Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ο Στάλιν, ο Χόνεκερ και οι υμνητές τους

Κύμα αντιδράσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό έχει προκαλέσει η επιμονή του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά να εξοντώσει οικονομικά την λογοτεχνική επιθεώρηση «Athens Review of Books» εξαιτίας ενός άρθρου αναγνώστη της που είχε δημοσιεύσει στο οποίο τον ανέφερε ως θαυμαστή του Ανατολικογερμανού πολιτικού Εριχ Χόνεκερ. Ο υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος είχε υποβάλει αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση με δικηγορικούς παραστάτες τους Φαήλο Κρανιδιώτη και Ιωάννη Μαντζουράνη, δέσμευσε τους τραπεζικούς λογαριασμούς της εκδότριας της Athens
Review of Books, Μαρίας Βασιλάκη, και προέβη σε κατάσχεση των εσόδων του περιοδικού από το πρακτορείο διανομής «ΑΡΓΟΣ».

Ο κ. Κοτζιάς είχε καταθέσει αγωγή κατά της εκδότριας για συκοφαντική δυσφήμηση -επειδή σε κείμενο αναγνώστη που είχε δημοσιευτεί, εμφανιζόταν ως θαυμαστής του Εριχ Χόνεκερ, του πρώτου γραμματέα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚΓ) της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας και Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας μέχρι τις 18 Οκτωβρίου του 1989, όταν καθαιρέθηκε από όλα του τα αξιώματα. Το Εφετείο Αθηνών είχε καταδικάσει το περιοδικό με αποφάνσεις που ξεσήκωσαν την κατακραυγή του επιστημονικού κόσμου, όπως την παρακάτω:
«Ναι μεν απεδείχθη ότι ο ενάγων [: Ν. Κοτζιάς] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος (!) του ΚΚΕ» [το οποίο ιδρύθηκε το 1918/1924], όμως «ούτε και από τα κείμενά του που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προκύπτει ο θαυμασμός του για το εν λόγω απολυταρχικό καθεστώς [: Χόνεκερ] και η διαφήμισή του».

Σε ανακοίνωσή της η Athens Review of Books αναφέρει: «Προκαλούμε τον υμνητή και προπαγανδιστή δύο τουλάχιστον σταλινικών δικτατοριών (Χόνεκερ και Γιαρουζέλσκι), τον συνεργάτη του Επικεφαλής του Ιδεολογικού Αγώνα του καθεστώτος Χόνεκερ Μάνφρεντ Μπουρ, μαζί με τον οποίο έχουν συγγράψει το επονείδιστο προπαγανδιστικό βιβλίο Der autonome Intellekt (Ο Αυτόνομος [sic] Νους), προκαλούμε τον προπαγανδιστή της δικτατορίας Γιαρουζέλσκι (συγγραφέα του κατάπτυστου βιβλίου Η Πολωνία κι εμείς, για το οποίο αναξιοπρεπώς ομολόγησε στο Spiegel ότι: «Έγραψα κατ’εντολή του κόμματός μου πράγματα, π.χ. για την Πολωνία, τα οποία ήταν ανοησίες».). Προκαλούμε αυτόν που επιχείρησε απάτη επί δικαστηρίω δηλώνοντας γραπτώς ενώπιον του Εφετείου ότι …εξελέγη Καθηγητής στην Οξφόρδη και εν συνεχεία στο Χάρβαρντ (!), αυτή τη φαιά εξοχότητα του σταλινισμού, που μας θυμίζει διαρκώς ποιος ήταν και ποιος παραμένει. Προκαλούμε τον, κατά δήλωσή του, ενώπιον ομοίου επιπέδου δικαστών, απόγονο του …Παλαιών Πατρών Γερμανού [Σημ.: σε όλα αυτά τα «τρελά» δεν βρήκαν τίποτε το αφύσικο οι δικαστές που ασχολήθηκαν με την υπόθεση!], να έρθει να κατάσχει την Athens Review of Books ή άλλα περιουσιακά μας στοιχεία («Κανένα σπίτι σε χέρια Σταλινίτη!»). Τώρα πλέον θα μπορεί να έχει και φανερά τη νομική συνδρομή της κυρίας Θάνου. Έτσι που ο
εξευτελισμός του(ς) να γίνει τέλειος.»

Εμείς από την πλευρά μας απλώς μεταφέρουμε το ρεπορτάζ, και σχολιάζουμε τούτο: Οσοι νομίζουν ότι οι σταλινικού τύπου διώξεις εναντίον των Ελλήνων εθνικιστών της Χρυσής
Αυγής δεν τους αφορούν, όσοι παρακολουθούν και σωπαίνουν, έχουν να υποστούν, να πάθουν και να μάθουν πολλά ακόμη…

(Φ. 212)

Από την Σύνταξη

wp-1490991511062

“Oταν αφήνεις την Αριστερά να διαχειριστεί την τιμή της Πατρίδας, αυτή καταλήγει σε
κλήρωση”. Αυτά δήλωσε ο ευρωβουλευτής της Χρυσής Αυγής, στρατηγός Ελευθέριος Συναδινός αναφορικά με την απόφαση της κυβέρνησης να δίδεται η σημαία σε μαθητές του Δημοτικού Σχολείου κατόπιν κληρώσεως.
Πολλοί κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι στέλνει την Παιδεία σε έναν νέο κατηφορικό δρόμο, αφού την θέση του κριτηρίου της μαθητικής αριστείας καταλαμβάνει η κλήρωση.
Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο κατήφορος της Παιδείας άρχισε με την κατάργηση της διδασκαλίας της καθαρεύουσας από την κυβέρνηση Ράλλη.
Συνεχίστηκε με την κυριολεκτική απαγόρευση της αριστείας, την κατάργηση των Προτύπων σχολείων όπου εισήλθαμε, όσοι φοιτήσαμε σε αυτά, όπως η γράφουσα,
κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων, και την μετατροπή τους σε Πρότυπα όπου η εισαγωγή γίνεται με κλήρωση.
Ακολούθησε η επιβολή του πλουτοκρατικού καταναλωτικού προτύπου με την κατάργηση της σχολικής ποδιάς η οποία διασφάλιζε την ισότητα εντός της σχολικής κοινότητος.
Η προώθηση των υπολογιστών ως πανάκειας για την γνώση, σε συνδυασμό με την απαξίωση του έντυπου λόγου, και η επακόλουθη χρήση των greeklish, υποβάθμισε περαιτέρω την εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας, και την καλλιέργεια του νου των Ελλήνων μαθητών.
Βεβαίως η ρύθμιση για την σημαία δεν έγινε με σκοπό την υποβάθμιση της αριστείας αλλά για την υποβάθμιση της σημαίας. Είναι αποκαλυπτικό των κυβερνητικών προθέσεων το παράδοξο ότι τις ρυθμίσεις αυτές επιβάλλει μια κυβέρνηση η οποία ανοιχτά έχει καταφερθεί εναντίον των παρελάσεων, χαρακτηρίζοντάς τες ως κατάλοιπα του Μεταξικού καθεστώτος.
Εντούτοις τώρα, και έως ότου προβεί στην κατάργησή τους, αποφασίζει να οικειοποιηθεί τον θεσμό και να τον χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς. Άλλωστε, τα κομμουνιστικά καθεστώτα των ιδεολογικών και πολιτικών της πατέρων Στάλιν, Μάο και
Χότζα, αρίστευσαν στις επιδείξεις μπολσεβίκικης φιγούρας.
Το τι θα ακολουθήσει στην περίπτωση αυτή, μπορούμε να το αντιληφθούμε σχετικά εύκολα, αφού σε ολόκληρη την Αττική και σε αρκετές περιοχές της χώρας μας, η πλειοψηφία των μαθητών στα σχολεία μας και δη στα Δημοτικά, ήδη είναι παιδιά μεταναστών.
Τι μας διδάσκει αυτό το νέο επεισόδιο της Συριζαίικης αντεθνικής νομοθεσίας; Πως οι αντίπαλοι του Εθνικισμού, οι εχθροί των αξιών του Έθνους και της Ιστορίας, λειτουργούν με σύστημα και μέθοδο. Κάθε φορά που ως Έλληνες θεωρούμε τα αυτονόητα ως κεκτημένα, θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτούς που είναι έτοιμοι να αλλάξουν τα πάντα.
Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα είναι δυνατά, αρκεί να το αποφασίσουμε και να συνταχθούμε στις γραμμές του Εθνικιστικού κινήματος.
Αυτό κάνουν και οι Αμερικανοί Εθνικιστές, οι οποίοι αν και ευρισκόμενοι στην καρδιά του Κτήνους, βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν. Από την φωνή αυτής της αντίστασης, θα διαβάσετε στο σημερινό ΕΜΠΡΟΣ, σε μια συνέντευξη με τον Αμερικανό Εθνικιστή και φίλο της Χρυσής Αυγής, Μάθιου Χάιμπαχ (σελ. 12-14).
Σε άλλες ειδήσεις της εβδομάδος, σημαντική είναι η επιβεβαίωση (μια ακόμη) της φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων και της στενής γενετικής σχέσεως των Μινωϊτών με τους Μυκηναίους, και των δύο αυτών με τους σύγχρονους Έλληνες.
Το συμπέρασμα αυτό προέκυψε μετά από ανάλυση των 19 αρχαίων ανθρώπινων γονιδιωμάτων με προέλευση από την ηπειρωτική Ελλάδα, την Κρήτη, και την νοτιοδυτική Μικρά Ασία, και την σύγκρισή τους με 330 αρχαία και περισσότερα από 2500 γονιδιώματα σύγχρονων ανθρώπων.
Η μελέτη καταδεικνύει πως οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι, προέρχονται κυρίως από τους πρώτους Νεολιθικούς γεωργικούς πληθυσμούς της Ελλάδας και της δυτικής Ανατολίας, και δέχθηκαν επιπλέον πρόσμιξη από τους αρχαίους κατοίκους του Καυκάσου, της Αρμενίας, και του Ιράν.
Οι Μυκηναίοι είχαν επιπροσθέτως εν μέρει προέλευση από τους αρχαίους κατοίκους της Ανατολικής Ευρώπης και της Βόρειας Ευρασίας. Αυτός ο Αρχαίος Βορειο-Ευρωασιατικός πληθυσμός αποτελεί ένα από τα συστατικά των σημερινών Ελλήνων.
Τα αποτελέσματα αυτά, αποδεικνύουν περίτρανα την ομοφυλία των λαών από τον Καύκασο και την Βακτριανή έως την Αιγιίδα και την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, «η μελέτη δίνει απαντήσεις σε πλήθος ερωτημάτων: απορρίπτει για πρώτη φορά τη θεωρία πως οι Μυκηναίοι ήταν ένας πληθυσμός με προέλευση πέραν του Αιγαίου, καθώς και τη θεωρία πως οι Μυκηναίοι και οι μετέπειτα αρχαίοι Έλληνες εξαλείφθηκαν κατά τον Μεσαίωνα. Επιπροσθέτως καταδεικνύει την ιστορική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδας από την εποχή των πρώτων γεωργών έως και σήμερα. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι τα ευρήματα δείχνουν ότι υπήρξε πρόσμιξη τόσο
με βόρειους όσο και με ανατολικούς πληθυσμούς και πως οι προσμίξεις έλαβαν χώρα τόσο πριν όσο και μετά από την εποχή των Μινωιτών και Μυκηναίων». Σχετική με το θέμα είναι και η νέα σειρά άρθρων που δημοσιεύουμε από το φύλλο αυτό, για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας (σελ. 11).
Μοναδική απάντηση στις μεθοδεύσεις οι οποίες στοχεύουν στην εξάλειψη της ταυτότητας και της εθνικής μνήμης, είναι ο διαρκής αγώνας για να πάρουμε την Πατρίδα μας στα χέρια μας.

Ειρήνη Δημοπούλου

(Φ. 212)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 211)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο

Μέρος ΝΑ΄

OΚόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο περίφημο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών (13o κεφάλαιον με τίτλον «Οι ανθρώπινες φυλές είναι διανοητικώς άνισες: Η ανθρωπότης δεν είναι ικανή για ατέρμονα πρόοδο»), γράφει:

«(…) Έχουμε πάντοτε περιφρονήσει τις συγκρίσεις με την πόλη της Αθηνάς, καθώς επείσαμε τον ίδιον τον εαυτόν μας ότι, μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της σημερινής μας κοινωνικής τάξεως και του αρχαίου ελληνικού κράτους εδημιουργήθη από την δουλεία. Αυτό ήταν κατάλληλο για πλέον εκτεταμένη δημαγωγία. Το παραδέχομαι, αλλά αυτό είναι όλο. Οι άνθρωποι ομιλούσαν για τους δούλους με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ομιλεί κανείς γιά τους εργαζομένους και τις κατώτερες τάξεις. Και, επιπλέον, πόσον προχωρημένοι ήσαν συγκριτικώς οι Αθηναίοι, όταν προσεπάθησαν να ευχαριστήσουν τον πληθυσμό των δούλων τους μετά τη μάχη των Αργινουσών!

Ας στραφούμε τώρα στην Ρώμη. Εάν ανοίξετε τις επιστολές του Κικέρωνος, θα εύρετε στον Ρωμαίο ρήτορα έναν μετριοπαθή σύγχρονο Βρεττανό Συντηρητικό (Tory). Η δημοκρατία του είναι ακριβώς όπως οι συνταγματικές μας κοινωνίες, σε όλα όσα σχετίζονται με την γλώσσα των κομμάτων και τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις. Και εκεί επίσης, στα χαμηλότερα βάθη, ένας πληθυσμός υποβαθμισμένων σκλάβων εκόχλαζε, πάντα με την εξέγερση στην καρδιά του και μερικές φορές και με τις γροθιές του. Θα αφήσουμε αυτόν τον όχλο στην μία πλευρά. Και ημπορούμε να το πράξουμε τόσο πιο εύκολα καθώς ο νόμος δεν ανεγνώριζε την πολιτική ύπαρξή τους. Δεν υπελογίζοντο στην πολιτική και η επιρροή τους περιορίζετο σε περιόδους αναστατώσεως. Ακόμα και τότε, απλώς επραγματοποίησαν τις εντολές των επαναστατών που εγεννήθησαν ελεύθεροι.

Όσον αφορά λοιπόν, στους διόλου μη λαμβανομένους υπ’ όψη δούλους, δεν μας προσφέρει η Ρωμαϊκή Αγορά (το Φόρουμ) όλα τα συστατικά ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους; Ο πληθυσμός, απαιτεί άρτον και θεάματα, ελεύθερες χορηγίες και το δικαίωμα να τα απολαμβάνει. Η μεσαία τάξη, η οποία επέτυχε τον στόχο της μονοπωλήσεως των δημόσιων υπηρεσιών. Οι ευγενείς, πάντα μεταμορφούμενοι και χορηγούντες έδαφος, πάντα απολλύοντες τα δικαιώματά τους, σε σημείον όπου ακόμη και οι υπερασπιστές τους συμφωνούν ως ένα από τα μέσον αμύνης τους, να αποποιηθούν όλα τους τα προνόμια και απλώς να διακηρύξουν την «ελευθερία για όλους» – δεν έχουμε εδώ πράγματι μιαν ακριβή αντιστοίχηση με την εποχή μας;

Πιστεύει κανείς ότι από τις απόψεις που ακούμε σήμερα, όσον διαφορετικές και αν είναι, υπάρχει έστω και μια μόνον ή ακόμη και κάποια σκιά μιας απόψεως, που δεν ήταν γνωστή στην Ρώμη; Ομίλησα ανωτέρω σχετικώς με τις Τουσκουλανές Επιστολές (του Κικέρωνος): περιέχουν τις σκέψεις ενός Συντηρητικού με προοδευτικές κλίσεις. Αντίθετοι προς τον Σύλα, ο Πομπήιος και ο Κικέρων ήσαν Φιλελεύθεροι. Δεν ήσαν αρκετά φιλελεύθεροι για τον Καίσαρα, ενώ ήσαν πάρα πολύ φιλελεύθεροι για τον Κάτωνα. Αργότερον, κατά την αρχή του Πριγκηπάτου (πρώτη φάση της Αυτοκρατορίας), στον Πλίνιο τον Νεώτερο ευρίσκουμε έναν μετριοπαθή βασιλόφρονα, αν και αγαπούσε την ηρεμία. Ήταν κατά της υπερβολικής ελευθερίας για τον λαό και κατά της υπερβολικής εξουσίας για τον αυτοκράτορα. Οι απόψεις του ήσαν θετικιστικές. Ολίγον ησχολήθη με τις εξαφανισθίσες λάμψεις της εποχής των Φαβίων και προετίμησε την ανιαρή διοίκηση ενός Τραϊανού. Δεν συνεμφώνησαν όλοι μαζί του. Πολλοί εφοβήθησαν μια άλλην εξέγερση, όπως αυτή του Σπαρτάκου, και επίστευαν ότι ο αυτοκράτωρ δεν ημπορούσε να κάνει υπερβολικώς δεσποτική χρήση της εξουσίας του. Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι από τους επαρχιώτες εζήτησαν και έλαβαν αυτό που πρέπει να ονομάσουμε συνταγματικές εγγυήσεις. Ενώ και οι σοσιαλιστικές απόψεις ηύραν έναν εκπρόσωπο, τόσον πολύ υψηλόν όπως ο Γαλάτης αυτοκράτορωρ Γάϊος Ιούνιος Πόστουμος, ο οποίος κατέθεσε στους υπηκόους του την διακήρυξη, «Οι πλούσιοι και οι πτωχοί είναι φυσικοί εχθροί» («Dives et pauper inimici»).

Στην πραγματικότητα, κάθε άνθρωπος ο οποίος είχεν οποιανδήποτε αξίωση να μοιρασθεί με τον διαφωτισμό της εποχής, σθεναρώς διακηρύσσοντα την ισότητα των ανθρωπίνων φυλών, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να συμμετέχουν στα καλά πράγματα του κόσμου τούτου, την προφανή αναγκαιότητα του Ελληνο-Ρωμαϊκού πολιτισμού, την τελειότητα και την κομψότητά του, την βεβαιότητα του για μια μελλοντική πρόοδο πέραν από την παρούσα του κατάσταση και, ως επιστέγασμα όλων, την ύπαρξή του για πάντα. Αυτές οι ιδέες δεν ήσαν μόνον η υπερηφάνεια και η παρηγορία των παγανιστών. Ενέπνευσαν επίσης  και τις σθεναρές ελπίδες των πρώτων και λίαν πασιγνώστων Πατέρων της Εκκλησίας, των οποίων τις απόψεις εξέφραζε ως αυτοδιορισθείς  διερμηνεύς ο Τερτυλλιανός.

Τέλος, για να ολοκληρωθεί η εικών με ένα τελευταίο χαρακτηριστικό γνώρισμα, το πλέον πολυάριθμο κόμμα όλων, εσχηματίσθη από τους αδιαφόρους, από τους ανθρώπους που ήσαν πολύ αδύναμοι ή δειλοί, υπερβολικώς σκεπτικοί ή απαξιωτικοί ώστε να ανεύρουν αλήθεια μέσα από όλες τις αποκλίνουσες θεωρίες που διήλθαν καλειδοσκοπικώς προ των  οφθαλμών τους. Αυτοί που αγαπούσαν την τάξη όταν υπήρχε και όταν επήλθε η αταξία την άντεξαν (όσον ημπορούσαν). Αυτοί οι οποίοι οποίοι ανέκαθεν ανηρωτώντο για την πρόοδο των υλικών ανέσεων που ήσαν άγνωστες στους πατέρες τους και οι οποίοι, δίχως να θέλουν να σκεφτούν πάρα πολύ την «άλλη πλευρά», παρηγορούντο επαναλαμβάνοντες επενειλημμένως και πάλιν : «Υπέροχα είναι τα σημερινά έργα!»

Θα υπήρχαν περισσότεροι λόγοι να πιστεύσουμε ότι εκάναμε βελτιώσεις στην πολιτική επιστήμη, εάν είχαμε εφεύρει κάποιους μηχανισμούς που προ ημών ήσαν άγνωστοι στα βασικά τους συστατικά. Δεν είναι ιδική μας μια τέτοια δόξα. Οι περιορισμένες μοναρχίες, για παράδειγμα, ήσαν οικείες σε κάθε περίοδο και υπάρχουν αξιοπερίεργες περιπτώσεις μεταξύ ορισμένων ινδιανικών αμερικανικών φυλών, οι οποίες από άλλες απόψεις έχουν παραμείνει άγριες. Δημοκρατικές και αριστοκρατικές δημοκρατίες όλων των ειδών, ισορροπημένες με τους πλέον διαφόρους τρόπους, υπήρξαν τόσον στον Νέο όσον και στον Παλαιό κόσμο. Η Τλαξκάλα είναι εξίσου καλό παράδειγμα με την Αθήνα, την Σπάρτη και την Μέκκα προ του Μωάμεθ. Ακόμα και αν απεδείχθη ότι επιφέραμε κάποιες δευτερεύουσες βελτιώσεις στην τέχνη της διακυβερνήσεως, θα αρκούσε αυτό για να δικαιολογήσει μια τόσο σαφή διαπίστωση, ότι δηλαδή η ανθρωπίνη φυλή είναι ικανή για απεριόριστη πρόοδο; Ας είμεθα συγκρατημένοι, τόσον όσον αυτός ο σοφότερος των βασιλιάδων, όταν είπε, «Ουδέν νεώτερον υπό τον ήλιον». (από τον «Εκκλησιαστή»  της Τορά, δηλαδή το έργο του Σολομώντος).

Ερχόμεθα  τώρα στο ζήτημα των τρόπων. Οι ιδικοί μας φέρονται ως ευγενέστεροι  από εκείνες των άλλων μεγάλων ανθρωπίνων κοινωνιών. Αλλά αυτό είναι πολύ αμφίβολον. Υπάρχουν σήμερον κάποιοι οι οποίοι ρητορεύοντες ισχυρίζονται πως θα ήθελαν να καταργήσουν τον πόλεμο ανάμεσα στα έθνη. Παρέλαβαν αυτήν την θεωρία από τον Σενέκα. Επίσης ορισμένοι σοφοί της Ανατολής είχαν, σχετικώς προς αυτό το θέμα, απόψεις παρόμοιες με εκείνες της Μοραβικής αδελφότητος. Αλλά, ακόμα και αν οι φίλοι της οικουμενικής ειρήνης κατόρθωναν να καταστήσουν την Ευρώπη αηδιασμένη με την ιδέα του πολέμου, θα έπρεπε επιπλέον να επιφέρουν μια μόνιμο αλλαγή στα πάθη της ανθρωπότητος. Ούτε ο Σενέκας ούτε οι Βραχμάνοι απέκτησαν μια τέτοια νίκη. Είναι αμφίβολον εάν θα επιτύχουμε εκεί όπου αυτοί απέτυχαν. Ειδικότερον επειδή ημπορούμε ακόμα να ιδούμε στους αγρούς μας και στους δρόμους μας τα αιματηρά ίχνη που άφησε η λεγομένη «ανθρωπότης» μας. Συμφωνώ ότι οι αρχές μας είναι καθαρές και άξιες. Η πρακτική μας αντιστοιχεί σε αυτές;

Πριν συγχαρούμε εαυτούς για τα επιτεύγματά μας, ας αναμείνουμε μέχρις ότου οι σύγχρονες χώρες μας ημπορούν να καυχηθούν για δύο αιώνες ειρήνης, όπως ημπορούσε  η Ρωμαϊκή Ιταλία, [Αμεδαίου Τιερύ «Ιστορία της Γαλατίας υπό την ρωμαϊκή διοίκηση» («Histoire de la Gaule sous l ‘administration romaine») τόμος 1, σελίς 241] το παράδειγμα της οποίας δεν ακολουθήθηκε δυστυχώς από μεταγενέστερες περιόδους. Διότι από την αρχή του σύγχρονου πολιτισμού, ουδέποτε παρήλθαν πενήντα χρόνια χωρίς σφαγές.

Επομένως, η ικανότης για άπειρο πρόοδο δεν φαίνεται από την παρούσα κατάσταση του πολιτισμού μας. Ο άνθρωπος κατάφερε να μάθει μερικά πράγματα, αλλά έχει ξεχάσει πολλά άλλα. Δεν έχει προσθέσει μια νέα αίσθηση στα αισθήματά του, ένα νέο άκρο στα άκρα του, μιαν ικανότητα στην ψυχή του. Έχει απλώς εξερευνήσει μιαν άλλη περιοχή του κύκλου στον οποίο είναι περιορισμένος,  ενώ ακόμη και η σύγκριση του πεπρωμένου του με εκείνο πολλών ειδών πτηνών και εντόμων δεν εμπνέει πάντοτε πολύ ευχάριστες σκέψεις για την ευτυχία του σε αυτήν την ζωή.

Οι μέλισσες, οι μύρμηγγες και οι τερμίτες έχουν ανεύρει για τον εαυτόν τους, από την ημέρα της δημιουργίας τους, το είδος ζωής που τους ταιριάζει. Τα τελευταία δύο, στις κοινότητές τους, εφηύραν έναν τρόπο να κτίζουν τις κατοικίες τους, να τοποθετούν τις προμήθειές τους και να φροντίσουν τα ωά τους, ο οποίος κατά την γνώμη των φυσιοδιφών δεν θα ημπορούσε να αλλάξει ούτε να βελτιωθεί. Όπως είναι, ήταν πάντα επαρκής για τις μικρές επιθυμίες των πλασμάτων που τον χρησιμοποιούν. Ομοίως, οι μέλισσες – με την …. μοναρχική κυβέρνησή τους, η οποία παραδέχεται την απομάκρυνση  του κυριάρχου αλλά όχι την κοινωνική επανάστασης – δεν έχουν παραμείνει ούτε για μιαν ημέρα εκτός του τρόπου ζωής που ταιριάζει περισσότερον στις ανάγκες τους. Οι μεταφυσικοί είχαν την δυνατότητα επί μεγάλο χρονικό διάστημα, να αποκαλούν τα ζώα μηχανές και αποδίδουν την αιτία των κινήσεών τους στον Θεό, που ήταν η «ψυχή των θηρίων», («anima brutorum»). Τώρα, που οι συνήθειες αυτών των αποκαλουμένων «αυτομάτων» μελετώνται προσεκτικότερον, δεν έχουμε απλώς παραιτηθεί από αυτήν την περιφρονητική θεωρία. Έχουμε επιπλέον αναγνωρίσει ότι το ένστικτο έχει μιαν ικανότητα που το αναβιβάζει σχεδόν στην μεγαλοπρέπεια της λογικής. (…..)»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 211)

Διαβάστε στο φ.212 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

Διαβάστε στο φύλλο 212 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ο αμερικανικός Νότος αντιστέκεται ακόμα

 

ΑΡΓΟΛΙΔΑ

Θερίζει ο ιός του Δυτικού Νείλου

 

ΥΓΕΙΑ

Το τέλος της Κοινωνικής Ασφάλισης

 

Η Ελληνικότητα της Μικράς Ασίας

 

Ο Στάλιν, ο Χόνεκερ και οι υμνητές τους

 

Κύθηρα: Εκεί όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη

 

Ιορδανία: Όχι στην ιουδαϊκή Ιερουσαλήμ

 

Νέο 5ετές ομόλογο – Ας θυμηθούμε τα PIGS

 

Ο Ιερεμίας παθαίνει Τσιπρικό σοκ

 

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 5 Αυγούστου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

 

Το επόμενο φύλλο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ θα κυκλοφορήσει στις

19 Αυγούστου 2017

Καλό Δεκαπενταύγουστο

 

Στο ταχυδρομείο

Aγαπητό ΕΜΠΡΟΣ,

Όταν ο ρωμαίος Ύπατος Τιβέριος Σεμπρώνιος Γράκχος κατέλαβε την νήσο Σαρδηνία, έφερε τόσο πολλούς δούλους στην Ρώμη, ώστε για μεγάλο χρονικό διάστημα, στις αγορές επωλούντο μόνον Σάρδοι. Εξ ου και η έκτοτε δημιουργηθείσα παροιμιώδης φράση «Sardi venules alias alio yequior».

(Σάρδοι για πούλημα, ο ένας χειρότερος από τον άλλον).

Αυτό το ιστορικό συμβάν ξαναγύρισε στην μνήμη μου προχθές καθώς παρακολουθούσα τον ανεκδιήγητο ξεπεσμό της πολιτικής ζωής της Χώρας μας στην τηλεόραση και στους τίτλους των εφημερίδων, με τις ένθεν κακείθεν εκτοξευόμενες κατηγορίες των πολιτικών… ταγών (θου Κύριε!) των μεν κατά των δε και τούμπαλιν και κυρίως της κυβερνήσεως και της αξιωματικής, ή για να ακριβολογούμε, της υπαξιωματικής αντιπολιτεύσεως. Κατηγορίες, το περιεχόμενο των οποίων θα ώφειλε να ενεργοποιήση αστραπιαία τα αντανακλαστικά της Δικαιοσύνης προς εξ επαγγέλματος και εις βάθος έρευναν.

Σας περιέγραψα εν τάχει τις σκέψεις ενός αφελούς αιθεροβάμονος. Όλη αυτή η όζουσα παρακμή, όλη αυτή η προκλητική και ανερυθρίαστη εξαχρείωση, θα μείνη όπως πάντα στο απυρόβλητον. Όσο δε για τα αντανακλαστικά της Δικαιοσύνης, αυτά ενεργοποιούνται ταχύτατα και δη κατά τρόπον θαυμαστόν, τουτέστιν προτού καν εμφανισθή το ερέθισμα που θα προκαλέση την αντίδρασή τους(!), σε μία και μοναδική περίπτωση: Όταν πρόκειται οργανωμένη και συντονισμένη επιχείρηση κατά του Λαϊκού Συνδέσμου Χ.Α. Αυτό πια το μάθημα το διδαχθήκαμε όλοι πολύ καλά, χάρη στο έπος της Χρυσαυγειάδας, το οποίον δεν έγραψε ο τυφλός Ποιητής της αρχαιότητος, αλλά κάποιες μίσθαρνες γραφίδες βυθισμένες στο βαθύ σκοτάδι της ηθικής τυφλώσεως.

Όσο για την παροιμία για τους Σάρδους δούλους, σε δεύτερη σκέψη θεωρώ ότι ήταν μια άστοχη εκ μέρους μου ενέργεια η παράθεσή της στο παρόν σημείωμα. Οι Σάρδοι δούλοι της εποχής μας, όχι για πούλημα δεν είναι, Ούτε καν για πέταμα.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

Θ.Α.

(Φ. 211)

ΣΤΗΝ ΡΟΥΓΑ…

Χωρίς τίτλο

-Έτσι μπράβο! Επιτέλους το χωριό μας ξαναγέμισε από κόσμο, και τα αυτιά μας από το χάραμα ακούν παιδικές φωνές. Και από ό,τι βλέπω, όλες έχετε το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! έ! φυσικό δεν είναι; Ήρθαν τα εγγόνια μας και τα παιδιά μας. Σε λίγες μέρες θα έχουν έρθει και αυτοί από τα ξένα και θα είναι όλα εντάξει!

-Καλημέρα και από εμένα βρε κορίτσια. Ναι, πράγματι θα ολοκληρωθούν οι αφίξεις σχεδόν όλων. Και εκτός από την ρούγα σας θα σφύζει ζωή όλο το χωριό μας. Έχουμε και τα πανηγύρια μπροστά μας και τα χωράφια και ό,τι άλλο βάζει ο νους που θα έχουμε παντού κόσμο. Βέβαια να δούμε πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τις συντάξεις μας τώρα που θα φροντίσουμε τους μουσαφιραίους μας. Τέλος πάντων! Κάτι θα κάνουμε. Μα θέλω να σας ρωτήσω κάτι βρε κορίτσια τόση ώρα. Με τρώει βλέπετε η περιέργεια.

-Και δεν ρωτάς κυρ δάσκαλε; Μην την πάθεις όπως η γάτα!

-Να! βρε κορίτσια παρατήρησα ότι λείπει από εδώ η Κανέλλα, αλλά και αρκετά παιδιά και πιτσιρίκια. Μην της έχετε σκαρώσει πάλι καμιά πλάκα και τρέχουμε και δεν φτάνουμε;  Μη μας έβρει καμμιά συμφορά.

– Σωστά παρατήρησες κυρ δάσκαλε. Λείπει η Κανέλλα μαζί με πολλά παιδιά και πιτσιρίκια. Μα δεν της σκαρώσαμε κάτι εμείς. Αυτή έχει ξεφύγει τελείως. Στο τέλος θα μας λαχταρίσει όπως το πάει.

-Γιατί, τι συμβαίνει βρε κορίτσια; Τι σκαρφίστηκε πάλι η τρελοκαμπέρω;

-Θυμάσαι πέρσι κυρ δάσκαλε που έτρεχε μαζί με τα παιδιά, σε λόγγους και βουνά, κρατώντας στο χέρι κινητά τηλέφωνα;

-Α! ναι! ενθυμούμαι. Κυνηγούσανε κάτι έντομα νομίζω; Κάτι ζωύφια;

– Τα πόκεμον κυνηγούσανε, κυρ δάσκαλε. Και ούτε έντομα ήταν ούτε ζωύφια. Κάτι ψεύτικα της φαντασίας, εικονικά πώς διάτονα τα λένε.

-Ε! τέλος πάντων βρε κορίτσια. Και τι έγινε από πέρσι, ακόμη δεν τα έχουν πιάσει;

-Αχ! κυρ δάσκαλε! φέτος μας βρήκε άλλος μπελάς. Την πιάσανε οι πιτσιρικάδες και την ορίσανε αρχηγό του σμήνους στο ποτάμι, ίσα πέρα. Και κάθε πρωί αχάραγο και το απόγευμα μαζεύονται στο ποτάμι. Αυτή φοράει ένα τσεμπέρι αλλόκοτο, παίρνει και την μαγκούρα της, και όταν την υψώνει, όλα τα παιδιά και τα πιτσιρίκια που είναι μαζεμένα πίσω της, πέφτουν μέσα στο ποτάμι ουρλιάζοντας και σκαρφαλώνουν στα πουλιά τους! Της έχουν δώσει κι αυτής ένα τέτοιο πουλί!

-Μα για σταθείτε βρε κορίτσια. Έχετε σκοπό να με τρελάνετε; Τι πουλιά και αηδίες; Πλάκα μου κάνετε;

– Εμείς κυρ δάσκαλε; Για σύρε στο ποτάμι να δεις που έχει γεμίσει από αυτά τα ροζ πουλιά τα Φ λ α μ ί γ κ ο…

(Φ. 211)

ΙΘΑΚΗ – Ο Οδυσσέας μένει εδώ

Χωρίς τίτλο.jpg

Ελάχιστους αρχαιολόγους ξέρω που να εργάστηκαν με τόση μεθοδικότητα και συνάμα απλότητα, γνωρίζοντας το αντικείμενό τους σαν την παλάμη του χεριού τους, και ταυτόχρονα έχοντας την επιθυμία όχι να κρατήσουν ωφελιμιστικά την γνώση για τον εαυτό τους, -μιμούμενοι τον πατέρα που παραδίδει στον γιο το δικηγορικό του γραφείο με κληρονομιά την μία και μοναδική –άλυτη – υπόθεση-, αλλά επιδιώκοντας να κάνει κοινωνούς των γνώσεών της και να μοιραστεί την πλούσια στρωμένη από εκείνη, τράπεζα της γνώσης, όποιον επιθυμούσε να γίνει συνδαιτημόνας της και, κυρίως τους νέους, που ένιωθαν το ενδιαφέρον της και αγαπούσαν με φανατισμό προσήλυτου την «κυρία Λίτσα».

Με την επίσημη ανακοίνωσή τους στις 20 Αυγούστου 2010 η Λίτσα Κοντορλή-Παπαδοπούλου και ο σύζυγός της Αθανάσιος Παπαδόπουλος, καθηγητές στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων, σπούσαν το φράγμα της σιωπής αλλά και της αμφισβήτησης από συναδελφικούς κύκλους. Οι δύο αρχαιολόγοι αναζήτησαν τα ίχνη του Οδυσσέα στα ερείπια του Αη Θανάση, στην Ιθάκη, κι αποκάλυψαν τα ερείπια του ανακτόρου του Οδυσσέα.

Καθισμένες στον «Διόνυσο», με θέα την Ακρόπολη και το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, μιλήσαμε, κοντά πέντε χρόνια πριν, για τον Οδυσσέα, την Ιθάκη, τις πρωτοποριακές τεχνικές και μεθόδους τις οποίες χρησιμοποίησε στην ανασκαφή της, τις «τρικλοποδιές» και την εχθρότητα την οποία συνάντησε από τους κομματικά διορισμένους φορείς των φορέων, που επιχείρησαν να υπονομεύσουν την έρευνά της, όπως κάνουν με οποιονδήποτε τολμά να σηκώσει στους ώμους του την Ελλάδα.

Αναζητούσε την εποχή εκείνη χρηματοδότηση για να συνεχίσει την έρευνά της, για να καθαρίσει το «πλοίο του Οδυσσέα» που «είδε» ο δορυφόρος που νοίκιασε, από τον ουρανό, και το πρόσωπο του θαλασσοπόρου παππού μας, πάνω στην πέτρα. Μου χάρισε τότε ένα φάκελο με τα στοιχεία και τα σχέδια της ανασκαφής της, που κουβαλάω έκτοτε σαν ανάθημα μιας φλογερής Ελληνίδας η οποία αγάπησε πολύ, πάρα πολύ, αυτήν την υπέροχη Πατρίδα.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το ανάκτορο  του Οδυσσέα

Η κύρια είσοδος της ακρόπολης βρισκόταν στην ανατολική πλευρά. Μία αναβάθρα, εκτεινόμενη κατά μήκος των βράχων, γεμισμένη με χαλαρούς λίθους και χώμα και τοίχο αντιστήριξης και στηθαίο που δεν διατηρούνται, οδηγούσε στην εξωτερική διάβαση που πλαισιωνόταν από δύο πύργους σύγχρονης κατασκευής με την αναβάθρα. Η διάβαση αυτή είχε ίσως ξύλινες παραστάδες και θυρόφυλλα, όπως η αντίστοιχη της Τίρυνθας.

Η προϊστορική ακρόπολη είναι οχυρωμένη με τείχη μήκους 367 μ., είχε εμβαδόν 8.736 τ.μ. και σχήμα τετραγωνικό με αποστρογγυλεμένες γωνίες. Η κατασκευή του τείχους έχει την μορφή κυκλώπειου αναλήμματος με ακανόνιστους ογκόλιθους στην εξωτερική πλευρά, που συγκρατούν παχύ γέμισμα από μικρούς σφιχτά αρμοσμένους λίθους Κυκλώπειας κατασκευής. Σε μεταγενέστερη φάση της ακρόπολης στην οχύρωση προστέθηκε επέκταση προς ανατολάς, περίβολος μήκους 109 μ. που έκλεισε έκταση 1447 τ.μ. για να συμπεριλάβει και να προστατέψει την υπόγεια μυκηναϊκή κρήνη, που εξασφάλιζε ύδρευση των κατοίκων της ακρόπολης σε περίπτωση πολιορκίας και αναταραχών, όπως συνέβαινε με την ΒΑ επέκταση της Ακρόπολης των Μυκηνών. Συνολικά το εμβαδόν της Μυκηναϊκής Ακρόπολης της Σχολής Ομήρου είναι 10.183 τ.μ.    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σημαντική μαρτυρία για την Ομηρική Ιθάκη προσφέρουν οι ανευρεθείσες στο κυκλοτερές ταφικό μνημείο της Σχολής Ομήρου πήλινες πινακίδες. Η πρώτη από αυτές φέρει εγχάρακτες παραστάσεις σε δύο επίπεδα, που πιθανώς σχετίζονται με περιπέτειες του Οδυσσέα. Μορφή Σκύλλας-διακρίνεται το γυναικείο κεφάλι, η ουρά χταποδιού -γνωστή από ιστορικές απεικονίσεις- το κεφάλι του σκύλου στην καρίνα του πλοίου και το σώμα της σαν πτυχωτό θαλάσσιο ερπετό που τυλίγει το πλοίο και το κάνει μικρότερο. Ένα πτερωτό ον που έχει μάτια κουκουβάγιας και στέμμα από πτερά – σειρήνα; Ορθιο ζώο με ουρά, χέρια και κεφάλι χοίρου (Είναι μήπως σύντροφος του Οδυσσέα, μεταμορφωμένος από την Κίρκη, που φτάνει στο πλοίο για να ζητήσει βοήθεια;) Στο πλοίο διακρίνεται καθαρά μία καθιστή ανδρική μορφή, δεμένη στο κατάρτι.

Η Σπυριδούλα (Λίτσα) Κοντορλή-Παπαδοπούλου, γεννήθηκε το 1942 στην Ευρυτανία. Κόρη της Κλεοπάτρας και του Κωνσταντίνου Κοντορλή, φιλολόγου και αρχαιοδίφη, σπούδασε Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην Προϊστορική Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εκπόνησε την διδακτορική της διατριβή στο Bedford College με θέμα τους μυκηναϊκούς θαλαμωτούς τάφους.

Από το 1987 ως το 2009 δίδαξε για το Προϊστορικό Αιγαίο, την Μεσοποταμία και την Κύπρο της Εποχής του Χαλκού, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, απ’ όπου αφυπηρέτησε με τον βαθμό της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας. Οργάνωσε με δική της πρωτοβουλία εργαστήρια εκμάθησης αρχαιολογικού σχεδίου και φωτογραφίας για τους φοιτητές.

Από το 1970 ως το 2013 συμμετείχε αδιάκοπα σε ανασκαφές και επιφανειακές έρευνες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Αχαΐα, διηύθυνε την πανεπιστημιακή ανασκαφή στην Ιθάκη (1994-2013), και από κοινού με το σύζυγό της, ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Αθανάσιο Παπαδόπουλο, τις ανασκαφές στην Εφύρα της Ηπείρου και στην Ιορδανία. Συνέγραψε δεκάδες επιστημονικά άρθρα σε διεθνή περιοδικά, δύο μονογραφίες, και από κοινού με το σύζυγό της ένα σύγγραμμα για την «Προϊστορική Αρχαιολογία Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων», καθώς και την δημοσίευση του μυκηναϊκού νεκροταφείου της Βραυρώνας.

Έφυγε από την ζωή τον Φεβρουάριο του 2015.

Συνέχεια στην έντυπη έκδοση

(Φ. 211)

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑