Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΕΛΛΑΔΑ

Κόκκινο χαλί ή κόκκινο φωτάκι;

Κόκκινο χαλί ή κόκκινο φωτάκι;

Οταν ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ επισκέφθηκε την Αθήνα, τον Οκτώβριο του 2015 (τότε που ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος κοιτούσε αμήχανος τα αστέρια στον πρωινό αθηναϊκό ουρανό) καταγράφηκε μια από τις πλέον αποκαλυπτικά γραφικές στιγμές στην θητεία του κυρίου Τσίπρα. Η δεύτερη ήταν αναμφίβολα αυτή της μνημειώδους υποδοχής του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα στο Μέγαρο Μαξίμου όπου ο Πρωθυπουργός ήταν προφανώς υπό την επιρροή φαρμακευτικής (κατόπιν ιατρικής συμβουλής, ελπίζουμε) αγωγής. Κατά την επίσκεψη Ολάντ, οι γαλλικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν με τίτλους που συνοψίζονταν στο «Πωλείται η Ελλάς». Τώρα ήλθε η ώρα να υπογραφούν τα συμβόλαια.

Το ζεύγος Μακρόν ήρθε να κάνει τα ψώνια της χώρας του στην Αθήνα. Αν αναλογιστούμε ότι αυτή είναι η πρώτη επίσκεψη του κ. Μακρόν ως Προέδρου εκτός Γαλλίας, αντιλαμβανόμαστε την σημασία την οποία αποδίδει το Παρίσι στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Όλα είναι θέμα αισθητικής. Το στιλέτο της Μελάνια αρέσει αλλά τρομάζει, το πέδιλο με κάλτσα της κυρίας Μέρκελ είναι για σοβαρά αμαρτωλές περιπτώσεις σαν την Σάκρα Φαμίλια και τον Λογιστή, εν τοιαύτη περιπτώσει, η γόβα της μαντάμ Μακρόν είναι πιο οικεία, και αν μη τι άλλο, μητρική. Ο τρόπος, είναι σχεδόν το άπαν.

Η Γαλλική διπλωματία ξέρει να χρυσώνει το χάπι, με συμπάθεια, και ρητορική περί λαού βγαλμένη από την Γαλλική Επανάσταση. Και η γλώσσα βοηθάει βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς ότι και το «σ’ αγαπώ» στα γερμανικά ακούγεται ως απειλή. Οι Γάλλοι κατασκευαστές έχουν παράδοση στους αυτοκινητόδρομους, στα αεροπλάνα, στις διώρυγες και στις γέφυρες (από Σουέζ έως Ρίο-Αντίρριο), ακόμη ιστορικότερη είναι η Ούλεν, και η Τοτάλ δεν είναι διόλου αμελητέα δύναμη στην ενέργεια, για να μην μιλήσουμε για την χρυσοφόρα ανακύκλωση και διαχείριση των αστικών αποβλήτων. Βέβαια τα έργα θα πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, αλλά αυτό είναι ευθύνη των ελλαδικών κυβερνήσεων που συνδιαλέγονται χωρίς να διαπραγματεύονται ανταλλάγματα, εξόν τους οικογενειακούς βραστήρες αυγών, σε σημείο που να λέμε κι ευχαριστώ που μας έκαναν την τιμή να μας πάρουν και τα παντελόνια. Μαζί με το κόκκινο χαλί που στρώνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, ανάβει και το κόκκινο φωτάκι στην κορυφή της σκάλας.

Τα λοιπά περί «αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδος» θυμίζουν τα περί «ενεργειακού κόμβου» που υπόσχονταν να κάνουν την χώρα οι ΠΑΣΟκοΝεοδημοκράτες, αλλά τελικά ούτε Θυμαριά στην ταινία του αείμνηστου Λογοθετίδη δεν κατάφεραν να την κάνουν, στον ενεργειακό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου. Άγνοια ή βλακεία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ένα πιόνι που καμώνεται κουτοπόνηρα το απαραίτητο, και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί την περιφρόνηση και να εισπράτει την καρπαζιά. Ο Μακρόν, ορθώς πράττων, ήρθε στην Αθήνα για να αναδείξει το προφίλ του, παίζοντας επιτυχώς το δυνατό χαρτί του πολιτισμού, ως άλλος Περικλής υπό την σκιάν της Ακροπόλεως. Παίζει, ακόμα, το χαρτί των εξωτερικών επιτυχιών σε μια χώρα όπου είναι βέβαιον ότι θα γινόταν δεκτός με θέρμη, έχοντας κατά νου ότι τον περιμένουν στο εσωτερικό μέτωπο αντιδράσεις στα σκληρά αντιλαϊκά, αντεργατικά μέτρα τα οποία ήδη έχουν εξαγγελθεί.

Ο πρώην τραπεζίτης των Rothschild, με τους οποίους συνδιαλέχθηκε ο κ. Τσίπρας πριν μερικούς μήνες, θα πάρει ελληνικό γάργαρο ύδωρ το οποίο οι Έλληνες θα αγοράζουν στο εξής με το σταγονόμετρο, σε αντάλλαγμα των ευρωενωσιακών του οραμάτων. Έτσι λοιπόν θα «αξιοποιηθεί» η περιουσία του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού Λαού, με αποκρατικοποιήσεις όχι στην ασυμπάθηστη Αγγέλα αλλά στον σοσιαλιστή φίλο Μανώλη. «Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν». Είναι βεβαίως προτιμότερο να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη που θα κάνει τους Έλληνες να πουν το νερό νεράκι, από το να αναγκασθούμε στην προσπάθεια επιστροφής στον δήμο ενός αγαθού που είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ανθρώπινη επιβίωση.

Να όμως που η Ελλάδα βρίσκεται γενικότερα μπλεγμένη στο κουβάρι των μνημονίων. Είναι μάλιστα κάμποσοι οι Έλληνες που αναμασούν ως Λωτοφάγοι την προπαγάνδα των τοκογλύφων και των υπαλλήλων τους, και θεωρούν τα μνημόνια μονόδρομο, την πολυεθνική «ιδιωτική πρωτοβουλία» -ακόμη και την τουρκική- ευλογία, και το εθνικό νόμισμα, με το οποίο έζησαν επί χιλιάδες χρόνια, ανάθεμα, εμπρός στα ευρουλάκια με τα οποία μπουκώθηκαν επί μία δεκαετία, πριν κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Όσο για τα συνδικάτα και τους εργαζομένους, χαμένοι στο νεφέλωμα του διεθνισμού και του συντεχνιακού συμφέροντος, δεν αντιλαμβάνονται και δεν προβάλλουν το πραγματικό πρόβλημα που είναι η απώλεια του εθνικού πλούτου και η απεμπόληση της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού τα «ασημικά» του κράτους ξεπουλιούνται για ψιχία που θα ταΐσουν το αέναο χρέος και το κτήνος του παγκοσμίου τοκογλυφικού συστήματος, αλλά ενδιαφέρονται για τις θέσεις εργασίες που δεν πρέπει να χαθούν, για ένα–δύο χρόνια μέχρι τα αφεντικά να τους στείλουν με ευγένια στα σπίτια τους. Εργατικά χέρια, άλλωστε υπάρχουν, φρεσκοεισαχθέντα και κρατικώς επιδοτούμενα.

Στο ευρωπαϊκό μανιφέστο του, στην ομιλία του στην Πνύκα, ο Γάλλος Πρόεδρος ανακοίνωσε επιπλέον την νέα στυγνή αντιδημοκρατική γραμμή της Ε.Ε., όπως την υπαγορεύουν οι πάτρονές του, προαναγγέλλοντας την κατάργηση των δημοκρατικών διαδικασιών στο όνομα του πολέμου κατά του λαϊκισμού. Όπως όμως είπε ένας μεγάλος και σπουδαίος Έλληνες πολύ πιο πριν και πολύ πιο πάνω από μένα, από σας και από τον Πρωθυπουργό, δεσμοί που δεν λύνονται, κόβονται. Αρέσει, δεν αρέσει στον Ελληνικό Λαό, θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών να απαρνηθεί το ψέμμα της κάλπικης ευημερίας και να στρωθεί στην παραγωγική δουλειά. Ανάγκα και θεοί πείθονται. Εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 216)

Advertisements

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο

Μέρος ΝΣΤ΄

ΟΚόμης Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο πολύτιμο όσον και  λίαν πρωτότυπο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών (δέκατο τέταρτο κεφάλαιον  με τίτλον «Απόδειξη της διανοητικής ανισότητος των φυλών-Αντίθετοι πολιτισμοί είναι αμοιβαίως απεχθείς. Υβριδικές φυλές έχουν εξ ίσου υβριδικούς πολιτισμούς») γράφει:

«Οι σχέσεις του ελληνικού με τον περσικό πολιτισμό ήσαν πολλαπλές και αναπόφευκτες. Ένα μεγάλον μέρος του Ελληνικού πληθυσμού – το πλουσιότερον, αν όχι το πλέον ανεξάρτητο – συνεκεντρούτο στις πόλεις της Συριακής ακτής και στις αποικίες της Μικράς Ασίας και του Ευξείνου. Αυτές, αμέσως μετά την ίδρυσή τους, απερροφήθησαν από τις κτήσεις του Μεγάλου Βασιλέως. Οι κάτοικοι έζων υπό το βλέμμα του σατράπη, αλλά σε κάποιον βαθμό διετήρησαν τα δημοκρατικά τους θεσμικά όργανα. Και πάλιν, η Ελλάς, η Ελλάς που ήταν ελευθέρα, ήταν πάντοτε σε στενή επαφή με τις πόλεις της ασιατικής ακτής.

Συνεχωνεύθησαν ποτέ οι πολιτισμοί των δύο χωρών σε έναν;

Γνωρίζουμε καλώς ότι δεν συνεχωνεύθησαν !

Οι Έλληνες εθεώρησαν τους ισχυρούς τους εχθρούς ως βάρβαρους και η περιφρόνησή τους πιθανώς τους επεστράφη με ανάλογον ενδιαφέρον. Τα δύο έθνη ήρχοντο συνεχώς σε επαφή, αλλά οι πολιτικές ιδέες τους, οι ιδιωτικές τους συνήθειες, η εσωτερική σημασία των δημόσιων ιερών, το εύρος της τέχνης τους και οι μορφές της διακυβερνήσεώς τους, παρέμειναν αρκούντως διαφορετικές. Στα Εκβάτανα ανεγνωρίζετο μόνον μία Αρχή. Ήταν κληρονομική και περιορισμένη υπό ορισμένους παραδοσιακούς τρόπους, αλλά κατά τα άλλα ήταν απόλυτος. Στην Ελλάδα η ισχύς υποδιαιρέθηκε ανάμεσα σε ένα πλήθος διαφορετικών κυριάρχων. Η κυβέρνηση ήταν μοναρχική στην Σπάρτη, δημοκρατική στην Αθήνα, αριστοκρατική στην Σικυώνα, τυραννική στην Μακεδονία – ένα παράξενο ιδιάζον κράμα! Μεταξύ των Περσών, η κρατική θρησκεία ήταν λίαν εγγυτέρα προς την αρχέγονο ιδέα της θείας απορροής. Εφανέρωνε την ίδια τάση προς ενότητα όπως η ίδια η κυβέρνηση και διέθετε μιαν ηθική και μεταφυσική σημασία που δεν εστερείτο κάποιου φιλοσοφικού βάθους.

Ο ελληνικός συμβολισμός, από την άλλη πλευρά, αφορούσε απλώς τις διάφορες εξωτερικές εμφανίσεις της φύσεως και απεδόθη σε μιαν αποθέωση της ανθρωπίνης μορφής. Η θρησκεία άφησε στους νόμους του κράτους την δραστηριότητα του ελέγχου της συνειδήσεως του ανθρώπου. Μόλις εξεπληρούντο οι οφειλόμενες ιεροτελεστίες και απεδίδετο η πρέπουσα τιμή  προς τον τοπικό θεό ή ήρωα, το καθήκον της πίστεως είχεν εκπληρωθεί. Επιπλέον, οι ίδιες οι ιεροτελεστίες, οι θεοί και οι ήρωες ήσαν διαφορετικοί σε απόσταση ολίγων μιλίων. Παρά το ότι, σε κάποια ιερά όπως η Ολυμπία ή η Δωδώνη, φαίνεται να ανευρίσκουμε την λατρεία, όχι κάποιας ειδικής δυνάμεως της φύσεως, αλλά της ιδίας της κοσμικής αρχής, μια τέτοια ενότης καθιστά πλέον αξιοσημείωτο την διαφορετικότητα των υπολοίπων, διότι αυτό το είδος λατρείας ενετοπίζετο σε μερικές απομονωμένες θέσεις. Εκτός αυτού, το μαντείον της Δωδώνης και η λατρεία του Ολυμπίου Διός ήσαν ασυνήθιστες εισαγωγές.

Όσον αφορά στα ιδιωτικά έθιμα των Ελλήνων, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να δείξουμε πόσον διαφέρουν από εκείνα των Περσών. Διότι εάν μια γεναία, χαρωπή και κοσμοπογυρισμένη νεολαία εμιμείτο τις συνήθειες των αντιπάλων, πολύ πολυτελέστερες και εξωστρεφέστερες από τις ελληνικές, θα εξετίθετο στην δημοσία περιφρόνηση. Μέχρις την εποχή του Αλεξάνδρου – με άλλα λόγια, κατά την μεγάλη, γόνιμο και ένδοξο περίοδο του Ελληνισμού – η Περσία, παρά την συνεχή πίεσή της, δεν ημπορούσε να προσηλυτίσει την Ελλάδα στον πολιτισμό της.

Με τον ερχομό του Αλεξάνδρου, αυτό επεβεβαιώθη με παράδοξον τρόπο : Οι άνθρωποι, όταν είδαν την Ελλάδα να κατακτά το βασίλειον του Δαρείου, επίστευσαν για μια στιγμή ότι η Ασία επρόκειτο να γίνει Ελληνική ή, ακόμη καλύτερον, ότι οι πράξεις βίας που εξεδηλώθησαν στην παράνοια μιας νύκτας από τον κατακτητή ενάντια στα μνημεία της κατακτηθείσης χώρας, ήσαν μέσα στην υπερβολή τους, μια απόδειξη περιφρονήσεως καθώς και μίσους. Αλλά ο πυρπολητής της Περσεπόλεως συντόμως ήλλαξε γνώμη. Η αλλαγή ήταν τόσον πλήρης, ώστε ο σχεδιασμός του έγινε εν τέλει φανερός : Απλώς και  σαφώς, ηθέλησε να υποκαταστήσει με τον εαυτόν του την δυναστεία των Αχαιμενιδών και να κυβερνήσει ωσάν τον προκάτοχό του ή τον μεγάλο Ξέρξη, με την Ελλάδα ως μιαν απόφυση της αυτοκρατορίας του. Με τον τρόπον αυτό, το περσικό κοινωνικό σύστημα θα ημπορούσε να απορροφήσει εκείνο των Ελλήνων.

Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλη την εξουσία του Αλεξάνδρου, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη εν τέλει. Οι στρατηγοί και οι στρατιώτες του ουδέποτε εσυνήθισαν να τον βλέπουν στο μακρύ ράσο του, να φορεί έναν κεφαλόδεσμο στην κεφαλή του, να περιβάλλεται από ευνούχους και να αρνείται την χώρα του. Μετά το θάνατό του, το σύστημά του εσυνεχίσθη από μερικούς από τους διαδόχους του. Ωστόσον, ήσαν αναγκασμένοι να το μετριάσουν. Και πώς ημπόρεσαν, επακριβώς, να ανεύρουν τον μέσον όρο που κατέστη η φυσιολογική κατάσταση των Ασιατών της παραλίας και των Ελληνο-Αιγυπτίων; Απλώς επειδή οι υπήκοοί τους απετέλουν έναν μικτό πληθυσμό Ελλήνων, Συρίων και Αράβων, που δεν είχαν λόγο να αρνηθούν τον συμβιβασμό. Όμως, όπου οι φυλές παρέμειναν διακεκριμένες, όλοι οι όροι της ενότητος ήσαν αδύνατοι και κάθε χώρα παρέμεινε προσηλωμένη στον εθνικό της πολιτισμό.

Παρομοίως, μέχρις τις τελευταίες ημέρες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο υβριδικός πολιτισμός που εκυριάρχησε σε όλη την Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος, είχε καταστεί πολύ πιο ασιατικός από ελληνικός, λόγω της μεγάλης υπεροχής του ασιατικού αίματος στην μάζα του λαού. Η πνευματική ζωή, είναι αλήθεια, υπερηφανεύετο ότι ήταν Ελληνική. Αλλά δεν είναι δύσκολο να ευρεθεί, στην σκέψη της περιόδου, ένα ανατολικό στέλεχος που έδωσε πνοή σε όλα τα προϊόντα της Αλεξανδρινής σχολής, όπως η ιδέα του «συγκεντρωτικού κράτους» των Ελληνο-Συρίων νομικών. Παρατηρούμε πώς εξισορροπούντο τα διαφορετικά φυλετικά στοιχεία και προς  ποίαν πλευρά έκλινε η πλάστιγξ.

Και άλλοι πολιτισμοί ημπορούν να συγκριθούν με τον ίδιο τρόπο. Πριν τελειώσω αυτό το κεφάλαιον, θα ειπώ ολίγα λόγια για την σχέση μεταξύ του αραβικού πολιτισμού και του ιδικού μας.

Ουδείς ημπορεί να αμφισβητήσει την αμοιβαία απέχθειά τους. Οι μεσαιωνικοί μας πρόγονοι είχαν ευκαιρίες να ιδούν από κοντινή απόσταση τα θαύματα του μουσουλμανικού κράτους, όταν έστελναν προθύμως τους υιούς τους να σπουδάσουν στις σχολές της Κόρδοβας. Ωστόσον, τίποτα αραβικό δεν παραμένει στην Ευρώπη έξω από τα έθνη που έχουν μιαν υπόνοιαν ισμαηλιτικού αίματος. Η βραχμανική Ινδία δεν επέδειξε περισσοτέρα  προθυμία απ’ ό,τι εμείς οι ίδιοι, να συνεννοηθεί με το Ισλάμ, και όπως και εμείς, αντεστάθη σε όλες τις προσπάθειες των Μωαμεθανών κυρίων της.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 216)

Οικονομικός Εθνικισμός!

Οικονομικός Εθνικισμός!

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, πρότεινε την λύση του παράλληλου νομίσματος για την χώρα του. Στην πολιτική παρέμβασή του σε ιταλική εφημερίδα αναφέρει: «Όλες οι πλέον σημαντικές χώρες, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσική Ομοσπονδία  και την Ιαπωνία καταπολέμησαν την κρίση και κόβοντας νόμισμα. (…) Η πρόταση δυο νομισμάτων (ενός εθνικού για τις εσωτερικές συναλλαγές και ενός άλλου, κοινού, για τις διεθνείς συναλλαγές) αναφέρεται σε μια πραγματικότητα ουσιαστικά παρόμοια με εκείνη που υπήρχε στην δεκαετία του 1980 και του 1990, με την Λιρέτα και το Ecu, για μερική επανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας του κράτους», και προτείνει την «εσωτερική χρήση του δεύτερου νομίσματος ώστε να δοθεί νέα ώθηση στην ζήτηση και στην κατανάλωση, οι οποίες είναι και οι βασικοί μοχλοί για μια βιώσιμη και διαρκή ανάπτυξη της χώρας». 

Λίγο πριν, στις 4 Ιουλίου, η ιταλική βουλή εξέτασε την πιθανότητα εισαγωγής «κουπονιών» για χρήση των πολιτών στην πληρωμή των φόρων και τις μεταξύ τους συναλλαγές. Ευέλικτες λύσεις όπως η εφαρμογή παράλληλου νομίσματος, σε συνδυασμό με χαμηλούς φόρους και προστασία των κανόνων της εργασίας, αποτελούν κοινωνικά δίκαιες και οικονομικά εφικτές διεξόδους. Στην Ελλάδα έχουμε μια κυβέρνηση η οποία βουλιάζει την χώρα, μια κυβέρνηση η οποία παραπαίει ανάμεσα σε ακροαριστερά φαντάσματα, ιδεοληψίες κεφαλαιοκρατών δίχως επαφή με την πραγματική ζωή, και την γοητεία της εξουσίας την οποίαν ανακαλύπτουν και αυξάνουν οι σύντροφοι των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Καιρός να στείλουμε τους καπιταλομαρξιστές υπηρέτες των μνημονίων, εκεί όπου ανήκουν: στους σοσιαλιστικούς παραδείσους της Καμπότζης του Πολ Ποτ και της Αλβανίας του Εμβέρη, στην πολυπολιτισμική χοάνη των ΗΠΑ, και στους ισλαμικούς παραδείσους τους οποίους εγκαταλείπουν μαζικώς οι φίλοι τους οι λάθρο.

Τις επιλογές ημών των Εθνικιστών, καθορίζουν δυο παράμετροι: η ανάγκη να δοθούν αποτελεσματικές λύσεις στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, και οι Ιδέες μας, οι οποίες ρίχνουν φως στις επιλογές μας. Η κυβέρνηση με ψεύδη και πυροτεχνήματα απευθύνεται σε ανιστόρητους Δεξιούς και φανατικούς Αριστερούς, επιχειρώντας επικοινωνιακούς αποπροσανατολισμούς, όπως αυτός με τις παρελάσεις, ώστε η δημόσια συζήτηση να μετατοπιστεί από τα προβλήματα τα οποία προκαλούν οι πολιτικές του μνημονιακού τόξου στον Έλληνα εργαζόμενο και συνταξιούχο, στον θολό δογματισμό μιας αριστεροδέξιας αντεθνικής πολιτικής.

Αν και ο έμπειρος Μπερλουσκόνι δήλωσε βέβαιος ότι η πρότασή του είναι συμβατή με τους κανόνες των ευρωπαϊκών συνθηκών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε, όπως ήταν αναμενόμενο, την πρότασή του, λέγοντας ότι υπάρχει μόνο ένα νόμιμο νόμισμα στην Ευρωζώνη.  Αυτό βεβαίως λίγο έως τίποτε σημαίνει. Locus re git actum, -οι συνθήκες ρυθμίζουν την πράξη-, έλεγαν οι Λατίνοι. Η πολιτική πράξη μάς δείχνει την ευστάθεια των λόγων τους και των δικών μας. Καθώς αναφέρει ο Ρήγας Φεραίος στην Νέα Πολιτική Διοίκηση, «Ένα έθνος έχει το δίκαιον πάντοτε να μετασχηματίση και να μεταλλάξη την νομοθεσίαν του. Μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορούν να καθυποτάξουν εις τους νόμους των τα πρόσωπα οπού θέλουν γεννηθή κατόπι τους».

Έχουμε το δικαίωμα και την θέληση να κάνουμε επιλογές που το μνημονιακό τόξο δεν τολμά γιατί λαμβάνει εντολές από ξένα κέντρα και υπηρετεί δεσμεύσεις και συμβόλαια. Μελέτη, αποφασιστικότητα, ελευθερία σκέψεως και θεμελιώδεις συμφωνίες με συγκεκριμένο ορίζοντα και σκοπό, και οι λύσεις θα υλοποιηθούν. Στην Ιταλία, μερικούς μήνες πριν τις εκλογές του ερχόμενου Μαΐου, η πρόταση Μπερλουσκόνι βρίσκει κοινό έδαφος με πολιτικά κόμματα όπως η Λέγκα του Βορρά, ανοίγοντας τον δρόμο για μια διαφορετική διακυβέρνηση, εφόσον οι συγκλίσεις πραγματοποιηθούν.

Ο «οικονομικός εθνικισμός» τον οποίον στηρίζει ο συνεργάτης του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, Στηβ Μπάνον, -του οποίου η απομάκρυνση από την επίσημη ιδιότητά του, λύνει τα χέρια τόσον του ιδίου όσον και του Τραμπ-, είναι το Αύριο της διεθνούς πολιτικής. Αυτό είναι ολοφάνερο στους μη έχοντες παρασκηνιακές δεσμεύσεις και πολιτικές παρωπίδες. Σημασία έχει να αναδειχθούν και να εφαρμοστούν οι καλύτεροι τρόποι για να ρυθμίσουμε την ζωή του Λαού μας με σεβασμό στις πολιτικές και ιδεολογικές μας αρχές, και με τα μάτια στραμμένα στο Αύριο του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 215)

Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Χωρίς τίτλο.jpg

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός μεγάλου αριθμού τηλεοπτικών εκπομπών τύπου «ριάλιτι», οι οποίες βασίζονται στην αυθόρμητη και τις περισσότερες φορές χωρίς αμοιβή συμμετοχή πάρα πολλών ανθρώπων. Ανθρώπων που δέχονται να εκθέσουν τον εαυτό τους σε κοινή θέα, είτε πρωταγωνιστώντας, είτε συμμετέχοντας  στο ακροατήριο αυτών των σόου.

Η δυναμική της υποκουλτούρας που αναπαράγεται σε αυτές τις εκπομπές, επιβεβαιώνει την γνωστή ρήση του Γ. Σεφέρη με την οποία ο ποιητής αναρωτιέται: «όταν η βλακεία μπει σε κίνηση, ποιος μπορεί να την σταματήσει;»

Βέβαια το δικαίωμα στη βλακεία είναι ιερό. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην κατ’ Αριστοτέλη «ιδιωτεία». Όταν όμως η βλακεία «ψυχαγωγεί» το πανελλήνιο, το πράγμα πάει αλλού. Συνοδευόμενη μάλιστα από την ψυχοφθόρο αδολεσχία και τους αντιαισθητικούς ακκισμούς των παρουσιαστών και παρουσιαστριών, οι εκπομπές αυτές που αποτελούν «σήμα κατατεθέν» της Νέας Τάξης, μετατρέπονται σε σχολεία εκμαυλισμού συνειδήσεων, κοινωνικής σήψης και μιας αναβράζουσας παθητικότητας απολύτως ακίνδυνης για το σύστημα.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που αυτού του είδους η τηλεοπτική σηπεδόνα εξευτελίζει συστηματικά μέσω του τηλεοπτικού φακού την ανθρώπινη προσωπικότητα,  ώστε εύλογα γεννιέται το ερώτημα: μα πόσοι είναι τέλος πάντων οι οπαδοί της ιδιωτείας που συμμετέχουν σε αυτές, τι ποσοστό αντιπροσωπεύουν στην κοινωνία;

Υπάρχει ένα παλαιό βιβλίο του Καθηγητή της Κοινωνιολογίας, Ευαγγέλου  Λεμπέση, το οποίο απαντά σαφέστατα στο παραπάνω εύλογο ερώτημα. Το βιβλίο έχει τον τίτλο: «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ότι ενώ επικρατεί γενικώς η αντίληψη ότι οι βλάκες και οι ηλίθιοι (ως κατηγορίες διαβάθμισης της ανθρώπινης ευφυΐας) είναι περιορισμένοι σε ποσοστό επί τοις εκατό του γενικού πληθυσμού, και οι χαρακτηρισμοί αυτοί συνηθίζεται να χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά  με σκοπό απαξιωτικό και υβριστικό, οι ιατρικές-επιστημονικές μετρήσεις δείχνουν κάτι άλλο. Ότι το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν ευφυΐα λίγο ή αρκετά χαμηλότερη του λεγόμενου Μέσου Όρου, είναι τελικά πολύ υψηλότερο από αυτό που η επικρατούσα αντίληψη θεωρεί ότι ισχύει. Τόσο υψηλό, που να θεωρείται βασικός παράγοντας διαμόρφωσης του κοινωνικού βίου.

Έτσι, η ιδεολογική χειραγώγηση αυτής της κατηγορίας πληθυσμού, αναδεικνύεται σε κύρια προτεραιότητα του πολιτικού συστήματος. Και όταν λέμε πολιτικό σύστημα, εννοούμε τα πολυσυλλεκτικά και αριστερά κόμματα στο σύνολό τους, που σε συνδυασμό με τα μικρότερα συμπληρωματικά του συστήματος (τύπου ΑΝΕΛ, Ποτάμι κλπ, που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε για να μαζεύει τις «διαρροές»), και τα  διαπλεκόμενα ΜΜΕ, εξουσιάζουν τον τόπο.

Αυτό που χαρακτηρίζει, σύμφωνα με τον Λεμπέση, τα άτομα μειωμένης ευφυΐας, είναι η αγελαία συμπεριφορά. Γιατί οι ίδιοι μη έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και την κρίση τους, αισθάνονται ασφάλεια μόνο κάτω από το προστατευτικό κέλυφος  κατοχυρωμένων βεβαιοτήτων και νομιμοποιήσεων. Στοιχεία που συνήθως βρίσκουν στα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αξιακά πρότυπα, καθώς και στην συμμετοχή σε συλλογικότητες που προβάλλονται και εκθειάζονται από τα ΜΜΕ.

Στο βιβλίο κατονομάζονται συγκεκριμένοι σύλλογοι και οργανώσεις ως παραδείγματα υψηλής συγκέντρωσης βλακών. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν οι ΜΚΟ. Εκτιμώ όμως πως αν υπήρχαν θα κατέτασσε τις περισσότερες από αυτές πρώτες στην «ικανότητα» συνάθροισης ατόμων της κατηγορίας που πραγματεύεται. Εξαιρώντας φυσικά τους επικεφαλής των ΜΚΟ, των οποίων το πρόβλημα δεν είναι ζήτημα νοημοσύνης, αλλά πρόβλημα ηθικής τάξης και ποινικού δικαίου.

Ο Λένιν είχε αναφερθεί στο θέμα της ηλιθιότητας, διατυπώνοντας την γνωστή ιστορική ατάκα: «για να κάνεις την επανάσταση χρειάζεσαι μια έξυπνη καθοδήγηση και αρκετούς χρήσιμους ηλίθιους». Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιβεβαίωσης της ρήσης του επιφανούς αυτού θεωρητικού του κομμουνισμού, το «δικό» μας «Πολυτεχνείο», όλες οι πορτοκαλί επαναστάσεις του προηγούμενου και του τρέχοντος αιώνος, και η πολυσχιδής «ανθρωπιστική» δράση των ΜΚΟ με την συνδρομή πλήθους καλοπροαίρετων ανθρώπων, που άθελά τους γίνονται όργανα στα χέρια της Παγκοσμιοποίησης. Η λειτουργία των ΜΚΟ αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση εφαρμογής της αρχής που διατύπωσε ο Λένιν.

Για τα άτομα μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας, η κριτική αποστασιοποίηση από τα διάφορα  ερεθίσματα και μηνύματα που δέχονται από το «σύστημα», είναι κάτι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Έτσι, κύριο μέσο   «σαλαγήματος»  προς τις ιδεολογικές «στρούγκες» των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου», είναι η τηλεόραση και η αισθητική των ριάλιτι.

Αυτού του είδους οι εκπομπές συνεισφέρουν τα μέγιστα  στην επίτευξη της ποιότητας και στην διαμόρφωση των αξιακών προτύπων και των ανθρωπίνων συνειδήσεων που μπορούν να πεισθούν από τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου». Και προς αυτό το ακροατήριο απευθύνονται κυρίως οι εκπρόσωποί του, όταν ξημεροβραδιάζονται στις τηλεοράσεις, σκιαμαχώντας με τους «δράκους» των παραμυθιών που πουλάνε στο λαό.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους, οι οποίοι στην προσπάθειά τους  να στηρίξουν έναν ισχυρισμό, την εγκυρότητα του οποίου κάποιος συνομιλητής τους αμφισβητεί, προτάσσουν το κατ’ αυτούς εδραίο επιχείρημα: «μα το είπε η τηλεόραση». Η τηλεόραση, ούτε καν ο τάδε ή ο δείνα  δημοσιογράφος ή πολιτικός, που μιλούσε στην τηλεόραση. Η τηλεόραση η οποία για πολλούς ανθρώπους είναι ένα κουτί που ότι λέει είναι θέσφατο. Κι όμως η χειραγώγηση αυτών των ανθρώπων από το «σύστημα», καθορίζει τις τύχες και τις ζωές όλων μας.

Αυτή είναι η «κρίσιμη μάζα» ψηφοφόρων που «τρώει» και «ξανατρώει» το ίδιο ακριβώς παραμύθι, από τα ίδια κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία χρόνια τώρα, δίνοντας ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις με τις οποίες δεν θα μπορούσες να ξεγελάσεις για δεύτερη φορά, ούτε ένα παιδί δέκα ετών.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η ανάδειξη πολιτικών στην Ελλάδα, του αναστήματος του …. Γιώργου Παπανδρέου (Τζέφρυ) και άλλων παρόμοιου βεληνεκούς.  Ενός ανθρώπου που «στεντορεία τη φωνή» διακήρυττε σε ομιλία του προς ευρύτατο ακροατήριο, ότι αυτοί στο Πασόκ είναι υπέρ της αυστηρής φορολόγησης των πισινών (εννοούσε πισίνων). Είναι γνωστή επίσης η ατάκα του ιδίου: «μηδέν εις το πηλίκιο». Σε άλλη περίπτωση, σε επίσκεψή του στην πόλη της Δράμας, σε μια αποστροφή του λόγου του, αντί να πει: σήμερα εδώ στην πόλη της Δράμας, είπε: «σήμερα εδώ στην πόλη του δράματος …», συγχέοντας από άγνοια το αρχαίο δράμα με την πόλη της Δράμας. Μια άγνοια ωστόσο που δεν στάθηκε αρκετή για να οδηγήσει στην απόρριψή του από τους ψηφοφόρους του Πασόκ.

Πέρα όμως από την τραγελαφική διάσταση του πράγματος, τι ποιότητα ανθρώπων προϋποθέτει άραγε για την πλειοψηφία των οπαδών, κομμάτων αυτού του είδους, αν εξαιρέσει κανείς τα ευφυή … λαμόγια που πλαισιώνουν τέτοιους πολιτικούς σχηματισμούς;

Γιατί δυστυχώς η περίπτωση του Πασόκ δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Όλα τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου», συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που πλαισιώνονται από στελέχη υψηλής μόρφωσης, επιχειρώντας να επηρεάσουν το πολυπληθές ακροατήριό τους, κινούνται με τρόπο ανάλογο του Τζέφρυ. Γιατί γνωρίζουν ότι μεγάλο ποσοστό του ακροατηρίου τους εμπίπτει στην κατηγορία που πραγματεύεται ο αείμνηστος Λεμπέσης στο βιβλίο του.

Τα λόγια τους και τα επιχειρήματά τους δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Ρίχνουν σκόπιμα το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου σε επίπεδο τηλεοπτικού ριάλιτι, γιατί με την αισθητική και την λογική αυτή επηρεάζονται οι περισσότεροι. Έχει φροντίσει η τηλεόραση για αυτό.

Έτσι, μέσω των δικών τους ΜΜΕ, επιδίδονται σε μια μονομερή προπαγάνδα χωρίς συνομιλητή, μιας «πολιτικής ορθότητας» που συμπληρώνει το έλλειμμα αυτοπεποίθησης των «ελλειμματικών» ψηφοφόρων τους, δαιμονοποιώντας παράλληλα τους μοναδικούς πραγματικούς πολιτικούς τους αντιπάλους, τους Εθνικιστές.

Ο Νίκος Γκάτσος, έχοντας πλήρη επίγνωση των δυσμενών εθνικών και κοινωνικών επιπτώσεων της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης βλακείας από τους επιτήδειους του «συστήματος», με τον μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός γνώριζε, εξέφρασε την ελπίδα, τον πόθο και την προσδοκία όλων μας με τους παρακάτω στίχους:

«Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;

Πότε θα ’ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι

να συνοδεύσουνε τη βλακεία

στην τελευταία της κατοικία;»

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 215)

 

 

Ανάλυση: Η νέα κυβέρνηση της Αλβανίας

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ανακοίνωσε την σύνθεση της νέας κυβερνήσεώς του. Ενδεικτικές του νέου προσανατολισμού της αλβανικής πολιτικής είναι η διάλυση του υπουργείου Ευρωπαϊκής Ενσωμάτωσης και η δημιουργία υπουργείου Διασποράς.

Γίνεται έτσι προφανής ο στόχος της Αλβανίας να ακολουθήσει τον δρόμο της Τουρκίας, στρέφοντας την προσοχή της όχι στην Ευρώπη η οποία κλυδωνίζεται από την Γερμανική αλαζονεία και συντόμως υπό το βάρος των παροχών στα πλήθη των μη ευρωπαίων μεταναστών οι οποίες μοιραία θα οδηγήσουν σε φτωχοποίηση των μελών της Ε.Ε., αλλά στους αλβανικού πληθυσμούς εκτός Αλβανίας, ισχυροποιώντας τους δεσμούς τους με την Αλβανία και ενθαρρύνοντάς τους να επενδύσουν ποικιλοτρόπως σε αυτήν. Ενδεικτικό της σημασίας που δίνει ο Ράμα στην αλβανική διασπορά είναι το ότι επικεφαλής του νέου υπουργείου ετέθη ο πρώην Πρωθυπουργός Pandeli Majko ο οποίος έχει ταχθεί υπέρ της αφομοίωσης των Βορειοηπειρωτών από το αλβανικό κράτος. Κύκλοι Βορειοηπειρωτών εκτιμούν ότι το υπουργείο αλβανικής διασποράς δεν θα περιοριστεί στον χειρισμό θεμάτων που αφορούν τους ανά τον κόσμο Αλβανούς, αλλά θα επιχειρήσει να εγείρει αλυτρωτικά θέματα σε βάρος της Σερβίας και της Ελλάδας.

Οι 13 υπουργοί θα υλοποιήσουν το πρόγραμμα του σοσιαλιστικού κόμματος το οποίο κέρδισε τις εκλογές της 25ης Ιουνίου.

Ο Ράμα μείωσε των αριθμό των υπουργών από 19 σε 13 (εκ των οποίων οι 2 άνευ χαρτοφυλακίου). Σε μια ακόμη εντυπωσιακή κίνηση, η οποία αποβλέπει μεταξύ άλλων και στην βελτίωση της εικόνας της αλβανικής πολιτικής, ο Ράμα εμπιστεύθηκε 6 από τα 13 υπουργεία σε γυναίκες. Αναπληρωτής του Ράμα στην πρωθυπουργία θα είναι γυναίκα, η Senida Mesi από την Σκόδρα.

Άλλα υπουργεία είναι το νεότευκτο υπουργείο για την Προστασία της Επιχειρηματικότητας (Sonila Qako),  Εξωτερικών (Ditmir Bushati), Εσωτερικών (Fatmir Xhafaj), Άμυνας (Olta Xhacka), Δικαιοσύνης (Etilda Gjoni), Πολιτισμού (Mirela Kumbaro), Οικονομικών, Οικονομίας και Εργασίας (Arben Ahmetaj), Αθλητισμού και Εκπαίδευσης Νέων (Lindita Nikolla), Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας (Orgeta Manastirliu), Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (Niko Paleshi), Ενέργειας και Υποδομών (Demian Gjiknuri), και Τουρισμού και Περιβάλλοντος (Blendi Kosi). Για πρώτη φορά στα 25 χρόνια εκλογικής διαδικασίας, όλα τα μέλη της κυβέρνησης ανήκουν αμιγώς σε ένα κόμμα, το Σοσιαλιστικό του Ράμα, το οποίο κατέλαβε τις 74 από τις 170 έδρες του κοινοβουλίου της χώρας του.

Η νέα κυβέρνηση θα αναλάβει τα καθήκοντά της στα μέσα Σεπτεμβρίου.

(Φ. 215)

 

Χρήστος Παππάς (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος Χρυσής Αυγής) «Η Ελλάδα υπήρχε πριν την Ε.Ε. και θα υπάρχει και μετά»

xristpappas__article

Συνέντευξη στον ERIC Verhaeghe

Η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Μακεδονία και η Κωνσταντινούπολη, ο Μεσοπόλεμος, η Γερμανία και το ελληνικό χρέος, είναι τα θέματα επί των οποίων κινήθηκε η συνέντευξη την οποία παραχώρησε στον Βέλγο δημοσιογράφο Eric Verhaeghe ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, Χρήστος Παππάς.

Ο δημοσιογράφος ο οποίος έχει μόλις πάρει συνέντευξη από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ρωτά για την κατάθεση φακέλου από την Χρυσή Αυγή στην Δικαιοσύνη για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ (την παραμονή των πολιτικών διώξεων εναντίον του κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών). «Τι έχετε εναντίον του ΠΑΣΟΚ;»

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εναντίον του ελληνικού λαού», απαντά ο Χρήστος Παππάς, «τον έχει καταληστεύσει. Έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση με την διακυβέρνηση Παπανδρέου και Σημίτη».

Η Χρυσή Αυγή, η Γερμανία, και πώς θα βγει η Ελλάδα από την κρίση

Eric Verhaeghe: Κ. Παππά σας ευχαριστώ πολύ που με συναντήσατε. Η πρώτη ερώτηση: Γιατί η Χρυσή Αυγή ονομάζεται Χρυσή Αυγή;

Χρήστος Παππάς: Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 που ιδρύθηκε η Χρυσή Αυγή, η πλήρης ονομασία της ιδεολογικής τότε ομάδας νέων ανθρώπων ήταν και παραμένει «Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή». Το Χρυσή Αυγή παραπέμπει στην Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού που είναι το όραμα των Ελλήνων Εθνικιστών για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη.

E.V. Τι σχέση έχετε με τον Μέγα Αλέξανδρο, το αστέρι της Βεργίνας και την αυτοκρατορία της Μακεδονίας;

Χ.Π. Μπαίνετε σε οικογενειακά θέματα! Είναι πρόγονοί μας και είμαστε υπερήφανοι που οι νέοι Έλληνες είμαστε φορείς αυτής της κοινωνίας. Βεβαίως εδώ και δεκαετίες υπάρχει ένα κρατίδιο βόρεια της Πατρίδας μας, το κρατίδιο των Σκοπίων, το οποίο θέλει να κλέψει το όνομα, μας, τα σύμβολά μας, την Ιστορία μας. Οι κρατούντες είτε Δεξιοί είναι, είτε Αριστεροί, είναι έτοιμοι να προσκυνήσουν στα κελεύσματα των μεγάλων δυνάμεων, του μεγάλου υπερατλαντικού αφεντικού, και να αναγνωρίσουν το κρατίδιο με σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό πχ. Βόρειος Μακεδονία, λέγοντας στον ελληνικό Λαό το ψέμα ότι πρέπει οπωσδήποτε να λυθεί αυτό το πρόβλημα μεταξύ των δύο κρατών. Δεν μας ενδιαφέρει ποιοι έχουν αναγνωρίσει το κρατίδιο με το κλεψίτυπο όνομα. Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές ποτέ δεν πρόκειται να αναγνωρίσουμε αυτό το κρατίδιο με αυτό το όνομα, γιατί πιστεύομε ότι για την Ελλάδα, για τους Έλληνες, η ονομασία Μακεδονία και το ιστορικό βάρος που φέρει αυτή η ονομασία είναι η ψυχή μας.

E.V. Για τους Γάλλους, οι Έλληνες του σήμερα είναι απόγονοι του Σωκράτη και του Πλάτωνα. Από την εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα υπήρξαν πολλές μεταναστευτικές κινήσεις στην Ελλάδα, πολλοί Αλβανοί, άνθρωποι που δεν μιλούσαν ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Πιστεύετε ότι υπάρχει άμεση σχέση των Ελλήνων του σήμερα με τους Έλληνες του Πλάτωνα;

Χ.Π. Βεβαίως, αμεσότατη. Στο πρώτο σκέλος της τοποθέτησής σας, οι Έλληνες είναι κατευθείαν απόγονοι των Ελλήνων, πράγμα το οποίο έχει αποδειχθεί και σε σύγχρονες έρευνες. Σας παραπέμπω στην έρευνα του γενετιστή καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης του κ. Τριανταφυλλίδη, ο οποίος χρησιμοποίησε μεγάλο δείγμα DNA των Ελλήνων και ευρήματα DNA της κλασσικής περιόδου. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Εμείς όμως δεν χρειαζόμαστε κανέναν καθηγητή να το αποδείξει. Στα έθιμα, στα ήθη, στις εκφράσεις και στην γλώσσα μας, η αρχαία ψυχή και ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ζει ακόμα και σήμερα.

Ανάμεσα στην Αθήνα του Πλάτωνα και την Αθήνα την σημερινή διαμεσολαβεί η Istanbul…

Χ.Π. (Απευθύνεται στην διερμηνέα) Πείτε στον κύριο ότι η λέξη Istanbul απαγορεύεται εδώ μέσα. Υπάρχει μια Πόλη και λέγεται Κωνσταντινούπολη και ήταν η αυτοκρατορική πρωτεύουσα του μεσαιωνικού ελληνισμού.

E.V. Είναι η ίδια λέξη.

Χ.Π. Κοινώς είναι παραδεκτό ότι η λέξη αυτή χρησιμοποιείται στα τουρκικά. Η πρωτεύουσα λέγεται Κωνσταντινούπολη. Για μας είναι η αιώνια πρωτεύουσα του Ελληνισμού.

E.V. Υπερασπιζόσαστε την Μεγάλη Ιδέα των ετών 1830-1890;

Χ.Π. Βεβαίως. Η Μεγάλη Ιδέα δεν ήταν μόνο μέχρι το 1897 με τον ατυχή πόλεμο, αλλά έζησε και ζει ακόμα στα όνειρα των Ελλήνων Εθνικιστών. Οι Εβραίοι της διασποράς είχαν μια ευχή κι έλεγαν «του χρόνου στην Ιερουσαλήμ», μετά την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ. Έτσι, λοιπόν, και εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές πρέπει να ευχόμεθα κάθε Πρωτοχρονιά «του χρόνου στην Κωνσταντινούπολη». Και αν η ερώτηση υπονοεί την σύγκριση μεταξύ Αθήνας και Κωνσταντινούπολης να πω στον αγαπητό μας προσκεκλημένο ότι ο Ελληνισμός πάντα πορεύθηκε με δύο πόδια, στην ιστορική του διαδρομή. Είμαστε υπερήφανοι για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, το οποίο δημιούργησε την Ευρώπη. Σε ό,τι αφορά τις διαφορετικές θρησκείες και κουλτούρες, όπως εξελίχθηκαν στην ιστορική διαδρομή, εμείς ως σύγχρονοι Έλληνες θα πρέπει να σεβόμαστε την θρησκεία των παππούδων μας και να πιστεύουμε την θρησκεία των γονέων μας. Αλλά σε όλες τις περιπτώσεις η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένας θρησκευτικός ή ιστορικός κύκλος, είναι ένα πολιτικό Κίνημα με λύσεις για τα σύγχρονα προβλήματα των Ελλήνων και με όραμα για την νέα Ευρώπη και την νέα Ελλάδα.

E.V. Εάν η Χρυσή Αυγή αναλάβει την εξουσία, θα είναι σκοπός της να κάνει πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη και πώς θα το επιτύχετε αυτό;

Χ.Π. Αυτά δεν γίνονται με ένα νεύμα, ούτε από την μια στιγμή στην άλλη. Αυτό είναι ένα εθνικό όραμα, ένας εθνικός σκοπός, ο οποίος, Θεού θέλοντος, -και η Ιστορία έχει πολλά παράδοξα-, και συνθηκών επιτρεπουσών, μπορεί να γίνει πραγματικότητα, και θέλουμε να γίνει πραγματικότητα. Σας ανέφερα το παράδειγμα των Εβραίων που από το 70 μ.Χ. το όνειρό τους επετεύχθη το 1948.

E.V. Ποια είναι η απάντησή σας στο ερώτημα αν η Χρυσή Αυγή θα κάνει πόλεμο με την Τουρκία για να κάνει πρωτεύουσά της την Κωνσταντινούπολη;

Χ.Π. Νομίζω ότι είναι αφελές αυτήν την στιγμή να σας πω εγώ ότι θα κηρύξουμε πόλεμο στην Τουρκία. Αυτό που πρέπει ως Χώρα να κάνουμε, είναι να έχουμε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, να εφαρμόσουμε αυτά που λέμε στο πρόγραμμά μας που είναι η επέκταση σε 12 μίλια των ελληνικών χωρικών υδάτων και ο καθορισμός της ελληνικής ΑΟΖ. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια Χώρα, έχει μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές, έχει πλούσιο υπέδαφος σε πετρέλαιο, σε φυσικό αέριο, σε μεταλλεύματα, τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να παραμείνουν ανεκμετάλλευτα. Ή κάποιοι θέλουν να τα μοιραστούν και να τα αρπάξουν.

E.V. Η Χρυσή Αυγή προτείνει την έξοδο της Χώρας από την ζώνη του ευρώ και από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

X.Π. Η Ελλάδα δεν έχει καμία θέση στην Ευρώπη των τοκογλύφων και των gay parade. Είμαστε ενάντιοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολυεθνικών. Πιστεύουμε ότι είναι Οργουελικό καθεστώς. Το αυτό ισχύει και για το ευρώ. Μπήκαμε στην οικονομική ζώνη του ευρώ χωρίς να ρωτηθεί ο ελληνικός Λαός, όπως μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός Λαός. Και σημειώστε ότι και στις δύο περιπτώσεις αυτές, δηλαδή και στην ΕΟΚ του 1980, αλλά και στην οικονομική ζώνη του ευρώ το 2001 μπήκαμε με πλαστά στοιχεία. Σε ό,τι αφορά το ευρώ, σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Αρχηγός του Κινήματός μας Νίκος Μιχαλολιάκος ανέφερε ότι μεταπολεμικά έχουν γίνει 69 νομισματικές ενώσεις και όλες απέτυχαν. Γιατί να επιτύχει το ευρώ;

E.V. Τον Ιούλιο του 2015 έγινε ένα δημοψήφισμα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το σχέδιο που πρότεινε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν η Χρυσή Αυγή ήταν στην κυβέρνηση, στην θέση του Τσίπρα, τι θα έκανε με αυτό το ΟΧΙ του ελληνικού Λαού;

Χ.Π. Το ΟΧΙ του ελληνικού Λαού ήταν κατ’ ουσίαν ένα ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ. Κατηγορούμαστε ως φασίστες με την σύγχρονη έννοια του όρου, αλλά με αυτήν την έννοια θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται οι ίδιοι που δεν ακολουθούν τις επιταγές του ελληνικού Λαού. Ο ελληνικός Λαός αποφάσισε το 2015 με μεγάλη πλειοψηφία 61,31%. Στην υποθετική σας, λοιπόν, ερώτηση απαντώ ότι θα στηριζόμασταν στην λαϊκή δύναμη, ώστε να εξέλθει η Ελλάδα από αυτήν την μέγγενη του ευρώ και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να αποκτήσει εθνικό νόμισμα γιατί απαραίτητη προϋπόθεση για εθνική ανεξαρτησία, που είναι ένα από τα οράματα της Χρυσής Αυγής, είναι και το εθνικό νόμισμα.

E.V. Πιστεύετε, λοιπόν, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πηγή ευεργετημάτων για την Ελλάδα; Πιστεύετε ότι η ελληνική οικονομία πρέπει να εκσυγχρονιστεί ή όχι; Και πιστεύετε ότι η ελληνική οικονομία είναι αρκετά σύγχρονη για την αξιοπρέπεια του ελληνικού Λαού;

Χ.Π. Πάλι θα αναφερθώ στον Αρχηγό του Κινήματός μας. Το 1987 στο περιοδικό Χρυσή Αυγή, ανέφερε ότι με τα ευρωπαϊκά προγράμματα, τις επιδοτήσεις στους αγρότες, οι αγρότες οι οποίοι την εποχή εκείνη ήσαν χαρούμενοι που παίρνανε λεφτά,  θα έρθει η στιγμή που θα κλαίνε. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ήθελε με την GAT η Ευρωπαϊκή Ένωση, ήθελε να σταματήσει η εθνική παραγωγή στην Ελλάδα, να ξεχερσώσουν τα χωράφια, να κλείσουν τα εργοστάσια, να γίνουμε μια Χώρα παροχής υπηρεσιών. Με την δύναμη της πλειοψηφίας του ελληνικού Λαού, αυτού του 61% του δημοψηφίσματος που αναφέρατε τον Ιούλιο του 2015, θα έπρεπε να ξεκινήσουν άμεσα οι συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το Grexit, να υπάρξει ένας διεθνής λογιστικός έλεγχος του χρέους και να δούμε στην πραγματικότητα τι μας χρωστάει η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση χρωστάει στην Ελλάδα, και όχι η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

E.V. Γιατί το λέτε αυτό;

Χ.Π. Μας χρωστάει γιατί αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει καΐκι στα ελληνικά χωρικά ύδατα να ψαρέψει τον πλούτο του Αιγαίου. Αυτό επεβλήθη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μας χρωστάει γιατί βάλαμε στην Πελοπόννησο να ξεχερσώσουν ελληνικές ελιές. Το λάδι το ελληνικό πωλείται μέσω Ιταλίας και η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει εισαγωγές από την Τυνησία, ενώ η Ελλάδα και σαν ποιότητα και σαν παραγωγή είναι η νούμερο ένα ελαιοπαραγωγός χώρα στην Ευρώπη, και ένα σωρό άλλα παραδείγματα. Προβλήματα παρόμοια έχετε και στην πατρίδα σας με τους Γάλλους αγρότες. Αυτό συμβαίνει γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια ένωση κρατών ισοτίμων, αλλά μια ένωση όπου υπάρχει η γερμανική κηδεμονία. Πρώτιστο καθήκον των Γερμανών είναι η προώθηση των πολυεθνικών και των δικών τους εταιρειών.

E.V. Αυτό σημαίνει ότι η Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να δεχτεί μια Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία δεν θα την διοικούσε η Γερμανία;

Χ.Π. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι ένωση. Να υπάρξει αλληλοσεβασμός μεταξύ των κρατών και να είναι μια ένωση εγγύηση της ευρωπαϊκής ειρήνης. Να μην έχουμε πάλι, όπως είχαμε τον περασμένο αιώνα δύο μεγάλους πολέμους. Αλλά και αυτό να μην γίνει, δεν μας ενδιαφέρει. Η Ελλάδα υπήρξε για χιλιάδες χρόνια και χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μπορεί να έχουμε μια ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αλλά πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα είμαστε Έλληνες.

(Το δεύτερο μέρος της συνεντεύξεως θα δημοσιευθεί στο ερχόμενο φύλλο)

(Φ. 215)

ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ – Προαναγγέλλει ανεργία

Χωρίς τίτλο.jpg

Κατά την διάρκεια των προκριματικών εκλογών για τις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές, εντύπωση είχε κάνει η τοποθέτηση του Μπενουά Αμόν, του 49χρονου πολιτικού ο οποίος ηγήθηκε τελικά των Σοσιαλιστών και δεν κατάφερε ούτε να εκλεγεί ο ίδιος. Ο Αμόν είχε υποστηρίξει ότι οι μισθωτοί θα αντικατασταθούν από τις μηχανές οι οποίες θα είναι αυτόνομες, είτε ως ρομπότ είτε ως υπολογιστές.

Οι ισχυρισμοί του επιβεβαιώθηκαν, επιβεβαιώνοντας και τους πολιτικούς του δεσμούς, από την Τριμερή Επιτροπή, μία μη κυβερνητική οργάνωση, η οποία μαζί με την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η Trilateral Commission ιδρύθηκε την 1-7-1973 από τον τραπεζίτη Ντέιβιντ Ροκφέλερ με στόχο «την υιοθέτηση στενότερης συνεργασίας μεταξύ των δημοκρατικών και βιομηχανοποιημένων περιοχών του πλανήτη, που έχουν ηγετικό ρόλο και ευθύνες στο διεθνές σύστημα». Την οργάνωση της Τριμερούς ανέλαβε ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, σύμβουλος της οικογένειας Ροκφέλερ, ενώ ιδρυτικά μέλη της υπήρξαν, μεταξύ άλλων, ο γνωστός μας Χένρι Κίσινγκερ και οι οικονομολόγοι Άλαν Γκρίνσπαν και Πολ Βόλκερ, αμφότεροι πρόεδροι της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED).

Η Τριμερής Επιτροπή χωρίζεται σε τρία τμήματα, το Βορειοαμερικανικό, το Ευρωπαϊκό και το Ασιατικό. Ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου, ο Λουκάς Παπαδήμος, τραπεζίτης και πρώην πρωθυπουργός, ο Παναγής Βουρλούμης, τέως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ, ο Οδυσσέας Κυριακόπουλος, τέως πρόεδρος του ΣΕΒ και ο δημοσιογράφος Αλέξης Παπαχελάς, είναι οι Έλληνες εκλεκτοί.

Σκοπός της οργάνωσης είναι να αποκτηθεί και να παγιωθεί ο έλεγχος στα τέσσερα κέντρα εξουσίας: πολιτικό, νομισματικό, πνευματικό και εκκλησιαστικό, για την δημιουργία μιας παγκόσμιας οικονομικής δύναμης ανώτερης από τις πολιτικές κυβερνήσεις των κρατών – εθνών, σύμφωνα με την ιδεολογία της φιλελεύθερης καπιταλιστικής ελίτ, και τελικό σκοπό την επιβολή μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η τελευταία αναφορά της Τριμερούς Επιτροπής κάνει λόγο για ανεργία στο 80% του ενεργού πληθυσμού στο άμεσο μέλλον. Πρόκειται για μια γιγαντιαία δομική αλλαγή της κοινωνίας, η οποία προτείνεται να αντιμετωπιστεί με την θέσπιση ενός «Ενιαίου Παγκοσμίου Εισοδήματος» το οποίο θα διατίθεται ηλεκτρονικά και θα εξασφαλίζει την κοινωνική γαλήνη ώστε τα πλήθη να μην καταφεύγουν στην επανάσταση και την βία. Η ανακοίνωση δεν αναφέρει αν μαζί με το ηλεκτρονικό χρήμα θα διατίθεται και ημερήσια δόση καννάβεως ώστε ο λαός να παραμένει σε φυσική καταστολή.

(Φ. 214)

 

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ ΜA’

O νους αποτελεί τον ρωμαλέο φύλακα της ψυχής και του σώματος και μόνον μέσω αυτού προσέχουμε πράγματι τον εαυτό μας. Γράφει σχετικώς ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: “«Πρόσεχε τον εαυτό σου!», λέγει ο Μωϋσής (Δευτερονόμιον, 15:9), δηλαδή σε όλα σου, όχι σε μερικά μόνον και σε άλλα να αδιαφορείς. Με ποιο μέσο να προσέχεις; Φυσικά με τον νου σου, διότι με τίποτε άλλο δεν μπορείς να προσέχεις τον εαυτό σου σε όλα. Αυτή λοιπόν την φύλαξη βάλε στην ψυχή και στο σώμα σου, και με αυτήν θα απαλλαγείς εύκολα από τα πονηρά σωματικά και ψυχικά πάθη. Προστάτεψε λοιπόν τον εαυτό σου, κυβέρνησέ τον, επίβλεψέ τον, ή μάλλον πάντοτε να τον προστατεύεις και να τον παρακολουθείς και να τον εξετάζεις. Έτσι θα υποτάξεις στο πνεύμα την σάρκα που αφηνιάζει… Αν κρίναμε εμείς τους εαυτούς μας, δεν θα κρινόμασταν από τον Θεό», λέγει ο Παύλος (Α’ Προς Κορινθίους, 11:31). Και αφού δοκιμάσεις το μακάριο πάθος του Δαβίδ, θα ειπείς και εσύ στον Θεό: «To σκοτάδι δεν θα σκοτιστεί από Σένα, Κύριε, και η νύκτα θα μου φωτιστεί ωσάν ημέρα, γιατί Εσύ έκανες κτήμα σου τους νεφρούς μου» (Ψαλμός, 138:12-13). Δεν έκανες, λέει, δικό Σου ολόκληρο το επιθυμητικό της ψυχής μου μόνο, αλλά οποιανδήποτε σπίθα της επιθυμίας αυτής μέσα στο σώμα, αφού επέστρεψε στην καρδιά που την δημιουργεί, δια μέσου αυτής πέταξε ψηλά σε Σένα και από Σένα έχει κρεμαστεί και σε Σένα είναι προσκολλημένη. Όπως δηλαδή το επιθυμητικό της ψυχής εκείνων που είναι προσηλωμένοι στις αισθητές και φθαρτές ηδονές, κενώνεται ολόκληρο προς τη σάρκα και γι’ αυτό γίνονται ολόκληροι σάρκες και το Πνεύμα του Θεού δεν ημπορεί να παραμείνει σ’ αυτούς (Γένεσις, 6:3), έτσι και εκείνων που ανύψωσαν τον νου στον Θεό και έχουν εξαρτήσει την ψυχή τους από τον θείο πόθο, η σάρκα μεταποιείται και ανυψώνεται μαζί με την ψυχή και απολαμβάνει μαζί της την θεία ένωση και γίνεται κτήμα και κατοικία του Θεού, μη έχουσα πλέον φωλιασμένη μέσα της την έχθρα εναντίον του Θεού, μήτε επιθυμούσα αντιθέτως με το Πνεύμα (Προς Γαλάτας, 5:17)”.

Για τους Ησυχαστές η προσπάθεια Νεοπλατωνικών και του Γνωστικισμού να ωθήσουν τον νου έξω από το σώμα με σκοπό την επίτευξη νοερών θεαμάτων -πρακτική την οποία συναντάμε και σε θεουργικές πρακτικές της Άπω Ανατολής, όπως λ.χ. η γιόγκα, καθώς και στις μυστικές τελετές των Αλεβιτών / Μπεκτασιδών-αποτελεί «δαιμονική» προσπάθεια, υπό την έννοια ότι θεωρεί κακό (ή πηγή της πλάνης) το ίδιο το σώμα, όπως και γενικότερον τον υλικό κόσμο, ενώ οι Ησυχαστές τονίζουν ότι το σώμα ως «κτίσμα Θεού» είναι καλό, μάλιστα δε επειδή ακριβώς είναι καλό, ημπορεί να κατοικείται από τον νου. Επίσης, σε αντίθεση προς τον Ησυχασμό, ο μυστικισμός των Αλεβιτών / Μπεκτασιδών, παρ’ ότι, φαινομενολογικώς έχει λίαν ισχυρές συγγένειες προς τον Ησυχασμό, αυτός καλλιεργεί έναν ιδιότυπον ανθρωπιστικό διαθρησκειακό συγκρητισμό και βεβαίως ομνύει σε μιαν αφηρημένη και απρόσωπο «Αλήθεια».

Στον Χριστιανισμό, ο Θεός είναι Αλήθεια με υπόσταση και όχι αφηρημένη πνευματική ουσία, και γι’ αυτό η φανέρωσή Του απαιτεί όχι μόνον τον νου αλλά και το σώμα μας. Όσοι κατηγορούν την Ησυχαστική προσευχή επειδή στρέφει τον νου μέσα στο σώμα, αδικούν εκείνους που ανιχνεύουν τα νοερά μέσω των σωματικών τύπων. Άλλωστε, η Ησυχαστική προτροπή «πρόσεχε τον εαυτόν σου» θέτει σκοπό της πνευματικής ζωής την συνεχή επιμέλεια από τον νου ολοκλήρου της (απαρτιωμένης ψυχοσωματικής) οντότητος του ανθρώπου και όχι μόνον την επιμέλεια της ψυχής. Η Ησυχαστική προτροπή προϋποθέτει την ενότητα ψυχής και σώματος και καλεί σε επιμέλεια της «προαιρέσεως» (αποτρέπουσα την υποκειμενική αυτονομία, ήτοι το αυθαίρετο γνωμικό θέλημα).

Ο Αριστοτέλης γράφει περί προαιρέσεως (Ηθικά Νικομάχεια -1111b.6): «Η προαίρεση λοιπόν φαίνεται πως είναι ό,τι το εκούσιο, δεν είναι όμως το ίδιο, αλλά το εκούσιο είναι επιπλέον? διότι στο εκούσιο μετέχουν και τα παιδιά και τα άλλα ζώα, στην προαίρεση όμως όχι, και όσα συμβαίνουν ξαφνικά τα λέμε εκούσια, όχι όμως και προαιρετά. Όσοι πάλι λένε πως αυτή είναι επιθυμία ή θυμός ή βούληση ή ένα είδος γνώμης, δεν φαίνεται να ομιλούν ορθώς. Διότι η προαίρεση δεν είναι εξίσου κοινή σε όσα δεν διαθέτουν λόγο. Αντιθέτως η επιθυμία και ο θυμός είναι. Και ο ακρατής πράττει επιθυμών, όχι προαιρούμενος ? ο εγκρατής το αντίθετο, προαιρούμενος, όχι επιθυμών. Και η επιθυμία εναντιώνεται με την προαίρεση, επιθυμία με επιθυμία όχι. Και η επιθυμία έχει να κάνει με το ευχάριστο και το λυπηρό, η προαίρεση ούτε με το λυπηρό ούτε με το ευχάριστο».

Συμφώνως προς τους Ησυχαστές, η ψυχή είναι από την φύση της θνητή και ενσώματος, ενώ ο νους αποτελεί ενέργεια της ψυχής προερχόμενη έξωθεν  και όχι οργανικόν τμήμα της, οπότε, εξ αιτίας του υπερβατικού νοός, ο άνθρωπος αποκτά άπειρο εσωτερικόν βάθος, αφού εντός του ευρίσκεται ο υπερβατικός νους, αλλά, ταυτοχρόνως, ακριβώς επειδή ο νους αποτελεί έξωθεν ενέργεια της ψυχής (θεία χάρη και όχι ψυχικό όργανο), ο άνθρωπος δεν βυθίζεται στον υποκειμενισμό. Κατ’ αποτέλεσμα, για τους Ησυχαστές, ασθένεια της ψυχής είναι η σπατάλη της νοεράς ενεργείας της στην «αλογία» των αισθήσεων και του αισθητού, που την υποδουλώνει στις κοσμικές-σωματικές αναγκαιότητες, ενώ θεραπεία της ψυχής σημαίνει απελευθέρωση του νοός από τους αισθησιακούς προσδιορισμούς και την επαναφορά του στην καρδία.

Θεραπεία της ψυχής, συνεπώς, σημαίνει απελευθέρωση από τον αισθησιασμό, σημαίνει απάθεια, ένωση του ανθρωπίνου θελήματος με το θεϊκό και όχι προσδιορισμό του ανθρωπίνου θελήματος από άλογες φυσικές επιταγές.

Όπως είχε επεξηγήσει ο Πρωτοπρεσβύτερος, Καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Ρωμανίδης στο σύγγραμμά του «To Προπατορικόν Αμάρτημα» (Αθήναι, 1957), ομοίωση προς τον Θεό σημαίνει την κενότητα από κάθε συναισθηματική και διανοητική σκοπιμότητα, δηλαδή την κάθαρση της βουλήσεως από κάθε αυτοαναφορικότητα, ακόμη και από τη σκοπιμότητα  πράττειν καλό προς εαυτόν, διότι, άλλωστε, ο Θεός δεν μας αγαπά ώστε να λάβει ωφέλειες από εμάς,καθώς είναι «απολύτως ανενδεής», αλλά διότι υπάρχει προσωπικώς, δηλαδή υπάρχει ελεύθερος από κάθε ουσιαστικό προσδιορισμό και περιορισμό, αυτό δε σημαίνει ότι υπάρχει προσωπικώς-ερωτικώς και όχι μόνον ως ένα «υπέρτατο ον».

Αντιστοίχως, ο Χριστιανός αγαπά τον Θεόν όχι διότι θέλει κάτι από τον Θεόν, ούτε επειδή θέλει το καλό του Θεού, αφού άλλωστε ο Θεός είναι ο ίδιος καλός, αλλά επειδή δια της αγάπης υπάρχει ως πρόσωπο και θέλει να ομοιάσει προς τον Θεόν. Η αγάπη είναι ο τρόπος υπάρξεως του προσώπου και όχι μέσον αποκτήσεως ωφελειών. Η αγάπη είναι τρόπος του «Είναι» και όχι τρόπος του «έχειν». Η Ορθόδοξος Πατερική Παράδοση κατανοεί και βιώνει την αγάπη ως έναν κοινωνικό τρόπο υπάρξεως που αποκλείει την έκπτωση της ψυχής σε έναν κλειστό, αυτοαναφορικό, ατομικό κόσμο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 214)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑