποία δήθεν υπεβλήθησαν. Όμως οι αιτιάσεις τους και για τους δύο ισχυρισμούς τους δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική για τους εξής λόγους.

Καθ’ όλη την επίδικη περίοδο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός Εθνικής Αμύνης δεν είναι κάποιος δεξιός πολιτικός, αλλά ο κεντρώος Γεώργιος Μαύρος, ο οποίος όχι μόνο δεν τήρησε μεροληπτική στάση εις βάρος των κατηγορουμένων, αλλ’ αντιθέτως παρενέβη σκανδαλωδώς υπέρ αυτών, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, ήτοι.

α. Επί ζημία της ανευρέσεως της αλήθειας ο Μαύρος διέταξε την διακοπή της Ενόρκου Προανακρίσεως και την υποβολή της δικογραφίας άνευ πορίσματος, με σκοπό να αναθέσει την διενέργεια Τακτικής Ανακρίσεως σε δικαστή της εμπιστοσύνης του. Παράνομη επίσης ήταν και η απόφασή του να μεταφέρει στρατιωτικούς στις πολιτικές φυλακές Αβέρωφ, οι οποίες κατά την έκφραση του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης αποτελούσαν «Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο». Το ότι τα πράγματα ήσαν έτσι αποδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι μετά την μεταφορά τους στις πολιτικές φυλακές, η στάση των κατηγορουμένων άλλαξε κατά 180 μοίρες. Τότε επινοήθηκαν και τα βασανιστήρια και οι αναιρέσεις των καταθέσεών τους.

β. Κατ’ εντολή του Γ. Μαύρου συνεστήθη επιτροπή από διακεκριμένους καθηγητάς Γιατρούς, οι οποίοι εξήτασαν όλες τις περί βασανισμών καταγγελίες των κατηγορουμένων, χωρίς να διαπιστώσουν το παραμικρό, με αποτέλεσμα να εκδοθεί απαλλακτικό βούλευμα για τους υποτιθέμενους βασανιστάς.

Τελειώνοντας θεωρούμε αναγκαίο να αναφέρουμε ότι η παράταξη η οποία αιματοκύλισε την χώρα επί σειρά ετών, αντί να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και να αλλάξει σελίδα, παραμένει εγκλωβισμένη στις αδιέξοδες και αναχρονιστικές ιδεοληψίες της. Με λύπη διερωτάται κανείς. Όταν η κομμουνιστική ιδεολογία και το σύστημα που είχε δημιουργήσει κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος σε ολόκληρο τον κόσμο και μόνο ως μουσειακό είδος διατηρείται στην μακρινή και διεθνώς απομονωμένη Βόρειο Κορέα, δεν είναι κρίμα να επιχειρείται η νεκρανάστασή του στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία;

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΓΩΝΗΣ

Ταξίαρχος (Ι) Π.Α. ε.α.

(Φ. 205)

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για την επίσκεψη Γιλντιρίμ

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για την επίσκεψη Γιλντιρίμ

Η Χρυσή Αυγή καταγγέλλει την ενδοτική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία ανέχθηκε τον πρωθυπουργό της τουρκίας να αμφισβητεί την εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο.

Θεωρούμε πρόκληση την περιοδεία του τούρκου πρωθυπουργού στην Ελληνική Θράκη.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

 

Ο Άγγελος Σικελιανός και οι δελφικές εορτές

delfi

Τον Μάιο του 1927, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), μελετητής του Ομήρου, του Πινδάρου, των Πυθαγορείων και των Προσωκρατικών φιλοσόφων, κοντινός του Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο, του Ιταλού εθνικιστή δημοσιογράφου, δραματουργού και δοκιμιογράφου, μαζί με την πρώτη του σύζυγο, την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ (1874 – 1952) διοργανώνουν τις πρώτες Δελφικές Εορτές. Θα ακολουθήσουν οι δεύτερες, το 1930. Υπέρ των τελέσεως των Δελφικών Εορτών εκφράστηκαν δημοσίως προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, χαιρετίζοντας την αναβίωση του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος στην ελεύθερη Ελλάδα. Κατά των Δελφικών Εορτών τάχθηκαν, σε μια ανίερη αλλά προβλέψιμη συμμαχία, οι αστοί «πατριώτες» και οι κομμουνιστές, αφού η προσπάθεια αναγέννησης και ανάδειξης του Ελληνικού Πνεύματος δεν εξυπηρετεί την προλεταριοποίηση του Έθνους και την μεταμόρφωσή του σε κίρκειο κοπάδι ψηφοφόρων.

Ο Σικελιανός με το θεόπνευστο πνεύμα του, οραματίστηκε την  Δελφική Ιδέα θέλοντας να αναδειχθούν εκ νέου οι Δελφοί ως ο πνευματικός τούτη τη φορά, «ομφαλός της γης». Ήθελε γι’ αυτό να ιδρύσει Πανεπιστήμιο στους Δελφούς. Παρά τις μετέπειτα προσπάθειες οικειοποίησης του οράματος του Σικελιανού από τους Φιλελεύθερους και τους Μπολσεβίκους παγκοσμιοποιητές στο όνομα της «Δελφικής Αμφικτυονίας» και της «Παγκόσμιας Ειρήνης», ο Σικελιανός είναι ένας εθνικιστής ποιητής που ύμνησε την Ελλάδα και τον ελληνισμό, με έργα όπως ο «Πρόλογος στη Ζωή», Η Συνείδηση της Γης μου και Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915).

Α’ Δελφικές Εορτές

Οι Πρώτες Δελφικές Εορτές προετοιμάζονταν επί τρία χρόνια, και διήρκεσαν δύο ημέρες. Περιελάμβαναν θεατρική παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, γυμνικούς αγώνες, δημοτικούς χορούς και έκθεση λαϊκής τέχνης. Ψυχή του εγχειρήματος υπήρξε η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και χορογράφος, η οποία ενέπνευσε περίφημες καλλιτεχνικές προσωπικότητες όπως η χορεύτρια και χορογράφος Ισιδώρα Ντάνκαν -της οποίας ο αδελφός είχε νυμφευθεί την αδελφή του Σικελιανού, Πηνελόπη-, η Κολέτ, και η Σάρα Μπερνάρ.

Η Πάλμερ σήκωσε το μεγάλο οικονομικό βάρος της διοργάνωσης, επενδύοντας ακαταπόνητα και την προσωπική της εργασία. Πολλά από  τα χρήματα των Σικελιανού δαπανήθηκαν για την διάνοιξη οδών στην περιοχή Ιτέας – Δελφών. Η Εύα ναύλωσε καράβια, και έχτισε ξενοδοχεία  για να φιλοξενηθούν οι επισκέπτες. Ανέλαβε την παραγωγή και σκηνοθέτησε την παράσταση, εκπαίδευσε τον Χορό, και ύφανε όλες τις ενδυμασίες των ηθοποιών, εμπνευσμένη από αρχαιοελληνικές παραστάσεις αγγείων και βασισμένη πάνω σε πρότυπα της Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.  Είχε την έμπνευση οι κινήσεις του χορού να μιμούνται τα αρχαϊκά ανάγλυφα του 6ου αιώνα, όπου το κεφάλι και τα πόδια φαίνονται να κινούνται πλάγια ενώ το κεφάλι και το στήθος κοιτούν εμπρός.

Κορυφαία του Χορού ήταν, στην πρώτη της θεατρική παρουσία,  η περίφημη Κούλα Πράτσικα, η πρωτοπόρος του ελληνικού χορού και ιδρύτρια της Σχολής ορχηστρικής που δώρισε στο ελληνικό κράτος, την ως τις μέρες μας  λειτουργούσα Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Η Πράτσικα θα είναι το 1936 η πρωθιέρεια η οποία άναψε την φλόγα για τους ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου. Γι’ αυτήν γράφτηκε πως «…διά των ολίγων διαλογικών της μερών ήγγισε τας μυχιοτάτας χορδάς της ψυχής των θεατών. Η μεταλλική φωνή της εξήρχετο πλήρης αισθήματος και πάθους».

Τις Εορτές αποτύπωσε με τον φακό της η μεγάλη Ελληνίδα φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη (1899 -1998) γνωστή ως «Nelly’s». Η θεατρική παράσταση και οι αθλητικοί αγώνες καταγράφηκαν από τον Έλληνα κινηματογραφιστή Δημήτριο Γαζιάδη.

Τα «ανδρείκελα»

Την Άνοιξη του 1924 Άγγελος και Εύα, πραγματοποίησαν την πρώτη συγκέντρωση 100 πνευματικών ανθρώπων, για να τους παρουσιάσουν την ιδέα τους. Η ανταπόκρισή τους, όπως έγραψε η Εύα, ήταν «σαν να είχαμε μιλήσει σε ανδρείκελα». Συχνά αντιμετωπίστηκαν με χλευασμό και περιφρόνηση για το πάθος τους με τους «χωρικούς».

«Ό,τι έγινε δεν είχε ξαναγίνει ούτε μπορεί να ξαναγίνει…», γράφει ο Ν. Λαΐδης  στην Εσπερινή της 11 Μαΐου 1927. Αντίθετα, η Καθημερινή γράφει στις 10 Μαΐου 1927: «Ο αριθμός των επισκεπτών είναι περιορισμένος, μη υπερβαίνων τα 1000 άτομα. Εντύπωσιν προκαλεί η εκ των εορτών απουσία του αθηναϊκού κόσμου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…». Τα «ανδρείκελα» του «αθηναϊκού κόσμου» περιφρόνησαν μια διοργάνωση στην οποία δεν πίστεψαν ούτε θα μπορούσαν να πιστέψουν, αφού δεν θα τους απέφερε έσοδα και κοινωνική καταξίωση…

Και ο Ριζοσπάστης: «Η σκοτεινότης και η μυστικοπάθεια του Σικελιανού, χαρακτηρίζει σήμερα όλες τις πνευματικές εκδηλώσεις της κυρίαρχης κεφαλαιοκρατίας. Οι δελφικές εορτές αποτελούν μια κατεξοχήν εκδήλωση επί πνευματικού επιπέδου της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (…) οι παρακμάζουσες τάξεις, όπως τώρα η αστική, αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν (…) οι σιβυλλικοί λόγοι του Σικελιανού αφήνουν να υπονοηθεί ότι οι δελφικές εορτές αποτελούν την απαρχή μιας κοινωνικής και κρατικής καπιταλιστικής αναγέννησης».

Μα και άλλοι εκλεκτοί τόσο της «προοδευτικής» διανόησης όπως ο Βασίλης Ρώτας κι Φωτος Πολίτης όσο και της αστικής «πατριωτικής» διανόησης, όπως ο Κωστής Μπαστιάς, στράφηκαν εναντίον των Eορτών. Τόσο καταλάβαιναν, τόσο καταλαβαίνουν, όσοι δεν νιώθουν μέσα στο αίμα τους να κυλά η Ελλάδα, κι όσοι την νιώθουν σαν κάτι ξένο και μακρινό.

Β’ Δελφικές Εορτές

Στο πρόγραμμα των δεύτερων Δελφικών Εορτών προστέθηκε η παράσταση των «Ικέτιδων» του Αισχύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα των Εορτών, την πρώτη μέρα μετά την περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο θα ακολουθούσε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Την δεύτερη μέρα μετά την επίσκεψη στη Βιοτεχνική Έκθεση θα παρουσιάζονταν οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Την τρίτη μέρα θα διεξάγονταν οι Πυθικοί Αγώνες και θα ακολουθούσε ο Πυρρίχιος Χορός. Η μουσική που συνόδευε τα χορικά, και την οποία παρήγγειλε η Πάλμερ στον μουσικολόγο Κωνσταντίνο Ψάχο, βασιζόταν στο βυζαντινό μέλος.

Στις δεύτερες Δελφικές Εορτές υπήρξε και ένα ανεπίσημο πρόγραμμα για το ευρύ κοινό. Στις 14 και 15 Μαΐου, 3500  θεατές από τις γύρω περιοχές  παρακολούθησαν τους αγώνες και παράσταση των «Ικέτιδων». Έβρεξε, όμως όλοι αψήφησαν την βροχή. Ο Σικελιανός μίλησε στο ακροατήριο με τόσο συγκινητικά λόγια που στο τέλος όλοι σχεδόν έκλαιγαν, αναφέρει ο τύπος της εποχής. Την επόμενη μέρα το πρωί ο κόσμος επισκέφθηκε τις εκθέσεις και το απόγευμα ακολούθησε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη». Και στις δύο αυτές παραστάσεις το θέατρο ήταν κατάμεστο, ώστε οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να κινηθούν. Τόσος ήταν ο ζήλος του απλού λαού, ώστε πολλοί εκ των επισκεπτών χρειάστηκε να αναρριχηθούν ως τις Φαιδριάδες. Ο Λαός, ζώντας στην γη του Απόλλωνα, πλάι στις «πέτρες» του Μακρυγιάννη, ένιωθε περισσότερο από τους «μορφωμένους» Αθηναίους.

H «Δελφική Γενιά» και η επίθεση του Ριζοσπάστη

Ο «Νουμάς» τον Ιούνιο του 1930, δημοσιεύει λίβελο κατά του Σικελιανού, παραλληλίζοντάς τον με τον Μουσολίνι, με αφορμή μια φράση της «Δελφικής Έκκλησης», για την δημιουργία μιας νέας «δελφικής γενιάς». Ο «Ριζοσπάστης», στις 5 Μαΐου 1930, με υποκριτική φιλοχριστιανική έξαρση, παρομοίασε τον Σικελιανό  με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, υποστηρίζοντας πως οι Δελφικές εορτές ήσαν το μέσον που θα χρησιμοποιούσε για να αναστήσει τους Αρχαίους. Σε άλλο άρθρο του, δυο μέρες πριν καταφέρθηκε εναντίον των εορτών, γιατί «η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν… Η πρόσκληση των ξένων και η θορυβώδης υποδοχή τους απέβλεπε στην καλλιέργεια του σωβινισμού στις εργαζόμενες μάζες, ώστε να κολακεύεται κάθε Έλληνας, αφού η Ευρώπη ξεσηκώνεται να έρθει να θαυμάσει τον τόπο του, τις παραδόσεις, την κληρονομιά του…Και τι δεν ακούσαμε! Πανεπιστήμια στους Δελφούς! Πνευματικό κέντρο στους Δελφούς! Ο ιδεαλισμός χωρίς όρια στη φαντασιοπληξία του…Και πού ξέρουμε ότι ο Σικελιανός δεν φιλοδόξησε να γίνει και… Απόλλων, και η Εύα να καθίσει σε χρυσό τρίποδα και να γίνει… Πυθία…».

Παρά την επιτυχία των Δελφικών Εορτών, και την συγκινητική υποδοχή τους από τον λαό, το ζεύγος Σικελιανού καταστράφηκε οικονομικά. Το 1933 μετά από απεγνωσμένες αλλά άκαρπες προσπάθειες για να επιτευχθεί οικονομική ενίσχυση από το κράτος, η Εύα έφυγε για την Αμερική και χώρισε από τον Σικελιανό το 1934. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952, μετά τον θάνατό του, το 1951. Υπέστη καρδιακή προσβολή, ενώ παρακολουθούσε παράσταση στο θέατρο των Δελφών, και ετάφη εκεί. Το όραμα αναβίωσης των Δελφών ως πνευματικού ομφαλού του κόσμου δεν επετεύχθη, διαμόρφωσε όμως το κλίμα για την δημιουργία της  «Εβδομάδας Αρχαίου Δράματος»  το 1936 που μετεξελίχθηκε σε Φεστιβάλ Αθηνών, και τα Επιδαύρεια που καθιερώθηκαν το 1955, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανάχρηση των αρχαίων θεάτρων μας με σεβασμό στην Ιστορία μας και τον λόγο για τον οποίο ανεγέρθηκαν.

Ε. Δ.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΛΦΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ μίλησε στο «ΕΜΠΡΟΣ» η κόρη του μεγάλου μας σκηνοθέτη και θεατράνθρωπου Δημήτρη Ροντήρη, κα Κωστούλα Ροντήρη.

Σύμφωνα με την κ. Ροντήρη, οι Δελφικές Εορτές, απετέλεσαν έναν «προάγγελο», ή μάλλον έναν «πρόλογο» για τις μεγαλειώδεις παραστάσεις που ακολούθησαν και έλαβαν χώρα μετά από μερικά χρόνια, το 1938- στο Ηρώδειο και μετά στην Επίδαυρο, στημένες και σκηνοθετημένες από τον Δημήτρη Ροντήρη, ο οποίος τις ξεκίνησε πρώτος ως εκδηλώσεις στα συγκεκριμένα Αρχαία Θέατρα. Παρά την ενθουσιώδη υποδοχή από τον κόσμο και ο Δ. Ροντήρης δέχθηκε ανελέητα τα «πυρά» της αριστερής «θολοκουλτούρας», πυρά που τον ακολουθούσαν μέχρι τον θάνατό του, αλλά και μετά από αυτόν.

(Φ. 200)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Όταν λέμε πόλεμος, εννοούμε πόλεμος

Όταν λέμε πόλεμος, εννοούμε πόλεμος

Γιατί οι Έλληνες βουλευτές του κοινοβουλίου, πλην αυτών της Χρυσής Αυγής, ψηφίζουν ή δεσμεύονται να εφαρμόσουν αντιλαϊκούς και εθνοκτόνους νόμους; Γιατί άπαντες, πλην Χρυσής Αυγής, συμφωνούν ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος, και αλλάζουν μόνο το περιτύλιγμα των συμφωνιών; Είναι εν τέλει το «ελληνικό χρέος» βιώσιμο; Έχουν αντίκρυσμα οι ανθρωποθυσίες, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, οι χιλιάδες άνεργοι, οι άστεγοι, οι απελπισμένοι, οι νεκροί από την οικονομική καταστροφή; Η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΟΧΙ!

Τα κόμματα που ψηφίζουν και εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους, το γνωρίζουν. Γνωρίζουν και ψηφίζουν, γιατί αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα και οι εθνοκτόνοι νόμοι, είναι το εισιτήριό τους για την εξουσία, τις βουλευτικές και υπουργικές καρέκλες, και τα προνόμια με τα οποία περιβάλλει το Σύστημα τους πιστούς του. Γνωρίζουν και διαγκωνίζονται για το ποιος θα είναι ο πιο πιστός υπηρέτης των εντολέων τους. Όμως, γνωρίζουν και οι δανειστές τους, οι δανειστές των δικών τους κομμάτων και χρηματοδότες της δικής τους εξουσίας. Έχουν πλήρη γνώση του αδιεξόδου στο οποίο έχει οδηγηθεί η ελληνική οικονομία. Και το γνωρίζουν γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Κομισιόν, αυτοί που μοιράζουν κυριολεκτικά σκαμπίλια στους σιχαμερούς, δουλικούς υπουργούς και πρωθυπουργούς της Ελλάδας, αυτοί είναι που σχεδίασαν «το πρόγραμμα», αυτοί το «πούλησαν» στους Έλληνες συνεργάτες τους, και αυτοί εκβιάζουν για την εφαρμογή ολοένα επαχθέστερων νόμων.

Και οι συνεργάτες τους στην Αθήνα ψηφίζουν και επιβάλλουν, για να κρατηθούν στην εξουσία ή να ανεβούν στην εξουσία. Γνωρίζουν ότι «το πρόγραμμα» δεν θα σώσει την ελληνική οικονομία, γιατί οι ίδιοι έσκαψαν τον λάκκο μέσα στον οποίο έχει πέσει η χώρα μας. Ας μην αμφιβάλλει κανείς. Ξένοι τοκογλύφοι και εγχώριοι συνοδοιπόροι, έχουν κηρύξει τον πόλεμο στον Ελληνικό λαό. Και όταν λέμε πόλεμο, εννοούμε πόλεμο. Ξένοι και Έλληνες, μεθοδικά και συντονισμένα προωθούν την εξόντωση του Ελληνικού Έθνους.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί σύμμαχοι είναι σε πλήρη γνώση της πραγματικής καταστάσεως. Και όπως εξ αρχής διακηρύσσουν οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, το παιχνίδι είναι στημένο, η τράπουλα σημαδεμένη και ο μόνος δρόμος είναι η συντεταγμένη αποχώρηση από το καζίνο της Νέας Τάξης που θέλει την Ελλάδα, κάποιοι λένε, πειραματόζωό της. Η Ελλάδα δεν είναι το πειραματόζωο των ξένων, αν και ο χαρακτηρισμός θα άρμοζε στους συμπατριώτες μας που διασχίζουν την ζωή σαν κομπάρσοι σε ταινία καταστροφής.

Η Ελλάδα είναι το παγκόσμιο Αλκατράζ. Εδώ βρίσκεται κλεισμένο το τοξικό παγκόσμιο χρέος το οποίο προέκυψε από την αμερικανική κρίση του 2008. Εδώ βρίσκονται οι στρατιές των κολασμένων, των προσφύγων και των εισβολέων τους οποίους ξεβράζει η πολιτική ΗΠΑ, Αγγλίας και ΕΕ, και των σκιωδών μεγάλων αφεντικών. «Εάν επιθυμείς την ειρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο», έλεγαν οι Λατίνοι. Εάν βρίσκεσαι σε πόλεμο, πολέμησε. Οι Έλληνες-κατοικίδια περιορίζονται σε κοκορομαχίες και αφήνουν τις αλεπούδες να επιδράμουν κατά βούληση. Οι Έλληνες Εθνικιστές γνωρίζουν τον εχθρό.

Όσοι υπόσχονται στον λαό σωτηρία με τις γνωστές εύκολες λύσεις, έναν κατήφορο περιορισμένης καλοζωίας και υπαλληλικής εγκατάλειψης, τον οδηγούν βαθύτερα στην άβυσσο. Αντί ο λαός μας να αναλίσκεται σε σκιαμαχίες, ενώ οι δήμιοί του οι οποίοι είναι ταυτοχρόνως και οι επίσημοι σύμμαχοί του, ακονίζουν τα μαχαίρια τους, είναι καιρός να αντιληφθεί πως η μόνη οδός σωτηρίας είναι αυτή που οδηγεί έξω από τον λάκκο, αυτή που υποστηρίζουν οι Εθνικιστές. Οι εχθροί μπορούν να καταστρέψουν το κράτος.

Όχι όμως και την Ελλάδα, όσο υπάρχουν Έλληνες αποφασισμένοι να πάρουν τον δρόμο του Ηρακλέους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 204)

Ο κρατήρας του Τάλω

Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεαπόλεως, φιλάσεται ο ελικωτός κρατήρας του Τάλω. Στο αγγείο, το οποίο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα των Αθηναϊκών εργαστηρίων του 5ου π.Χ. αιώνα, απεικονίζεται ο θάνατος του χάλκινου γίγαντα Τάλω.

Κατά τον Απολλόδωρο, ο Τάλως κατασκευάστηκε κατ’ εντολήν του Δία από τον Δαίδαλο ή τον Ήφαιστο, για να προστατεύει την Μινωική Κρήτη. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ήταν αδελφός του Ραδάμανθυ, και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία τον χάρισε στο γιο της Μίνωα.

Σύμφωνα με την διήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας, το χάλκινο αυτό «ρομπότ» περιπολούσε τρεις φορές την ημέρα την Κρήτη, αποτρέποντας οποιονδήποτε ανεπιθύμητο επισκέπτη από το να αποβιβαστεί στο νησί, και επιτηρώντας την εφαρμογή των νόμων της «μινωικής ειρήνης». Ο Τάλως είχε μία και μόνη φλέβα που έδινε ζωή στο χάλκινο σώμα του. Ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στους αστραγάλους. Αντί για αίμα έτρεχε μέσα της το ιχώρ, το αίμα των θεών. Στους αστραγάλους του υπήρχε σφηνωμένο ένα χάλκινο καρφί το οποίο δεν άφηνε να χυθεί το υγρό που τον κρατούσε στη ζωή. Αυτό ήταν και το μόνο τρωτό του σημείο (όπως θα συνέβαινε με τον ήρωα της Ιλιάδος, Αχιλλέα).

Για να αποβιβαστούν οι Αργοναύτες στο νησί, κατά την επιστροφή τους από την Κολχίδα, επιστρατεύτηκε η Μήδεια, ανιψιά της Πασιφάης, συζύγου του Μίνωα, η οποία ξεγέλασε τον αγαθό Τάλω ο οποίος μόνος του έβγαλε το χάλκινο καρφί, με αποτέλεσμα να χυθεί όλο το θεϊκό του αίμα στην γη του νησιού.

Στο μέσο της σύνθεσης όπως απεικονίζεται στο αγγείο, ψυχορραγεί ο Τάλως, εμπρός από τον ιερό πλάτανο όπου είχε σμίξει ο Δίας με την Ευρώπη. Τον Τάλω κρατούν οι Διόσκουροι, αδελφοί της Ωραίας Ελένης, στα δεξιά ο Κάστορας και στα αριστερά ο Πολυδεύκης. Και οι δύο είναι στεφανωμένοι και φορούν χλαμύδα. Πιο αριστερά εικονίζονται η Μήδεια, κρατώντας πυξίδα με τα μαγικά της φίλτρα, και τρεις Αργοναύτες, οι Βορεάδες Κάλαϊς και Ζήτης, και ένας, τρίτος, ανώνυμος, ο οποίος κατεβαίνει από το πλοίο. Ανώνυμη είναι και η γυναικεία μορφή στο κάτω δεξιό μέρος της παράστασης, η οποία ερμηνεύεται είτε ως προσωποποίηση της Κρήτης είτε ως η Ευρώπη. Την σκηνή παρακολουθούν το θεϊκό ζεύγος των θαλασσών,  Ποσειδώνας και Αμφιτρήτη.

Στο λαιμό του αγγείου διακρίνεται ο Διόνυσος με σατύρους και μαινάδες.

Στην άλλη όψη, παριστάνεται ο γάμος της Ελένης με τον Θησέα, η Νίκη, οι Διόσκουροι και η Αθηνά.

Ο αγγειογράφος κάνει ευρεία χρήση των σκιάσεων και του λευκού χρώματος, προκειμένου να αποδώσει επιτυχώς την αίσθηση του χάλκινου σώματος του Τάλω και την λεπτομερή ανατομική περιγραφή του. Η συνύπαρξη της Αθηνάς και των Διόσκουρων, οι οποίοι ήταν οι μεγάλοι θεοί της Σπάρτης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αγγείο κατασκευάστηκε περί το 404-403 π.Χ., όταν είχαν την εξουσία στην Αθήνα οι Τριάκοντα τύραννοι.

(Φ. 204)

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για τα αποτελέσματα του Eurogroup

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για τα αποτελέσματα του Eurogroup

Η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου απεδείχθη για μια ακόμη φορά ότι λέει ψέματα στον Ελληνικό Λαό.

Καμία ελάφρυνση χρέους και επιπλέον η δουλεία των τόκων θα συνεχίζεται έως το 2060 εις βάρος του Ελληνικού Λαού.

Μόνη Εθνική λύση η έξοδος από τα Μνημόνια και η καταγγελία του παράνομου χρέους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑