Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ

Χρυσαυγιτισμός

Χρυσαυγιτισμός

Έχω γράψει αρκετές φορές στο πέρασμα του χρόνου, και ειδικά την τελευταία πενταετία, για την ανάγκη ενότητας των Εθνικών δυνάμεων. Είναι εδραία πεποίθησή μου ότι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους, σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και σε όλα τα αξιώματα. Φευ, οι καλές τους προθέσεις σκοντάφτουν τις περισσότερες φορές σε δυο εμπόδια αντιφατικά και αντικρουόμενα: Στον εγωισμό και στην δειλία. Ζούμε στην εποχή του κατά Χάιντεγκερ μεταφυσικού υποκειμενισμού, όπου το Όλον επιχειρείται να υποταχθεί στο Εγώ, το αντιτιθέμενο σε αυτό που η Φύση ορίζει, μια αναμφίβολα περαιτέρω αποστασιοποίηση του Ανθρώπου από τον Θεό.

Όπως όλα τα δημιουργήματα, έτσι και τα πολιτικά κόμματα και οι ιδεολογίες πίσω από αυτά, διανύουν την πορεία τους και κάποτε, μαζί με τους ιστορικούς κύκλους που τα δημιούργησαν, παραδίδουν τα πεπραγμένα τους ως μαγιά για τους επόμενους που θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτό το εργαλείο για να διορθώσουν τα στραβά του κόσμου. Έχω ξαναγράψει γιατί με συγκινεί πολύ, το παράδειγμα του γεωργού που φυτεύει ένα δένδρο γνωρίζοντας πως δεν θα προλάβει στην διάρκεια της ζωής του να γευθεί τους καρπούς. Η σκέψη αυτή αν και είναι διαχρονικά πιστεύω μου, προέρχεται από μια φράση του Κάτωνος την οποία επαναλαμβάνει ο Κικέρων. «Αν ο αγρότης ερωτηθεί, όσο γέρων και αν είναι, για ποιον φυτεύει, δεν θα διστάσει να απαντήσει «Για τους αθάνατους θεούς οι οποίοι θέλουν χωρίς να αρκούμαι στο να δέχομαι τα αγαθά των προγόνων μου, να τα μεταβιβάζω επίσης στους απογόνους μου».

Αυτήν την αντίληψη του Χρόνου οι άνθρωποι των ημερών μας την έχουν απωλέσει. Κι όμως. Αυτός ο τρόπος σκέψεως είναι που δημιούργησε τους ελληνικούς πολιτισμούς, οι οποίοι έκαναν Άνθρωπο το ανθρώπινο είδος. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, όταν, ως φοιτήτρια στην Ιταλία, οι Ιταλοί συμφοιτητές μου επέμεναν πως εκείνοι είναι οι διάδοχοι του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. «Εσείς μας το δώσατε», έλεγαν, «και δεν μπορείτε να το πάρετε πίσω, τώρα είναι δικό μας». Όσο παράδοξο και ενοχλητικό και αν μου ακουγόταν, με έκανε υπερήφανη. Όχι μόνον ανάμεσα στις κοιλάδες των ελληνικών ναών στην Σικελία, στο Ρήγιο, στην Γκρέτσια Σαλεντίνα, μα και ψηλά, στις ατελείωτες πεδιάδες του Πάδου, που τις σκεπάζει η αχλή, και ο Χρόνος γίνεται αυτό που πραγματικά είναι, Αιώνιος, κάποιοι νεαροί που η ράτσα μας ήταν αδελφική, υπερασπίζονταν τον πολιτισμό μου με γνώση, πεποίθηση και πάθος.

Τι χρησιμότητα έχουν αυτά στον πολιτικό αγώνα; Έχουν. Ακούγεται άλλοτε μεγαλοφώνως και πιο συχνά υπαινικτικώς και αισχρώς υφέρπων, πως στο σύγχρονο μετερίζι του ελληνισμού, την Χρυσή Αυγή, υπάρχουν «παλιοί» και «νέοι» , και πως τάχα οι μεν θέλουν να φάνε τους δε και τανάπαλι. Αν πιστέψουμε την Ιστορία, οι «παλιοί» για καιρό νικούν καταπώς έδειξε ο Θείος Κρόνος, μα εν τέλει νικούνται πονηρά και εκ των έσω, από την σύζυγο Ρέα που έκανε τον γιο Δία τον ύψιστο θεό και πατέρα θεών και ανθρώπων. Όλα τα βασίλεια έχουν αρχή, μέση και τέλος.

Στην δική μας ιστορία, θα πρέπει να κάνουμε μια θεμελιώδη παραδοχή. Αν οι Εθνικιστές έχουν σήμερα ύπαρξη και λόγο, το χρωστούν στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο. Το χρωστούν σε όσους μοιράστηκαν το όραμά του, όταν ήταν ακόμη άυλο, χωρίς γραφεία (και πήγαν το δικό τους), χωρίς καρέκλες ανακλινόμενες, χωρίς οφίκια να φουσκώνουν με «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», προς όσους αφιέρωσαν χρόνο, χρήμα και μυαλό που θα μπορούσε να είχε διοχετευθεί αλλού και περισσότερο επικερδώς.

Το χρωστούν σε όσους βρέθηκαν δίπλα στον Αρχηγό, τρέχοντας σε τυπογραφεία, μοιράζοντας με το αυτοκίνητό τους εφημερίδες, γράφοντας και εκδίδοντας βιβλία και περιοδικά, όταν ακόμη το λογότυπο της Χρυσής Αυγής δεν ήταν μόδα που να εξασφαλίζει «επιτυχία» και επίπλαστη «μαγκιά». Το χρωστούν στους ακόμη παλιότερους, σε αυτούς που σκάλισαν τα αποκαΐδια της Επταετίας και κατάφεραν να κρατήσουν μια Πίστη που όλοι αρέσκονταν να καταριόνται. Πριν από αυτούς, κάποιοι άλλοι, από τα κάρβουνα της βομβαρδισμένης από τους κοσμοπολίτες Κομμουνιστές και Καπιταλιστές, Ευρώπης, έθρεψαν με μύριες θυσίες την φλόγα της Ευρωπαϊκής Ιδέας.

Κι η Ιστορία πάει πολύ πίσω, στους καλογέρους που αντέγραφαν καλλιγραφικά τα συγγράμματα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, και πριν από αυτούς τους ραψωδούς που γυρνούσαν από χωριό σε χωριό και παρέσερναν αυτιά και ψυχές στις Ιστορίες του θείου Ομήρου. Και πιο πριν, και πιο πριν, εκεί όπου το ποτάμι του Ανθρώπου και του Χρόνου κρύβεται μες στην ομίχλη. Όλοι χρωστούμε και όλοι δίνουμε. Το παλιό φέρνει το καινούριο. Οι καινούριοι οφείλουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη στους παλιούς, και οι παλιοί πρέπει να χαίρονται που ο κόπος και οι προσπάθειές τους έφεραν νέους ανθρώπους που θα συνεχίσουν το έργο τους, θα βάλουν στο τραπέζι φρέσκιες ιδέες, νέους τρόπους και πρωτοβουλίες. «Αρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει» διδάσκει ο Θείος Σόλων, δηλαδή «αν μάθεις να διοικείσαι, θα μάθεις να διοικείς».

Δίπλα-δίπλα θα σταθούν παλιό και καινούριο για να διδάξει και να διδαχθεί, να καθοδηγήσει και να καθοδηγηθεί, να πάρουν και να δώσουν έμπνευση, σοφία και θάρρος προς έναν κοινό σκοπό, την Ελευθερία της Πατρίδας και την Ευημερία του Έθνους. Αν σήμερα υπάρχει στην Ελλάδα αντίσταση στα μνημόνια, στην υποδούλωση, στην παρακμή, στο παρά φύσιν, αν υπάρχει ένα κίνημα ριζοσπαστικό απέναντι στον συντηρητισμό της Αριστερής διανόησης και της Δεξιάς κερδοσκοπίας, το χρωστάμε ως Έθνος στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο και στην Χρυσή Αυγή.

Η Βρετανή Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, είπε σε ομιλία της πέρυσι τον Οκτώβριο μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση «Εάν πιστεύεις ότι είσαι πολίτης του κόσμου, είσαι πολίτης του πουθενά». Όποιος πιστεύει ότι είναι Εθνικιστής γενικώς, είναι Εθνικιστής του Τίποτε. Εμείς δικαιούμαστε να ομιλούμε για Χρυσαυγιτισμό.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 220)

Advertisements

Τι πραγματικά σημαίνει «Ρατσισμός»;

Χωρίς τίτλο.png

Καθημερινά, το σύνολο των Μ.Μ.Ε., επιδίδεται στην καθιερωμένη προπαγάνδα, εξαπολύοντας τόνους λάσπης εναντίον του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, καθυβρίζοντας το σύνολο των ψηφοφόρων με χυδαίους χαρακτηρισμούς, υπαγορεύοντάς τους μάλιστα να …διορθώσουν την ψήφο τους, όποτε και αν γίνουν εκλογές! Ακούμε δημοσιογραφίσκους και βαψομαλλιάδες ομιλητές, βουλευτάδες του συνταγματικού τόξου, στα διάφορα πάνελ, να αποκαλούν αφελείς και κατωτέρας παιδείας όλους τους Έλληνες Εθνικιστές, καταλήγοντας, όλοι αυτοί οι προοδευτικούληδες, στο γενικό συμπέρασμα πως είμαστε Ρατσιστές.

Και τους ερωτώ. Σημαίνει κάτι στο μυαλό τους η λέξη “ΡΑΣ”; Σημαίνει κάτι στο μυαλό τους η λέξη “ΡΙΣ” ή η λέξη “ΑΡΔΟΣ” ; Μάλλον όχι, και το τονίζω για να αποδείξω την απόλυτη αγραμματοσύνη τους και την βαθιά νυχτωμένη άποψή τους, με το να αποκαλούν αγράμματους όλους εμάς τους Έλληνες Εθνικιστές.

Η λέξη Ράτσα, προέρχεται από την πρωτο-Ελληνική γλώσσα.

Αν μελετήσουμε την Αρχαία Αχαϊκή διάλεκτο της Χάλκης, τότε θα συμπεράνουμε πως η λέξη Ράτσα είναι η διαφοροποίηση της λέξεως ΡΙΣ – ρισός που σημαίνει «ρίζα». Το “ρας” στην πρωτο – Ελληνική Δωρική διάλεκτο σημαίνει «ρίζα φυτού». “Ρας”, “Ρις” , “Ράτσα” στην Αρχαία Ελληνική Αχαϊκή διάλεκτο. Η λέξη ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ είναι δηλαδή ο χαρακτηρισμός του ευγενούς υποστηρικτή της ρίζας του, του γένους του.

Οι Αχαιοί του Λατίου ( Ρώμη) πρωτοδιδάχθηκαν από τους Αχαιούς Χαλκείς γραφή. Εν συνεχεία χρησιμοποίησαν δικό τους αλφάβητο, και έτσι το γράμμα “Σ” γράφονταν “ C”, επομένως η λέξη “ρας” γράφονταν “ RAC” και η λέξη “ ράτσα” γράφονταν “RACA”. Χρησιμοποιώντας μια πιο τραχιά χροιά  με το πέρασμα των αιώνων, το “C” προφέρονταν -τσ-, έτσι λοιπόν η λέξη “RACA” την πρόφεραν “ράτσα”. Η συγκεκριμένη γλώσσα είναι αυτή που ονομάστηκε Λατινική.

Στον αντίποδα, αν εξετάσουμε την ετυμολογία της λέξης «μπάσταρδος», κατά την Αχαϊκή διάλεκτο η λέξη “ΑΡΔΟΣ” σήμαινε το υλικό που πέφτει ανομοιόμορφα στην γη. Η λέξη «ΜΠΑΣΤΑ» προέρχεται από τη λέξη «Βαστάζω – Κρατώ» άρα η σημασία της λέξης “Μπάσταρδος” σημαίνει αυτό που κρατά από ανομοιογενή υλικά – από ανομοιογενή ρίζα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι τίποτα στην Ελληνική γλώσσα δεν αποδίδονταν τυχαία. Είναι απορίας άξιο πως όλοι αυτοί οι Καθηγητάδες, πολιτικάντιδες, δημοσιογραφίσκοι, θέλοντας να δώσουν ιδιαίτερα δυνατό νόημα στην λέξη “διαφοροποίηση” χρησιμοποιούν την λέξη “Ρατσισμός”.

Θα πρέπει να γνωρίζουν πως εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε βαθιά ριζωμένη στην καρδιά μας την έννοια της Ράτσας μας, την Ιστορία του Έθνους μας , τα ιδανικά των προγόνων μας, και ουδέποτε θα συνταχθούμε με τα νεοταξικά τους όνειρα. Και ας μας αποκαλούν Ρατσιστές!

Νίκος Κρέσπης

(Φ. 220)

Τέσσερα χρόνια μετά

Τέσσερα χρόνια μετά

Tο πρωί της στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 ο Ελληνικός λαός ξύπνησε σε ένα πολιτικό-αστυνομικό πραξικόπημα το οποίο παρακολούθησε ως χολλυγουντιανό φιλμ από τους δέκτες των τηλεοράσεών του. Οι δυνάμεις του διεθνισμού, με συλλήψεις δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών από ένοπλους κουκουλοφόρους, με κατ’ οίκον έρευνες, με τηλεοπτικούς διασυρμούς και πολύμηνους εγκλεισμούς επιχείρησαν να καταπνίξουν την Αντίσταση στην Ελλάδα, πηγή της ανθρώπινης Ιστορίας και του Πολιτισμού.

Ε, λοιπόν, απέτυχαν. Και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν γιατί ο Εθνικισμός είναι συνώνυμος με το ένστικτο της Φύσης, την θέληση για ζωή και επιβίωση, συνώνυμο της επιθυμίας για δύναμη, υγεία και κάλλος. Όσο ο Έλληνας θα έχει τη θέληση να ζήσει, θα βρίσκει το δρόμο του προς την ακατάλυτη Αλήθεια του Εθνικισμού. Το Εθνικιστικό κίνημα δεν προσδιορίζεται από την τεταμένη χείρα, ούτε από κάποια φετιχιστική αναπαραγωγή εικόνων, ούτε βέβαια από άθλια φωτομοντάζ και κακόγουστα στημένα «έγγραφα». Η απάντηση των Εθνικιστών είναι μία: Δεν μας τρομοκρατείτε, δεν μας φοβίζετε, δεν θα δειλιάσουμε. Οι Εθνικιστές δεν λογοδοτούν στους δοσιλόγους των Γερμανών της Μέρκελ και του Σόιμπλε ούτε συναγελάζονται με τα μαντρόσκυλα της ντόπιας διαφθοράς.

Σε ένα καθεστώς όπου η νομοθετική εξουσία συγκαλύπτει κακουργήματα πολιτικών και των συνεργατών τους και νομοθετεί ξεδιάντροπα υπέρ του ξεπουλήματος της χώρας και της ισοπέδωσης του ελληνικού λαού. Σε ένα καθεστώς που θεωρεί τεκμήριο ενοχής βιβλία και ποινικοποιεί τις Ιδέες. Σε ένα καθεστώς όπου καταπατώνται τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, και απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση του λόγου σε δημοκρατικά εκλεγμένους Βουλευτές της τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας, η Εθνική Αντίσταση δεν αποτελεί απλά επιλογή, επιβάλλεται ως συλλογικό καθήκον.

Γιατί όμως η Χρυσή Αυγή; Γιατί όχι άλλοι σχηματισμοί που υποτίθεται ότι προσφέρουν αντιμνημονιακές και πατριωτικές προτάσεις; Γιατί οι διαδόσεις για διάσπαση της Χρυσής Αυγής; Όσο οι διαφωνούντες αρκούνται σε ευχολόγια, σε εύσχημες διαμαρτυρίες και ανώδυνες αναλύσεις, σε γραφικότητες και ταβερνιακά συμπόσια, το Σύστημα δεν ενοχλείται. Όταν οι Ιδέες αποκτούν δυναμισμό, όταν η πολιτική έκφραση περνά από το ατομικό και φαντασιακό στο συλλογικό, όταν ο αγώνας αποκτά μαζικότητα. Τώρα που η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα, τότε οι ιδέες γίνονται πραγματικά επικίνδυνες. Τόσο επικίνδυνες, που οι εκφραστές τους φυλακίζονται και οι υποστηρικτές τους επιχειρείται να τρομοκρατηθούν. Τόσο επικίνδυνες είναι για τα κόμματα της διαφθοράς και της διαπλοκής οι Ιδέες της Χρυσής Αυγής, που ο κίνδυνος της αποδοχής τους από τον λαό αναγκάζει Υπηρεσίες και Προπαγάνδα να επιστρατεύσουν μετά τις συλλήψεις και τις φυλακίσεις, έναν νέο ψυχολογικό μοχλό: τα φοβικά αντανακλαστικά. Χαϊδεύοντας τα αυτιά του αυτάρεσκου, του καθαρολόγου, του χομπίστα, του μοναχικού, θέλουν να κάνουν γοητευτική στο μυαλό των αγωνιστών την επιστροφή στο «ηρωικό» 0,30%.

Πολύ βολικό για το Σύστημα. Στις μεθοδεύσεις κράτους και παρακράτους, η απάντηση της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι μία: Ενότητα, Αγώνας, Ομαδικότητα. Με αδιασάλευτο τον πυρήνα των Ιδεών της, η Χρυσή Αυγή οφείλει να εδραιωθεί πολιτικά ως ο εκφραστής της Εθνικής Αντίστασης. Ας κρατήσουμε γερά την επιθυμία μας για Νίκη κι ας αγωνιστούμε ακούραστα για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Τα μικρόβια του παρακράτους και οι τρομοκράτες με τα κοστούμια δεν έχουν ούτε Θεό ούτε Πατρίδα. Απέναντί τους, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θα έχουμε πάντα μια Σημαία να υπερασπιζόμαστε, μια Πατρίδα να υπηρετούμε και πιστούς συναγωνιστές να περπατούν μαζί μας το δρόμο της Ελευθερίας. Γεννηθήκαμε Έλληνες και Ελληνίδες. Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και όχι δούλοι. Και ως ελεύθεροι Άνθρωποι θα ζήσουμε. Η Νίκη και ο Θεός μαζί μας. Αυτός είναι ο δρόμος των Εθνικιστών, αυτός είναι ο δρόμος των Ελλήνων.

Σε αυτά, τα οποία έγραψα πριν από τρία χρόνια, ένα χρόνο μετά τις συλλήψεις και τις διώξεις του Αρχηγού του Λαϊκού Συνδέσμου και βουλευτών του, δεν έχω ούτε να προσθέσω, ούτε να αφαιρέσω κάτι. Η ανάγκη για Αντίσταση παραμένει ίδια. Η ανάγκη για σύμπνοια, ενότητα και αγωνιστικότητα, ομοίως. Ο πολιτικός αγώνας δεν είναι σπριντ όπως πολύ βολικά υποστηρίζουν όσοι έχουν μάθει να ζουν ανεπάγγελτοι, ανεύθυνοι και ασφαλείς στον φαντασιακό μικρόκοσμό τους. Για όσους από εμάς δεν βρήκαμε τίποτα έτοιμο, για όσους στρωθήκαμε στο διάβασμα, για όσους δουλεύουμε από την εφηβεία μας, για όσους αγωνιζόμαστε και προσφέρουμε στο Εθνικιστικό κίνημα πνευματικά, υλικά και ηθικά, για όλους τους αγωνιστές του δρόμου και της Ιδέας, όλα τα άλλα είναι έπεα πτερόεντα.

Μισό εκατομμύριο Ελληνες, χιλιάδες μέλη και εκατοντάδες στελέχη, ζητούν ξεκάθαρα την ενεργό και αποτελεσματική παρουσία του Κινήματος των Ελλήνων εθνικιστών στα πολιτικά πράγματα. Κάποιοι επιλέγουν την νοσταλγία για εποχές που πέρασαν, και τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν γνώρισαν, είτε από αφέλεια, αφού δεν αντιλαμβάνονται ότι συγκεκριμένες συγκυρίες και εποχές παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα, είτε από σκοπιμότητα. Μένοντας όμως στον σχολιασμό της πολιτικής ζωής, την οποίαν δεν έχεις καμία δυνατότητα να επηρεάσεις πραγματικά, αυξάνεται το αίσθημα της αδυναμίας, της αγωνίας, και της απελπισίας, απέναντι σε μια κατάσταση η οποία διαρκώς χειροτερεύει. Είναι γι’ αυτό επιτακτική η ανάγκη να γίνονται πράξεις, βήματα που να οδηγούν στην πραγμάτωση των στόχων που πρέπει να επανακαθορίζονται και να προσαρμόζονται στο Τώρα. Αν τότε δεν ξέραμε τι έφταιξε, τώρα τα γεγονότα μας έχουν βεβαιώσει για την ορθότητα των θέσεών μας. Σε αυτήν την Δημοκρατία δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν υπάρχει Fair Play. Υπάρχει μόνο η θέληση του δυνατότερου. Κι αυτό δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από το να γίνουμε δυνατότεροι.
Και αυτό το επαναλαμβάνω μετ’ επιτάσεως.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 219)

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Εάν μπορούμε να ξεχωρίσουμε μια και μόνη ποιότητα η οποία διακρίνει τους Εθνικιστές, είναι ότι προσφέρουν τον εαυτό τους για παράδειγμα στους άλλους. Και είναι οι άλλοι, εκείνοι οι χαμένοι στον ρυθμό της καθημερινότητας τον οποίον υπαγορεύουν οι σύγχρονοι καιροί, εκείνοι που παραδέρνουν ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού. Παράδειγμα θάρρους και γενναιότητας, ένα παράδειγμα εκφρασμένο πολιτικά μέσα από τον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή, αλλά και ένα παράδειγμα υπαρξιακό, ένα παράδειγμα στάσης ζωής.

Μέσα στην αυξανόμενη βιολογική και πνευματική αποσύνθεση της κοινωνίας μας, ανάμεσα σε κόμματα και θεωρίες που προσφέρουν μόνο κατατμημένες, περιστασιακές απαντήσεις, ή επιφανειακές κραυγές οι οποίες δεν μεταφράζονται σε πράξεις, οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής κάνουν το Καθήκον τους απέναντι στην Πατρίδα και το Έθνος. Ζώντας σε μια εποχή που έχει αναγάγει σε θέσφατα τον κομματισμό υπό τον πέπλο της Δημοκρατίας, και την ασυδοσία των μειοψηφιών να καθορίζουν ποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους, υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, οι Εθνικιστές δηλώνουν σεβασμό και τιμή στην μόνη χειροπιαστή πραγματικότητα, το Αίμα του Έθνους το οποίο καθορίζει το Δίκαιο της Πατρίδος.

Οι Έλληνες Εθνικιστές μέσα στην γενική παραίτηση και τον εκχυδαϊσμό, σημειώνουν καθημερινές, μικρές αλλά σημαντικές νίκες. Σηκώνουν τα μάτια κι απλώνουν το χέρι για να λάβουν το ξίφος της Κληρονομιάς των Πατέρων τους, και να αγωνιστούν για την Πατρίδα. Εάν θα κριθούν άξιοι από την Ιστορία, μένει να το δούμε. Τώρα, βρισκόμαστε εν μέσω του Αγώνος. Αυτοί που μας κρίνουν, είναι αυτοί που δεν τόλμησαν ποτέ να αμφισβητήσουν καμία εξουσία, ούτε σε προσωπικό, ούτε σε επαγγελματικό, ούτε σε ιστορικό, πολλώ δε μάλλον σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Για αυτούς, το ότι οι Εθνικιστές φυλακίστηκαν, και κάποιοι παραμένουν φυλακισμένοι, και άλλοι υπόδικοι από το καθεστώς, για τις Ιδέες τους, το ότι έχουν νεκρούς, με ηθική ευθύνη αν όχι προτροπή του Συστήματος της διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ, το ότι τολμούν μέσα στο Κοινοβούλιο της διαφθοράς, να τα βάλουν με τους διεφθαρμένους, δεν τους ενδιαφέρει και δεν τους αφορά. Για τον παχυδερμισμό δεν υπάρχει θεραπεία.

Όπως δεν υπάρχει και για το σύνδρομο του μεγαλείου. Γιατί υπάρχουν και οι «επαναστάτες», οι οποίοι περιμένουν ή παριστάνουν τον Σούπερμαν, ή εκείνοι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Μόσκοβο, και των δυο πλευρών του Ειρηνικού. Γραπωμένοι από φαντάσματα, αρνούνται να αντικρίσουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι υπάρχουν συσχετισμοί δυνάμεων. Ότι υπάρχει ένα καθεστώς Καπιταλιστικής φαντασίωσης και ταυτόχρονα ένας διάχυτος πνευματικός Μπολσεβικισμός. Ότι Καπιταλισμός και Μαρξισμός έχουν γράψει την Πολιτική και Κοινωνική Ιστορία στα μέτρα τους. Ότι είναι μια Μαφία που διαβρώνει κάθε ιστό της κοινωνίας και κάθε κύτταρο της Φυλής μας. Ανάμεσα στον πνευματικό και πολιτικό ορυμαγδό, στην ερώτηση «με μας ή με τους άλλους», οι Χρυσαυγίτες διάλεξαν να είναι «με τους άλλους». Τόλμησαν να πουν φωναχτά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και γι’ αυτό τους κατηγορούν Μπολσεβίκοι και Καπιταλιστές διεθνιστές, αλλά και «συνετοί» «πατριώτες» της Οικονομικής Δεξιάς από την οποίαν χωρίζει την Εθνική Δεξιά, άβυσσος…

Ανάμεσά μας, ανάμεσα σε μας που μαχόμαστε από την πρώτη γραμμή, και σε αυτούς που βλέπουν τους εαυτούς τους σαν σκιές λιονταριών ενώ είναι πόντικες, υπάρχει μια βαθιά και απροσπέλαστη τάφρος. Η οργή μας θα ήταν ύβρις στο πνεύμα του Αγώνα που μας διακρίνει και σπατάλη των δυνάμεών μας, όταν δεν βρίσκει εποικοδομητικές διεξόδους. Παρόλα αυτά, έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα να προστατέψουμε τους εαυτούς μας, τους συμμαχητές μας και την Ιστορία μας, μια που είμαστε και οι ίδιοι κομμάτι της Πατρίδας που υπερασπιζόμαστε. Οφείλουμε να το κάνουμε με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και πνεύμα αδελφοσύνης, αποφασισμένοι σε επίπεδο πρακτικό αλλά πρωτίστως μεταφυσικό, με κοινωνία πνεύματος που θα μας σηκώνει πάνω από τον άκαρπο θυμό και πάνω από τις κομπίνες της «ακροδεξιάς», σε μια επαναστατική, λαϊκή και αριστοκρατική σύλληψη του νέου Εθνικού κράτους, ενάντια στο «καλό» και το «κακό», σε μια εμπροσθοφυλακή Εθνικής ενότητας.

Για να φθάσουμε ως εκεί, οφείλουμε να σχηματίσουμε με κάθε λεπτομέρεια το πρότυπο, την μακέτα του κόσμου μας, με μέθοδο, στρατηγική, και χωρίς ψευδαισθήσεις, ώστε να μην μετατραπούμε από εναλλακτική του Συστήματος, σε πολιτική ασφάλειας ζωής και διαιώνισής του. Είναι ανάγκη να είμαστε παρόντες στις τοπικές διεργασίες, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, και στην αυτοοργάνωση των κοινοτήτων μας. Είναι αλήθεια ότι πολλοί, περισσότεροι από όσους ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, αντιλαμβάνονται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης. Από εκεί όμως, μέχρι το να νομίζουμε ή ακόμη χειρότερα, να ελπίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τις πλατιές μάζες να επαναστατήσουν, και να ανατρέψουν εκλογικά το καθεστώς, ή να εξεγερθούν σε μαζική ανυπακοή ώστε να αντιπαρατεθούν με το Σύστημα, είναι σφάλμα τακτικής και χαμένος χρόνος. Όλα, κι αν όχι όλα τα περισσότερα, εξαρτώνται από την οργάνωση αυτής της ισχυρής τρίτης πολιτικής δύναμης. Αυτήν που οι μάζες θα ακολουθήσουν γιατί οι μάζες πάντα ακολουθούν τον ισχυρότερο. Χρειάζεται γι’ αυτό ένα ποιοτικό άλμα.

Η δύναμη της εικόνας, η σάτιρα, η ειρωνεία απέναντι στο Καθεστώς, αποτελούν ισχυρά εργαλεία. Η επιλογή των προσώπων, των φορέων, και των κοινωνικών μειονοτήτων, με τις οποίες μπορεί να υπάρξει κατανόηση και συνεργασία, είναι μια άλλη σημαντική προτεραιότητα. Μέσα, και ταυτόχρονα έξω από το πολιτικό σύστημα, εκεί θα σχηματοποιηθούν οι κοινωνικοπολιτικές ηγεσίες του Αύριο, αμφισβητώντας, και κυρίως πράττοντας σε ιδεολογικό, επιστημονικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο μιας Εθνικής συνέργιας για την αναγέννηση του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 218)

Ο δρόμος του Ηρακλή

Ο δρόμος του Ηρακλή

Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι ζούσαν ελεύθεροι, και δεν χρειάζονταν κανέναν να τους ευαγγελιστεί τι είναι ελευθερία. Ήξεραν ποιές δυνατότητες είχαν, κι αν αυτές δεν τους έφθαναν, σκέφτονταν τρόπους και τις ξεπερνούσαν.  Ήξεραν πότε έπρεπε να περιμένουν σαν τους αίλουρους, και πότε να φύγουν σαν τα ελάφια, και τι έπρεπε να κάνουν για να προχωρήσουν στην ζωή, να ανοίξουν νέους δρόμους ή να περπατήσουν σε αυτούς που ήδη είχαν ανοίξει.

Οι άνθρωποι φύλαξαν την ιστορία του Ηρακλέους με την διττή επιλογή το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» γιατί η ανάμνηση της ελευθερίας του να διαλέγεις πού να πας και τι να αφήσεις, είναι τόσο αρχαία, τόσο αναγκαία στην ανθρώπινη ψυχή, που εκεί καταφεύγει, κι από κει, στην ρίζα της ψυχής του, παίρνει τον χρησμό. Σαν όλους τους χρησμούς, κι αυτός δέχεται ερμηνείες. Αυτό είναι το σωστό, γιατί, τι ελευθερία θα ήταν αν χωρούσε μόνο μια απάντηση; Και τι ελεύθερος άνθρωπος θα ήταν κανείς, αν έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει τούτον το δρόμο κι όχι τον άλλο;

Ο δρόμος που όλοι βλέπουν, ήταν και είναι ο δρόμος των κοπαδιών όπου τα αμέριμνα πρόβατα προχωρούν βελάζοντας περιστασιακά, εν αναμονή της απόφασης του θηρίου. Θα είναι τάχα τώρα η ώρα τους, ή μήπως το θηρίο τα λυπηθεί και τα καταβροχθίσει τελευταία; Γιατί να είμαστε πρόβατα; Γιατί να περιμένουμε την θέληση του βοσκού ή του λύκου; Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή να αναρωτηθούμε. Πριν από κάμποσα χρόνια, καλοκαίρι σαν και τώρα, ένα παιδί μου, μου είχε κάνει αυτή την ερώτηση, γιατί οι άνθρωποι περνούν δυστυχισμένοι όλο τον χρόνο, για να ζήσουν την ζωή που πραγματικά επιθυμούν, μερικές μέρες τον χρόνο. Με έκανε να σκεφτώ.

Στην δεκαετία του 1980, εκατοντάδες σύλλογοι ξεφύτρωσαν σε όλη την Ελλάδα, για τον «εκπολιτισμό» των Ελλήνων. Χορευτικοί σύλλογοι, εργαστήρια τοπικών προϊόντων, συνεταιρισμοί και ενώσεις πολιτών δημιουργήθηκαν, και χτίστηκαν δομές αλληλοϋποστήριξης σύμφωνα με την μόδα της εποχής. Οι Αριστεροί συνειδητοποίησαν πραγματιστικά την αναγκαιότητα του «δράσε τοπικά» και επένδυσαν στις τοπικές δομές για να ριζώσουν στις τοπικές κοινωνίες. Βρήκαν νόμους, προσόδους και δρόμους για να χρηματοδοτούν τις δράσεις τους, και κατάφεραν να γίνουν πνευματικό αλλά και επιχειρηματικό καθεστώς.

Η διαφορά με τους Εθνικιστές έγκειται, πέραν της ιδεολογικής αφετηρίας, στο γεγονός ότι οι Αριστεροί, αν και δεν έχουν αντίληψη της κρισιμότητας των περιστάσεων, -δεν θεωρούν, για παράδειγμα, την μεταναστευτική εισβολή, τα κέντρα φιλοξενίας κοκ, επικίνδυνα για τις τοπικές κοινωνίες-, επενδύουν τοπικά, αλληλοβοηθούνται ώστε να εγκατασταθούν στην ύπαιθρο και να προωθήσουν τα προϊόντα τα οποία παράγουν, υλικά και άυλα, με δυο λόγια, κάνουν πράξη όσα οι Εθνικιστές υποστηρίζουν θεωρητικά και εξ ιδεολογίας.

Πράγμα παράδοξο, οι Εθνικιστές είμαστε η πλειοψηφία αυτού του τόπου, -γιατί οι Έλληνες αν απεκδηθούν την επιβεβλημένη ρητορική της πολιτικής ορθότητας, είναι βαθιά Εθνικιστές-, αλλά παραμένουμε ατομικιστές, σπαταλώντας σε άκαρπους ηλεκτρονικούς διαξιφισμούς και αδιέξοδους θυμούς, χρόνο, σκέψη και ενέργεια. Καθώς, αγαπητοί αναγνώστες, πολλοί εξ υμών θα οδεύετε σε λίγο προς τα χωριά και τις εξοχικές σας κατοικίες, ας φανταστούμε πώς θα διαμορφωνόταν η πραγματικότητα του καθενός, του Κινήματος και της Πατρίδας, εάν οι Εθνικιστές επένδυαν ο ένας στον άλλο. Πώς θα ήταν να δημιουργούσαμε δίκτυα μέσα από τα οποία Εθνικιστές θα παρήγαγαν και θα προωθούσαν τα προϊόντα τους. Εκατοντάδες Ελληνικές οικογένειες θα έπαιρναν δύναμη, θα ζούσαν καλύτερα, και τα χρήματα των Εθνικιστών θα πήγαιναν σε Εθνικιστές, δημιουργώντας τις βάσεις για ένα υγιές συντεχνιακό πρότυπο.

Η απροσδιόριστη «εθνική αναγέννηση» θα ξεκινούσε να γίνεται πράξη. Εργασία, εκπαίδευση, κατοικία, νεολαία, δημογραφικό, ασφάλεια της μεθορίου, θέματα που απασχολούν και το Εθνικιστικό πρόγραμμα και τον λαό μας, θα έκαναν βήματα προς το να βρουν λύσεις. Χρειάζεται γι’ αυτό να μειώσει τον χρόνο που αφιερώνει καθείς στην σκέψη του καταναλωτικού προτύπου. Χρειάζονται σύντροφοι με τους οποίους να μπορεί να μοιραστεί το ίδιο όραμα. Για τα αδιέξοδα δεν φταίει μόνον η εξουσία αλλά και ο παθητικός τρόπος με τον οποίο αναμασούμε την απέχθειά μας προς αυτήν.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως το σφάλμα βρίσκεται στα γυαλιά με τα οποία μάθαμε να θωρούμε τον κόσμο, το πρότυπο μέσα στο οποίο ζούμε, και το οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς. Είναι μια επιλογή ούτε εύκολη, ούτε γρήγορη. Είναι όμως εποικοδομητική και οπωσδήποτε πιο ευχάριστη από το να κοιτάζει κανείς το κενό του ακαλύπτου της πολυκατοικίας του.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι πιθανώς να μας προ- λάβουν τα διαστημόπλοια, και οι ομάδες οι οποίες διαγκωνίζονται για την σωτηρία των Ελλήνων. Ακόμα κι έτσι, ας διευκολύνουμε τις αόρατες δυνάμεις, βάζοντας οι ίδιοι ένα χεράκι, όχι από διάθεση για επίδειξη και εντυπωσιασμό, που μπορεί αύριο να αλλάξει αποδέκτη, αλλά με την απόφαση να αλλάξουμε την οπτική και την ζωή μας.

Προσδιορίζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μπορούμε να θέσουμε τοπικά τις βάσεις της νέας Ελλάδας που οραματιζόμαστε. Όσο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά άθελά μας παραχωρούμε το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις για την ζωή μας σε πρόσωπα έξω από εμάς, στους πολιτικάντηδες και τους εκμεταλλευτές που μας χειραγωγούν πνευματικά, και δίνουμε στα αρπακτικά τον πρώτο λόγο στην ζωή μας.

Μαθαίνοντας το τι θέλουμε, μαθαίνουμε το πού θέλουμε, και το πώς μπορούμε να κινήσουμε τον τροχό της δράσεως. Τότε θα συναντήσουμε στον δρόμο μας ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο με μας όραμα, ακόμα και αν δεν έχουν τώρα συνείδηση του Εθνικισμού τους, οι οποίοι με την εμπειρία τους θα βοηθήσουν στην υλοποίηση των οραμάτων μας. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε ενεργώντας μεταξύ μας, συζητώντας μεταξύ μας, χωρίς ανακοινώσεις και φανφάρες, τοπικά και συντροφικά. Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 209)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Σφυρί και Φωτιά

Σφυρί και Φωτιά

Είμαστ ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι.
κ’ οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κ’ οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων.
δουλεύτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά,
και τα καλά του ξανανθίστε και τα κρίματα,
χτυπώντας τον, με το σφυρί και με τ’ αμμόνι.

(Κωστής Παλαμάς)

Πριν λίγες μέρες, σε μιαν γειτονιά της Δυτικής Αθήνας, τέσσερεις Έλληνες δέχθηκαν άνανδρη επίθεση μέσα στα γραφεία του πολιτικού κόμματος που υποστηρίζουν. Οι πολλαπλάσιοι εισβολείς, ντυμένοι με στολές της Ελληνικής Αστυνομίας, τους έσπασαν χέρια και κεφάλια με σφυριά. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που κυβερνιέται από το χρήμα που θησαυρίζεται ή σπαταλιέται, άχρωμο, άοσμο και θορυβώδες, σε έναν κόσμο που τρέχει αφιονισμένος στον χαμό του, εκείνοι αποφάσισαν να είναι, γιατί τολμούν να θέλουν να είναι Έλληνες.

Λίγο πιο δυτικά, μερικές εκατοντάδες Εθνικιστών διαδήλωσαν ενάντια στον νόμο που δίνει ιταλική ιθαγένεια στους εισβολείς της πατρίδας τους. Η ιταλική Αστυνομία έριξε νερό και δακρυγόνα για να τους διαλύσει, επιτέθηκε με κλομπ και τους άνοιξε τα κεφάλια. Μια δράκα ανθρώπων, μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων, αρνούμενοι να υποκύψουν στον δρομολογημένο αφανισμό τους. Λένε κάποιοι κιοτήδες, υπερασπιστές της λογικής της ήττας, πως οι Εθνικιστές πρέπει να μαλακώσουν. Θα μαλακώσουν άραγε, χτυπώντας τους με σφυριά; Λένε πως πρέπει να ρίξουν νερό στο κρασί τους. Στο κρασί της αγάπης για την Πατρίδα, να αφήσουν να αναμειχθεί το μίσος των Καπιταλιστών και των Μαρξιστών για τον Έλληνα.

Με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια οι Χρυσαυγίτες του Ασπροπύργου δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω μπροστά στους τρομοκράτες δολοφόνους που δεν καταλαβαίνουν πως οι φυλακίσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις, οι ρουφιάνοι και οι προδότες, δεν λυγίζουν τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Αδύνατο να καταλάβουν πώς είναι να περιφρονείς την άρρωστη ηθικολογία μιας κάλπικης αγάπης για τον άνθρωπο, που αποκαλεί ανθρωπισμό το δουλεμπόριο, και στο όνομα του αντιρατσισμού προστατεύει τους εμπόρους ναρκωτικών που σκοτώνουν τα Ελληνόπουλα.

Παράλογη και άδικη ήταν και η δολοφονία του 11χρονου Μάριου στο Μενίδι, μερικές μέρες πριν. Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι αντιδράσεις Ελλήνων από άλλες περιοχές της χώρας οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με παρόμοιες καταστάσεις, έστω και αν δεν είναι τόσο ακραία δραματικές. Αν δούμε την πραγματικότητα όπως είναι, όμως, αν διαλέξουμε ποιες μάχες θα δώσουμε, και πώς, γιατί το είπαμε, ζούμε χρόνια πολέμου, σε μια χάλκινη κατά Ησίοδο εποχή, θα ανακαλύψουμε πως περπατάμε με γοργό βήμα σε εποχές ωμής βαρβαρότητας. Εποχές ζωής και θανάτου. Επιβίωσης ή εξαφάνισης.

Είναι άραγε αργά για να ανακαλύψεις ότι στην ταράτσα του σχολείου του παιδιού σου βρίσκονται κάπου χίλιες σφαίρες, τις οποίες δεν άκουσες ποτέ να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι σου; Είναι αργά να ανακαλύψεις ότι εγκληματούν οι μετανάστες που χρησιμοποιείς στα κτήματά σου για να πεισμώσεις τον Έλληνα υπάλληλο, για το γινάτι; Αν δεν μεταμελήθηκαν από τα βασανιστήρια οι αγωνιστές του Ασπροπύργου, είναι γιατί κανείς δεν τους πλήρωσε για να είναι Έλληνες και να ομολογούν την αγάπη της Πατρίδας. Έκαναν λάθος εκείνοι που επιτέθηκαν οπλισμένοι μίσος, οι πληρωμένοι δολοφόνοι, οι διακινητές των μεταναστών, οι δουλέμποροι, οι έμποροι των ναρκωτικών, με βαποράκια τους και θύματά τους, τους μετανάστες, τους Ρομά, τους Μπαλαμούς, όσους πρόθυμα αφήνονται στην εξαφάνισή τους μέσα στον σιδερένιο χυλό της Νέας Τάξης.

Αξίζει λοιπόν να αντιστέκεσαι; Είναι μήπως αργά όταν αφήνεις να ανθούν οι Εφιάλτες, ανοίγεις Κερκόπορτες, αντικαθιστάς την αγάπη της Πατρίδας με το μίσος ενάντια στον Έλληνα; Το δέντρο του Γένους μας θα βγάλει πάλι Λεωνίδες και Παλαιολόγους. Αυτό το ξέρουν οι εχθροί του. Πρέπει όμως κι εμείς να μάθουμε από αυτούς που αντανακλαστικά κατηγορούμε, αυτό που ενστικτωδώς αισθανόμαστε ότι μας απειλεί, όμως εμείς δεν είμαστε αρκετά δυνατοί για να του επιβληθούμε. Οι Σκοτεινοί της Ιστορίας φταίνε για πολλά. Φταίμε κι εμείς όταν δεν τολμούμε να δεχθούμε ποιος είναι ο δρόμος, δύσκολος δρόμος, μέσα από τα δικά μας σκοτάδια, προς το Φως.

Απορρίψαμε, αλλά δεν μάθαμε από αυτούς που είναι αληθινά ρατσιστές, που δεν αφομοιώνονται, και προστατεύουν με κάθε μέσο τις ράτσες τους. Αυτούς που φτιάχνουν μέσα στις αχανείς πολιτείες, δική τους κοινοτική οργάνωση, κιμπούτς, καταυλισμούς, δομές αλληλοβοήθειας, χαράσσοντας πορεία με μπούσουλα την απόφασή τους να διασφαλίσουν την ταυτότητά τους μέσα στον χρόνο. Κάνουν καλά και δεν αφομοιώνονται, οι Σκοτεινοί της Ιστορίας. Κάνουν καλά αυτοί που φτιάχνουν νησίδες για τις φάρες τους μέσα στον σκοτεινό ωκεανό της κόλασης που απειλεί να καταπιεί την Φύση. Γιατί «ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας».

Ίσως γιατί η φωτιά της αγάπης μας, είναι αυτή που θα λιώσει τα σφυριά του μίσους τους. Ίσως αυτός ο κόσμος δεν είναι χάλκινος για το τίποτα, μα για να μάθουμε, να σκάψουμε πάνω σε αυτόν την νέα Χρυσή Εποχή μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 205)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Δυνατοί – Εθνικιστές – Έλληνες

Δυνατοί - Εθνικιστές - Έλληνες

Εδώ και καιρό, η «Δεξιά» προετοιμάζει ένα (ακόμη) «ακροδεξιό», «πατριωτικό», και όπως αλλιώς μπορεί να το ονομάσει, ανάχωμα, με σκοπό να σταματήσει τους Έλληνες από το να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω. Αυτή η «Δεξιά» που μετρά κουκιά για μετεκλογική εξαφάνιση των Πατριωτών, δεν διαφέρει σε τίποτε από την Αριστερά η οποία στήνει τα παρακλάδια της σαν αυτό της ΠΟΣΠΕΡΤ, προκειμένου να εμποδίσει τον Λόγο και τις Ιδέες των Ελλήνων Εθνικιστών από το να φθάσουν στους ακροατές και τους τηλεθεατές της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεοράσεως.

Και στην αίθουσα του δικαστηρίου, αλλά και στην κοινωνία, οι Έλληνες Εθνικιστές οφείλουν να απαιτήσουν τον σεβασμό του δικαιώματος της τρίτης πολιτικής δυνάμεως της χώρας, και μέσω αυτής όλων των Ελλήνων που την στηρίζουν, στην ελευθερία της Σκέψεως και του Λόγου. Κανένας «εργατοπατέρας» δεν μπορεί να αφεθεί να πιστεύει πως «δικαιούται» να καταστρατηγεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματά μας, ιδιαιτέρως μέσω διαύλων που αποτελούν ιδιοκτησία όλων μας, και όχι βεβαίως των αυτόκλητων «δημοκρατών» που φιμώνουν αντιδημοκρατικά τους πολιτικούς και ιδεολογικούς αντιπάλους τους.

Εάν αυτό συμβεί, εάν η αυθαιρεσία και η εμπάθεια αφεθούν από την Δικαιοσύνη να υποκαταστήσουν τα θεμελιώδη θέσφατα, τότε όποιος διαθέτει πρόσβαση σε ένα μοχλό εξουσίας, θα μπορεί να επεμβαίνει στην εύρυθμη λειτουργία της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής συνελλήνων με τους οποίους δεν συμφωνεί. Και επειδή όπως λέει ο σοφός λαός «έχει ο καιρός γυρίσματα», κανείς δεν θέλει να ισχύσει το «όταν ακούς τον γείτονά σου, περίμενε και τα δικά σου».

Σε ό,τι αφορά τους Εθνικιστές, οι σημερινοί πρωτοπόροι της ανάστασης του Έθνους, και αυριανοί ηγέτες του, δεν έχουν δικαίωμα στους φόβους τους. Από την θέση ισχύος που έχουν κερδίσει στην καρδιά και τον νου των Ελλήνων, έχουν καθήκον να εργαστούν για ένα κίνημα που θα διέπεται και θα αγκαλιάζει όσους ενστερνίζονται τις θεμελιώδεις Αρχές που ενώνουν το Έθνος μας.
Το δίλημμα των καιρών μας, το έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι «Αριστερά ή Δεξιά». Βεβαίως, η πατριδοκάπηλη Νέα Δημοκρατία γνωρίζει τις πολιτικές συμπεριφορές των πελατών της και αναλόγως ψαρεύει στον πατριωτικό χώρο είτε μέσω πολιτευτών είτε μέσω παραποτάμων οι οποίοι κατά καιρούς κατασκευάζονται και χρηματοδοτούνται, για να απορροφηθούν μετά την εκμετάλλευσή τους.

Το προς αποφυγήν παράδειγμα της «Εθνικής Παράταξης» του Στ. Στεφανόπουλου είναι πάντοτε επίκαιρο. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι η ηγεσία της «Δεξιάς», από τον «Εθνάρχη» που ανέδειξε το «κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας» κατά Γεώργιο Παπανδρέου σε κοινοβουλευτικό εταίρο, ως τον προσφάτως εκλιπόντα πρωθυπουργό, στον οποίον οφείλουμε να πιστώσουμε την εξάλειψη κάθε ψευδαίσθησης πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην «Δεξιά» και την «Αριστερά», ήδη από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΚΚΕ του 1989, μέχρι και τον σημερινό μνημονιακό συνεργάτη του ΣΥΡΙΖΑ, ανέκαθεν υπεκλήθη στην ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς, έρμαιο των μετεμφυλιοπολεμικών συμπλεγμάτων της, και αυτουργός της προδοσίας όσων έδωσαν την ζωή τους για να παραμείνει η Ελλάδα έξω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και την εξαθλίωση της Σοβιετίας.

Σε αυτήν την «Δεξιά» και τα κατά καιρούς αναχώματα που στήνει, δεν μπορεί ο λαός να έχει καμία εμπιστοσύνη. Υπάρχουν όμως και αυτοί για τους οποίους οι υποκριτικές συμπεριφορές όσων επί δεκαετίες διήρεσαν τον λαό μας, την ίδια ώρα που συνέτρωγαν και νέμονταν την εξουσία, δεν έχουν καμία πραγματική ισχύ. Σήμερα που ο κατά φύσιν τρόπος ζωής μέσα σε έναν κόσμο που παραδέρνει άσκοπα, αποτελεί πράξη επαναστατική, σκοπός μας πρέπει να είναι η σύμπηξη μιας βάσης αυθεντικής συνεννόησης, στηριγμένης στις αρχές του εθνικού ριζοσπαστισμού, μια αναγκαιότητα που θα προκύψει μέσα από το χάος της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.

Αυτόν τον νέο κόσμο τον κουβαλούν ήδη μέσα τους πολλοί άνθρωποι που δεν ανήκουν στον παρηκμασμένο, εφησυχασμένο όχλο των προς σφαγήν προβάτων. Σε αυτούς, η εσωτερική αντιπαράθεση με τον καθωσπρεπισμό και τον συμβιβασμό, θα καθοδηγήσει τις πράξεις τους. Τις πράξεις εκείνων των γενναίων που σε κάθε εποχή διαλέγουν να «ανεβούν στην ράχη του τίγρη» κατά Έβολα, και για να αποφύγουν τη θανατερή του ανάσα, μα και, αν πετύχουν να κρατηθούν γερά επάνω του, να τον καθοδηγήσουν προς τον δικό τους προορισμό.

Για να το επιτύχει βεβαίως αυτό, θα πρέπει ο αναβάτης να έχει την αναγκαία διαίσθηση, την επιμονή και την αποφασιστικότητα, αλλά και μια σχετική απόσταση από την διαδικασία της σήψεως. Γι’ αυτό και υπακούει όχι σε νόμους που αλλάζουν, και νομοθέτες που διαφθείρονται και διαφθείρουν, αλλά σε κώδικες εναρμονισμένους με την Δύναμη της Ζωής. Πρέπει να έχει την ενεργητικότητα που θα του επιτρέψει να σκοπεύσει μακριά, μέσα στις εχθρικές γραμμές, και όχι να χτυπά άσκοπα γύρω του «αγανακτισμένος», επειδή δεν έχει την δύναμη να χτυπήσει τους εχθρούς του.

Όποιος αποδέχεται τις αρχές μιας εξουσίας με σκοπό την Εθνική Ανεξαρτησία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη, -και δημοκρατικότερη από αυτήν των Εθνικιστών δεν υπήρξε και δεν υπάρχει-, ανήκει στις γραμμές των Εθνικιστών αγωνιστών. Και για να τελειώνουμε με τους επιθετικούς προσδιορισμούς που επιβάλλουν οι αντίπαλοι και συχνά υιοθετούν και οι Εθνικιστές, και πολλοί «χλιαροί» Έλληνες: Τις Ιδέες, τους σκοπούς και την δημοκρατικότητά μας, δεν θα την κρίνουν οι πολιτικοί αντίπαλοί μας, οι ορκισμένοι εμπαθείς, αδιάντροποι και ανήθικοι εχθροί μας που εύχονται, προπαγανδίζουν και απεργάζονται την πολιτική αλλά και την φυσική μας εξόντωση.

Αν οι Έλληνες θέλουν να ζήσουν, πρέπει να σταματήσουν να ομφαλοσκοπούν παίζοντας το παιχνίδι του κόμματος των πολιτικών κομμάτων, που μολύνει με τις λεπρώδεις σάρκες του τον εθνικό βίο. Και αντί να χτυπά εκεί που οι αντιπατριώτες και ανθέλληνες του υποδεικνύουν από τα ΜΜΕ, ας δει τι μπορεί να κάνει –αν μπορεί να κάνει…- για να σωθεί η Πατρίδα, με ή χωρίς από μηχανής θεό.

Οι Εθνικιστές είναι εδώ και είναι η μοναδική ελπίδα Ελευθερίας του Ελληνικού Εθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 203)

Κωπηλάτες… άνευ πηδαλιούχου

Χωρίς τίτλο.jpg

Πόσες φορές στην ζωή μας έχουμε ακούσει να λέγεται, ότι οι Έλληνες, όταν ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό διαπρέπουν, ενώ στον τόπο τους οι ίδιοι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν ούτε κατ’ ελάχιστο τα ίδια αποτελέσματα;

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά που τροποποιεί τόσο καταλυτικά την απόδοση και την αποτελεσματικότητα των ίδιων ανθρώπων, εδώ και εκεί;

Από έγκυρες επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει αναφορικά με τις συνθήκες που επηρεάζουν την απόδοση των εργαζομένων, έχει προκύψει ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα, το οποίο σχηματικά λέει το εξής:

Αν δεχτούμε ότι οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης παράγουν ο καθένας ατομικά, έργο που ισούται με πέντε μονάδες (μιας κάποιας μονάδας μέτρησης), το έργο που μπορούν να παράγουν δέκα εργαζόμενοι μαζί, μπορεί να κυμανθεί από διακόσια το μέγιστο, μέχρι μηδέν το ελάχιστο.

Διακόσια μπορεί να γίνει το παραγόμενο έργο αν οι δυνατότητες των εργαζομένων συνδυασμένες κατάλληλα λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής ισχύος, παράγοντας ένα αποτέλεσμα πολλαπλάσιο του αθροίσματος των ατομικών τους επιδόσεων, επιβεβαιώνοντας το γνωστό ρητό: «η ισχύς εν τη ενώσει». Και μηδέν μπορεί να γίνει, αν το έργο του ενός αναιρείται από το έργο του άλλου.

Σαν να βρίσκονται δηλαδή δέκα κωπηλάτες πάνω σε μια βάρκα, και οι πέντε να κωπηλατούν προς την μια κατεύθυνση, ενώ οι άλλοι πέντε να κωπηλατούν προς την ακριβώς αντίθετη. Η βάρκα θα μένει στάσιμη, παρόλο που όλοι καταβάλουν την μέγιστη προσπάθεια για να την μετακινήσουν.

Με ψευτοδιλήμματα και ιδεοληψίες, που χρόνια τώρα καλλιεργούν έντεχνα στην χώρα μας οι ξένοι δυνάστες και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, οι Έλληνες, έχοντας χάσει  την αίσθηση τους εθνικού τους προσανατολισμού, κωπηλατούν ανερμάτιστα και χωρίς πυξίδα σε αλληλοαναιρούμενες κατευθύνσεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι ίδιοι άνθρωποι στην Ελλάδα αποτυγχάνουν, και στο εξωτερικό διαπρέπουν.

Το σταθερό περιβάλλον που συναντούν όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό, παρότι δεν συνάδει με τα ελληνικά πρότυπα, είναι αρκετό για να αναδείξουν την ποιότητα και την υπεροχή τους. Φτάνει που κάποιος δεν αναιρεί και δεν αντιμάχεται την προσπάθειά τους, κάτι που δεν μπορούν να έχουν στην Ελλάδα, και αυτό φυσικά δεν είναι τυχαίο.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να ομονοήσουν σήμερα οι Έλληνες και να κωπηλατήσουν όλοι μαζί προς μια κατεύθυνση, γιατί σε μεγάλο βαθμό έχουν «μολυνθεί» από δυο κοινής προέλευσης, «θανατηφόρους» για την εθνική ομοψυχία «ιούς»: τον «ιό» της αριστερής σκέψης και τον «ιό» του καταναλωτισμού.

Ο Έλληνας αισθάνεται (και όχι άδικα), ότι το κράτος είναι απολύτως ανέντιμο απέναντί του, για αυτό όταν του δίνεται η ευκαιρία το κλέβει χωρίς να νοιώθει τύψεις. Η κρατική όμως αυτή αναλγησία και ανεντιμότητα, που ενεργοποιεί τα αρνητικά αντανακλαστικά των πολιτών στην βάση της αρχής: δράση – αντίδραση, δεν είναι τυχαία. Οφείλεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι το κράτος όχι μόνον δεν υπηρετεί το έθνος, αλλά προσπαθεί να το αφανίσει. Είναι πολύ απλά ανθελληνικό.

Και είναι ανθελληνικό, γιατί στην πολιτική ζωή της χώρας, με την βοήθεια πολλών κατάπτυστων ΜΜΕ, έχει επιβληθεί με δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, ένα πολιτικό σύστημα απαρτιζόμενο στο σύνολό του (πλην της Χρυσής Αυγής), από κόμματα της αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού, που δυναμιτίζουν την ενότητα του ελληνικού λαού στην από κοινού διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων, εγκλωβίζοντάς τον σε ψευτοδιλήμματα.

Μπορεί κανείς να φυλακιστεί σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, αν τυχόν η πόρτα ανοίγει προς τα μέσα και δεν του περάσει απ’ το μυαλό να τραβήξει αντί να σπρώξει. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί στην Ελλάδα και για να ξεμπλοκάρει η κατάσταση πρέπει να προχωρήσουμε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που μας υποδεικνύουν οι βιαστές της πατρίδας.

Κάποτε λοιπόν οι Έλληνες μπορεί να διαφωνούσαν μεταξύ τους και μάλιστα με έντονο, ακόμη και συγκρουσιακό τρόπο, για το ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για να φθάσουν στον στόχο, αλλά όλοι τουλάχιστον συμφωνούσαν στο ποιος είναι ο στόχος. Ο οποίος ασφαλώς δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από αυτόν που υπαγορεύει το εθνικό συμφέρον.

Από την στιγμή που εμφανίζονται στο προσκήνιο της Ιστορίας ο μαρξισμός και ο καπιταλισμός, η συνεννόηση μεταξύ των Ελλήνων καθίσταται αδύνατη. Δεν υπάρχει πλέον κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Για τους ανθρώπους αυτούς (αριστερούς και νεοφιλελεύθερους) η εναντίωση στο εθνικό συμφέρον θεωρείται πράξη ανθρωπιστικής μεγαλοσύνης που συμβάλλει στο όραμα της …παγκόσμιας ειρήνης και στην …εξάλειψη της φτώχειας.

Πραγματική παράνοια, δηλαδή, όταν εκ του αποτελέσματος γνωρίζουμε, ότι όσο οι δυνάμεις αυτές κερδίζουν έδαφος στον κόσμο, τόσο οι πόλεμοι εντείνονται και η φτώχεια και η εξαθλίωση παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις.

Άλλοτε λοιπόν «αντίπαλοι» και άλλοτε συνεταίροι, αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι δυναμιτίζουν με συστηματικό τρόπο κάθε προσπάθεια εθνικής στόχευσης που θα μπορούσε να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες σε μια εθνική πορεία πραγματικής διεξόδου από τα δεσμά της δουλείας. Και για τις «υπηρεσίες» που προσφέρουν στα οικονομικά «διευθυντήρια», τους επιτρέπεται να συμμετέχουν στο ξεκοκάλισμα του εθνικού πλούτου της Ελλάδος, παρέα με τους ξένους προστάτες τους, εν ονόματι της παγκόσμιας ειρήνης που υποτίθεται θα επικρατήσει, όταν εξαλειφθεί ο «επάρατος» Εθνικισμός.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης με την κατασπατάληση-διασπάθιση ενός πακτωλού χρημάτων, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το προφίλ των δυο χώρων. Με τους νεοφιλελεύθερους στην κυβέρνηση, και την αριστερά να εξουσιάζει την συνδικαλιστική φενάκη, το έγκλημα που συντελέστηκε είναι ασύλληπτο.

Κανένα έργο υποδομής, παρά μόνο παροχές για εξαγορά ψήφων, συντήρηση και διεύρυνση του «πελατειακού» κράτους, διαπλοκή κομματανθρώπων με φαύλους εργολήπτες, διεφθαρμένοι προμηθευτές του δημοσίου και εθισμός της ελληνικής κοινωνίας στον βουλιμικό καταναλωτισμό με κλοπιμαίο πλούτο. Αυτή είναι η «συνταγή» του δόλιου υπερδανεισμού που είναι αδύνατον πλέον να αποπληρωθεί.

Έτσι, αφού έριξαν την χώρα σκόπιμα στα βράχια της οικονομικής υποδούλωσης, άρχισαν να πριονίζουν κάθε πυλώνα που στηρίζει την ελληνική κοινωνία και το κράτος ως εθνική οντότητα.

Εθνική ασφάλεια, εθνική παιδεία, εθνικό σύστημα υγείας, δημογραφικό, μεταναστευτικό, εθνική οικονομία και τόσα άλλα, πήραν μια πορεία, στο τέλος της οποίας υπάρχει η πλήρης διάλυση του έθνους-κράτους, μέσω της σταδιακής συρρίκνωσης μέχρις εξαλείψεως του γηγενούς πληθυσμού, και την τελική ολοκληρωτική αντικατάστασή του από άλλες εθνότητες.

Κωπηλάτες χωρίς πηδαλιούχο, λοιπόν, οι Έλληνες, σε μια βάρκα που ταξιδεύει χωρίς εθνικό προορισμό, όπου ο καθένας κωπηλατεί κατά το δοκούν.

Ας μην αυταπατώνται όμως τα βοσκηματώδη έκγονα του ιστορικού υλισμού. Δεν νίκησαν, ούτε θα νικήσουν. Στην Επανάσταση του ’21, που δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε γιατί οι ήρωές της θέλησαν να σεβαστούν ακόμη και τους προδότες, επιδιώκοντας μια πανεθνική ενότητα που όμως δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί, έφτασε μια δράκα «ξεβράκωτων» και ένας μεγάλος ηγέτης για να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας.

Οι Έλληνες Εθνικιστές είμαστε έτοιμοι να δράξουμε την σκυτάλη της Ιστορίας και να ολοκληρώσουμε αυτό που οι ένδοξοι πρόγονοί μας ξεκίνησαν.

Και μάλιστα αυτή την φορά χωρίς αφελή λάθη και παραλείψεις!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 203)

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑