Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΒΙΤΣΙ

Τι θέλει το Σύστημα – Τι θέλουμε εμείς

Τι θέλει το Σύστημα - Τι θέλουμε εμείς

Οταν ήμουν νεαρή «μαθητευόμενη» Εθνικίστρια, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το κύριο πεδίο δραστηριοτήτων των Εθνικιστών ήταν τα μνημόσυνα. Το Αγιονόρι, ο Φενεός, και βέβαια ο Μελιγαλάς, ο Γράμμος και το Βίτσι, αποτελούσαν σημεία συναντήσεως Εθνικιστών ποικίλης προελεύσεως και προσανατολισμού, από ολόκληρη την Ελλάδα. Οικογένειες ολόκληρες εξέδραμαν, προμηθεύονταν μπρελόκ με τον Τέως (ένας είναι ο Τέως) και τον Πρόεδρο (ένας είναι ο Πρόεδρος), παρακολουθούσαν το μνημόσυνο σταυροκοπούμενοι, έπιαναν την σκιά στις ομιλίες των διαφόρων γραμματέων συλλόγων και κομμάτων-σφραγίδων, και εν συνεχεία κατευθύνονταν στα ειδοποιημένα ταβερνάκια της περιοχής για τοπικές νοστιμιές.

Ήταν μια σχετικώς αγνή εποχή. Οι άνθρωποι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διατηρήσουν ζωντανή την μνήμη που γλιστρούσε από τα χέρια τους από την μέρα που νίκησαν στον Γράμμο και το Βίτσι. Νίκησαν, αλλά συμπεριφέρθηκαν ως ηττημένοι. Ηττήθηκαν γιατί έδειξαν αδυναμία, συγχωρητικότητα και υποχωρητικότητα, εκεί όπου είχαν καθήκον απέναντι στους νεκρούς και αναπήρους δια βίου συμπολεμιστές τους, να συνεχίσουν με ειρηνικά μέσα τον αγώνα που κέρδισαν στα πεδία των μαχών. Πολλοί Εθνικιστές, βασιλόφρονες, χουντικοί, πατριώτες, έδωσαν από τότε την μάχη τους, ελπίζοντας, αλλά μη πιστεύοντας ότι κάποτε θα έχουν την δυνατότητα να πάρουν την Πατρίδα από τα χέρια του επελαύνοντος ΠΑΣΟΚ.

Ξύπνιοι οι Πασόκοι, φρόντισαν να βρουν δανεικά κι αγύριστα για να μπουκώσουν τα στόματα και να γεμίσουν τις κοιλιές αυτών που σήμερα διαμαρτύρονται γιατί τους κόβονται οι συντάξεις, τότε όμως επαίρονταν πως «η ζωή συνεχώς βελτιώνεται» και σκορπούσαν αλόγιστα στα μπουζούκια, τις βίλες, και τα λοιπά νεοπλουτίστικα. Ξύπνιοι κι οι Νεοδημοκράτες, δεν εφείσθησαν υποσχέσεων προς τους «ακραίους» ώστε να γεμίζει το εκλογικό σακούλι, και να απολαμβάνουν τα προνόμοια του καθεστώτος της Μεταπολιτεύσεως το οποίο επέβαλαν. Αν κάποιοι «πατριώτες» έλαβαν κάποτε κάτι στα κρυφά, για να διασπάσουν και να διασπαστούν, και να στηρίξουν την «μητριά» ΝΔ, είναι ένα άλλο ζήτημα που βαρύνει τους ίδιους, την συνείδηση και την ψυχή τους.

Και να που σήμερα βρισκόμαστε εδώ, στο 2017. Κι αυτό που ως έφηβοι και έφηβες πιστέψαμε κι ελπίσαμε, η ηθική και πνευματική επανάσταση για την οποία μελετήσαμε, οραματιστήκαμε και για την οποία χτίσαμε τους εαυτούς μας και τους συμμαχητές μας, βρίσκεται στα δικά μας χέρια, εξολοκλήρου ή περίπου. Και κάπου εδώ, οφείλουμε να πάρουμε μια αναπνοή. Να κάνουμε μια παύση στον θόρυβο των ζήτω και των συνθημάτων, και να δούμε αυτή η κεκτημένη ταχύτητα αν μας οδηγεί εκεί που θέλουμε εμείς ή εκεί που θέλει το Σύστημα να πάμε.

Η τιμή στους προγόνους αποτελεί όχι μόνο καθήκον, – που λίγο με αγγίζει ως ιδεολογικό τσιτάτο- αλλά έμφυτη, «κατά Φύση» ανάγκη των ανθρώπων, όπως μαρτυρεί η Ιστορική πραγματικότητα. Μα πιο πολλή αξία από την Μνήμη και την Τιμή, έχει το «πολλώ κάρρονες». Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι. Θα γίνουμε; Θαρρώ πως ναι. Έχουμε περπατήσει την υπόθεση, τις Ιδέες, την Ελπίδας, πολύ πιο μπροστά. Είμαστε περισσότεροι, κι ακόμη πιο πολλοί που ακόμα δεν ακολουθούν, βρίσκονται στο κατώφλι μας και περιμένουν. Περιμένουν όχι το πούλμαν και τις φωτογραφίες που θα δώσουν ένα νόημα στην καθημερινότητά τους, όχι μόνο καταδίκες και πολώσεις τις οποίες επιδιώκει το Σύστημα.

Το είδαμε τούτες τις μέρες με την υπόθεση του Ταλίν που συμπίπτει με την νίκη των Ελληνικών δυνάμεων στον Γράμμο και το Βίτσι. Και καλώς αναδεικνύονται τα εγκλήματα των κομμουνιστών που κουκουλώνουν οι πένες και οι μουσικές των στρατευμένων στην Αριστερά συγγραφέων, διανοουμένων και συνθετών. Μα για τα εγκλήματα του Καπιταλισμού, αυτά που ζούμε τώρα, στις μέρες μας, τα χρόνια των μνημονίων, του διεθνισμού, της ισοπέδωσης των Εθνών-κρατών, ποιος θα μιλήσει;

Ποιος άλλος μπορεί από εμάς τους Εθνικιστές, εμάς που αμφισβητήσαμε και αμφισβητούμε τους νικητές του Ευρωπαϊκού Πολέμου, αυτούς που έστρεψαν με το χρήμα και την πανουργία τα έθνη μας το ένα εναντίον του άλλου για να έρθουν να μοιραστούν τα ιμάτια της σταυρωμένης στο άρμα Αμερικής και Σοβιετίας, Ευρώπης; Η απάντησή μας στις προκλήσεις του Σήμερα, δεν μπορεί να είναι «μνημόσυνα». «Ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς», είπε ο ξανθός, γαλανομάτης Ναζωραίος σε κείνον που πρόθυμα θα τον ακολουθούσε, μόλις τελείωναν οι υποχρεώσεις και αποστρατευόταν από την ζωή. Μια μέρα, στο μέλλον. Η απάντηση του Χριστού ήταν «ακολούθησέ με τώρα. Και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους».

Ο λαός θεωρεί τις Ιδέες περιττή πολυτέλεια. Θέλει άρτο και θεάματα. Κι αυτό το ξέρει το Σύστημα. Ας μην είμαστε το θέαμα στο τσίρκο της κάλπικης δημοκρατίας του, μαρξιστικής ή ροκφελερικής. Ας αφήσουμε τους πνευματικά νεκρούς να θάψουν αυτούς που έχουν πεθάνει ήδη. Για το Σύστημα, ο ηγέτης – φιλόσοφος, όπως αυτός που προκρίνει ο θείος Πλάτων, είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορεί να του συμβούν. Η χρεοκοπημένη ακροδεξιά και το αταβιστικό «αντί» όπου μας θέλει το Σύστημα δεν είναι ο δρόμος μας.

Ο Εθνικισμός μας είναι η μόνη λύση στα τρέχοντα, φλέγοντα προβλήματα του λαού μας και, κυρίως, η απάντηση της Ζωής στην πνευματική νέκρωση και την μοιρολατρική δικτατορία του Φόβου. Ας αφήσουμε τους νεκρούς, κι ας πιάσουμε τους ζωντανούς.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 214)

Advertisements

ΓΡΑΜΜΟΣ-ΒΙΤΣΙ: Η λησμονημένη εθνική επέτειος

Χωρίς τίτλο.jpg

-Στη μνήμη των υπέρ πατρίδος πεσόντων, των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας των ετών 1946-1949.

Παγκοσμίως την Ιστορία την γράφουν οι Νικητές. Στην Πατρίδα μας έχει ανατραπεί αυτή η αξίωση, ελέω μεταπολίτευσης, και βιώνουμε μέρες παρακμής σε όλους τους τομείς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θυμούνται τι ακριβώς έγινε εκείνα τα ταραγμένα χρόνιαν αλλά οι νεότεροι αγνοούν ή έχουν στρεβλή εικόνα από τότε που η Παιδεία έχασε τον εθνικό της προσανατολισμό.

Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες κάθε τελευταία Κυριακή του Αυγούστου εορταζόταν με κάθε επισημότητα η επέτειος της Νίκης των Ενόπλων Δυνάμεων στον Γράμμο και το Βίτσι έναντι της κομμουνιστικής ανταρσίας των ετών 1946-49, καθώς και η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων. Τιμόταν από την Ανώτατη Πολιτειακή, Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία η θ υ σ ί α των πεσόντων Αξιωματικών Υπαξιωματικών και Οπλιτών Στρατού και Χωροφυλακής, χάριν της οποίας δεν επιβλήθηκε η ολοκληρωτική κομμουνιστική τυραννία στην πατρίδα μας, όπως την ονειρεύονταν ο Ν. Ζαχαριάδης, ο Μ. Βαφειάδης, και ο «Καπετάν Γιώτης». Μία θυσία με ανυπολόγιστη αξία, καθώς όλη η ανθρωπότητα διαπίστωσε τι ακριβώς συνέβαινε στις χώρες του σιδηρού παραπετάσματος, αμέσως μετά την κατάρρευσή του.

Τα γεγονότα συνοπτικά έχουν ως εξής. Μετά τα αιματοβαμμένα «Δεκεμβριανά» του 1944 τα οποία προκάλεσε το ΚΚΕ (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ) και την αποτυχία του να καταλάβει δια των όπλων την εξουσία, αρχίζει το 1946 ένας νέος ένοπλος γύρος με την επίθεση των ανταρτών του λεγόμενου ‘’ΔΣΕ’’ και το ολοκαύτωμα της φρουράς του Σταθμού Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας. Έκτοτε δόθηκαν δεκάδες μάχες σε χωριά και πόλεις της Βορείου Ελλάδος. Το Κ.Κ.Ε. έπεσε σε ολέθρια λάθη, στην μανία του για εξουσία. Πρώτα διέπραξε το απαίσιας μνήμης Παιδομάζωμα. Οι αντάρτες του ‘’ΔΣΕ’’-κοινοί ληστοσυμμορίτες-άρπαξαν δια της βίας από τις μητέρες τους, 28.000 παιδιά. Λεπτομέρειες μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο του τότε γεν. επιθεωρητή του Παιδωμαζώματος Γ.Χ. Μανούκα «Το Παιδομάζωμα-το έγκλημα κατά της φυλής» (εκδ. ΠΕΛΑΣΓΟΣ). Το δεύτερο ήταν, μετά από απόφαση της 5ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. στις 31-01-1949, η αναγνώριση των δήθεν Σλαβομακεδόνων και η παραχώρηση της Μακεδονίας σε αυτούς.

Απέναντι σε αυτή την ανταρσία υπήρξε ομόνοια μεταξύ του τότε εθνικόφρονα πολιτικού κόσμου (Σοφούλης-Τσαλδάρης) και σε συνεργασία με την Πολιτειακή Ηγεσία (Βασιλεύς Παύλος Α’) και την Στρατιωτική Ηγεσία (Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος) η Νίκη ήλθε! Όχι εύκολα, αλλά μετά από ποταμούς αίματος και θυσιών στα βουνά του Γράμμου και του Βίτσι. Στα βουνά που δικαίως μπορούν να ονομαστούν οι Παρθενώνες της γνήσιας δημοκρατίας. Η Ελλάδα μας πέρασε ακόμα μια δοκιμασία. Οι ηρωικοί πεσόντες των Ενόπλων Δυνάμεων και της Χωροφυλακής έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν για να προστατεύσουν την εδαφική ακεραιότητα και την ελευθερία της πατρίδας. Μέχρι σήμερα παραμένουν οι άγρυπνοι βιγλάτορες της Ηπείρου και της Μακεδονίας μας.

Η φετινή επέτειος μνήμης την 27ή Αυγούστου 2017 είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής για τους ηρωικούς πεσόντες στα αιματοβαμμένα χώματα των βουνοκορφών του Γράμμου και του Βίτσι. Και την θυσία αυτή πρέπει να την τιμήσουν και οι σημερινοί Άρχοντες του τόπου. Καμία παράληψη ή λησμονιά δεν μπορεί να υπάρξει καθώς οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα σημερινά τους αξιώματα τα χρωστούν στην θυσία των ανδρών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Χωροφυλακής. Ο Πολιτικός κόσμος οφείλει να τηρήσει τις παρακαταθήκες των Κων. Τσαλδάρη, Γεωργίου Παπανδρέου, Θεμ. Σοφούλη, Π. Κανελόπουλου. Αλλά και η Ηγεσία του Στρατού οφείλει να στείλει ένα άγημα και να ανάψει ένα κερί στην μνήμη των πεσόντων συναδέλφων τους.

Είθε όλοι οι Έλληνες να τιμήσουν την μνήμη των πεσόντων και δυστυχώς λησμονημένων παλικαριών του Γράμμου και του Βίτσι. Ένα είναι σίγουρο, ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη και ότι  το παράδειγμα τους παραμένει φωτεινό.

Διονύσιος Βουλγαρόπουλος

(Φ. 211)

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ (11-15 Φεβρουαρίου 1949)

Χωρίς τίτλο.jpg

Κατά το δεύτερο 10ήμερο του Ιανουαρίου του 1949, η συνολική δύναμη των Κομμουνιστοσυμμοριτών (Κ/Σ) στην περιοχή του ΒΙΤΣΙ, ανερχόταν σε περίπου 7.000 άνδρες, με το ηθικό τους εξυψωμένο, λόγω των προηγειθησών επιτυχιών σε Καρπενήσι και Νάουσα.

Στις 30 Ιανουαρίου, γίνεται η αντικατάσταση του Μάρκου Βαφειάδη εις μεν την ψευδοκυβέρνηση των Κ/Σ από τον Γιάννη Ιωαννίδη, εις δε την διοίκηση του στρατού τους, από τον Γιώργο Βουτίτσιο (Γούσιο).

Η νέα διοίκηση, θα επιχειρούσε κάποια σοβαρή ενέργεια για να αποκτήσει κύρος. Η συμμοριακή ηγεσία δεν μπορούσε να αποφασίσει έξοδο δυνάμεως από το Βίτσι για λαφυραγώγηση και στρατολόγηση, επειδή ήδη ισχυρότατες Εθνικές Δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί στο Υψίπεδο της Κοζάνης. Συνεπώς τους απέμενε ενέργεια είτε  κατά της Φλωρίνης είτε κατά της Καστοριάς.

Η κομμουνιστική ηγεσία τελικώς απεφάσισε ενέργεια προς Φλώρινα, η οποία απέβλεπε στην εξασφάλιση του πεδινού διαδρόμου για μελλοντικές επιθετικές επιχειρήσεις και για εγκατάσταση στην πόλη της προσωρινής κυβερνήσεως του ΚΚΕ.

Απέβλεπε επίσης στην κάμψη του ηθικού  της Ηγεσίας  και του πληθυσμού της Χώρας και ειδικότερα στην εκμηδένιση της ΙΙ Μεραρχίας, που έδρευε στην Φλώρινα, στην λεηλασία της πόλεως και στην στρατολόγηση πληθυσμού.

Από Εθνικής πλευράς, γεγονός υψίστης σημασίας εκείνη την δύσκολη περίοδο, ήταν η ανάληψη της Αρχιστρατηγίας στις 20 Ιανουαρίου 1949, από τον Αλέξανδρο Παπάγο και η διεξαγωγή σειράς εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, σε εφαρμογή του νέου Δόγματος, καθαρώς επιθετικής μορφής, με το οποίο θα επετυγχάνετο η τελική κατά των συμμοριτών νίκη.

Το Σχέδιο των Κ/Σ προέβλεπε την κατάληψη των υψωμάτων που δεσπόζουν της πόλεως της Φλωρίνης και της αμαξιτής οδού Φλώρινα-Καστοριά, ώστε να αποκλεισθεί η πόλη από τις Εθνικές Δυνάμεις. Ταυτοχρόνως προβλεπόταν Διείσδυση για κατάληψη της πόλεως.

Τον ίδιο χρόνο οι Κ/Σ θα επιχειρούσαν αποκοπή του δρομολογίου Αμύνταιο-Φλώρινα, ώστε να απαγορευθεί η ενίσχυση των Εθνικών Δυνάμεων.

Οι Κ/Σ διέθεταν τις εξής δυνάμεις: Από μία Μεραρχία σε Πισοδέρι  και Μπούφι (σήμερα Ακρίτας) και την Σχολή Εφ. Αξιωματικών επίσης στο Μπούφι.

Έναντι των Κ/Σ ο Ελληνικός Στρατός παρέταξε την ΙΙ Μεραρχία με διοικητή τον Υποστράτηγο Νικόλαο Παπαδόπουλο. Τον αγαπημένο «παππού» των στρατιωτών. Η δυνάμεις της Μεραρχίας ήσαν κατανεμημένες: Ανά μία Ταξιαρχία  στην Φλώρινα, στην Παναγιά και στην περιοχή Βεύης-Κλειδίου.

Η επίθεση εκδηλώθηκε στις 3.30  το πρωί της 11 προς 12 Φεβρουαρίου του ’49. Το σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη των γύρω υψωμάτων όσο ήταν σκοτάδι και την είσοδο στην πόλη με το φως της ημέρας. Ωστόσο οι επιθέσεις έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα και αυτό θεωρήθηκε σοβαρό τακτικό λάθος. Μερικά υψώματα κατελήφθησαν από τους αντάρτες, αλλά ο Παπαδόπουλος διέταξε άμεση αντεπίθεση. Ο αιφνιδιασμός είχε αποτύχει, αλλά η επίθεση συνεχίστηκε. Μία από τις τέσσερις ταξιαρχίες που είχε διαθέσει ο ΔΣΕ εισέδυσε στην πόλη, αλλά αντιμετωπίστηκε ακαριαία από τη φρουρά. Διακόσιοι αντάρτες αιχμαλωτίστηκαν και κλείστηκαν σ’ ένα κτίριο της πόλεως. Παντού, μέσα και έξω από την πόλη, οι αντάρτες γίνονταν δεκτοί με φονικά πυρά. Το απόγευμα της 12ης Φεβρουαρίου οι αντάρτες εξαπέλυσαν μια τελευταία σφοδρή επίθεση, αλλά οι άνδρες του Παπαδόπουλου κράτησαν τις θέσεις τους και αντεπετέθησαν σε όλα τα σημεία.

Στις 13 του μηνός ο Κ/Σ άρχισαν να υποχωρούν για να ανατραπούν τελικώς και να επακολουθήσει η καταδίωξή τους.

Ο απολογισμός σε απώλειες ήταν:

– ΕΣ: Νεκροί 44 (4 Αξιωματικοί). Τραυματίες 234 (17 Αξιωματικοί)

– ΚΣ: Νεκροί 702. Συλληφθέντες-παραδοθέντες 350.

Η ήττα των Κ/Σ στην Φλώρινα, σήμανε την αποτυχία και του τακτικού αφού έχασε την μάχη, αλλά και του στρατηγικού σκοπού, αφού δεν εγκαταστάθηκε η «Δημοκρατική κυβέρνηση» στην Φλώρινα, που ήταν και ο κύριος στόχος του ΚΚΕ.

Στον αντίποδα, η επιτυχία αυτή του Ελληνικού Στρατού, αύξησε το γόητρο της νέας ηγεσίας  και εκτόξευσε στα ύψη το ηθικό Στρατού και Λαού. ‘Όλοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι στον ΕΣ, στην πειθαρχία, εκπαίδευση αλλά και στο τρόπο διευθύνσεως των επιχειρήσεων, πολλά έχουν αλλάξει.

Ο λαός, οι αξιωματικοί και οι οπλίτες, έχουν αποκτήσει αυτοπεποίθηση και πίστη, ότι βαδίζουν στον σωστό δρόμο, που θα οδηγήσει στην τελική νίκη (η οποία τελικώς ήλθε τον Αύγουστο του 1949), η οποία πλέον δεν φαντάζει μακρινή, απρόσιτη και ανέφικτη, αλλά αντιθέτως εφικτή και επικειμένη υπό την στιβαρή νέα ηγεσία.

Χ.Μ.

Βιβλιογραφία:

– Αλεξ. Ζαούση: Η τραγική αναμέτρηση

– Δημ. Ζαφειρόπουλου: Ο αντισυμμοριακός αγών

– Ι. Παπαφλωράτου: Η ιστορία του Ελληνικού Στρατού 1833-1949

(Φ. 187)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑