Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΕΛΛΑΔΑ

ΤΟ ΟΝΕΙΔΟΣ ΤΟΥ «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ» ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Χωρίς τίτλο.png

Είναι φανερό ότι όπως έχουν εξελιχθεί σήμερα η Οικονομία και η Πολιτική, ούτε τις ανάγκες συνύπαρξης των ανθρώπων υπηρετούν, ούτε έχουν καμία  σχέση με τον καταγωγικό τους ρόλο. Στην πραγματικότητα αποτελούν δραστηριότητες ενός τερατώδους διεθνοποιημένου παιχνιδιού εμπορευματοποίησης της εξουσίας, το οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υποταγή των ανθρώπινων συνειδήσεων και σε μια παγκόσμια δικτατορία.

Και μόνο μέσα από μια νοσηρή λογική που κρίνει θετική αυτή την εξέλιξη για την ανθρωπότητα, μπορεί να γίνει κατανοητή η κραυγαλέα αντιφατική συμπεριφορά μιας μερίδας νεοελλήνων. Από τη μια δηλαδή να ισχυρίζονται ότι ο περιορισμός των ατομικών τους ελευθεριών από μια στρατιωτική εισβολή και κατοχή, είναι σκλαβιά αφόρητη και εξευτελισμός και από την άλλη να θεωρούν ότι η συμφωνημένη με «μνημόνια» κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης από δανειστές της χώρας, είναι ευεργέτημα, σωτηρία της πατρίδας και της συλλογικής αξιοπρέπειας.

Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν πια άξονες συνοχής της ελλαδικής κοινωνίας. Γλώσσα, ιστορία και Ορθοδοξία έχουν αποδομηθεί και τώρα επιχειρείται η συστηματική πληθυσμιακή αλλοίωση της χώρας. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν αρκετοί Έλληνες (οπαδοί αποκλειστικά του «συνταγματικού τόξου») θιασώτες της «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή άνθρωποι που δεν έχουν πια «ούτε ιερό ούτε όσιο».

Άνθρωποι πλήρως αφελληνισμένοι, που αδυνατούν να κατανοήσουν το πως οι πρόγονοί μας αντιλαμβάνονταν τον αγώνα «υπέρ βωμών και εστιών» ως τον «υπέρ πάντων αγώνα».  Το πώς δηλαδή η υπεράσπιση των βωμών και των εστιών, ήτοι των ιερών και των οσίων τους, ήταν για αυτούς μια υπέρτατη υπαρξιακή αυταξία.

Ούτε φυσικά μπορούν να ενωθούν κάτω από ένα νέο: «είτε παίδες Ελλήνων», γιατί αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι «γκρέμισαν» και τους «βωμούς» και τις «εστίες» αυτού του Έθνους, νοιώθοντας ντροπή που λέγονται Έλληνες, θεωρώντας πράγμα «φασιστικό» και ψεύτικο η Ελληνικότητα να αποτελεί τον άξονα της κοινωνικής μας συνοχής.

Πρωταρχικές αξίες και αποκλειστικό νόημα ζωής για αυτούς είναι η καταναλωτική ευχέρεια και η παραμονή στην Eυρωζώνη. Για αυτό υπογράφουν ό,τι κι αν τους ζητηθεί: Δεσμεύσεις ολοκληρωτικής υποτέλειας και των τρισεγγόνων μας. Eξευτελιστική επιτρόπευση κάθε λειτουργίας του κράτους. «Yπερταμείο» που υποθηκεύει όλα τα τιμαλφή της χώρας. Yπαγορευόμενη πληροφόρηση που προσβάλλει και ταπεινώνει τον πολίτη. Δήμευση των αποταμιεύσεων ισόβιου μόχθου και ξεπούλημα των αυτόχθονων Tραπεζών στην απρόσωπη διεθνή αγυρτεία. Δεν υπάρχει διασυρμός και διαπόμπευση που δεν την έχουν υπογράψει.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό, το πιο τραγικό είναι ότι η χώρα διολισθαίνει συνεχώς σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ευρωτουρκικής συγκυριαρχίας. Με ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού αιχμάλωτο του καταναλωτικού ηδονισμού και βουτηγμένο στον τηλεοπτικό βούρκο να αδιαφορεί πλήρως για τα τεκταινόμενα, η χώρα αφού πρώτα εγκατέλειψε το όραμα της εθνικής της ολοκλήρωσης, εγκαταλείπει τώρα και την έσχατη γραμμή υπεράσπισης της εθνικής της αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας. Μετατρέπεται σε μια χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, που ασφυκτιώντας ανάμεσα στις «συμπληγάδες» των μοντέρνων δυτικών σταυροφόρων  και του εξ’ Ανατολής νέου «σουλτάνου», αργά αλλά σταθερά χάνεται ξανά από το ιστορικό προσκήνιο, μεθοδικά πνιγμένη στην ανυποληψία, τα χρέη και την έλλειψη αυτοεκτίμησης.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάθε κόμμα που γίνεται κυβέρνηση στην Ελλάδα, συνεχίζει να παραδίδει θεσμούς και λειτουργίες  σε έναν υπόκοσμο κομματικών «ημετέρων» που λεηλατούν αδηφάγα την κρατική περιουσία. Άτομα που βρίσκουν την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τα ζωώδη ένστικτά τους, ηδονιζόμενα με την αυθαιρεσία του εξουσιαστή και το τάϊσμα της ακόρεστης ναρκισσιστικής τους αδιαντροπιάς.

Στο πολιτικό σκηνικό κυριαρχούν στερεοτυπικά ένα κοινό καλούπι μια κοινή «κασέτα» κυβερνητικού και άλλο ένα αντιπολιτευτικού λόγου, σύμφωνα πάντοτε με τις «σοφές» συμβουλές των επικοινωνιολόγων, άσχετα με το ποιο κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου», βρίσκεται στην εξουσία.

Ο βουλευτής του κατά το μεγαλύτερο μέρος ελληνόφωνου (ακόμη) Κοινοβουλίου δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απρόσωπη μονάδα για την καταμέτρηση της δύναμης των κομμάτων.

Ενώ τα «επεισόδια» του σήριαλ διεθνούς ψυχαγωγίας και «χαβαλέ» που λαμβάνουν χώρα στο «Ελλαδέξ», συμπληρώνονται με το ντιμπέϊτ και τις εσωκομματικές εκλογές των «πολιτικών βρικολάκων» του Πασόκ, που για λόγους παραπλάνησης των ψηφοφόρων μετονομάσθηκε σε «Δημοκρατική Συμπαράταξη».

Είναι οι εκλογές που ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας χαρακτήρισε «οξυγόνο για τη δημοκρατία», ποντάροντας στη διαρροή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ προς τους «νεκραναστημένους» και προσβλέποντας προφανώς σε μια μελλοντική μετεκλογική συνεργασία με τα πολιτικά αυτά «ζόμπι» του ζοφερού κοινοβουλευτικού μας βίου. Συνεργασία που εκτιμά ότι θα του εξασφαλίσει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις επερχόμενες εκλογές, ενισχύοντας παράλληλα το «προοδευτικό προφίλ» της κυβέρνησής του.

Γιατί η αριστερά, παρά την έλλειψη «πρότερου έντιμου βίου», κατάφερε με τη βοήθεια της μεταπολεμικής και κυρίως της μεταπολιτευτικής δήθεν δεξιάς, να καρπωθεί σχεδόν αποκλειστικά τα όποια προπαγανδιστικά οφέλη του επιθετικού προσδιορισμού: «προοδευτικός».

Ωστόσο αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι, ως «σιαμαία τέκνα» του ιστορικού υλισμού έχουν κοινή αντίληψη περί προόδου. Αντίληψη σύμφωνα με την οποία  ο άνθρωπος είναι δημιουργός μιας γραμμικής προόδου που οδηγεί συνεχώς και νομοτελειακά σε έναν καλύτερο κόσμο. Βασική προϋπόθεση βέβαια για τον καλύτερο και «προοδευτικό» αυτό κόσμο και για τους δυο, είναι η εξαφάνιση των εθνών. Φυσικά ο καθένας έχει ένα δικό του οικονομικό πρόγραμμα για τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που οραματίζονται, ωστόσο σε φιλοσοφικό επίπεδο δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους.

Αγνοούν αμφότεροι φυσικά το γεγονός, ότι το ιστορικό γίγνεσθαι  είναι μια συνεχής πορεία ρήξης και επανασύνθεσης. Έτσι εξηγείται το πως από την ελληνική πόλη και τον πολιτισμό, έχουμε ξεπέσει πλήρως στον παλιμβαρβαρισμό του «ιδιώτη» (του πιο ιδιώτη από ποτέ είναι αλήθεια), άσχετα αν αυτό ψευδεπίγραφα έχει βαφτισθεί δημοκρατία και πολιτισμός. Και όλο αυτό φυσικά είναι φανερό ότι δεν είναι πρόοδος, αλλά σκοταδισμός και οπισθοδρόμηση, όσα τεχνολογικά επιτεύγματα κι αν έχει κατορθώσει αυτός ο πολιτισμός.

Και ότι πάντως σε καμιά περίπτωση οι «ονειρώξεις» των επίδοξων βιαστών της ιστορίας δεν πρόκειται να φέρουν το τέλος της, όπως διακηρύττουν οι θεωρητικοί της. Η εξέλιξη της ιστορίας  συσσωρεύει μια ασύλληπτη πυκνότητα δυνάμεων που κάποτε ξεσπούν και είναι ικανές να συντρίψουν το «βράχο» του σκοταδισμού, όσο βαρύς κι ασήκωτος και αν είναι αυτός.

Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε τώρα και για τον λόγο αυτό το χρέος των Εθνικιστών είναι μεγάλο. Η ελπίδα του κόσμου για την ανάσχεση του «κτήνους» και την ανατολή ενός πραγματικά καλύτερου κόσμου βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά τους χέρια.

Όσο για τους νεοέλληνες, υπάρχει κάτι στη νοοτροπία τους εξαιρετικά παρήγορο, είναι η «αντιστασιακή» τους ψυχοσύνθεση. Είναι αυτό που έχει οδηγήσει στην κατάληξη, (όχι λίγες φορές στην ιστορία), οι λίγοι που αντιστέκονται να γίνονται αφορμή να καυχάται εκ των υστέρων για «αντίσταση» η μεγάλη πλειοψηφία των συμβιβασμένων.

Είναι άδικο αλλά σωτήριο, χάρη στο σφετερισμό της εγρήγορσης κάποιων ολίγων να σώζεται τελικά μια ευρύτερη συνείδηση πατριωτικού χρέους, δηλαδή η ιστορική συνέχεια της ελληνικότητας. Ας ελπίσουμε, ότι «δρέποντας τις δάφνες» του αγώνα των Ελλήνων Εθνικιστών, όλοι κάποτε θα μιλάνε για «καθολική αντίσταση του λαού» στην ανίερη μαφιόζικη φιέστα, και δεν πειράζει καθόλου που θα παραχαράζεται κατάφωρα η αλήθεια για ακόμη μια φορά.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 226)

Advertisements

Προτάσεις για την «βαριά βιομηχανία» της χώρας

Χωρίς τίτλο.png

Με αφορμή την πρόσφατη μελέτη της Grand Thornton με τίτλο «Διερεύνηση των επιπτώσεων του φόρου διαμονής στον ξενοδοχειακό κλάδο στην Ελλάδα» βάση της οποίας η εφαρμογή του φόρου θα προκαλέσει απώλειες 6.174 θέσεων εργασίας και απομείωση των εσόδων του κράτους κατά 435 εκατ. ευρώ, επισημαίνουμε τους άστοχους κυβερνητικούς χειρισμούς, όσον αφορά την τουριστική μας βιομηχανία.

Σύμφωνα με την μελέτη, αν η επιβολή ενός φόρου οδηγεί σε αύξηση της τιμής του δωματίου, λόγω μετακύλησης της δαπάνης στους καταναλωτές, τότε δημιουργούνται στρεβλώσεις στην αγορά, καθώς το ξενοδοχειακό προϊόν γίνεται ακριβότερο και χάνει μέρος από την ανταγωνιστικότητά του. Αν τα ξενοδοχεία δεν μετακυλήσουν την αύξηση του φόρου στους καταναλωτές, τότε θα υποστούν μείωση των αποτελεσμάτων τους ή θα υποχρεωθούν να μεταβάλουν την ποιότητα των υπηρεσιών με κίνδυνο την μείωση της ζήτησης. Η μελέτη του Ξ.Ε.Ε. σημειώνει ότι η επιβολή του φόρου διαμονής θα μειώσει το σύνολο της αγοράς που δημιουργούν τα ξενοδοχεία κατά 2,51% (435 εκατ. ευρώ), δηλαδή τα έσοδα από τα 17,36 δισ. θα μειωθούν στα 16,93 δισ. ευρώ.

Εάν σε αυτό συνυπολογίσουμε τις απώλειες εσόδων από τον νέο παίκτη της αγοράς, την Airbnb, το δημοσιονομικό κόστος πολλαπλασιάζεται, ενώ ο ξενοδοχειακός κλάδος οδηγείται σε μαρασμό.

Ο τουρισμός παγκοσμίως, αντιστοιχεί στο 11% του παγκόσμιου ΑΕΠ, με 200.000.000 θέσεις εργασίας και συμμετοχή 8% στην παγκόσμια απασχόληση. Για το ελληνικό κράτος τα έσοδα από τον τουρισμό αντιστοιχούν σε ποσοστό 15,5% του ΑΕΠ και 19% στο σύνολο της απασχόλησης (2010). Οφείλουμε επομένως να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας, τόσο στην βελτιστοποίηση των μεγεθών αυτών, όσο και στην ποιοτική αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος, στοχεύοντας στην προσέλκυση νέων ομάδων επισκεπτών στη χώρα. Επιγραμματικά αναφέρουμε:

Κύριοι Στόχοι

– Επιμήκυνση τουριστικής περιόδου

– Ενίσχυση του συνεδριακού τουρισμού

– Εναλλακτικές μορφές εξειδικευμένου τουρισμού (Αρχαιολογικός, ιαματικός, θρησκευτικός, αγροτουρισμός, αθλητικός, οικοτουρισμός, τουρισμός περιπέτειας)

– Στόχευση σε νέες τουριστικές αγορές (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα).

– Στόχευση σε νέες τουριστικές ομάδες (συνταξιούχοι, διαλείμματα Σαββατοκύριακου, πανεπιστήμια).

-Κοινή ανάπτυξη τουρισμού, πολιτισμού και πρωτογενούς παραγωγής.

Χωρίς τίτλο.png

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Εμπλεκόμενοι φορείς είναι ο ΕΟΤ, το Athens Visitors Conventions Bureau και το Thessaloniki Conventions Bureau, ιδιωτικοί φορείς οι οποίοι κινούνται προς την κατεύθυνση της προσέλκυσης επισκεπτών, η Hellexpo ΔΕΘ και Hellexpo Athens που διοργανώνουν μια σειρά εμπορικών εκθέσεων και συνεδρίων. Όλοι οι παραπάνω φορείς, στερούνται Εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού. Προτείνουμε:

-Μελέτη και προσαρμογή της Εθνικής πολιτικής, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις  μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή (πολεμικές συρράξεις, οικονομική κρίση, μεταναστευτικό ζήτημα) με σκοπό την καλύτερη εκπαίδευση και σχεδιασμό  της προώθησης του τουριστικού προϊόντος της χώρας.

-Κατάρτιση Εθνικού στρατηγικού σχεδίου τουριστικής προβολής και προώθησης, από επιστημονικούς φορείς και ειδικούς, σε συνεργασία με τους αρμόδιους κρατικούς φορείς.

– Αναδιοργάνωση Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης.

– Ανασύσταση του ΕΟΤ και μετατροπή του σε Εθνικό φορέα Τουριστικής προβολής και ανάπτυξης, με τον εμπλουτισμό του σε εξειδικευμένο στελεχιακό δυναμικό και από τον ιδιωτικό τομέα.

-Ενίσχυση του αισθήματος της ασφάλειας κατοχύρωση και προβολή της Ελλάδος ως ενός ασφαλούς προορισμού.

– Αξιοποίηση υπαρχουσών εγκαταστάσεων για την δημιουργία και προώθηση εκθεσιακών και συνεδριακών κέντρων στις πρωτεύουσες των Νομών ή σε πόλεις οι οποίες θα υποδειχθούν από τους Ο.Τ.Α.

-Στήριξη της επαναλειτουργίας εγκαταστάσεων υπαρχουσών κλειστών ξενοδοχειακών μονάδων.

– Θέσπιση κανόνων αδειοδότησης και εξάσκησης επαγγέλματος, σε όλους τους εμπλεκόμενους επαγγελματικούς φορείς.

Το θέμα της ανταγωνιστικότητας

Η έλλειψη εκσυγχρονισμού των καταλυμάτων, εκπαίδευσης, κατάλληλης προβολής καθώς και η αλλοπρόσαλλη τιμολογιακή πολιτική που ακολουθείται, καθιστούν σταδιακά μη ανταγωνιστικό το Ελληνικό προϊόν. Προτείνουμε:

– Επιβολή σύγχρονων προδιαγραφών και πιστοποίησης όλων των καταλυμάτων, ώστε να καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των επισκεπτών και να είναι συγκριτικά ανώτερες του ανταγωνισμού.

– Δημιουργία  Ανωτάτων Σχολών Τουριστικής Εκπαίδευσης, προκειμένου να αναβαθμιστεί το ανθρώπινο δυναμικό.

– Επανίδρυση και επαναστελέχωση του Ε.Ο.Τ.

-Συνεργασία με τους Ο.Τ.Α. και τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα

– Αντικατάσταση του εγκληματικά υψηλού Φ.Π.Α., ο οποίος λειτουργεί αποτρεπτικά στην προσέλκυση τουριστών, ενισχύοντας έτσι ανταγωνιστικές αγορές και προωθώντας παράλληλα την αισχροκέρδεια, την «μαύρη» εργασία και την φοροδιαφυγή.

-Φορολογικά κίνητρα και ευνοϊκή χρηματοδότηση σε υγιείς επιχειρήσεις, οι οποίες όμως θα υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους.

-Έλεγχος και καθοδήγηση της δράσης των επιχειρηματιών για την προστασία και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος η οποία ενισχύει το τουριστικό προϊόν.

-Επιβολή χωροταξικού σχεδιασμού με σκοπό την ορθολογική συνύπαρξη ανθρώπου και Περιβάλλοντος.

-Άμεση επίλυση ζητημάτων υποδομών. Τα νησιά του Αιγαίου που συγκεντρώνουν το 66% του τουρισμού μας, αντιμετωπίζουν προβλήματα στην ενέργεια, ύδρευση, αποχέτευση, διαχείριση απορριμμάτων, κέντρα υγείας, λιμενικές διευκολύνσεις κ.α.

– Κατάρτιση μελετών φέρουσας ικανότητας όλων των τουριστικών προορισμών, ούτως ώστε να γίνεται η καλύτερη δυνατή διαχείριση των φυσικών πόρων.

– Ενεργειακή αυτονόμηση μονάδων.

-Δημιουργία και στελέχωση Κέντρων Υγείας.

– Αναδιοργάνωση Τουριστικής Αστυνομίας και εμπλουτισμός της με κατάλληλα εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

– Επανίδρυση Αγροφυλακής με διευρυμένα καθήκοντα.

Στήριξη στον εσωτερικό τουρισμό

Ο εσωτερικός τουρισμός αντιπροσώπευε ανέκαθεν ένα σεβαστό ποσοστό του ετήσιου τουριστικού τζίρου. Μη διαδεδομένες περιοχές για τους ξένους τουρίστες, όπως η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Θεσσαλία και η Μακεδονία, συντηρούνταν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό από Έλληνες τουρίστες. Η συρρίκνωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος και η διακοπή δανειοδοτήσεων και  επιχορηγήσεων, συντέλεσαν στην δραματική μείωση του εσωτερικού τουρισμού. Προτείνουμε:

– Ανασυγκρότηση  Οργανισμού Εργατικής Εστίας

– Ενίσχυση ΚΑΠΗ για την πραγματοποίηση εκδρομών.

– Επιχορήγηση ασφαλιστικών ταμείων για την επίσκεψη ιαματικών λουτρών.

-Στήριξη στις πολύτεκνες οικογένειες για την πραγματοποίηση οικογενειακών διακοπών.

Έμφαση στον Συνεδριακό-Εκθεσιακό τουρισμό

Οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στην προσέλκυση επαγγελματικών εκδηλώσεων. Ο Συνεδριακός-Εκθεσιακός τουρισμός απευθύνεται σε ένα κοινό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και απαιτήσεις.

Παρουσιάζει κινητικότητα καθ’ όλη την διάρκεια του έτους. Οδηγεί σε σημαντική δευτερογενή αύξηση της τουριστικής κίνησης (επιμήκυνση άφιξης ή αναχώρησης, ταυτόχρονη άφιξη συνοδού, προγραμματισμός για μεταγενέστερη επίσκεψη προς αναψυχή).

Κύριο χαρακτηριστικό όσων πραγματοποιούν επαγγελματικά ταξίδια, είναι ότι ανήκουν στην μέση και ανώτερη εισοδηματική τάξη, που μεταφράζεται σε υψηλή κατά κεφαλή δαπάνη, έως και δεκαπλάσια του αντίστοιχου μεγέθους για τον γενικό τουρισμό.

Σημαντικά είναι και τα οφέλη στον τομέα της απασχόλησης. Με την συνεχή προσέλκυση εκδηλώσεων, σε συνδυασμό με την αυξημένη παροχή υπηρεσιών, υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας. Προτείνουμε:

– Ίδρυση Εθνικού γραφείου συνεδρίων και επαγγελματικών εκδηλώσεων, σε συνεργασία με ιδιωτικούς φορείς.

– Δημιουργία μητρώου για την καταγραφή και εν συνεχεία αξιοποίηση και προώθηση όλων των συνεδριακών και εκθεσιακών εκδηλώσεων.

Σύνδεση του τουρισμού με τον πρωτογενή τομέα

Με δεδομένο το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδος στον περιβαλλοντικό και πολιτιστικό πλούτο, την ήπια ανάπτυξη και το παρθένο φυσικό τοπίο, προτείνουμε:

– Συνέργειες του τουρισμού με ευέλικτες ενέργειες προβολής για τον πολιτιστικό πλούτο και την αγροτική, κτηνοτροφική και εν γένει  διατροφική παραγωγή.

– Παράλληλη ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης ώστε να δρουν συμπληρωματικά με τον τουρισμό.

– Δημιουργία συνθηκών για βιώσιμη ανάπτυξη για τις αγροτικές και κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες.

– Στροφή από τον μαζικό τουρισμό ο οποίος σταδιακά αποφέρει περιορισμένα κέρδη με βαριά επιβάρυνση στο Περιβάλλον και την δραστηριότητα στις τοπικές κοινωνίες, προς μια ολιστική προσέγγιση, με έμφαση στην βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη.

– Η ουσιαστική διασύνδεση της αγροδιατροφής και του πολιτισμού, μπορούν να ενισχύσουν άμεσα και ποιοτικά την επισκεψιμότητα.

– Στήριξη στην υγιή και καινοτόμο επιχειρηματικότητα, και ανάδειξη προτύπων επιχειρήσεων πάνω στην εμπειρία των οποίων μπορεί να στηριχθεί ο κλάδος.

– Έμφαση στην ιδιομορφία κάθε περιοχής και στα μοναδικά τοπικά προϊόντα.

– Η συνδυασμένη προβολή του τουρισμού και της πρωτογενούς παραγωγής, θα ενισχύσει και θα ενθαρρύνει την μοναδική και αυθεντική ελληνική φιλοξενία και θα καταστήσει το τουριστικό προϊόν της χώρας περεταίρω ελκυστικό.

– Η Ελλάδα καθίσταται έτσι βίωμα για κάθε επισκέπτη.

– Τα οφέλη διαχέονται πλέον των τουριστικών  επιχειρήσεων και στις τοπικές οικονομίες, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, νέες επιχειρήσεις, και νέες πηγές εσόδων για τις τοπικές κοινωνίες.

Πέραν όλων των άλλων, στηρίζουμε εμφατικά τις επενδύσεις από Έλληνες επιχειρηματίες έναντι ξένων σχημάτων, ώστε τα χρήματα που δημιουργούνται στην Ελλάδα να καταλήγουν σε ελληνικά χέρια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

(Φ. 225)

 

Στην ρούγα

Χωρίς τίτλο

-Το ότι χαλάει ο κοινωνικός ιστός βρε κορίτσια, είναι κάτι που μας αιφνιδιάζει μπορώ να πω. Πάνε οι εποχές που οι γκέι ήταν κάποιες ευχάριστες, θα έλεγα, τρόπον τινά, καρικατούρες στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση. Τώρα το αστείο θα το βρίσκουμε στα νορμάλ ζευγάρια μέχρι τώρα, άντρα με γυναίκα, δηλαδή. Οφείλω να ομολογήσω ότι με ενοχλεί πάραυτα η ασθενική αντίδραση της εκκλησίας. Κάτι σου είπα- μου είπες, και αγκαλιές και φιλιά του αρχιεπισκόπου με τον πρωθυπουργό. Πού να ζούσε ο Χριστόδουλος! Κούγκι θα τα είχε κάνει όλα! Αχ! Κορίτσια σας κουράζω ώρες- ώρες με την γκρίνια μου. Μα έτσι κάνω και την αυτοκριτική μου. Φταίω, ναι, φταίω κι εγώ. Όπως φταίει και ο κόσμος που ανέχεται αυτούς τους κυβερνητικούς αλήτες. Είναι δυνατόν, ο ικανότατος και μεγάλος ηγέτης ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ μαζί με τον Ελληνικό Λαό, να είπανε και να πράξανε εκείνο το ιστορικό ΌΧΙ, πολεμώντας στα βουνά της Αλβανίας, και απελευθερώνοντας την Βόρειο Ήπειρο, και να έβλεπε να σηκώνουν την σημαία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου οι απόγονοι των συμμάχων των Ιταλών, αλβανοί; Και μάλιστα με ηθελημένα στημένη κλήρωση; Πού ακούστηκε αυτό; Ναι! Και εγώ ως εκπαιδευτικός δεν κατάλαβα τον επερχόμενο διασυρμό και της ιστορικής μας κληρονομιάς, αλλά και έκλεινα τα ώτα μου και τους οφθαλμούς μου για χάριν της κάποιας μικρής ευκαιριακής ευδαιμονίας. Έχω ξανακάνει την αυτοκριτική μου, μα δεν γνώριζα το μέγεθος της καταστροφής που θα γινόταν με την πάροδο του χρόνου στην Παιδεία, στους Θεσμούς, στην Κοινωνία και στον Λαό, στα Ήθη και τα Έθιμα. Το να ζητάω τώρα συγνώμη, ασφαλώς δεν σημαίνει τίποτα, και είναι βέβαιον ότι δεν θα επαναφέρει την φυσική ροή των πραγμάτων στην κοινωνία. Θέλω να πιστεύω όμως, ότι η μετάνοιά μου και η ανερχόμενη διαμαρτυρία μου, θα αφυπνίσει όχι μόνον εσάς, μα και το κοιμώμενο δυναμικό στοιχείο του ελληνικού λαού. Τις νέες και νέους μας! Την ακάματη ελπίδα του Έθνους μας. Έμαθα προχθές ότι σε κάποια πόλη της πατρίδος μας, παραλίγο  να καεί μια πενταμελής ελληνική οικογένεια, γιατί το ένα παιδάκι άναψε ένα κερί το βράδυ για να διαβάσει τα μαθήματά του, διότι δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα επί μήνες. Ασφαλώς κινητοποιήθηκαν άπαντες, και για άλλη μια φορά η ελληνική ψυχή μίλησε. Το θέμα όμως δεν είναι η φυσιολογική αντίδραση του Έλληνα σε τέτοιες καταστάσεις. Διότι πράγματι η ανταπόκριση των κατοίκων ήταν συγκινητική, αλλά και των φορέων, έστω και υποκριτικά. Το θέμα είναι να αντιδράσει η ελληνική ψυχή στο γιατί φτάσαμε σε αυτά τα έσχατα της ντροπής….

(Φ. 224)

Oι Μούσες

image9001%5b7540%5d.jpg

Κόρες του Διός και της Μνημοσύνης, οι Μούσες είναι προικισμένες με ξεχωριστές χάρες, τάλαντα και ικανότητες. Αυτές τις χάρες τις μοιράζονται  με τους εκλεκτούς εκ των ανθρώπων. Ηγέτης τους  είναι ο Απόλλων Μουσαγέτης. Ο Ησίοδος στην «Θεογονία» του αφηγείται πως: «Η Μνημοσύνη κοιμήθηκε στην Πιερία με τον γιο του Κρόνου και γέννησε αυτές τις παρθένες που μας κάνουν να ξεχνάμε τα βάσανά μας και απαλύνουν τους πόνους μας. Εννιά νύχτες συνέχεια ο συνετός Δίας ανεβαίνοντας στο ιερό κρεβάτι του, κοιμότανε δίπλα στη Μνημοσύνη, μακριά απ’ όλους τους αθανάτους. Ύστερα από ένα χρόνο, όταν οι εποχές και οι μήνες είχαν συμπληρώσει τον κύκλο τους, κι όταν πέρασαν πολλές μέρες,  η Μνημοσύνη γέννησε εννιά κόρες…, που όλες τις μάγευε η μουσική…».

Ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι υπήρχαν δύο γενιές Μουσών. Στην πρώτη γενιά οι Μούσες ήσαν τρεις και ήσαν κόρες του Ουρανού και της Γαίας. Στην δεύτερη, ήσαν εννέα κόρες του Διός και της Μνημοσύνης.

Υπήρχαν όμως και οι αρχαιότερες Ελικωνιάδες Μούσες, η Μνήμη, η Μελέτη και η Αοιδή. Η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες, ως συνδυασμό του τραγουδιού, της μνήμης και της μελέτης.

Στους Δελφούς λατρεύονταν τρεις Μούσες, η Υπάτη, η Μέση και η Νεάτη ή Νήτη, οι οποίες φέρουν ή έδωσαν την ονομασία στις τρεις βασικές χορδές της λύρας. Κατά τον Πλούταρχο σχετίζονται με τις τρεις περιοχές του κόσμου, την περιοχή των απλανών αστέρων, την περιοχή των πλανητών και την υποσελήνια περιοχή, αποδεικνύοντας έτσι την ολότητα της Αρμονίας η οποία διέπει το Σύμπαν της Δημιουργίας, μέρος του οποίου είναι και ο Ανθρωπος.

epha2.jpg

Καλλιόπη: Πρώτη και πιο σεβαστή από τις Μούσες. Εκ του: καλλι- + -όπη,  αυτή με την καλή όψη.Προστάτιδα της Επικής Ποίησης, την οποίαν επικαλείται να τον εμπνεύσει ο Ομηρος. Μούσα της ευγλωτίας. Απεικονίζεται με χρυσό στεφάνι στο κεφάλι, κρατώντας πινάκιο και γραφίδα. Συχνά εικονίζεται με τα Ομηρικά έπη στα γόνατά της.

Κλειώ: Η Μούσα της Ιστορίας. Εκ του: κλέος=δόξα. Σύμβολά της ήταν η σάλπιγγα και η κλεψύδρα. Απεικονιζόταν με περγαμηνές και ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι.

Πολύμνια: Εκ του: πολύς + ύμνος. Η Μούσα που ενέπνεε τους ύμνους και τα τραγούδια προς τιμήν των θεών, αλλά και της Μιμικής. Εικονίζεται στοχαστική, με μακρύ μανδύα και πέπλο.

Τερψιχόρη: Η Μούσα της Λυρικής Ποιήσεως και του Χορού. Εκ του: τέρπω + χορός, η τέρπουσα δια του χορού. Αναπαριστάται καθισμένη, κρατώντας λύρα.

Ερατώ:  Εκ του έρως. Η Μούσα του Υμεναίου και της Ερωτικής Ποίησης, με σύμβολό της την λύρα.

Ευτέρπη: Η Μούσα της λυρικής ποίησης. Εκ του ευ + τέρπω, καλώς τέρπω, ευχαριστώ. Ανήκε αρχικά στην ακολουθία του Διονύσου. Σύμβολό της είναι ο διπλός αυλός.

Θάλεια: Εκ του: θάλλω= ανθίζω, βλασταίνω, ακμάζω. Η Μούσα της βουκολικής ποίησης και της κωμωδίας. Φέρει στην κεφαλή στεφάνι κισσού. Εικονίζεται κρατώντας στο δεξί της χέρι μια μάσκα θεάτρου, και στο αριστερό μια ράβδο.

Μελπομένη: Εκ του: μέλπω=μελωδώ + μένος. Η Μούσα της Τραγωδίας. Απεικονίζεται στο πλευρό του Διονύσου, φορώντας τραγική μάσκα ή κρατώντας την τραγική μάσκα στο ένα χέρι και ένα μαχαίρι στο άλλο.

Ουρανία: Εκ του: ουρανός. Η Μούσα της Αστρονομίας και της Αστρολογίας. Συναντάται κυρίως κρατώντας στο δεξί χέρι διαβήτη και στο αριστερό μια ουράνια σφαίρα.

(Φ. 224)

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.png

ΜΕΡΟΣ NΑ’

Σε ουδένα άλλο μέρος του χριστιανικού κόσμου συναντάται τόσον πυκνώς όπως στην Ρωσία  η ειδική κατηγορία αγίων, οι λεγόμενοι «τρελοί του Θεού», που εκτιμούνται από τους πιστούς για την ιερά τους  «σαλότητα». Ο εν Χριστώ Σαλός Άγιος ή «γιουρόντιβυ» είναι η ρωσική εκδοχή της «αφοσιωτικής ενθέου φρενίτιδος», μια ιδιότυπη μορφή του ανατολικού Ορθοδόξου ασκητισμού. Ο γιουρόντιβυ είναι ένας άγιος παράλογος, ο οποίος ενεργεί ενώπιον των ανθρώπων σκοπίμως με εμφανή ανοησία. Ο όρος συνεπάγεται συμπεριφορά «που δεν προκαλείται ούτε από λάθος ούτε από αδυναμία, αλλά είναι σκόπιμη, ενοχλητική και προκλητική.» [Sergey Ivanov, «Holy Fools in Byzantium and Beyond», Oxford University Press, 2006].

Ο Ιβάνωφ υπεστήριξε ότι, αντιθέτως προς το παρελθόν, οι σύγχρονοι «εν Χριστώ σαλοί» γνωρίζουν γενικώς ότι φαίνονται θλιβεροί στους άλλους ανθρώπους. Επιδιώκουν να προλάβουν αυτήν την περιφρόνηση με υπερβολική αυτοταπείνωση και μετά αφήνουν να γίνει γνωστόν ότι η συμπεριφορά τους ήταν σκηνοθετημένη και ότι σκοπός τους ήταν να συγκαλύψουν την ανωτερότητά τους έναντι του ακροατηρίου τους. Η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία υποστηρίζει ότι οι σαλοί άγιοι λαμβάνουν  εθελουσίως το πρόσχημα της παραφροσύνης, ώστε να αποκρύψουν την τελειότητά τους από τον κόσμο, και έτσι να αποφύγουν τον έπαινο.

Μερικά χαρακτηριστικά που ενεφανίσθησαν συνήθως στους ιερούς σαλούς ήσαν ότι περιεφέροντο ημίγυμνοι, ήσαν άστεγοι, ομιλούσαν με αινίγματα, επιστεύοντο δε ως προορατικοί και προφήτες, ενώ περιστασιακώς ήσαν διεγερτικοί, αποδιοργανωμένοι και προκλητικοί έως του σημείου φαινομενικώς να ομοιάζουν ανήθικοι.Οι «ανοητεύοντες  για τον Χριστό» συχνά λαμβάνουν τον τίτλο του Ευλογημένου «μπλαζένυ», που σημαίνει ότι το άτομο αναδεικνύει τις ευλογίες του Θεού που πιστεύεται ότι έχει αποκτήσει.

Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία καταγράφει την Ισίδωρα Μπαράνκις της Ταβένης (στην μονή που ίδρυσε ο Άγιος Παχώμιος στην νήσο Ταβάνα της αιγυπτιακής Άνω Θηβαΐδος το 369) μεταξύ των πρώτων Σαλών Αγίων. Ωστόσον, ο όρος ήταν άγνωστος μέχρι την έλευση του Συμεών της Εμέσης, θεωρουμένου προστάτου Αγίου των «ανοήτων αγίων». Στην ελληνική γλώσσα, ο ακριβής όρος για τον «προς Χριστόν ανοητεύοντα  Άγιον» είναι σαλός.

Η ασκητική αυτή πρακτική ανεγνωρίσθη στην αγιογραφία του Βυζαντίου του 5ου  αιώνος και υιοθετήθη εκτενώς στην Μοσχοβική Ρωσία, πιθανώς τον 14ον  αιώνα. Η φρενίτις του Σαλού Αγίου ήταν αμφίσημος, διφορουμένη και ημπορούσε να είναι πραγματική ή προσομοίωση. Αυτός (ή αυτή) επίστευε ότι ήταν θεϊκώς εμπνευσμένος και επομένως ήταν ικανός να ειπεί αλήθειες (που οι άλλοι άνθρωποι κανονικώς δεν ημπορούσαν) με την μορφή εμμέσων παραλλαγών ή παραβολών. Διατηρούσε ένα ιδιαίτερο καθεστώς όσον αφορά στους Τσάρους, ως πρόσωπο που δεν υπέκειτο σε γήινο έλεγχο ή κρίση.

Ο πρώτος αναφερόμενος «εν Χριστώ σαλός» στην Ρωσία ήταν ο Άγιος Προκόπιος του Ουστιούγκ και της Λυβέκης, Γερμανός ο οποίος ήρθε από την Λυβέκη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο Νόβγκοροντ, μετεκόμισε στην συνέχεια στο Ουστιούγκ προσποιούμενος διαρκώς ότι ήταν ανόητος και διήγε έναν ασκητικό τρόπο ζωής (γυμνός στις αυλές των εκκλησιών προσηύχετο καθ’ όλην τη νύχτα και ελαμβανε φαγητό μόνον από τους φτωχούς). Επροπηλακίσθη και εδάρη πλειστάκις, αλλά τελικώς εκέρδισε τον καθολικό σεβασμό του ρωσικού λαού και αγιοποιήθηκε μετά τον θάνατό του.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αριθμεί 36 γιουροντίβιε  μεταξύ των αγίων της, αρχής γενομένης με τον Προκόπιο του Ουστιούγκ και κυρίως τον Βασίλειο τον Θαυματουργό Ευλογημένο (Βασίλυ Μπλαζένυ), ο οποίος έδωσε το όνομά του στον περιβόητο καθεδρικό ναό του Αγίου Βασιλείου στην Μόσχα. Ένα από τα γνωστότερα σύγχρονα παραδείγματα στην Ρωσική Εκκλησία είναι ίσως η Αγία Ξένια της Αγίας Πετρουπόλεως, η οποία αγιοποιήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1988.

Γιάννης Πετρίτης

(Φ. 224)

540 εκατ. ευρώ για τους «παράτυπους» μετανάστες

ImageHandler.jpg

Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Φρανς Τίμερμαν κίνησε το θέμα του «προσφυγικού» σχετικά με τα κονδύλια που λαμβάνει η Ελλάδα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι πόροι χάνονται. Προς απάντηση, το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης εξέδωσε σχετική ανακοίνωση αναφέροντας ότι όχι μόνο οι πόροι δεν χάνονται, αλλά αντίθετα επετεύχθη και αύξηση των κονδυλίων που αντιστοιχούν στην χώρα μας. Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Οικονομίας ανέλαβε την διαχείριση των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων για το προσφυγικό (Ταμεία AMIF και ISF) τον Απρίλιο του 2016.  Ο εγκεκριμένος προϋπολογισμός τους βρισκόταν στα 454 εκ. ευρώ για την περίοδο μέχρι το 2020. Σε διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ύστερα από δύο διαδοχικές τροποποιήσεις των προγραμμάτων, το ποσό αυτό αυξήθηκε στα 540 εκ. ευρώ! Μέχρι στιγμής, η Ελλάδα έχει λάβει 97 εκατ. ευρώ, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί, σύμφωνα με το υπουργείο, για «τη θέσπιση και λειτουργία όλων των αναγκαίων διαδικασιών διαχείρισης και ελέγχου», ενώ ακόμα 50 εκατ. ευρώ έχουν καλυφθεί από εθνικούς πόρους, δηλαδή από το Εθνικό Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Με λίγα λόγια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λαμβάνει παχυλές αμοιβές για την διατήρηση του λαθρομεταναστευτικού στην Πατρίδα μας, την ίδια ώρα που πολλοί Έλληνες πολίτες λιμοκτονούν και αντιμετωπίζουν μια από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις. Σαν να μην  έφτανε αυτό, για την πραγματοποίηση των «διαδικασιών διαχείρισης και ελέγχου», όπως λέει το υπουργείο, οι Έλληνες πλήρωσαν από την τσέπη τους 50 εκατ. ευρώ με την φοροεισπρακτική πολιτική της κυβέρνησης για την καλύτερη… φιλοξενία και διαμονή των λαθρομεταναστών. Αναλυτικά, στον πίνακα που ακολουθεί καταγράφονται τα κονδύλια που έχουν απορροφηθεί ανά υπουργείο.

Το πανηγύρι συνεχίζεται για τις ΜΚΟ

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, ποιος ο λόγος που τόσες ΜΚΟ έχουν κατακλύσει την χώρα μας τα τελευταία χρόνια;  Προσπαθούν όλοι αυτοί να βοηθήσουν τους «πρόσφυγες»; Όχι. Ο λόγος και πάλι είναι τα λεφτά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνει απευθείας σε ΜΚΟ ή άλλους Διεθνείς Οργανισμούς που δεν ανήκουν στη δικαιοδοσία της ελληνικής κυβέρνησης, κονδύλια ύψους 562 εκατ. ευρώ για το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα, ξεχωριστά από τα 540 εκατ. ευρώ που δίνονται στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά τα Κ.Υ.Τ. (hotspots), το Υπουργείο Οικονομίας έχει εκδώσει προσκλήσεις προς το ΥΠΕΘΑ, ως μοναδικό φορέα που διαθέτει την αναγκαία επιχειρησιακή και διαχειριστική επάρκεια, για την παροχή υπηρεσιών και υποδομών στα ΚΥΤ ύψους 83 εκατ. ευρώ. Πέρα από τις ανάγκες των λαθρομεταναστών στα hotspots, το Υπουργείο Οικονομίας χρηματοδοτεί επιπλέον και τις υποδομές στους Δήμους που τους υποδέχονται. Χαρακτηριστικά αναφέρονται τα

– έργα διασύνδεσης του Θεραπευτηρίου Λέρου με τις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού του νησιού,

– η διασύνδεση του hotspot της Κω με τις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού του νησιού,

– η αντικατάσταση της διασύνδεσης της Μόριας με τις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού.  Επίσης,

– χρηματοδοτούνται τα δημοτικά τέλη που προκύπτουν από τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας και υπηρεσιών καθαριότητας.

Ούτε ένα ευρώ λοιπόν, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν πάει στον Έλληνα φορολογούμενο, αντίθετα οι εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού στα hot spots και τα πληρωμένα δημοτικά τέλη, αποσκοπούν μόνο στην μόνιμη πλέον διαμονή και εγκατάσταση των «παράτυπων» μεταναστών στην Πατρίδα μας.

Τα νησιά μας θα αποτελέσουν την μόνιμη κατοικία των λαθρομεταναστών

Την ίδια στιγμή, και ενώ το χρήμα ρέει άπλετο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα νησιά μας θα συνεχίσουν να δέχονται πληθώρα λαθρομεταναστών και το υπουργείο, για να ρίξει στάχτη στα μάτια των νησιωτών υπόσχεται… έργα υποδομών, χωρίς πουθενά να αναφέρεται ποια ακριβώς θα είναι αυτά τα έργα και πώς θα ωφελήσουν τους κατοίκους. Επιπροσθέτως, τα χρήματα που έχουν δοθεί για να φτιαχτούν τα hot spots, έτσι ώστε να εξυπηρετούν τους λαθρομετανάστες (ψύξη-θέρμανση, σίτιση και τρόφιμα, υπηρεσίες καθαριότητας, φύλαξη, παροχές πρώτης ανάγκης) προέρχονται καθαρά από τα 50 εκ. ευρώ των εθνικών πόρων. Ούτε δεκάρα, δηλαδή, δεν έδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα νησιά, αντίθετα τα έξοδα πληρώνονται από τους φόρους των Ελλήνων. Συνεπώς, τα κονδύλια της Ευρώπης μοιράζονται στα υπουργεία ως …μίζες, και τα ελληνικά νησιά πλημμυρίζουν από λαθρομετανάστες, αλλάζοντας την δημογραφική σύσταση της χώρας μας. Τα υπουργεία πλουτίζουν, ενώ οι Έλληνες αντιμετωπίζουν μια κατάσταση χωρίς επιστροφή, καθώς αντικρύζουν τα χωριά και τις πόλεις τους να αλλάζουν δραματικά, ξεριζώνοντας για πάντα κάθε ελληνικό στοιχείο.

Μαριλένα Κατσινοπούλου

(Φ. 224)

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.png

ΜΕΡΟΣ N’

Με την παρούσα σειρά άρθρων αποπειρώμεθα να περιγράψουμε αδρά την διαδικασία σχηματοποιήσεως, την ιστορική τροχιά και τις ιδιαίτερες  ιστορικοπολιτιστικές  (παροδικές ή πάγιες) υφές του ρωσικού έθνους, καθώς και  ιχνεύουμε τις οιεσδήποτε διαδραστικές αποτυπώσεις του με το Ελληνικό Έθνος. Από την θρησκευτική ενατένιση και την φιλοσοφική κοσμοθεώρηση, έως την πολιτική θεωρία και την γεωπολιτική. Σε αυτήν την προσπάθεια προχωρούμε αναλυτικά και με  την χρήση «απανθισμάτων» σημαντικών δεδομένων.

Ορισμένα χαρακτηριστικά γεγονότα τα οποία χαράσσουν την ιδιαιτερότητα του ρωσικού έθνους συνέβησαν  αποκλειστικώς και μόνον στην Ρωσία. Σε καμίαν άλλη χώρα ο κυβερνών Αυτοκράτωρ δεν μετεβλήθη περιστασιακώς σε «κουρέα», ώστε να κόψει (…και ιδιοχείρως) τις γενειάδες των ευγενών Βογιάρων. Το έπραξεν όμως ο Μέγας Πέτρος Aλεξέγεβιτς, που εξύρισε αυτοπροσώπως τις γενειάδες των Βογιάρων και τους εξηνάγκασε να μην φέρουν τα «ανατολίτικα» ωσάν καφτάνια επανωφόρια και τα χαρακτηριστικά τους κωνικά πηλίκια.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1698 ο Πέτρος  επέστρεψε από την εκπαιδευτική του περιοδεία στις μητροπόλεις της Ευρώπης στην Μόσχα. Βεβαίως, όλοι οι σημαντικοί αξιωματούχοι, όλοι οι ευτελείς κόλακες αλλά και όλοι όσοι ήλπιζαν ότι ο Τσάρος θα τους προσφέρει κάποιο δώρο ή χάρισμα, συγκεντρώθηκαν στην αυλή το επόμενο πρωί. Όμως αντί να τους μιλήσει για το πολιτικό μέλλον της Ρωσίας, ο Πέτρος έκανε κάτι εντελώς απροσδόκητο. Έσυρε αιφνιδίως ένα μακρύ κοφτερό ξυράφι από την τσάντα του και άρχισε να ξυρίζει τον …. αρχηγό του στρατού. Αυτός ήταν ολότελα εμβρόντητος ώστε δεν προσεπάθησε  να αντιδράσει. Ακολούθησε ο επόμενος κατά σειράν, ένας σημαντικός πολιτικός, ένας Βογιάρος  προερχόμενος από την παλαιοτέρα και ευγενεστερη ρωσική οικογένεια. Ακολούθως εξυρίσθηκαν αλληλοδιαδόχως όλοι οι Ρώσοι ευγενείς, εκτός από τρεις ανθρώπους: Ο Πέτρος άφησε  μόνον τον Πατριάρχη, έναν  υπέργηρο ευγενή και τον φρουρό του.

Κατόπιν ο Αυτοκράτωρ καθιέρωσε «φόρο γενειάδας» για να ευθυγραμμίσει την ρωσική κοινωνία με τα πρότυπα της Δυτικής Ευρώπης. Για να επιβάλλει την απαγόρευση των γενειάδων, εξουσιοδότησε την αστυνομία να ξυρίσει βιαίως και δημοσίως όσους ηρνήθησαν να πληρώσουν τον φόρο. Η αποστροφή προς το ξύρισμα ήταν ευρέως διαδεδομένη, καθώς πολλοί επίστευαν ότι ήταν θρησκευτικό καθήκον για έναν άνδρα να φέρει γενειάδα. Ο επιβαλλόμενος φόρος εξηρτάτο από το καθεστώς του γενειοφόρου ανδρός: Αυτοί που ανήκαν στον αυτοκρατορικό δικαστικό, στρατιωτικό ή κυβερνητικό κορμό, εχρεώθησαν 60 ρούβλια ετησίως, οι πλούσιοι έμποροι 100 ρούβλια ετησίως, ενώ οι άλλοι έμποροι και λοποί κάτοικοι που παρέμεναν με την παραδοσιακή γενειάδα, 60 ρούβλια ετησίως. Οι Μοσχοβίτες εχρεώθησαν 30 ρούβλια ετησίως, ενώ οι χωρικοί επλήρωναν ένα καπίκι κάθε φορά που εισήρχοντο γενειοφόροι σε μια πόλη.

Ο Πέτρος Αλεξέγεβιτς δεν ήταν μόνον ένας ιδιότροπος νεωτεριστής «στυλίστας», αλλά  υπήρξε και  αδίστακτος τύραννος και δήμιος όταν  έκρινε πως απαιτείται : Eίχε απομακρυνθεί από την Ρωσία επί σχεδόν 18 μήνες όταν έφθασαν στην Βιέννη δυσφορικά νέα ότι, τέσσερα συντάγματα των «μουσκετοφόρων σκοπευτών» φρουρών Στρέλτσυ της Μόσχας είχαν προβεί σε εξέγερση. Ο Τσάρος διευθέτησε τάχιστα τις υποθέσεις του στην πρωτεύουσα της Αυστρίας και έσπευσε στην Μόσχα, όπου διεπίστωσε πως  η εξέγερση     είχε ήδη καταρρεύσει. Ως αποτέλεσμα της αρχικής ανακριτικής ερεύνης, είχαν ήδη εκτελεσθεί αμέσως 57 Στρέλτσυ.

Μετά την ταχεία επιστροφή του, στις 25 Αυγούστου 1698, ο Πέτρος διέταξε άλλη μία ευρεία συμπληρωματική έρευνα. Από τον Σεπτέμβριο του 1698 έως τον Φεβρουάριο του 1699, εξετελέσθησαν 1.182 Στρέλτσυ και ακόμη 601 κτυπήθηκαν έως αναισθησίας με το κνούτο (ένα εξαιρετικά σκληρό δερμάτινο μαστίγιο που αποτελείται από πολλά συνεστραμμένα σκέλη), εσημαδεύτηκαν με πυρωμένο σίδηρο ή (κυρίως οι νέοι) απελάθηκαν. Η έρευνα και οι εκτελέσεις εσυνεχίσθησαν μέχρι και το 1707. Αργότερον διελύθησαν και τα οκτώ συντάγματα της Μόσχας, τα οποία δεν είχαν συμμετάσχει στην εξέγερση, αφού πρώτα διεσπάρησαν  στο Κίεβο, στο Μπελγκορόντ και στο Σεβσκ. Εν τέλει όλοι οι εναπομείναντες Στρέλτσυ και τα μέλη των οικογενειών τους απεμακρύνθησαν μονίμως από την Μόσχα.

Ωστόσον, επειδή δεν  ήταν πεπεισμένος ότι η ανταρσία είχε κατασταλεί και εξαλειφθεί ολοσχερώς, ο Πέτρος επροχώρησε στην μεταφορά όλων των επαναστατών Στρέλτσυ σε ένα από τα προαστιακά παλάτια του για περαιτέρω «μεθοδική» ανάκριση. Η φωτιά και το κνούτο (το παραδοσιακό ρωσικό σκληρό δερμάτινο μαστίγιο) ήσαν τα προτιμώμενα μέσα «εξαγωγής» ομολογιών, σε μια διαδικασία που απέβη ένα ακατάπαυστο όργιο κτηνώδους βίας και τιμωρίας.

Ο Πέτρος διέταξε χρήση σκληρών βασανιστηρίων ενώ διερευνούσε το περιστατικό. Πολλοί ύποπτοι κτυπήθηκαν μέχρις θανάτου με το κνούτο. Πολλοί διετάθησαν μέχρι να σπάσουν τα άκρα τους. Ειδικές σιδηρές δακτυλοκάκες εφαρμόσθηκαν στα δάκτυλα αρκετών κρατουμένων, ενώ σε άλλους έψησαν αργά την ράχη τους ή εξέσκισαν τα πλευρά τους και τα πέλματά τους  με  πελώριες πυρωμένες ηλάγρες. Έτσι, ο Πέτρος οδήγησε αλληλοδιαδόχως τους «υπόπτους» να κατονομάσουν τους συνεργούς τους σε έναν σχεδόν ατέλειωτο κατακλυσμό αναγκαστικών και πιθανότατα ψευδών ομολογιών.

Επί σχεδόν δύο χρόνια οι δράστες της εξεγέρσεως ανεκρίνοντο διαρκώς και σκληρότατα σχετικώς με την έκταση και το βάθος της συνωμοσίας εναντίον του τσάρου. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο ίδιος ο Πέτρος εβασάνισε πολυάριθμα ατυχή θύματα. Παρόλον που ουδέποτε απεκαλύφθη μια ευρυτέρα συνωμοσία, ο Πέτρος επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως αρνητικό παράδειγμα το σύνολο αυτών των ανδρών, που ίσταντο ως μια ζωντανή προσωποποίηση της παραδοσιακής παλαιάς Ρωσίας την οποία προσπαθούσε να αλλάξει. Οι Στρέλτσυ συνετρίβησαν δημοσίως στον τροχό, οι κεφαλές τους καρφώθηκαν σε πασσάλους και τα πτώματά τους παρέμειναν εκτεθειμένα επί πολλούς μήνες.

Ουδείς άλλος λαός πλην των Ρώσων επροσηλυτίσθη αβιάστως σε μια νέα θρησκεία αποκλειστικώς εξ αιτίας της ωραιότητος των ναών και των τελετών της. Το έπραξαν όμως οι Ρώσοι των οποίων οι πρέσβεις στο Βυζάντιον όταν επεσκέφθησαν την Αγία Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη, έμειναν ενεοί από την «θεϊκή ομορφιά» που αντίκρυσαν, ώστε είχαν την εντύπωση ότι δεν ευρίσκοντο στην γη, αλλά στον ουρανό.

Το έτος 987, μετά μιαν εκτενή  διαβούλευση με τους κορυφαίους Βογιάρους  του, ο Βλαντιμίρ έστειλε απεσταλμένους για να μελετήσουν τις θρησκείες των διαφόρων γειτονικών εθνών, οι εκπρόσωποι των οποίων τον παρότρυναν να εγκολπωθεί τις αντίστοιχες πίστεις τους. Από τους μουσουλμάνους Βούλγαρους του Βόλγα, οι απεσταλμένοι ανέφεραν ότι δεν υπάρχει χαρά μεταξύ τους, παρά μόνον θλίψη και «…μια μεγάλη δυσωδία». Στις σκοτεινές εκκλησίες των Γερμανών οι απεσταλμένοι του Βλαντιμίρ δεν είδαν κάποιαν ομορφιά. Όμως στην Αγία Σοφία, όπου ο πλήρης λειτουργικός μηχανισμός της Βυζαντινής Εκκλησίας ετέθη σε κίνηση για να τους εντυπωσιάσει, συνήντησαν  το ιδανικό τους: «Δεν εγνωρίζαμε πλέον εάν είμεθα στον ουρανό ή στην γη», ανέφεραν, «ούτε έχουμε ιδεί πάλιν τέτοιαν ομορφιά, και δεν ξέρουμε πώς να την περιγάψουμε» – «Πρώτο Χρονικό», έτος 6495 (987)

[Το Πρώτο Χρονικό είναι ένα αφηγηματικό κείμενο, γραμμένο στην αρχαία σλαβική γλώσσα, το οποίον περιγράφει την ιστορία των Ρώσων από το 850 έως το 1110. Συνετέθη περί το 1113 στο Κίεβο και ο πρωτότυπος τίτλος του είναι «Ιστορία των Περασμένων Χρόνων». Πιθανότερος δημιουργός του είναι ένας μοναχός ονόματι Νέστωρ, γι’ αυτό απαντάται και ως «Νεστοριανό Χρονικό». Για την συγγραφή του Χρονικού εχρησιμοποιήθησαν πολλές διαφορετικές πηγές: τοπικοί θρύλοι, σκανδιναβικές σάγκες (έπη), παλαιότερα (σήμερον χαμένα) σλαβικά κείμενα, τα χρονικά των Βυζαντινών Ιωάννη Μαλάλα και Γεωργίου Αμαρτωλού, βυζαντινά θρησκευτικά κείμενα, συμφωνίες του Κράτους των Ρως με την Κωνσταντινούπολη, προφορικές αφηγήσεις στρατιωτικών και εξερευνητών. Το πρωτότυπο χειρόγραφο θεωρείται χαμένο, όπως και τα δύο παλαιότερα γνωστά αντίγραφά του (ο Λαυρεντιανός και ο Υπατιανός Κώδιξ). Η γνώση μας περί  του Πρώτου Χρονικού περιορίζεται στα διασωθέντα αντίγραφα των δύο τελευταίων, συνεπώς είναι αδύνατον να γνωρίζουμε κατά λέξη το περιεχόμενό του.Παρ’ όλους τους υποκειμενισμούς του Νέστορος και των μετέπειτα αντιγραφέων του, παρά την εκτενή μίξη μυθολογικών και ιστορικών πηγών, την αποδεδειγμένη ανακρίβεια των ημερομηνιών που αναφέρει, καθώς και την γνώση του περιεχομένου του μόνον μέσω αντιγράφων, το Πρώτο Χρονικό αποτελεί την μοναδική πρωτογενή πηγή για την μελέτη του ανατολικού σλαβικού κόσμου προ του 12ου  αιώνος. Είναι όντως πολύτιμο και ως πρώιμον δείγμα της αρχαίας σλαβικής λογοτεχνίας.]

Γιάννης Πετρίτης

(Φ. 223)

Να ζεις Ελληνικά

Να ζεις Ελληνικά

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή». Στις μέρες μας, μέρες γενικευμένης σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, με την ανεργία να καλπάζει, τις συντάξεις να μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα, την ανασφάλεια να διαχέεται στην ελληνική κοινωνία και να την οδηγεί σε ένα βαβελικό «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν», η απάντηση δεν μπορεί να είναι το πού θα βρούμε το «παραπάνω» για να νεκρώσουμε τις αισθήσεις μας και ναρκωμένοι να προχωρούμε νεκροζώντανοι ως το τέρμα της ζωής ενός εκάστου και του Έθνους μας.

Πιστεύω πως απάντηση είναι μια στροφή, μια θεώρηση της ζωής διαφορετική από αυτή που μας πούλησε ο άξονας ΗΠΑ-Σοβιετία-Ε.Ε., και η οποία οδήγησε την χώρα και τον λαό μας στην σημερινή πολύμορφη χρεοκοπία. Δεν εννοώ ούτε την αποβιομηχάνιση, ούτε την απομάκρυνση από την τεχνολογική πρόοδο, η οποία θα παραχωρούσε το πλεονέκτημα στους αντιπάλους. Πιστεύω πως την απάντηση, όχι δεν πρέπει, μα δεν έχει νόημα και δεν μας αξίζει να την αναζητήσουμε στους βάλτους, αλλά στις κρήνες της Ελληνικής σκέψης και κυρίως του ελληνικού τρόπου ζωής, που διασχίζει τον Χρόνο από τον Ομηρικό κόσμο και την Σοφία της Ελληνικής Φυσιοκρατίας και Ιδεοκρατίας, ως τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» γράφει πως «οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσιν». Ας μελετήσουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε.

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά. Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις. Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο. Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις. Το πρώτο που θα αποφασίσεις: αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος. Δούλος θα πει κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει». Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω.

Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου. Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά. Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός. Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 222)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑