Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες κάνουν επανάσταση

Τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες κάνουν επανάσταση

«Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο». Φρειδερίκος Νίτσε

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν από κάπου τριάντα χρόνια. Θα μπορούσαν να είναι δυο παιδιά ντυμένα πειρατές για ένα παιχνίδι καλοκαιρινού μεσημεριού. Ο ένας, ψυχή και πνεύμα Πήτερ Παν. Ο άλλος, μοιάζει περισσότερο με τον Κάπταιν Χουκ. Η αφιέρωση στην ανάποδη της φωτογραφίας μιλά για «πολεμιστάδες» της φυλής. Παρατηρώ την φωτογραφία. «Το μυστικό της Χρυσής Αυγής είναι η φυλαγμένη ρανίδα της ελληνικής ύπαρξης η οποία σε κάποιους, τύχη αγαθή ξυπνά και φλογίζει την ύπαρξή τους», μου ψιθυρίζει.

Ένας συναγωνιστής, νεώτερος, μου εξομολογήθηκε πως ενστικτωδώς είναι εθνικιστής από παιδί. Γνωρίζω το πρόσωπό μου στην περιγραφή. Το έχω δει στα θρανία των παιδιών στα σχολεία. Στις σημαίες και τα σύμβολα τα οποία σχηματίζουν, πριν τα ιερατεία «αναποδογυρίσουν τις έννοιες του καλού και του κακού». Αυτοί είναι οι πραγματικοί επαναστάτες. Κανείς, φίλος ή εχθρός, δεν μπορεί να τους σταματήσει. Ακούν την φωνή που μιλά στο αίμα τους. Τα συναισθήματά τους μετουσιώνονται σε πνεύμα και ιδέες. Η καρδιά τους πάλλεται από αγάπη για την γη μας, κι από αυτήν γεννιέται η γνώση, όπως η Αθηνά από την κεφα- λή του Διός.
Αυτοί οι Εθνικιστές είναι που κάνουν και τώρα και αύριο την επανάσταση.

Κανείς επαγγελματίας πολιτικός δεν έκανε, κι ούτε θα μπορέσει να κάνει επανάσταση. Είναι όμως ειρωνεία της ιστορίας πως, αντίθετα, οι επαναστάτες πάντοτε, αφού βάλουν το κεφάλι τους στην λαιμητόμο, ελευθερώνουν τους πολιτικούς. Πριν μερικές μέρες διάβασα το κείμενο ενός εξ αστικών καταβολών αντιπάλου του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, το οποίο αποκαλύπτει ξεκάθαρα την αναπηρία της Μεταπολιτεύσεως. «Πιάστηκαν όλοι τους στον ύπνο», γράφει μεταξύ άλλων, «ακόμη και όσοι καθημερινά γέμιζαν τις φιλικές τους εφημερίδες με σήματα κινδύνου επικείμενης δικτατορίας. Κανείς δεν τα επίστευε. ούτε καν οι ίδιοι, όπως αποδείχτηκε. «Mε ποιον στρατό θα κινηθούν; Όλοι οι φαντάροι είναι Λαμπράκηδες», σου έλεγε ο Mανόλης Aνδρόνικος (…) Aνάλογα έπαθαν οι αυλικοί, όταν ανακάλυψαν πως το σκοτάδι της συνωμοσίας είχε δύο πάτους: την δικτατορία που σχεδίαζαν με τους βασιλόφρονες στρατηγούς, τους την εσούφρωσαν οι συνταγματάρχες. Bρε ανιστόρητε, πόσα επιτυχημένα κινήματα έχουνε κάνει οι χορτάτοι στρατηγοί; (…) Kάτι τέτοια σε κάναν να εύχεσαι την παραδειγματική εκτέλεση των επίορκων αξιωματικών, αλλά με τον όρο πως μαζί θα εκτελούσαν. ποιοι, καλέ μου; και τους μαλακισμένους φύλακες της ξεφτιλισμένης δημοκρατίας».

Αυτά σημειώνει ο αείμνηστος νεοελληνιστής καθηγητής Γιώργος Σαββίδης, (1929-1995). Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία έχει προβληθεί ως πρότυπο άπιαστο για τους Ελληνες «χωριάτες» της Δύσης, ο «επαγγελματισμός» και η «εξειδίκευση». Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πώς ακρωτηριάζεται η ελευθερία σκέψεως του ανθρώπου, σε κάθε βήμα. Σύμπας ο πληθυσμός των γονέων, για παράδειγμα, είναι πνευματικά ευνουχισμένος, καθώς μηρυκάζει φαφλατοσύνες ψυχολόγων, διατροφολόγων και κάθε λογής «ειδικών» σπουδαγμένων σε ιδιωτικά σχολεία, με μεταπτυχιακά και γραφεία σε «ευγενή» προάστεια, για να εκπληρώσει το έμφυτο και αυτονόητο της ζωής.

Οι Εθνικιστές είναι το αντίθετο των «ειδικών» του Συστήματος, αυτών που υπέδειξαν ως «καταλληλότερους» να κυβερνήσουν, τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο.
Οι «επαγγελματίες» των ιδεών, της πολιτικής, της κοινωνική ζύμωσης, όπως τώρα οι υπάλληλοι των ΜΚΟ και της ΝΤΠ, είναι οι χειρότεροι των κομφορμι-
στών, τα μαντρόσκυλα του Συστήματος. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε σήμερα αν ζούσε, ο Σαββίδης, βλέποντας τους δημοκράταρους της ΝΔ (με ενσωματωμένους ΡΗΓάδες, ΚΝίτες και ΕΚΚείτες…), και τις μεγαλοαστικών καταβολών και συμπεριφορών αριστερές συσπειρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να εξαθλιώνουν τους Έλληνες, και να διώκουν με παράνομες και αντισυνταγματικές διαδικασίες τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

«Η μεγαλύτερη εξυπνάδα των πραξικοπηματιών ήταν πως εξαρχής αποφάσισαν να μην πατήσουν πάνω σε πτώματα. Έτσι και η αντίσταση στην δικτατορία τους δεν είχε καμιά σχέση με την κατοχική: κανείς τώρα δεν έπαιξε το κεφάλι του κορώνα-γράμματα, εκτός ίσως από τον Παναγούλη. Όλοι εμείς οι άλλοι, κατά βάθος, επαίζαμε την Αντίσταση.» (Τα αποσπάσματα από το κείμενο του Γ.Π. Σαββίδη «Η 21η Απριλίου κι εσύ», περιοδικό «Ιστός», 1992).

Εκείνα τα αγόρια που ονειρεύτηκαν μια Χρυσή Αυγή, βρήκαν κάτι που πρέπει το Εθνικιστικό Κίνημα να διαφυλάξει: Την αγνότητα και το πάθος. Όχι το παπικό κήρυγμα, αλλά την περιέργεια του «πώς λειτουργεί;». Έτσι θα ανάψει δυνατή η φωτιά, από την σπίθα που ξεπετάγεται στις καρδιές μας όσο υπάρχουν ρανίδες αίματος να την μεταφέρουν, για να λαμπαδιάζουν τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες, και να τα βλέπουν όλα καινούρια, όλα κοφτερά ξεκάθαρα, χαιρετώντας υπερήφανα τον ήλιο, «αεί παίδες».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 207)

Advertisements

Κωπηλάτες… άνευ πηδαλιούχου

Χωρίς τίτλο.jpg

Πόσες φορές στην ζωή μας έχουμε ακούσει να λέγεται, ότι οι Έλληνες, όταν ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό διαπρέπουν, ενώ στον τόπο τους οι ίδιοι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν ούτε κατ’ ελάχιστο τα ίδια αποτελέσματα;

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά που τροποποιεί τόσο καταλυτικά την απόδοση και την αποτελεσματικότητα των ίδιων ανθρώπων, εδώ και εκεί;

Από έγκυρες επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει αναφορικά με τις συνθήκες που επηρεάζουν την απόδοση των εργαζομένων, έχει προκύψει ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα, το οποίο σχηματικά λέει το εξής:

Αν δεχτούμε ότι οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης παράγουν ο καθένας ατομικά, έργο που ισούται με πέντε μονάδες (μιας κάποιας μονάδας μέτρησης), το έργο που μπορούν να παράγουν δέκα εργαζόμενοι μαζί, μπορεί να κυμανθεί από διακόσια το μέγιστο, μέχρι μηδέν το ελάχιστο.

Διακόσια μπορεί να γίνει το παραγόμενο έργο αν οι δυνατότητες των εργαζομένων συνδυασμένες κατάλληλα λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής ισχύος, παράγοντας ένα αποτέλεσμα πολλαπλάσιο του αθροίσματος των ατομικών τους επιδόσεων, επιβεβαιώνοντας το γνωστό ρητό: «η ισχύς εν τη ενώσει». Και μηδέν μπορεί να γίνει, αν το έργο του ενός αναιρείται από το έργο του άλλου.

Σαν να βρίσκονται δηλαδή δέκα κωπηλάτες πάνω σε μια βάρκα, και οι πέντε να κωπηλατούν προς την μια κατεύθυνση, ενώ οι άλλοι πέντε να κωπηλατούν προς την ακριβώς αντίθετη. Η βάρκα θα μένει στάσιμη, παρόλο που όλοι καταβάλουν την μέγιστη προσπάθεια για να την μετακινήσουν.

Με ψευτοδιλήμματα και ιδεοληψίες, που χρόνια τώρα καλλιεργούν έντεχνα στην χώρα μας οι ξένοι δυνάστες και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, οι Έλληνες, έχοντας χάσει  την αίσθηση τους εθνικού τους προσανατολισμού, κωπηλατούν ανερμάτιστα και χωρίς πυξίδα σε αλληλοαναιρούμενες κατευθύνσεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι ίδιοι άνθρωποι στην Ελλάδα αποτυγχάνουν, και στο εξωτερικό διαπρέπουν.

Το σταθερό περιβάλλον που συναντούν όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό, παρότι δεν συνάδει με τα ελληνικά πρότυπα, είναι αρκετό για να αναδείξουν την ποιότητα και την υπεροχή τους. Φτάνει που κάποιος δεν αναιρεί και δεν αντιμάχεται την προσπάθειά τους, κάτι που δεν μπορούν να έχουν στην Ελλάδα, και αυτό φυσικά δεν είναι τυχαίο.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να ομονοήσουν σήμερα οι Έλληνες και να κωπηλατήσουν όλοι μαζί προς μια κατεύθυνση, γιατί σε μεγάλο βαθμό έχουν «μολυνθεί» από δυο κοινής προέλευσης, «θανατηφόρους» για την εθνική ομοψυχία «ιούς»: τον «ιό» της αριστερής σκέψης και τον «ιό» του καταναλωτισμού.

Ο Έλληνας αισθάνεται (και όχι άδικα), ότι το κράτος είναι απολύτως ανέντιμο απέναντί του, για αυτό όταν του δίνεται η ευκαιρία το κλέβει χωρίς να νοιώθει τύψεις. Η κρατική όμως αυτή αναλγησία και ανεντιμότητα, που ενεργοποιεί τα αρνητικά αντανακλαστικά των πολιτών στην βάση της αρχής: δράση – αντίδραση, δεν είναι τυχαία. Οφείλεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι το κράτος όχι μόνον δεν υπηρετεί το έθνος, αλλά προσπαθεί να το αφανίσει. Είναι πολύ απλά ανθελληνικό.

Και είναι ανθελληνικό, γιατί στην πολιτική ζωή της χώρας, με την βοήθεια πολλών κατάπτυστων ΜΜΕ, έχει επιβληθεί με δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, ένα πολιτικό σύστημα απαρτιζόμενο στο σύνολό του (πλην της Χρυσής Αυγής), από κόμματα της αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού, που δυναμιτίζουν την ενότητα του ελληνικού λαού στην από κοινού διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων, εγκλωβίζοντάς τον σε ψευτοδιλήμματα.

Μπορεί κανείς να φυλακιστεί σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, αν τυχόν η πόρτα ανοίγει προς τα μέσα και δεν του περάσει απ’ το μυαλό να τραβήξει αντί να σπρώξει. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί στην Ελλάδα και για να ξεμπλοκάρει η κατάσταση πρέπει να προχωρήσουμε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που μας υποδεικνύουν οι βιαστές της πατρίδας.

Κάποτε λοιπόν οι Έλληνες μπορεί να διαφωνούσαν μεταξύ τους και μάλιστα με έντονο, ακόμη και συγκρουσιακό τρόπο, για το ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για να φθάσουν στον στόχο, αλλά όλοι τουλάχιστον συμφωνούσαν στο ποιος είναι ο στόχος. Ο οποίος ασφαλώς δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από αυτόν που υπαγορεύει το εθνικό συμφέρον.

Από την στιγμή που εμφανίζονται στο προσκήνιο της Ιστορίας ο μαρξισμός και ο καπιταλισμός, η συνεννόηση μεταξύ των Ελλήνων καθίσταται αδύνατη. Δεν υπάρχει πλέον κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Για τους ανθρώπους αυτούς (αριστερούς και νεοφιλελεύθερους) η εναντίωση στο εθνικό συμφέρον θεωρείται πράξη ανθρωπιστικής μεγαλοσύνης που συμβάλλει στο όραμα της …παγκόσμιας ειρήνης και στην …εξάλειψη της φτώχειας.

Πραγματική παράνοια, δηλαδή, όταν εκ του αποτελέσματος γνωρίζουμε, ότι όσο οι δυνάμεις αυτές κερδίζουν έδαφος στον κόσμο, τόσο οι πόλεμοι εντείνονται και η φτώχεια και η εξαθλίωση παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις.

Άλλοτε λοιπόν «αντίπαλοι» και άλλοτε συνεταίροι, αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι δυναμιτίζουν με συστηματικό τρόπο κάθε προσπάθεια εθνικής στόχευσης που θα μπορούσε να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες σε μια εθνική πορεία πραγματικής διεξόδου από τα δεσμά της δουλείας. Και για τις «υπηρεσίες» που προσφέρουν στα οικονομικά «διευθυντήρια», τους επιτρέπεται να συμμετέχουν στο ξεκοκάλισμα του εθνικού πλούτου της Ελλάδος, παρέα με τους ξένους προστάτες τους, εν ονόματι της παγκόσμιας ειρήνης που υποτίθεται θα επικρατήσει, όταν εξαλειφθεί ο «επάρατος» Εθνικισμός.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης με την κατασπατάληση-διασπάθιση ενός πακτωλού χρημάτων, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το προφίλ των δυο χώρων. Με τους νεοφιλελεύθερους στην κυβέρνηση, και την αριστερά να εξουσιάζει την συνδικαλιστική φενάκη, το έγκλημα που συντελέστηκε είναι ασύλληπτο.

Κανένα έργο υποδομής, παρά μόνο παροχές για εξαγορά ψήφων, συντήρηση και διεύρυνση του «πελατειακού» κράτους, διαπλοκή κομματανθρώπων με φαύλους εργολήπτες, διεφθαρμένοι προμηθευτές του δημοσίου και εθισμός της ελληνικής κοινωνίας στον βουλιμικό καταναλωτισμό με κλοπιμαίο πλούτο. Αυτή είναι η «συνταγή» του δόλιου υπερδανεισμού που είναι αδύνατον πλέον να αποπληρωθεί.

Έτσι, αφού έριξαν την χώρα σκόπιμα στα βράχια της οικονομικής υποδούλωσης, άρχισαν να πριονίζουν κάθε πυλώνα που στηρίζει την ελληνική κοινωνία και το κράτος ως εθνική οντότητα.

Εθνική ασφάλεια, εθνική παιδεία, εθνικό σύστημα υγείας, δημογραφικό, μεταναστευτικό, εθνική οικονομία και τόσα άλλα, πήραν μια πορεία, στο τέλος της οποίας υπάρχει η πλήρης διάλυση του έθνους-κράτους, μέσω της σταδιακής συρρίκνωσης μέχρις εξαλείψεως του γηγενούς πληθυσμού, και την τελική ολοκληρωτική αντικατάστασή του από άλλες εθνότητες.

Κωπηλάτες χωρίς πηδαλιούχο, λοιπόν, οι Έλληνες, σε μια βάρκα που ταξιδεύει χωρίς εθνικό προορισμό, όπου ο καθένας κωπηλατεί κατά το δοκούν.

Ας μην αυταπατώνται όμως τα βοσκηματώδη έκγονα του ιστορικού υλισμού. Δεν νίκησαν, ούτε θα νικήσουν. Στην Επανάσταση του ’21, που δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε γιατί οι ήρωές της θέλησαν να σεβαστούν ακόμη και τους προδότες, επιδιώκοντας μια πανεθνική ενότητα που όμως δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί, έφτασε μια δράκα «ξεβράκωτων» και ένας μεγάλος ηγέτης για να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας.

Οι Έλληνες Εθνικιστές είμαστε έτοιμοι να δράξουμε την σκυτάλη της Ιστορίας και να ολοκληρώσουμε αυτό που οι ένδοξοι πρόγονοί μας ξεκίνησαν.

Και μάλιστα αυτή την φορά χωρίς αφελή λάθη και παραλείψεις!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 203)

 

Με το σπαθί του Μυρμιδόνα

Στην επέτειο της Εθνεγερσίας, είμαι πολύ μικρός για να μιλάω εγώ… αφήνω εκείνους τους πραγματικούς Έλληνες να μιλήσουν για τον Άθλο τους αλλά και για την δική μας ύπνωση ως κοινωνία. Οι συγκρίσεις μας θλίβουν αλλά και μας πεισμώνουν:

Κολοκοτρώνης : «Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας»

Κολοκοτρώνης : «Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια…»

Κολοκοτρώνης: Τον καιρό που ήταν με το «Μαύρο Στόλο» κι είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κουρσάρων στο Αιγαίο, είχε μείνει μέρες χωρίς να φουμάρει, έσκισε το τσιμπούκι του, έξισε τη νικοτίνη από μέσα κι έφτιαξε μ’ αυτή τσιγάρο. Αηδίασε από τη γεύση και είπε: «Όρσε μωρέ άνθρωπος, που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί ο ίδιος από ένα συνήθιο» Πέταξε το τσιμπούκι και το τσιγάρο στη θάλασσα κι από τότε δεν ξανακάπνισε.

Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον της διοικήσεώς των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος».

Κολοκοτρώνης: «Μίαν φοράν όταν επήραμεν το Ναύπλιον ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. Μου είπε οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση. Εγώ τού αποκρίθηκα, ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς Καπετάν Άμιλτον ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γεννεά εις γεννεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα. – Με είπε, ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια.- Η φρουρά του Βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτζι δεν με ωμίλησε πλέον».

Μάρκος Μπότσαρης: Για να εμπνεύσει την ομόνοια μεταξύ των καπεταναίων, βγάζει το δίπλωμα του στρατηγού που του έχει απονεμηθεί από την πολιτική διοίκηση και ενώπιον όλων το σκίζει λέγοντας: «Να μονιάσουμε χρειάζεται, τα χαρτιά δεν μας βοηθάνε, όποιος είναι άξιος, το δίπλωμα το παίρνει κατευθείαν από το Σκόντρα πασά»!

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: ΤΥΦΛΟΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΕΓΙΝΕ ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΕ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Όταν το έμαθε ο Άγγλος  πρέσβης πήγε να το δει με τα μάτια του. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

«Τι κάνετε στρατηγέ μου;», ρώτησε ο ξένος

«Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα» απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

«Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;» επέμενε ο ξένος.

«Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος» απήντησε περήφανα ο Νικηταράς. Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις»!

Ρήγας Φεραίος: «Όλον το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης»

Ρήγας Φεραίος: «Όλοι χωρίς εξαίρεσιν έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα.»

Ρήγας Φεραίος: «Κάλλιο για την πατρίδα κανένας να χαθεί, παρά να κρεμάσει φούντα για ξένον στο σπαθί.»

Καποδίστριας: «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Υψηλάντης: «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος…Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα»

Τρικούπης Σπυρίδων: «Κι’ όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει, αν η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπό να πάγω αλλού».

Κολοκοτρώνης: Στα Δερβενάκια ο Γέρος του Μοριά, καθισμένος σ’ ένα βράχο, παρακολουθεί τη μάχη. Ξάφνου ακούει δίπλα του θόρυβο. Γυρίζει και βλέπει ένα βοσκόπουλο, στηριγμένο στη γκλίτσα του, να παρακολουθεί κι’ αυτό.

-Τι στέκεις έτσι ορέ Έλληνα και χαζεύεις; του φωνάζει, γιατί δεν τρέχεις και συ να πολεμήσεις;

– Μα δεν έχω άρματα, καπετάνιε του δικαιολογήθηκε ο τσοπάνος. Με τι να πολεμήσω ;

– Με τη γκλίτσα σου, μωρέ Έλληνα! Κι’ αυτή όπλο είναι. Να κοπανίσεις μια δυνατή στο κεφάλι ενός τούρκου, να τον σκοτώσεις, να του πάρεις τα άρματά του κι ύστερα μ’ αυτά να πολεμήσεις τους άλλους μουρτάτες.

Δέσπω Τζαβέλλα: Πολιορκία Μεσολογγίου. Μεγάλο Σάββατο σκοτώνονται οι δυο της γιοι, ο Κίτσος κι ο Ζυγούρης. Οι γυναίκες άρχισαν τους θρήνους και τα μοιρολόγια. Τις βλέπει η Δέσπω και τους λέει: «Πάψτε μωρές τα κλάματα. Τα παιδιά μου πήγανε στο Χριστό, που θα τα πάει στον Παράδεισο, γιατί πέσανε για την Πατρίδα! Σηκωθείτε να βάψουμε  τα αυγά μη μας οργιστεί ο Θεός.» Κι η ηρωική μητέρα άρχισε να ετοιμάζει τις βαφές και τα τσουκάλια. Σε λίγο φτάνει μαντατοφόρος: «Δεν είναι τίποτε καπετάνισσα. Τα παιδιά είναι καλά. Μονάχα ο Ζυγούρης λαβώθηκε στο χέρι. Μα δεν είναι σοβαρό». Οι γυναίκες τριγύρισαν χαρούμενες τη Δέσπω. Εκείνη, γονάτισε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς και ακούστηκε να ψιθυρίζει: «Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα μου, που τους γλίτωσες κι αυτή τη φορά… Μα εγώ πάντα ξεγραμμένους τους έχω».

Μακρυγιάννης: «Γι’ αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε»

Μακρυγιάννης: «…και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, οπού τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. ‘Οχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλ? και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια»

Λόρδος Βύρων: «Ποτέ δεν αποτυγχάνουν αυτοί που πεθαίνουν για ένα μεγάλο σκοπό»

Παπαφλέσσας στο Μανιάκι: «Εγώ δεν ήρθα εδώ για να μετρήσω τον στρατό του Ιμπραήμ απ’ τα ψηλώματα. Πρέπει οπωσδήποτε να τον κρατήσω εδώ, στο Μανιάκι, διότι μόνο έτσι θα γλυτώσει ο Μοριάς. Καθίστε όλοι εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες»

Σολωμός, Ύμνος Εις την Ελευθερίαν, Εθνικός Ύμνος:  «Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι επετιούντο από τη γη, όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι από τούρκικην οργή. Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά» και οι μιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά». Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά.

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ό,τι θέλεις ημπορείς εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!»

(Φ. 193)

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ 1821 – Ιστορική και Γεωπολιτική Διάσταση της Εθνεγερσίας

Χωρίς τίτλο.jpg

συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο

Η χρονική στιγμή που ξέσπασε η πανεθνική Επανάσταση του 1821 ήταν κατάλληλη και καλή από την άποψη ότι η οθωμανική αυτοκρατορία είχε αρχίσει να παρουσιάζει έντομα σημάδια κόπωσης και παρακμής, αλλά παράταιρη και κακή λόγω της «Ιεράς Συμμαχίας». Μιας συμμαχίας η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των νικητριών μεγάλων δυνάμεων μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων και καθιστούσε απαγορευτική την αλλαγή συνόρων και την οποιαδήποτε εν γένει μεταβολή της υφιστάμενης γεωπολιτικής ισορροπίας.

Έτσι η επιτυχής έκβαση της Επανάστασης – επιτυχής τουλάχιστον ως προς την εκδίωξη των Τούρκων – οφείλεται αναμφισβήτητα στη γενναιότητα των ηρωικών αγωνιστών της, όμως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και κάποιες σημαντικές ευνοϊκές ιστορικές συγκυρίες.

Πρώτη συγκυρία είναι η συντριπτική ήττα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που είχε προηγηθεί κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774, ο οποίος έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Η συνθήκη αυτή μεταξύ των άλλων προέβλεπε και νομική κατοχύρωση του δικαιώματος χρήσης της ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, οι οποίοι εφεξής πλήρωναν ένα στοιχειώδες τέλος επιτηδεύματος στον διοικητή της Οδησσού, το οποίο άφηνε μεγάλα περιθώρια κέρδους σε αυτούς, καθώς επίσης και το δικαίωμα ναυπήγησης πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Υπό το καθεστώς αυτό, ο εμπορικός στόλος των Ελλήνων πλοιοκτητών αναπτύχθηκε θεαματικά και κατέστη δυνατή τόσο η χρηματοδότηση της Επανάστασης, όσο και η απόκτηση κάποιας δυνατότητας για ναυτικές πολεμικές επιχειρήσεις με την μετατροπή εμπορικών πλοίων σε πολεμικά.

Με τον τρόπο αυτό η Ρωσία αύξανε τον έλεγχο και την παρουσία της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και συντελούσε στην έμμεση χρηματοδότηση της ελληνικής εξέγερσης, δημιουργώντας προϋποθέσεις αυξημένης επιρροής στο πιθανό μελλοντικό ελληνικό κράτος, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί από την «ιερά συμμαχία» ότι υποδαυλίζει επαναστάσεις και αλλαγές συνόρων και ότι παραβιάζει τα συμφωνηθέντα με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Βέβαια οι Έλληνες πλήρωσαν πολύ ακριβό τίμημα σε αίμα για τα οφέλη που αποκόμισαν από τη Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή, λόγω της υποκίνησης των Ορλωφικών από τους Ρώσους. Υποκίνηση που έγινε με παροχή ψευδών υποσχέσεων που ενισχύθηκαν με την παρουσία του ρωσικού στόλου στο Μοριά, υπό τον ναύαρχο Ορλόφ, για να γίνει πιο πιστευτό ότι θα υπάρξει ρωσική υποστήριξη σε περίπτωση εξέγερσης. Όμως η κίνηση αυτή των Ρώσων δεν ήταν ειλικρινής. Επρόκειτο για κίνηση αντιπερισπασμού με σκοπό τη διάσπαση της συνοχής των τουρκικών δυνάμεων κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, μέσω της πρόκλησης εξέγερσης στα νώτα τους. Και δυστυχώς όταν έληξε ο πόλεμος και υπογράφηκε η συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή, οι Μοραΐτες εγκαταλείφθηκαν από τη Ρωσία στην εκδικητική μανία των Τούρκων.  Ωστόσο, η χρηματοδότηση της Επανάστασης και η σημαντική ενίσχυση των δυνατοτήτων των Ελλήνων στον κατά θάλασσα αγώνα, ήταν αποτέλεσμα αυτής της Συνθήκης.

Δεύτερη σημαντική συγκυρία ήταν ο καταστρεπτικός τουρκικός εμφύλιος μεταξύ του Σουλτάνου και του Αλή πασά (1820-1822). Ο οποίος, πέραν της σημαντικής εσωτερικής φθοράς που προκάλεσε στους Οθωμανούς, ανάγκασε το σουλτάνο να αποστείλει μεγάλες δυνάμεις εναντίον του Αλή Πασά, μη μπορώντας να επικεντρώσει την προσπάθειά του στην καταστολή της εξέγερσης στην Πελοπόννησο.

Τρίτη συγκυρία είναι ο σημαντικός αντιπερισπασμός που προκάλεσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, επιχειρώντας να ξεκινήσει την Επανάσταση από την Μολδοβλαχία την ώρα που ο τουρκικός εμφύλιος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Πρόκειται για έναν τυχαίο αντιπερισπασμό, αποτέλεσμα της ασυνεννοησίας και της έλλειψης συντονισμού των ενεργειών μεταξύ των Ελλήνων των βόρειων επαρχιών με τους Μοραΐτες. Αλλά μια κίνηση, η οποία παρότι κατέληξε σε τραγική καταστροφή των επαναστατικών σωμάτων στο βορρά, ανάγκασε τους Τούρκους να διασπάσουν τις δυνάμεις τους σε τρία μέτωπα: Μολδοβλαχία, Ήπειρο, Πελοπόννησο.

Τελευταία συγκυρία και ίσως η σημαντικότερη από όλες, ήταν η ύπαρξη ενός Μεγάλου Ηγέτη που οδήγησε την Ελληνική Επανάσταση, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Όλοι παραδέχονται σήμερα, ότι τίποτε δεν θα ήταν κατορθωτό για τους Έλληνες, αν δεν είχαν την τύχη να καθοδηγούνται από τον μεγάλο αυτό Πολέμαρχο-Εθνάρχη, που υπήρξε η ψυχή και το μυαλό της Επανάστασης.

Υπό το κράτος αυτών των ιστορικών συνθηκών και συγκυριών, η Επανάσταση μέσα από τις τεράστιες θυσίες και το αίμα των επαναστατών πέτυχε, και το πρώτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μετά το 1453, είναι γεγονός.

Ταυτόχρονα όμως με τη δημιουργία αυτού του κράτους ξεκινούν οι έριδες και οι διαμάχες μεταξύ των διεκδικητών της εξουσίας. Επιχειρείται ο βίαιος παραγκωνισμός των  αγωνιστών, από ανθρώπους που έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Αυτοί όμως αντιστέκονται έχοντας την αποδοχή και τη στήριξη του λαού και διατηρώντας ισχυρή παρουσία στα δημόσια πράγματα συνεχίζουν να παλεύουν. Προσπάθειά τους τώρα είναι το νεοσύστατο κράτος να μη γίνει ψευτορωμαίικο, αλλά πραγματικά ελληνικό και ορμητήριο απελευθέρωσης όλων των αλύτρωτων εθνικών εδαφών.

Είναι η στιγμή που ο Ιμπραήμ προσκαλεσμένος από τον σουλτάνο κάνει απόβαση στη Μεθώνη. Πολλοί Έλληνες κάτω από τις ανηλεείς σφαγές, καταστροφές, απειλές, αλλά και τις υποσχέσεις του εισβολέα για αμνηστία και παροχή προνομίων σε όσους συμβιβαστούν, αρχίζουν και «προσκυνούν».

Ο Κολοκοτρώνης ξαναβγαίνει στο βουνό και αρχίζει τον κλεφτοπόλεμο. Κάνει σκληρό πόλεμο φθοράς, χτυπώντας τον εχθρό με καταδρομικές ενέργειες προκαλώντας βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ενώ τιμωρεί σκληρά τους «προσκυνημένους».

Η παρουσία όμως του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο δεν δημιουργεί πρόβλημα μόνο στους Έλληνες, δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα και στις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαιτέρως στην Αγγλία, που είναι η μεγάλη ναυτική δύναμη. Γιατί η «γεφύρωση» από τον φιλόδοξο Ιμπραήμ (του λεγόμενου και νέου Ναπολέοντα) της Αιγύπτου με την Πελοπόννησο, δημιουργεί μεγάλα εμπόδια στην αγγλική ναυτική παρουσία και αμφισβητεί την κυριαρχία της Αγγλίας στην νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Η αρνητική αυτή προοπτική για τις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαιτέρως για την Μεγάλη Βρετανία, προκαλεί την έντονη αντίδρασή τους, ενώ παράλληλα τους παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να βάλλουν «πόδι» στην Ελλάδα σαν απελευθερωτές.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες παρεμβαίνουν σαν «προστάτιδες» δυνάμεις για να υπερασπιστούν τη «διεθνή νομιμότητα» και συντρίβουν το στόλο του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο, ενώ ο γάλλος στρατηγός Μαιζόν αποβιβάζεται με τα στρατεύματά του στη Μεσσηνία.

 

Νεοσύστατο Ελλαδικό Κράτος ή Ψευτορωμαίϊκο και «Μεγάλη Ιδέα»

Με την απελευθέρωση, ο προστατευόμενος της Ρωσίας Ιωάννης Καποδίστριας, στις 14 Απριλίου 1827,  επιλέγεται από την Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας. Με την επιλογή τους αυτή οι Έλληνες ουσιαστικά αναγνωρίζουν και επίσημα, αυτό που αποτελούσε κοινή πεποίθηση για όλο το λα, ότι η Ρωσία ήταν η μεγάλη δύναμη που τους βοήθησε στην Επανάσταση και ο πραγματικός σύμμαχος της Ελλάδος.

Ερχόμενος στην Ελλάδα ο Καποδίστριας, οργάνωσε αμέσως τακτικό στρατό και συνέχισε τον πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία. Οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα, σε συνδυασμό με την προέλαση των Ρώσων προς την «Κωνσταντινούπολη» (9ος Ρωσοτουρκικός πόλεμος), ανησυχεί σφόδρα τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία παρότι δεν επιθυμεί την επέκταση της Ελλάδος προς βορρά, αναγκάζεται να συμφωνήσει στη συνοριακή γραμμή Άρτας – Βόλου.

Αμέσως μετά ο Καποδίστριας «βγαίνει από τη μέση» με δολοφονία οργανωμένη από τους Αγγλογάλλους (βλ. Βασιλείου Κρεμμυδά: «Η δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια»), ενώ η εξουσία του κράτους με μηχανορραφίες  περνάει σε «πολιτικά τζάκια» που ελέγχονται κυρίως από τη Μεγάλη Βρετανία.

Είναι γνωστή η φράση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη για τη δολοφονία Καποδίστρια: «ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία, κι εγώ έχασα τους δικούς μου και το έθνος έναν άνθρωπο που δεν θα τον ματαβρεί και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα» (Γιάννη Βλαχογιάννη: «Ιστορική Ανθολογία», σελ. 59).

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, φθάνει στο Ναύπλιο ο Όθων με αγγλική φρεγάτα, συνοδευόμενος από τα τρία μέλη της αντιβασιλείας, γραμματειακό προσωπικό και βαυαρούς συμβούλους, αλλά και από στρατιωτική δύναμη 3.850 ανδρών, στους οποίους προοδευτικά προστέθηκαν και γερμανοί «εθελοντές».

Επρόκειτο για πραγματική στρατιωτική εισβολή και κατοχή της χώρας. Αμέσως τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα διαλύθηκαν και οι οπλαρχηγοί της Επανάστασης παραγκωνίσθηκαν σκαιότατα. Δυο προσωπικότητες σύμβολα του αγώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας παραπέμφθηκαν σε παρωδία δίκης για «εσχάτη προδοσία» και καταδικάστηκαν σε θάνατο, με την ποινή τελικά να μεταβάλλεται σε κάθειρξη είκοσι ετών.

Επίσημη κρατική ιδεολογία έγινε το ιδεολόγημα ότι οι Γραικοί είχαν πλήρως εκβαρβαρωθεί κατά τη διάρκεια του «Βυζαντίου» και της Τουρκοκρατίας και για να ξαναγίνουν Έλληνες έπρεπε να τους ξαναδοθεί η ελληνικότητα από τη Δύση, που  την είχε διασώσει με γνήσιο τρόπο.

Όλο το προσωπικό της δημόσιας διοίκησης που είχε υπηρετήσει επί Καποδίστρια απολύθηκε και υπέστη εξοντωτικές διώξεις. Και τα νέα σχήματα διοίκησης στελεχώθηκαν αποκλειστικά και μόνον με θιασώτες της ιδεολογίας του Κοραή, πατριώτες μεν, στρατευμένους όμως φανατικά στον ταχύτατο εξευρωπαϊσμό της χώρας.

Από τις 563 μονές που υπήρχαν συνολικά, οι οποίες είχαν λειτουργήσει στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σαν αντερείσματα της λαϊκής συσπείρωσης και υπήρξαν τα ορμητήρια των αγωνιστών κατά τον απελευθερωτικό αγώνα, οι βαυαροί έκλεισαν τις 412. Κακοποιώντας βάναυσα τους μοναχούς και κλέβοντας τα ιερά σκεύη.

Το 1863 οι «προστάτιδες» δυνάμεις, χωρίς φυσικά να ρωτήσουν τους Έλληνες, ορίζουν σαν πιο «ουδέτερο» για τις μεταξύ τους ισορροπίες, έναν καινούριο βασιλιά των Ελλήνων. Τον δευτερότοκο γιο του διαδόχου τότε και μετέπειτα βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, τον φιλέλληνα Γεώργιο, εγκαινιάζοντας τη δυναστεία των Glόcksburg. Το «νερό, είχε μπει πλέον στο αυλάκι».

Οι εκπρόσωποι της «δυτικοφροσύνης» είχαν αμέσως ή εμμέσως εξοντώσει τους αγωνιστές και η  Ελλάδα ακίνδυνη πλέον, ως ελλαδικό κράτος και ψευτορωμαίικο και όχι ως Ελλάδα, «άνηκε στη Δύση». Είναι το γνωστό «ανήκωμεν εις την Δύσιν» που διατυμπάνιζε με κάθε ευκαιρία η γνωστή ψοφοδεής πολιτική καρικατούρα της πρόσφατης ιστορίας μας.

Ωστόσο, η «Μεγάλη Ιδέα», η φλόγα που άφησε παρακαταθήκη στο σκλαβωμένο γένος ο τελευταίος Aυτοκράτορας, αυτή που σιγόκαιγε κρυφά μέσα στη στάχτη για αιώνες και κάποια στιγμή ξαναζωντάνεψε και οι Έλληνες έκαναν την Επανάστασή τους, έμεινε ζωντανή. Το πέρασμα από τη σκλαβιά προς την ελευθερία και τη «Μεγάλη Ιδέα» δεν ολοκληρώθηκε το ’21, είχε γίνει όμως το πρώτο δύσκολο βήμα.

Η Κωνσταντινούπολη, η πρώτη μετά από χιλιάδες χρόνια ιστορίας του Ελληνισμού, καθολικά αποδεκτή πρωτεύουσα του ελληνικού έθνους, ήταν και παραμένει υπόδουλη. Ο Εθνάρχης Κολοκοτρώνης που μας δείχνει το δρόμο προς αυτή και τα απομεινάρια των τειχών της τα ποτισμένα με το άγιο αίμα του τελευταίου μας Aυτοκράτορα, αυτά που πάνω τους, σύμφωνα με το θρύλο, έτρεχε η Παναγία εμψυχώνοντας τους υπερασπιστές στη χιλιόχρονη ιστορία της Πόλης, κρατούν αναμμένα τα ζώπυρα της ψυχής μας και δίνουν νόημα στους στίχους του ποιητή:

Το σπίτι μου το πατρικό κι αν το πατούν οι ξένοι

είν’ στοιχειό και με καρτερεί, είν’ θεριό και με προσμένει

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 193)

 

Ο Αγώνας συνεχίζεται! Τα μηνύματα του Αρχηγού και των βουλευτών – ευρωβουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου για την επέτειο της Επανάστασης του 1821

Οι βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή μέσα από την εφημερίδα «Εμπρός» φέρνουν από όλη την Ελλάδα στο χειμαζόμενο Έθνος, μήνυμα Αγώνα και Νίκης, σύμφωνα με το πρόσταγμα των Ηρώων του τόπου τους, που πολέμησαν, απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας για την Ελευθερία μας.

25η Μαρτίου 1821 – 25η Μαρτίου 2017

Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όσοι έχουν βαθειά στην καρδιά τους χαραγμένη την Μεγάλη Ιδέα του Έθνους, θα τιμήσουν με όλη την δύναμη της αδούλωτης ψυχής τους την μεγάλη επέτειο. Την επέτειο της Εθνικής Επαναστάσεως του Γένους ενάντια στην Οθωμανική τυραννία. Ήτανε λίγοι αυτοί που αποφάσισαν τότε, πριν από σχεδόν 200 χρόνια, ότι ήλθε η Άγια ώρα οι Έλληνες να σηκώσουν κεφάλι και να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, μια περίλαμπρη θέση ανάμεσα στα ελεύθερα έθνη. Oι δυνάμεις τους δεν ήταν πολλές, και η βοήθεια απ’ τον ξένο παράγοντα αμελητέα, βασισμένη πάντα στα συμφέροντά τους, και όχι προς χάριν των Ελλήνων.

Σχεδόν δέκα χρόνια αιματηρών αγώνων με ανείπωτες σφαγές χάραξαν τον δρόμο προς την Ελευθερία. Στην Χίο, στα Ψαρά, στην Κάσο, στην Νάουσα, παντού μαχαίρι και θάνατος. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, σχεδόν 800 χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, τα ηρωϊκά εκείνα χρόνια. Και ανάμεσα σε όλα τα άλλα ο διχασμός, η διχόνοια, ένας εμφύλιος πόλεμος, που παραλίγο να οδηγήσει την Επανάσταση του 1821 σε μία ακόμη αποτυχία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι μεγάλοι άνδρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στο νέο Ελληνικό κράτος, το οποίο προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821, είτε παραμερίστηκαν, είτε δολοφονήθηκαν. Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Δημήτριος Υψηλάντης, Αθανάσιος Διάκος, Ηλίας Μαυρομιχάλης και πολλοί άλλοι, ξεχωριστές μορφές του αγώνα για την ελευθερία, άφησαν την τελευταία τους πνοή στον υπέροχο εκείνο αγώνα και όσοι επέζησαν άλλοι φυλακίστηκαν, άλλοι παραμερίστηκαν και ανάμεσά τους αυτός ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης και ο Νικηταράς, που πέθανε επαίτης, λησμονημένος από αυτούς που κρατούσαν στο όνομα της ξενοκρατίας την εξουσία στην Πατρίδα μας.

Αυτόν τον υπέροχο αγώνα αμφισβητούν έντονα και καθυβρίζουν οι εθνομηδενιστές που επιχειρούν να γράψουν μια ιστορία στα μέτρα τους, διαφορετική από την αληθινή ιστορία των Ελλήνων. Ανάμεσά τους καθηγητές, οι οποίοι υποστηρίζουν την αντεθνική θέση ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο τουρκοκρατία. Εκεί φτάσαμε… Ανάμεσα σε όλα τα άλλα και η πικρή διαπίστωση ότι αυτοί, οι οποίοι θα τιμήσουν παριστάνοντας τους επιγόνους των Αγωνιστών του 1821, έχουν κατ’ ουσία προσκυνήσει τον ξένο αφέντη, αφού με τα μνημόνια έχουν εκχωρήσει την εθνική μας κυριαρχία.

Σε αυτό τον δύστυχο καιρό των γραικύλων και των προσκυνημένων, ο λόγος του ποιητή ότι της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει, παραμένει επίκαιρος, και μέσα από τους αιώνες θυμίζει σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το χρέος να αγωνιστούν για μία ακέραιη, χωρίς ψεγάδια και αστερίσκους, εθνική ελευθερία. Αυτό είναι το νόημα του 1821, και μόνον όσοι αισθάνονται αυτό το χρέος έχουν το δικαίωμα να τιμούν την 25η Μαρτίου 1821.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Το σύνθημα των Αγωνιστών του 1821 «Ελευθερία ή Θάνατος» είναι στις μέρες μας περισσότερο επίκαιρο από ποτέ, διότι οι κυβερνήσεις με την συνεχή εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού δεν αφήνουν άλλα περιθώρια από το να ξεσηκωθεί ο Λαός και να διεκδικήσει την Ελευθερία του, αφού του έχουν πάρει κυριολεκτικά τα πάντα! Ή τώρα ή ποτέ πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους σύγχρονους νενέκους, τους εθνομηδενιστές, πριν να είναι πολύ αργά για την Πατρίδα μας. Το οφείλουμε αυτό στα παιδιά μας.

Πρέπει ο Ελληνικός Λαός να δώσει τον υπέρτατο Αγώνα για την Ελευθερία του και την ελευθερία των παιδιών του. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» εάν θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω, εάν θέλουμε την αξιοπρέπειά μας πίσω!

ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΟΥΛΙΑ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των Αγωνιστών του 1821 για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2017. Οι σύγχρονοι νεοραγιάδες και «Φαναριώτες» δεν θα ‘πρεπε να πιάνουν στο στόμα τους αυτούς που μόχθησαν για να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον μουσουλμανικό ζυγό. Σήμερα, μόνο η Χρυσή Αυγή δικαιούται να αναφέρεται με λόγια και με έργα σε αυτούς τους μεγάλους Ήρωες. Όπως το 1821 έτσι και τώρα, μια δράκα ανθρώπων αφύπνισε και αφυπνίζει το κοιμώμενο έθνος μας. Κι απ’ ό,τι όλα δείχνουν τα πάει καλά!

ΗΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

25η Μαρτίου: Γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα

Η Επανάσταση του 1821 ούσα η μοναδική Εθνική Επανάσταση, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην Παγκόσμια Ιστορία. Μόνο που τα οράματα εκείνων των Επαναστατών, 196 χρόνια μετά, παραμένουν δυστυχώς ανεκπλήρωτα. Οι Έλληνες Εθνικιστές, οι Χρυσαυγίτες και οι Χρυσαυγίτισσες, με την περίσσια θέληση και πίστη στον ιερό μας Αγώνα, συνεχίζουμε τον Επαναστατικό Αγώνα για την κατάκτηση της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, έχοντας ως πρότυπο όλους αυτούς τους προσπαππούδες μας Επαναστάτες με τις λερές φουστανέλες. Ταμπούρι μας, τα απανταχού γραφεία του Κινήματος, μπαρούτι η Πίστη μας, γιαταγάνι ο λόγος μας. Πολεμούμε με όλες μας τις δυνάμεις τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες και μνημονιακούς Νενέκους, όλους αυτούς τους προσκυνημένους, φιλότουρκους, όλους αυτούς που πολεμούν τους πυλώνες της Εθνικής μας ζωής, δηλαδή την Πατρίδα, την Θρησκεία, την Οικογένεια.

Ο τίμιος Αγώνας μας έχει ως πρότυπο τους Ήρωες Εθνικιστές Επαναστάτες του 1821. Η προσταγή του Γέρου ακούγεται βαριά μέσα από τα βάθη της Ιστορίας και λέει: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Ο Αγώνας μας συνεχίζεται χωρίς φόβο, αλλά με πάθος για Πατρίδα, Πίστη, Ελευθερία, είναι αδυσώπητος και καθημερινός και καμμία σχέση δεν έχει με την δόλια πολιτική όλων των αρνησιπάτριδων, Δεξιών και Αριστερών, που θα σταθούν βαριεστημένα στις εξέδρες των παρελάσεων, σε εορτασμούς στους οποίους δεν πιστεύουν και τους πολεμούν, αλλά παρίστανται μόνο και μόνο για τις τηλεοπτικές κάμερες.

Όμως, όπως λίγοι κι εκλεκτοί Εθνικιστές επαναστάτησαν το ’21, έτσι και σήμερα, λίγοι κι εκλεκτοί θα εκπληρώσουν τους πόθους τους. Θα νικήσουμε και πάλι!

ΖHΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Βουλευτής Επικρατείας, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος

«Νίκη ή θάνατος»: το αιώνιο μήνυμα της Εθνεγερσίας!

Οι Μανιάτες του 1821 ζούσαν ελεύθεροι γι’ αυτό και δεν συνέδεσαν την πολεμική εποποιία τους με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» των υπόλοιπων Ελλήνων. Ζούσαν ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από τον ζυγό της δουλείας και της υποταγής στον ξένο κατακτητή. Ταυτόχρονα διήγαγαν βίο λιτό και σκληρό, απελευθερωμένο από κάθε ψεύτικη ανάγκη και ταυτισμένο με την άγρια και άνυδρη όψη του τόπου τους. Η Ελευθερία των Μανιατών είναι το όραμα κάθε ελεύθερου ανθρώπου και έχει σημασία διττή. Συμβολίζει την απαλλαγή από τα δεσμά κάθε ξένου αφέντη, αλλά και κάθε ξένης ανάγκης, κάθε ανάγκης που αλλοτριώνει την ελεύθερη φύση του ανθρώπου. Το σύνθημα της Μάνης εμπνέει ακόμα περισσότερο εμάς, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, που – σύμφωνα με τους καθεστωτικούς νόμους – στερηθήκαμε την ελευθερία μας, στην πραγματικότητα όμως βιώσαμε την απόλυτη ελευθερία, όπως ακριβώς την όρισε ο Νίκος Καζαντζάκης, ταυτίζοντάς την με την απαλλαγή από κάθε αίσθημα φόβου και ελπίδας. Όπως ακριβώς οι παλαιοί Μανιάτες, που χωρίς φόβους και ελπίδες, φορώντας αόρατες παρωπίδες για να βλέπουν μπροστά τους μόνο την Νίκη, ξεκινούσαν εκείνο τα αθάνατο πρωινό του 1821 να ελευθερώσουν την Ελλάδα.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ
Βουλευτής Αττικής, εκπρόσωπος Τύπου

Ψηλά τα Επαναστατικά μας Λάβαρα!

Ο άνεμος του Εθνικού ξεσηκωμού που σάρωνε τον Μοριά δεν θα μπορούσε ν’ αφήσει ανεπηρέαστη την Στερεά Ελλάδα, στην οποία είχαν ήδη λάβει χώρα οι επαναστατικές ζυμώσεις. Στην περιοχή της Λιβαδειάς συγκεκριμένα, ανέτειλε η ηγετική μορφή του Αθανάσιου Διάκου, του θρυλικού μάρτυρα του Μεγάλου Αγώνα για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον οθωμανικό ζυγό. Τις αρχικές διαφωνίες μεταξύ των μυημένων στον ιερό σκοπό της Επαναστάσεως, αναφορικά με τον τόπο εκδηλώσεώς της στην περιοχή, υπερκέρασε η αδάμαστη θέληση του Αθανάσιου Διάκου, του καπετάνιου της Λιβαδειάς, που ανυπομονούσε να υψωθούν τα επαναστατικά Λάβαρα. Απαιτούνταν εντούτοις, η τυπική άδεια της έδρας της Φιλικής Εταιρείας η οποία βρισκόταν στην Πάτρα. Προς τούτο και δόθηκε εντολή στο πρωτοπαλίκαρο του Διάκου, τον Βασίλη Μπούσγο, να κινηθεί προς την Αχαΐα.

Την 25η Μαρτίου 1821, κι ενώ βρισκόταν στο Γαλαξίδι, ο Μπούσγος λαμβάνει το χαρμόσυνο νέο της επαναστατικής έκρηξης στην Πελοπόννησο. Περιχαρής, παίρνει το δρόμο της επιστροφής προς Λιβαδειά, προκειμένου να ενημερώσει τους επαναστάτες. Κατά την διαδρομή και περνώντας από την Αράχωβα, προτρέπει τους κατοίκους να πάρουν τα όπλα για να δυσχεράνουν την επικείμενη μεταφορά τουρκικών στρατευμάτων από την Άμφισσα προς τη Λιβαδειά. Στο ύψος του Ζεμενού δε, σκοτώνει τον τούρκο ταχυδρόμο και τον Αλβανό συνοδό του και στις 26 Μαρτίου εισέρχεται στην Λιβαδειά και αναγγέλλει την αναμφισβήτητα ωραιότερη είδηση που άκουσαν αυτιά Ελλήνων εδώ και τέσσερις αιώνες!

Οι οπλαρχηγοί και οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς κηρύσσουν την Επανάσταση την ίδια μέρα, ενώ την επομένη, 27 Μαρτίου 1821, συγκεντρώνονται στην Μονή του Οσίου Λουκά, όπου λαμβάνει χώρα δοξολογία και ευλογούνται τα όπλα, από τον επίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο και των Σαλώνων Ησαΐα. Η σπίθα της Εθνικής Επαναστάσεως είχε πλέον μετατραπεί σε φωτιά: ένα Έθνος εγείρετο διεκδικώντας την πολυπόθητη λευτεριά, μετά από αιώνες δυσβάσταχτου και απάνθρωπου οθωμανικού σκοταδισμού. Τραγική ειρωνεία της Ιστορίας, το γεγονός οτι μόλις πρόσφατα, ο Δήμος Λεβαδέων έλαβε από το «Πράσινο Ταμείο» το ποσό των 200.000 ευρώ προκειμένου να αγοράσει και να αναπαλαιώσει το τζαμί του Γαζή Ομέρ, το οποίο μάλιστα είχε το θράσος να περιγράψει και ως «πολιτιστική μας κληρονομιά»!

Πέρα από το ψευτορωμαίικο των δειλών και προσκυνημένων το οποίο σήμερα αποκρύβει τις πραγματικές του αντεθνικές προθέσεις και ενέργειες υπό το μανδύα μιας κατ’ επίφαση «δημοκρατικότητος», υπάρχει μια άλλη Ελλάδα ποτισμένη από Ηρώων και Μαρτύρων Αίμα, μια Ελλάδα που δεν επαιτεί αλλά διεκδικεί τα δίκαιά της, έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Γι’ αυτή την Ελλάδα αγωνίζεται με πάθος και θυσίες κάθε Χρυσαυγίτης και κάθε Χρυσαυγίτισσα, αυτή την Ελλάδα θα αναδείξει και θα οχυρώσει η Χρυσή Αυγή!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
Βουλευτής Βοιωτίας

Σε μια εποχή χυδαίων ιστορικών «αναθεωρητισμών» και μιας καταφανούς ισοπεδωτικής απαξιώσεως της συμβολής της Εθνικής Συνειδήσεως στον ξεσηκωμό, απορρέουσα από την αδιάλειπτη διαχρονική δράση του καταλυτικού Φυλετικού παράγοντα στην χιλιόχρονη πορεία του έθνους, οι Εθνικιστές καθιστάμεθα γνήσιοι αμύντορες της Ελληνικής Ταυτότητας και Θεματοφύλακες της Εθνικής Μνήμης. Όπως κάθε τμήμα του ένδοξης Ελλάδας αντέστη σθεναρώς στην Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία καταδυνάστευε το Έθνος, έτσι και ο τόπος μας, η Μαγνησία, έδωσε το δικό της στίγμα στον Ιερό Αγώνα της Εθνεγερσίας. Διότι δεν ήταν μια επανάσταση… Ήταν Εθνεγερσία. Το Έθνος εγέρθη και απετίναξε το μυσαρό ανατολίτη εχθρό.

Εμβληματική μορφή του Αγώνα και Εθνομάρτυρας ήταν ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος. Μέσω του «Θούριου», ως μια πολεμική «ελεγεία», ο πόθος του Γένους θέριευε, η Μνήμη και τα ανδραγαθήματα μιας ολόκληρης Φυλής αναβίωναν και το Φρόνημα χαλυβδωνόταν μέρα με τη μέρα. Το 1797 συνελήφθη στην Τεργέστη και στις 24 Ιουνίου 1798 τον στραγγάλισαν. Ξεψυχώντας είπε στον δήμιό του: «Λύσσαξε Τούρκε, δεν εξαλείφεις ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!».

Η Μαγνησία βρίθει ηρώων, προσωπικοτήτων και μελών της Φιλικής Εταιρείας που συνετέλεσαν καθοριστικώς στην Εθνεγερσία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο Φιλικός Κωνσταντής Σακελλίωνας, ηγετική μορφή του ξεσηκωμού στην περιοχή του Αλμυρού, ο Γαρέφης που κατεδιώχθη από τον Αλή Πασά, ο Γιάννης Δήμου, ο οπλαρχηγός Κυριάκος Μπασδέκης στη Ζαγορά, ο Βελέντζας (Δούμας 1797 – 1854) από τον Πτελεό, οι Γεώργιος Γριζάνος και Δημήτρης Καλαμίδας από την Αμαλιάπολη. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του Ξεσηκωμού του Γένους στα μέρη της Μαγνησίας ήταν ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής. Ήταν τέτοια η δράση του ώστε το 1820 η Φιλική Εταιρεία προτείνει να μεταφερθεί η έδρα της από την Κωνσταντινούπολη στο Πήλιο.

Η 7η Μαΐου 1821 ήταν ημέρα ορόσημο για την Επανάσταση στη Μαγνησία. Ο Γιάννης Δήμου υψώνει το Λάβαρο της Επαναστάσεως στις Μηλιές και καλεί τους Έλληνες να εξεγερθούν για την ελευθερία τους. Το λάβαρο του Αγώνα, το είχε κεντήσει η αδελφή του Γιάννη Δήμου, ήταν λευκό και στη μέση είχε ένα μεγάλο ερυθρό Σταυρό, στις γωνιές μικρούς σταυρούς και στο πάνω μέρος τον Ήλιο. Όσο για τον Κοκκωτιανό Αθανάσιο Αθανασίου (Φράγκο), πρόκειται για μια εξαιρετική προσωπικότητα του Αγώνα του Έθνους. Εγεννήθη το 1790 στους Κοκκωτούς και γύρω στο 1817 καθίσταται ένθερμο μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό. Επιστρέφει στους Κοκκωτούς και οργανώνει με ιδιαίτερο ίμερο τους Έλληνες.

Η Μαγνησία έχει να επιδείξει τεράστιο πλούτο και μια ιερή παρακαταθήκη στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Επομένως είναι δέον να δώσουμε βάρος στην ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας καθώς αυτή είναι κομμάτι αναπόσπαστο της Ιστορίας του Ελληνικού κράτους. Διότι λαός που λησμονεί την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να απωλεσθεί.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Βουλευτής Μαγνησίας

H Eύβοια αποκαλείται γεωστρατηγικά «η ασπίδα της Στερεάς Ελλάδος», και η απελευθέρωσή της ήταν τόσο σημαντική για τους επαναστατημένους ενάντια στους οθωμανούς, Έλληνες, που στάλθηκε προς ενίσχυση των τοπικών επαναστατών σώμα 500 Μανιατών, υπό τον πρωτότοκο γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον θρυλικό «νεραϊδογέννητο» Ηλία Μαυρομιχάλη, και τον θείο του Κυριακούλη. Ο Ηλίας έπεσε ηρωικά στη μάχη των Στύρων, στις 20 Ιανουαρίου του 1822.

Το 1821 ο Αγγελής Γοβιός ηγείται της επανάστασης της Εύβοιας και πετυχαίνει σημαντική νίκη εναντίον των τούρκων, στις 15 Ιουλίου του 1821, στα Ψαχνά, λίγα χιλιόμετρα έξω από το οχυρό των τούρκων στην Χαλκίδα. Ήταν από τα πρωτοπαλίκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του στην μάχη στο Χάνι της Γραβιάς όπου 120 Έλληνες τα έβαλαν με στρατό 8.000 τούρκων. Οι στίχοι δημοτικού τραγουδιού αναφέρουν χαρακτηριστικά “… πήγατε και κλειστήκατε μεσ’ της Γραβιάς το χάνι, κι’ ο Δυσσέας κιότεψε πούτανε καπετάνιος, κι’ ο Αγγελής εφώναξε: “Κουράγιο, μη φοβάστε” …”.

Κατά την διάρκεια του επικού αγώνα του έθνους για ελευθερία, διακρίθηκαν πολλοί γιοι της Εύβοιας για τις ικανότητες και τον ηρωισμό τους, όπως ο «Φιλικός» επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος, ο Νικόλαος Κριεζιώτης, αλλά και ο – γεννηθείς στα Φύλλα – Ανδρέας Μιαούλης. Μόλις 4 γενιές μετά, η γη που οι ήρωες του 1821 ελευθέρωσαν, εποικίζεται, ο πλούτος της ξεπουλιέται, οι απόγονοί τους σκλαβώνονται ύπουλα, και εξοντώνονται μεθοδικά. Ο Αγώνας των Ελλήνων για Ελευθερία όμως, φουντώνει ξανά με την Χρυσή Αυγή. Αυτή τη φορά μέχρι την τελική Νίκη!

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΟΣ
Βουλευτής Ευβοίας

Στις 25 Μαρτίου το ελληνικό έθνος γιορτάζει την έναρξη της επανάστασης ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Πολλοί Έλληνες θυσιάστηκαν, γιατί ήθελαν μια Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη! Κάτι που δυστυχώς, δεν έγινε ποτέ! Αφού το μόνο που άλλαξε, ήταν ο κατακτητής. Όπως και να χει πάντως, αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν και έδιωξαν το Ισλάμ και την μαντίλα από την Ελλάδα. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα!! Πρέπει ο ελληνικός λαός να αναλογιστεί το βαρύ όνομα που κουβαλάει στις πλάτες του, και τις ευθύνες που έχει απέναντι στους απογόνους τους αλλά και στους προγόνους του. Γιατί δυστυχώς ο ελληνικός λαός όσες φορές χρειάστηκε να δώσει εξετάσεις, έμεινε σε όλες μετεξεταστέος, με αποκορύφωμα το 1996. Τότε ο προδότης Σημίτης παρέδωσε εθνική κυριαρχία στους Τούρκους με την κρίση των Ιμίων, και τον Σεπτέμβριο στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο κόμμα κοντά στο 42%. Αυτή ήταν η απόλυτη ξεφτίλα του ελληνικού λαού.

Ας σκεφτούμε λοιπόν ποιοι ήταν οι Έλληνες του ΄21 και ποιοι είμαστε εμείς σήμερα! Ας αναλογιστούμε τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για την πατρίδα και τι κάνουμε εμείς! Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή είμαστε όλοι περαστικοί! Πολύ πιθανόν όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο να έχουμε μια μεγάλη συνάντηση. Οι πρόγονοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε…και θα είναι πολύ άσχημο όλοι αυτοί οι ήρωες να συζητάνε και να φιλοσοφούν μεταξύ τους, και εμάς να μην μας θέλουν στην παρέα τους…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΥΣΗΣ
Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας

196 χρόνια πέρασαν και όμως η Πατρίδα μας συνεχίζει να υπομένει τον ζυγό της σκλαβιάς στις μέρες μας. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, λίγοι «τρελοί –ρομαντικοί» αντιστέκονται στις ορέξεις των εχθρών και των «φίλων συμμάχων» οι οποίοι εποφθαλμιούσαν τον πλούτο της ΕΛΛΑΔΑΣ. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι δεν λογάριασαν όπως είχε πει και ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ούτε πόσοι ήταν, ούτε το οτι δεν είχαν άρματα, ούτε πως οι τούρκοι κρατούσαν τις πόλεις και τα κάστρα. Έτσι, αν μπορεί να μου επιτραπεί η έκφραση, οι ΕΛΛΗΝΕΣ εθνικιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ όταν αποφασίσαμε να τα βάλουμε με τους δυνάστες και το Σύστημα, δεν λογαριάσαμε ούτε το οτι ήμασταν λίγοι όταν ξεκινήσαμε, ούτε το οτι δεν υπάρχουν χρήματα.

Με μόνο μας όπλο τα διαχρονικά ιδεώδη και αξίες του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, συνεχίζουμε τον αγώνα υπέρ ΒΩΜΩΝ και ΕΣΤΙΩΝ. Η παρακαταθήκη λοιπόν που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, το έργο που ξεκίνησαν και το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα, καλούμαστε να το συνεχίσουμε με ένα και μοναδικό σκοπό και υποχρέωση απέναντι στις θυσίες τους. Αν δεν μπορούμε να ελευθερώσουμε τις υπόλοιπες σκλάβες ΠΑΤΡΙΔΕΣ, έχουμε υποχρέωση να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές των ΕΛΛΗΝΩΝ τα προσωρινά σύνορα, τουλάχιστον όπως τα παραλάβαμε!

Δυστυχώς όμως, ο πόλεμος που δίνουμε σήμερα είναι πιο βρώμικος και ύπουλος από ποτέ! Ο εχθρός δεν είναι απέναντί μας, οι μάχες που δίνουμε είναι πολυμέτωπες και σε όλα τα επίπεδα: ηθικές- αξιακές- νομικές- οικονομικές! Οι αντίπαλοι και εχθροί μας κατέχουν τα πάντα: χρήματα- ΜΜΕ- κυβερνήσεις- ακόμη και κάποιους δικαστικούς λειτουργούς. Αυτό τους δίνει πλεονέκτημα, διότι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη -καταστρατηγούν το σύνταγμα- και χρησιμοποιούν το νομικό σύστημα κατά το δοκούν, για να φιμώνουν και τιμωρούν με φυλακίσεις όσους αντιστέκονται στις ορέξεις τους!

Εμείς, λοιπόν, οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, δώσαμε έναν όρκο τιμής απέναντι στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ λαό και θα τον τηρήσουμε όσο αναπνέει έστω και ένας από εμάς: ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΙΣΩ!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ
Βουλευτής Πέλλας

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν ένα γεωγραφικά μεμονωμένο γεγονός, που εκδηλώθηκε στην Πελοπόννησο. Ήταν καθολική και ενωτική, τουλάχιστον στην αρχή της. Η αγάπη στην πατρίδα και το θρησκευτικό αίσθημα που κρατούσε ζωντανή την φλόγα της λευτεριάς, σε συνδυασμό με τις απάνθρωπες συνθήκες σκλαβιάς του βάρβαρου κατακτητή, οδήγησαν μετά από επικές μάχες στην πολυπόθητη λευτεριά. «Ελευθερία ή Θάνατος», το σύνθημα που δονούσε τις ψυχές των οπλαρχηγών στην Μακεδονία και την Χαλκιδική που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος στον Εθνικό Αγώνα.

Ο Εμμανουήλ Παππάς, ο Χάψας, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων του Έθνους, δίπλα στον Γέρο του Μοριά, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Νικηταρά τον «τουρκοφάγο», τον Καραϊσκάκη και τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Σήμερα, σχεδόν 200 χρόνια μετά, οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν συστηματικά μια συμπεριφορά που μόνο σε «ραγιάδες» προσομοιάζει. Υποχωρητικότητα, ενδοτισμός, και η απειλή του ανοίγματος της κερκόπορτας, με την είσοδο της τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο μύθος της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας, οι ψεύτικες σχέσεις καλής γειτονίας σε συνδυασμό με τις απειλές των τούρκων ηγετών, ας μας κρατούν πάντα σε εγρήγορση και ετοιμότητα, γιατί πλέον οι εχθροί του Έθνους είναι «εντός των πυλών».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΡΕΓΟΣ
Βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης

Ξεχωριστή θέση στον αγώνα της πατρίδος μας για την ελευθερία και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού κατέχει η Χαλκιδική, με τους ηρωικούς Χαλκιδιώτες να αγωνίζονται αγόγγυστα επί έξι και πλέον μήνες ενάντια στον πολυάριθμο τουρκικό στρατό, με μεγάλες απώλειες και σοβαρές συνέπειες για τον ντόπιο πληθυσμό. Την Χαλκιδική επέλεξε η Φιλική Εταιρεία ως αφετηρία της επαναστάσεως στην Μακεδονία, τόσο λόγω των πολυάριθμων μυημένων «φιλικών» ιερέων, μοναχών και κατοίκων της περιοχής, όσο και λόγω της προνομιούχας γεωγραφικής θέσης που θα την καθιστούσε το ιδανικό ορμητήριο για τον επαναστατικό αγώνα σε ολόκληρη την βόρεια Ελλάδα. Ήταν 23 Μαρτίου του 1821 όταν ο Σερραίος μεγαλέμπορος και «Φιλικός» Εμμανουήλ Παππάς, ακολουθώντας την εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη να προετοιμάσει το έδαφος και να ξεσηκώσει την Μακεδονία, προμηθεύτηκε από την Κωνσταντινούπολη όπλα και πολεμοφόδια, και με καράβι φτάνει στο Άγιον Όρος όπου γίνεται μυστική συνέλευση των προϊσταμένων των μονών και προετοιμασία για την Επανάσταση.

Οι Τούρκοι πληροφορούμενοι τις επαναστατικές κινήσεις των Ελλήνων, προβαίνουν σε αντίποινα και φοβερές αγριότητες στην Θεσσαλονίκη. Τα γεγονότα αυτά όμως αντί να προκαλέσουν τρόμο, επέφεραν την γενίκευση της επανάστασης στην Χαλκιδική. Στις 17 Μαΐου άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις στον Πολύγυρο με αποκορύφωμα την δολοφονία του Πολυγυρινού πρόκριτου Κύρκου Παπαγεωργάκη. Στις 23 Μαΐου ξεκινά επίσημα η επανάσταση στο Άγιο Όρος, με τον Εμμανουήλ Παππά να ανακηρύσσεται Αρχηγός και Υπερασπιστής της Μακεδονίας. Μέρα με την μέρα, η φλόγα της Επανάστασης μεταδίδεται σε όλη την Χαλκιδική. Από τον Πολύγυρο στην Κασσάνδρα, και ακολουθούν η Ορμύλια, ο Παρθενώνας, η Νικήτη, τα Μαντεμοχώρια και τα χωριά της Καλαμαριάς. Απ’ όλη την Χαλκιδική συγκεντρώνονται 4.000 πολεμιστές και ο Εμμανουήλ Παππάς συστήνει δύο σώματα: ένα με αρχηγό τον ίδιο μαζί με 1000 μοναχούς και Μαντεμοχωρίτες, με έδρα την Άθω και το δεύτερο, με αρχηγό τον ανδρείο Κασσανδρινό οπλαρχηγό Στάμο Χάψα με παλικάρια από όλη την Χαλκιδική.

Η ομάδα του Καπετάν Χάψα από την Αρναία φτάνει στα Βασιλικά για να αποκρούσει τα τουρκικά στρατεύματα. Κάτω από την Μονή της Αγίας Αναστασίας, στην θέση «Κούτσουρο», γίνεται σφοδρή μάχη, όπου ο Καπετάν Χάψας και τα 200 παλικάρια του πέφτουν ηρωικά στο πεδίο της μάχης, αφού έχουν εξοντώσει αρκετούς Τούρκους. Μετά την μάχη των Βασιλικών, οι Τούρκοι προχωρούν στο εσωτερικό της Χαλκιδικής και καταστρέφουν τα πάντα. Οι Έλληνες πολεμιστές που έμειναν στην Κασσάνδρα, οχυρώνονται στην Ποτίδαια, όπου αντιστέκονται μέχρι το φθινόπωρο. Ο σουλτάνος διορίζει πασά της Θεσσαλονίκης τον, γνωστό για την σκληρότητά του, βεζίρη του, Μεχμέτ Εμίν, και τον διατάζει να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκιδικής.

Στις 18 Οκτωβρίου ο βεζίρης, με τους 3000 άνδρες του εξαπολύει σφοδρή επίθεση από στεριά και θάλασσα εναντίον της Κασσάνδρας την οποία υπερασπίζονται στην Ποτίδαια 430 Χαλκιδιώτες, αλλά αποτυγχάνει. Αφού ζήτησε μεγάλες ενισχύσεις, εξαπολύει την τελική επίθεσή του στις 30 Οκτωβρίου 1821, καταφέρνοντας να κάμψει την αντίσταση των επαναστατών και να περάσει μέσα στην χερσόνησο λεηλατώντας, σφάζοντας και προκαλώντας φοβερές καταστροφές, γεγονότα τα οποία έμειναν στην ιστορία με τον χαρακτηρισμό «Χαλασμός». Έπειτα από την κατάληψη της Κασσάνδρας, ολοκληρώθηκαν η κατάληψη όλης της Χαλκιδικής και του Αγίου Όρους. Όμως, ο ηρωικός αγώνας των Χαλκιδικιωτών, δεν πήγε χαμένος. Οι επαναστάτες, απασχολώντας μεγάλο αριθμό τουρκικών δυνάμεων, έδωσαν τον απαραίτητο χρόνο για να εδραιωθεί η Επανάσταση στην Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Εξίσου σημαντικός ήταν ο ηθικός αντίκτυπος.

Η επανάσταση της Χαλκιδικής ενέπνευσε ολόκληρες γενιές Μακεδόνων στους μετέπειτα αγώνες για την ελευθερία. Οι πρόγονοί μας το 1821 πούλησαν περιουσίες για να φτιάξουν πατρίδα. Κι εσείς που κυβερνήσατε μετά το 1974, πουλήσατε πατρίδα για να κάνετε περιουσίες και offshore εταιρείες.

ΒΛΑΧΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ
Βουλευτής Χαλκιδικής 

Οι απανταχού της γης Έλληνες ετοιμαζόμαστε, για μια ακόμη φορά, να εορτάσουμε την διπλή γιορτή του Έθνους. Την θρησκευτική, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και την εθνική, την Επανάσταση του 1821, κάτω από συνθήκες που είναι σχεδόν πανομοιότυπες.

Σκότος, σκλαβιά σε ένα βάρβαρο κατακτητή που απειλούσε με αφανισμό την ελληνική φυλή και το έθνος τότε, ιδιότυπη οικονομική και, κυρίως, πνευματική δουλεία σε ανελέητους και στυγνούς διεθνείς τοκογλύφους, και εκατομμύρια σκοπίμως εισαγόμενους λαθρομετανάστες που απειλούν την ύπαρξη του έθνους, σήμερα.

Αμάθεια και πνευματικό σκοτάδι που προσπαθούσαν να διαπεράσουν ο ταπεινός καλόγηρος και ο φτωχός ιερέας με το Κρυφό Σχολειό τότε,  παντελής έλλειψη παιδείας και ουσιαστικής μορφώσεως σήμερα που ο καθένας από όσους αγαπούν την πατρίδα και το έθνος καλείται να μετατρέψει το σπίτι του σε ένα σύγχρονο Κρυφό Σχολειό για να κρατήσει ζωντανή την αποσταμένη ελπίδα.

Διχασμός, ίντριγκες, δολοπλοκίες και διωγμός των πατριωτών τότε, τα ίδια και χειρότερα σήμερα.

Όμως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Τότε την αντίσταση, την επανάσταση, την λύση και την λύτρωση έδωσαν οι υγιείς δυνάμεις του έθνους, οι αρματολοί και οι κλέφτες. Σήμερα τη λύση θα δώσει η μοναδική υγιής πολιτική δύναμη του τόπου η Χρυσή Αυγή στις τάξεις της οποίας οφείλουν να στρατευθούν όσοι αγαπούν το Έθνος των Ελλήνων και αγωνιούν για την επιβίωση του.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ
Αντγος ε.α
Ευρωβουλευτής

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που καθόμουν στα θρανία του 2ου Δημοτικού Σχολείου Γαλατσίου. Ακόμα όμως οι εικόνες των αιθουσών διδασκαλίας παραμένουν έντονες στην σκέψη μου. Οι τοίχοι γύρω-γύρω στολισμένοι με εικόνες των αγωνιστών του 1821, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, Ρήγας Φεραίος ο Βελεστινλής… Επάνω από τον πίνακα στο κέντρο, η εικόνα του Ιησού Χριστού, και από την μία άκρη έως την άλλη κρεμασμένες χάρτινες σημαιούλες Ελληνικές.

Τότε μάθαμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήταν οι πρόγονοι μας, και τον αγώνα τους ενάντια στην τουρκική σκλαβιά, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι.

25η Μαρτίου. Γιορτή στο σχολείο, παρέλαση. Η μάνα μου αποταμίευε από το κατοστάρικο που άφηνε ο πατέρας κάθε πρωί πάνω στην ψωμιέρα, για να έχει χρήματα να νοικιάσει στολές από το φωτογραφείο της γειτονιάς και να μας ντύσει τσολιαδάκια. Βλέπεις, ήμασταν και τέσσερα αγόρια, τέσσερις στολές. Και μας καμάρωνε ντυμένους πριν φύγουμε από το σπίτι για το σχολείο, και μας καμάρωνε και χειροκροτούσε στην παρέλαση.

Και βλέπω σήμερα την χώρα μου την Ελλάδα, που ανήκει στην «Ευρωπαϊκή Οικογένεια» να οδηγείται στον αφανισμό και την εξαθλίωση. Να κατεβάζουν την εικόνα του Χριστού από τις σχολικές αίθουσες για να μην προσβάλλονται οι αλλόθρησκοι που ήρθαν απρόσκλητοι στην χώρα μου. Να καίνε την Ελληνική σημαία αναρχοάπλυτοι. Βλέπω τις κυβερνήσεις της Ελλάδος να διαγράφουν και να διαστρεβλώνουν την Ιστορία στα σχολικά βιβλία. Να απεμπολούν κάθε τι εθνικό και να θέλουν να μας εντάξουν στην πολύ-πολιτισμική σούπα της παγκοσμιοποίησης. Να οδηγούν τα Ελληνόπουλα στην διαστροφή και την ανωμαλία.

Όλα αυτά στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης. Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που μόνο δεινά και εξαθλίωση προσφέρει στον Ελληνικό Λαό. Φυσικά, όλα αυτά με την πλήρη υποταγή των κυβερνώντων. Την Επανάσταση του 1821 την ξεκίνησαν μια χούφτα «τρελοί» και απελευθέρωσαν την Ελλάδα.

Την πολιτική Επανάσταση και την αποκατάσταση του Έθνους, όταν ξυπνήσει ο Έλληνας, υπάρχει ακόμη ελπίδα να την ξεκινήσει μια ομάδα Ελλήνων που χτυπάει δυνατά στα στήθη τους η ελληνική καρδιά. Είναι οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής. Αντέξαμε φυλακίσεις, δολοφονίες, συκοφαντίες, αλλά δεν λυγίσαμε. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Ζήτω η Νίκη

ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ
Ευρωβουλευτής

(Φ. 193)

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ 1821

Χωρίς τίτλο.jpg

Η Ελληνική Επανάσταση ως Οικουμενικό Γεγονός      

Όταν μιλάμε για την «Εθνεγερσία», την Επανάσταση του Ελληνικού Έθνους, το νοηματικό φορτίο της λέξης «επανάσταση» προσλαμβάνει ένα ειδικό βάρος ιδιαίτερο, μοναδικό, το οποίο υπερβαίνει το γνωστικό κεκτημένο που κανονικά περικλείεται στην ετυμολογία της.

Και αυτό γιατί κανένα έθνος δεν νοηματοδότησε την ανθρώπινη Ιστορία, όσο το Ελληνικό. Επομένως και οι εθνικοαπελευθερωτικοί του αγώνες δεν σχετίζονται αποκλειστικά και μονοσήμαντα με την ελευθερία του Έθνους των Ελλήνων, και την αποκατάσταση της απολεσθείσας ιστορικής τους αίγλης, αλλά αντανακλούν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Είναι γνωστό επίσης ότι οι λέξεις στην ελληνική γλώσσα λειτουργούν σαν ορισμοί. «Ορίζουν» την σημαινόμενη πραγματικότητα – δημο-κρατία (κράτος- εξουσία του δήμου), φιλοσοφία (φιλία σοφίας), παιδ-αγωγία (παίδων αγωγή). Έτσι, η σύνθετη λέξη «επανάσταση», προερχόμενη από το ρήμα επανίσταμαι,  κυριολεκτικά σημαίνει ξαναστέκω. Κάποτε δηλαδή ήμουν όρθιος, έπεσα, και τώρα προσπαθώ να ξανασηκωθώ, να ξανασταθώ. Προκειμένου δε για ένα έθνος, σημαίνει μεταφορικά ότι αυτό προσπαθεί να ανακτήσει μια ελευθερία, αλλά και μια δόξα, που κάποια στιγμή έχασε στο παρελθόν, αλλά κάποτε ξαναείχε. Η χρήση δηλαδή της λέξης «επανάσταση» ως συνώνυμο του ρηξικέλευθου, είναι εσφαλμένη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λέξη revolution (από το αγγλικό revolve και το λατινικό revolvere που σημαίνει περιστρέφω, επανέρχομαι, επαναλαμβάνω), κάκιστα έχει ταυτισθεί με τη λέξη επανάσταση (επανίσταμαι). Η ελληνική λέξη επανάσταση δεν μπορεί να αποδοθεί στα αγγλικά με το περιοριστικό και αναιμικό revolution. Το κατεστημένο, διαφημισμένο και τελικά καθεστωτικό  «revolution», παραπέμπει σε κοινωνικές αναταραχές τύπου Γαλλικής και Οκτωβριανής «επανάστασης», ιστορικές διαδικασίες οι οποίες στρεβλά και καταχρηστικά έχουν χαρακτηρισθεί επαναστάσεις, ενώ στην πραγματικότητα ήσαν εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις.

Και ασφαλώς, η Ελληνική Επανάσταση, όπως παρατήρησε με καταπληκτική οξυδέρκεια ο Γέρος του Μοριά, δεν είχε καμία σχέση με τις άλλες «επαναστάσεις» των ευρωπαϊκών λαών. Αυτές δεν ήταν επαναστάσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Εθνάρχης, αλλά εμφύλιοι πόλεμοι. Ο δικός μας αγώνας, είπε, δεν ήταν εμφύλιος, αλλά αγώνας έθνους εναντίον άλλου έθνους, για την ανάκτηση της ελευθερίας το

Υπ’ αυτήν  την έννοια, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως ό,τι έχει ονομασθεί «επανάσταση» στην παγκόσμια ιστορία, ήταν αγώνας για να ξανακερδηθεί μια χαμένη δόξα από τα έθνη που τον πραγματοποίησαν. Ή ότι απλά ονομάσθηκε έτσι, η για πρώτη φορά στην ιστορία των εθνών αυτών, δυναμική διεκδίκηση του δικαιώματός τους να αυτοκυβερνώνται, που δεν είναι επανάσταση, αλλά γέννηση κράτους μέσω ενός «επώδυνου τοκετού».

Πάντως, η Ελληνική Επανάσταση, παρότι είναι δεδομένο ότι στόχευε στην ανάκτηση και μιας χαμένης ελευθερίας και μιας χαμένης δόξας, δεν ήταν μόνον αυτό. Ήταν κάτι πολύ πέρα και πάνω από αυτό. Ήταν η ανάσταση ενός έθνους και ταυτόχρονα η δραστική εφαρμοσμένη ελπίδα του, για έναν καλύτερο κόσμο.

Η στιγμή λοιπόν, που το Ελληνικό Εθνος χάνει την ελευθερία του, την 29η Μαϊου 1453, είναι μια μαύρη στιγμή για ολόκληρο τον κόσμο. Η βίαια αποδόμηση του ελληνικού πολιτιστικού παραδείγματος, που για χιλιάδες χρόνια υπήρξε η «πυξίδα» ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα οδηγήσει σε έναν πρωτοφανή εκβαρβαρισμό της οικουμένης, η οποία εφεξής θα πορεύεται τυφλά και ανερμάτιστα, σε κατευθύνσεις που δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι αιτιολογείται και το φαινομενικά ανεξήγητα μεγάλο ενδιαφέρον των ισχυρών της γης για τον  έλεγχο του ελληνικού κράτους. Μηδενίζοντας τον «σφυγμό» του Ελληνισμού, οδηγείς την ανθρωπότητα σε απώλεια προσανατολισμού, και την χειραγωγείς όπως επιθυμείς. Για αυτό και στην πρόσφατη ιστορία (συνθήκη της Γιάλτας), οι πλουτοκράτες Έμποροι των Εθνών έφθασαν στο σημείο να παραχωρήσουν σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια στο «Ανατολικό μπλοκ» για να κρατήσουν κάτω από την «μπότα» τους, την σύμφωνα με τα λεγόμενά τους «μικρή», «φτωχή» και «ασήμαντη» Ελλάδα.

Η ανάσταση δε ενός έθνους, όπως εννοιολογικά σημαίνεται με τον ελληνικό όρο επανάσταση, μπορεί να κατορθωθεί ακόμη και από έναν άνθρωπο. Αυτό που έκανε ο Πρόεδρος Πούτιν, για παράδειγμα, στην μετασοβιετική Ρωσία, υπήρξε μια πραγματική επανάσταση. Με απολύτως ειρηνικό και αναίμακτο τρόπο, ένας άνθρωπος, άλλαξε τον ρου της Ιστορίας της Ρωσίας, ξανασηκώνοντας το ρωσικό έθνος στα πόδια του, και ξαναδίνοντάς του την χαμένη του δόξα.

Η Σύγκρουση των Οραμάτων

Όμως, η άλωση της Πόλης δεν είναι μόνον το τέλος μιας ελληνικής αυτοκρατορίας, η οποία υπήρξε ο φάρος του κόσμου για χίλια και πλέον χρόνια, αλλά και η μέρα γέννησης μιας ιδέας, της «Μεγάλης Ιδέας». Η Μεγάλη Ιδέα δεν είναι απλώς η εθνική ιδέα, το ενοποιητικό σύμβολο του νέου Ελληνισμού, αλλά και η συναίσθηση μιας οικουμενικής αποστολής που θεμελιώνεται σε μια ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων.

Μεγάλος πρόγονος της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνισμού είναι ο τραγικός, μοναχικός Aυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Αυτός που με τον ηρωικό του θάνατο υπερέβη την διαιρετική διάσταση του χρόνου – παρελθόν, παρόν, μέλλον – και έγινε αιώνιο σύμβολο ενότητας του έθνους, διδάσκοντας τους Έλληνες πως ο ανθός της αληθινής ζωής φύεται στις παρυφές της αβύσσου.

Η ιδέα αυτή κράτησε το Γένος ζωντανό τους σκληρούς αιώνες που ακολούθησαν μετά την άλωση. Ήταν αυτή που τροφοδότησε τα οράματα του Ελληνισμού και, όχι σπάνια, οδήγησε σε έντονες διαφωνίες, ακόμη  και σε συγκρούσεις, τους Έλληνες που έψαχναν εναγωνίως να βρουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος-δρόμος για την αποκατάσταση της χαμένης δόξας του Ελληνισμού, και την απελευθέρωση του Γένους. Υπάρχουν τέσσερις κύριες διακριτές τάσεις και οράματα:

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που υποστήριζαν κάτι εξόφθαλμα ανεδαφικό. Ότι δηλαδή ο Ελληνισμός μπορεί να αλώσει εκ των έσω την οθωμανική αυτοκρατορία, όπως είχε κάνει κατά το παρελθόν με την ρωμαϊκή. Αυτοί ήταν κυρίως οι Φαναριώτες, και εκείνοι που είχαν βολευτεί με την νέα κατάσταση, γιατί τα είχαν βρει με τους Τούρκους, οι φανεροί και κρυφοί «τουρκοπροσκυνημένοι δουλοπρίγκηπες». Ο λαός όμως, που υφίστατο τον καθημερινό εξευτελισμό της δουλείας, ουδέποτε συμπορεύτηκε μ’ αυτά τα παράφωνα κηρύγματα υποτέλειας και ραγιαδισμού. Το χάσμα αλλόφυλης εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας και πολιτισμού, καθιστούσε αδύνατη την επανάληψη της αναγέννησης του Ελληνισμού, όπως μέσα από τις στάχτες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Στην δεύτερη κατηγορία ήταν εκείνοι που θεωρούσαν ότι η σωτηρία του Έθνους μπορούσε να διασφαλισθεί αν συμμαχήσουμε με την Δύση. Η τάση αυτή, που εμφανίζεται πριν ακόμη από την πτώση της Βασιλεύουσας, συντηρούμενη και τροφοδοτούμενη από μια μεγάλη μερίδα διανοουμένων, άνοιγε διάπλατα τις πύλες προς την ολοκληρωτική εξάρτηση του Ελληνισμού από τη «φράγκικη» Δύση. Ένα μέγεθος πολιτιστικά και πνευματικά διαμετρικά αντίθετο με τον ελληνορθόδοξο κόσμο. Ο κύκλος των διαφωτιστών, συσπειρωμένος γύρω από τον Αδαμάντιο Κοραή, βαθιά μυημένος στην ιδέα του αναγκαίου εξευρωπαϊσμού του Έθνους «για τη σωτηρία του», θα συνεχίσει ακατάπαυστα την προσπάθεια για την υιοθέτηση του δυτικού τρόπου ζωής από τους Έλληνες. Η κίνηση αυτή θα εξιδανικευτεί έντεχνα με την καλοπροαίρετη όσο και αφελή θεωρία της «Μετακένωσης», η οποία προϋποθέτει τον ελληνικό χαρακτήρα του δυτικού πολιτισμού, που επιστρέφει -δήθεν- στην πρώτη κοιτίδα του, την Ελλάδα. Η μεθοδικά κατασκευασμένη αυτή φιλοδυτική προπαγάνδα, ότι η σωτηρία θα έλθει μόνον από τη Δύση, αποτελεί «σκόλοπα» στο σώμα του Ελληνισμού ακόμη και σήμερα.

Η τρίτη κατηγορία εκπροσωπείται κατά κύριο λόγο από έναν διαπρύσιο κήρυκα του Ελληνισμού, ένα πνεύμα μοναδικό, ρομαντικό και ανήσυχο. Τον φλογερό πατριώτη  Ρήγα Φεραίο. Αυτός οραματίστηκε, εξέφρασε  με τον «Θούριο», κι επιχείρησε να πραγματώσει έναν ξεσηκωμό των βαλκανικών λαών, με σκοπό την εκδίωξη των Τούρκων, και την ίδρυση μιας «Ελληνικής Δημοκρατίας» στην θέση του άλλοτε Βυζαντίου. Μιας Πολιτείας στην οποία η γλώσσα, η παιδεία και τα εν γένει πρότυπα πολιτισμού θα ήσαν ελληνικά και χριστιανικά-ορθόδοξα. Η ταυτόχρονη όμως εναντίωσή του και με τους τούρκους και με τους δυτικούς, είχε σαν κατάληξη να τον κυνηγήσουν και οι δυο πλευρές, και να τον εξοντώσουν ως κοινό τους εχθρό.

Τέλος, υπήρξε η τέταρτη κατηγορία, στην οποία ανήκουν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι αγωνιστές του ’21. Αυτοί δηλαδή που αντιλαμβάνονταν ότι με το συσχετισμό δυνάμεων που υπήρχε εκείνη την χρονική στιγμή, το μόνο που  μπορούσαν να επιτύχουν μόνοι τους, χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από ξένες δυνάμεις, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου έθνους – κράτους, μικρού μεν, αλλά πραγματικά ελεύθερου. Ενός κράτους που θα αποτελούσε τον πρώτο ελεύθερο εθνικό πυρήνα, και το οποίο, αφού δυνάμωνε αρκετά, θα μπορούσε στην συνέχει να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο για την σταδιακή εδαφική επέκταση των συνόρων του, απελευθερώνοντας σιγά – σιγά όλες τις σκλαβωμένες πατρίδες των Ελλήνων.

Όλες οι θέσεις – προτάσεις, ανεξάρτητα από τον ρεαλισμό και την ιστορική τους συνέπεια, ανέδειξαν σε πολλές περιπτώσεις γενναίους άνδρες και σπουδαίους διανοούμενους, ηγετικές φυσιογνωμίες και χαρισματικές προσωπικότητες του νέου Ελληνισμού, αλλά και ανθρώπους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα υπηρετούσαν ξένα συμφέροντα, και έβλαψαν σοβαρά την υπόθεση της Επανάστασης, αλλοιώνοντας τραγικά την φυσιογνωμία του νέου κράτους.

Ωστόσον, από τις τέσσερις αυτές προτάσεις, η πρώτη (των Φαναριωτών) και η τρίτη (του Ρήγα Φεραίου), ενώ γενικά συνεισέφεραν στην αφύπνιση των συνειδήσεων  και στην θεωρητική συζήτηση περί Παλιγγενεσίας, δεν έπαιξαν τελικά καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Αυτή έμελλε να γραφτεί με το αίμα των αγνών ηρώων αγωνιστών, αλλά και με το τελικό «καπέλωμα» του αγώνα τους από εκείνους που πρέσβευαν ότι η σωτηρία του Έθνους θα έρθει μόνον από τη Δύση.

συνεχίζεται

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 192)

 

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η επανάσταση του «ξεχασμένου ανθρώπου»

trump-celebration__article.jpg

«Αυτό που εννοείτε πραγματικά είναι πως βρισκόσασταν μέσα σε μια φούσκα και δεν είχατε προσέξει τους Αμερικανούς συμπολίτες σας και την απελπισία τους. Η ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ παραμέλησή τους και από τα δύο κόμματα, ο θυμός και η ανάγκη για εκδίκηση απέναντι στο σύστημα μεγάλωναν συνεχώς. Και τότε ήρθε ένας σταρ της τηλεόρασης που συμπαθούσαν και του οποίου το σχέδιο ήταν να εξολοθρεύσει και τα δύο κόμματα, λέγοντάς τους «Απολύεστε!». Michael Moore

«Να μην μας βρει αυτό το κακό και εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ» ο Ντόναλντ Τραμπ, ευχόταν τον περασμένο Μάρτιο ο Έλληνας πρωθυπουργός σε ομιλία του στο διεθνές συνέδριο υπό τον τίτλο «Συμμαχία ενάντια στην λιτότητα, για την δημοκρατία στην Ευρώπη», αναφερόμενος στον τότε υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία των ΗΠΑ. Ευχόταν, αλλά ο Τραμπ τον αγνόησε. Είχε πιο σοβαρά πράγματα να κάνει όπως το να διοικήσει την χώρα του παγκοσμίου «Μπορώ». Και τα κατάφερε. Οι Έλληνες πρωθυπουργοί ας μαζέψουν τα πιστόλια από τα τραπέζια των Βρυξελλών, και ας παραδεχθούν επιτέλους ότι απέτυχαν παταγωδώς να σώσουν την ιστορικότερη, πλουσιότερη, ομορφότερη, ποθητότερη χώρα του κόσμου, για έναν λόγο: επειδή δεν την αγάπησαν.

Η νίκη του Τραμπ είναι βέβαιον ότι έχει πολλά μυστικά. Ποιος άνθρωπος σκεπτόμενος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Τραμπ δεν είναι μέρος του αμερικανικού συστήματος; Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι ούτε άγιος, ούτε επαναστάτης. Δεν φορά ζιβάγκο, ανοιχτά πουκάμισα και σαγιονάρες. Δεν είναι καν Αριστερός. Γιατί η Αριστερά είναι καθεστώς στην Αμερική όπως και στην Ευρώπη, και οι Αμερικανοί ψήφισαν ενάντια σε αυτό το καθεστώς μιας ελίτ με ρητορική υπέρ του Λαού και πράξεις υπέρ της τσέπης της. Ο Τραμπ δεν είναι επαναστάτης. Επαναστάτες είναι αυτοί που ψήφισαν Τραμπ. Είναι αυτοί που αγαπούν την πατρίδα τους, και αυτή η αγάπη τους ενέπνευσε να επιτύχουν την μεγάλη νίκη για λογαριασμό του χλευαζόμενου από τα media outsider.

Επαναστατικές είναι οι δυνάμεις όσων προσβλέπουν στο γκρέμισμα του Συστήματος με τους 46 εκατομμύρια Αμερικανούς αστέγους και τους πολυδάπανους πολέμους εκτός συνόρων, τις επιχειρήσεις που φεύγουν στην Κίνα και το Μεξικό και την ανεργία που ρημάζει την Γη των Γενναίων.Επαναστάτες είναι το λαϊκό Κίνημα που κατάφερε να συσπειρώσει πίσω του ο Τραμπ και επαναστατικές είναι οι δυνάμεις που θα φέρουν την Νίκη στην Ευρώπη τους προσεχείς μήνες.

Γιατί στις μέρες μας, στην δική μας ήπειρο επιτυγχάνεται μια εξαιρετικά σπάνια σύζευξη. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αναφύονται και αναδεικνύονται ηγέτες. Η Ευρώπη έπασχε από προσωπικότητες, από ηγέτες που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν, να συσπειρώσουν, να πάνε τις χώρες τους μπροστά. Οι τελευταίοι ήσαν ο Κολ και ο Μιτεράν, και, ναι, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανεξαρτήτως του τι πίστευαν, τι υποσχέθηκαν, τι έκαναν και πού εκ των υστέρων κρίνουμε ότι οδήγησαν την Ευρώπη. Είχαν όμως ένα όραμα και έναν προορισμό. Πριν καλά-καλά κατακαθίσει ο κουρνιαχτός από την νίκη Τραμπ, με τις ελπίδες των ευρωπαϊκών λαών αναπτερωμένες από τα νέα δεδομένα στις ΗΠΑ, η προσοχή όλων θα στραφεί στα αποτελέσματα των αλλεπάλληλων εκλογών στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στο τέλος της ευρωζώνης που μπορεί επιτέλους να κλείσει τον τραγικό σαρκοφάγο κύκλο της.

Και κάτι σημαντικό ακόμη: Η ως τώρα γνωστή πολιτική ατζέντα του Τραμπ και η εκπεφρασμένη θέληση των Αμερικανών οδηγούν σε μιαν Αμερική η οποία μεσοπρόθεσμα θα είναι βεβαίως μια σημαντική και δυνατή, αλλά στην ουσία περιφερειακή δύναμη, σε έναν πολυπολικό κόσμο. Και αυτό, ανοίγει δρόμους ανάκαμψης στην Ευρωπαϊκή μας ήπειρο. Σε πείσμα των ΜΜΕ, των τοκογλύφων και των βαρόνων της παραπληροφόρησης και της παραμόρφωσης, αύριο στο μεγάλο οβάλ τραπέζι των Μεγάλων του κόσμου θα κάθεται ο Τραμπ με τον Πούτιν ίσως και την κυρία Λεπέν. Σε συνδυασμό με το εν εξελίξει Brexit αυτό που έμοιαζε απίθανο πριν από μια χούφτα χρόνια, όταν η αμερικανική πρωτοκαθεδρία φαινόταν αναμφισβήτητη, το πολιτικό τοπίο διαφοροποιείται πλήρως από το παρελθόν και ταυτοχρόνως αποκτά μια εξαιρετικά εύηχη συμφωνία προσώπων και αντιλήψεων που μπορούν να φέρουν τεράστιες αλλαγές στην πολιτική και κοινωνική ζωή.

Στην Ευρώπη της κρίσης και του ΔΝΤ, ο «ξεχασμένος άνθρωπος» δεν θα ξαναείναι ξεχασμένος. Έκανε την παρουσία του αισθητή. Μένει σε μας να μην ξεχαστεί ξανά!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 174)

ΖΟΦΕΡΟΙ ΜΕΤΑΜΙΚΡΑΣΙΑΝΟΙ ΕΠΙΤΑΦΙΟΙ – Η «Επανάσταση» του 1922

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος Α’

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1922, εξέσπασε Κίνημα του Στρατού και του Ναυτικού στην Χίο και την Λέσβο και εσχηματίσθη «Επαναστατική Επιτροπή» από τους πρωτεργάτες της, τους Συνταγματάρχες Νικόλαο Πλαστήρα, ως εκπρόσωπο του «Στρατού της Χίου» και Στυλιανό Γονατά, ως εκπρόσωπο του «Στρατού της Λέσβου», και τον Αντιπλοίαρχο Δημήτριο Φωκά, ως εκπρόσωπο του Ναυτικού.

Η συντριπτική στρατιωτική ήττα και η εξοντωτική καταστροφή του Ελληνικού στοιχείου στην Μικρά Ασία, είχαν κυριολεκτικώς συγκλονίσει το Πανελλήνιον και συνάμα είχαν προκαλέσει την γενική κατακραυγή εναντίον των οιωνδήποτε τυχόν υπευθύνων. Η κυβέρνηση του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη παρητήθη και στις 28 Αυγούστου την διεδέχθη η  κυβέρνηση του Νικολάου Τριανταφυλλάκου. Η μεταβολή δεν είχε πλέον κανένα νόημα. Στα στρατιωτικά τμήματα που είχαν διασωθεί και είχαν διεκπεραιωθεί στην Χίο και στην Λέσβο, καθώς και στις μονάδες του Ναυτικού της περιοχής, η αιμοδιψής αγανάκτηση είχε κλιμακωθεί και κορυφωθεί, ανάμεικτη με την συνθλιπτική πικρία της ήττας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου οι Κινηματίες εκήρυξαν Επανάσταση. Την επομένη ημέρα, τα επαναστατημένα στρατεύματα επεβιβάσθησαν σε εμπορικά πλοία και με την συνοδεία πολεμικών έπλευσαν στον Πειραιά. Πριν ακόμη φτάσει στην Αττική το αποβατικό σώμα, ένα  στρατιωτικό αεροπλάνο έριξε στην πρωτεύουσα προκηρύξεις της Επαναστατικής Επιτροπής, με τις οποίες οι κινηματίες εζήτουν την παραίτηση του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ υπέρ του Διαδόχου, την διάλυση της Γ’ Εθνοσυνελεύσεως, τον σχηματισμό πολιτικώς ουδετέρας κυβερνήσεως, η οποία θα είχε την εμπιστοσύνη των «Συμμάχων» της Αντάντ, την άμεσο ενίσχυση του Θρακικού Μετώπου, αλλά και την «τιμωρία των υπευθύνων της μικρασιατικής καταστροφής».

Στις 13 Σεπτεμβρίου τα πλοία με τον στρατό έφθασαν στο Λαύριον και την επομένη ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο Α΄ παρητήθη και ανεχώρησε για την Ιταλία. Βασιλεύς ανεκηρύχθη ο γιος του και Διάδοχος, Γεώργιος ο Β΄. Στις 15 Σεπτεμβρίου τα στρατεύματα των στασιαστών εισήλθαν στην Αθήνα, όπου ματαίωσαν την προσπάθεια του αποστράτου υποστρατήγου Θεοδώρου Παγκάλου να επωφεληθεί από την «επανάσταση» και να πάρει αυτός  την κατάσταση στα χέρια του, συντόμως δε εσχηματίσθη πολιτική κυβέρνηση με πρόεδρο το Σωτήριο Κροκιδά. Την εξουσία όμως είχε ουσιαστικώς η «Επαναστατική Επιτροπή» με Αρχηγό  της τον Νικόλαο Πλαστήρα, που ανέθεσε την διεθνή εκπροσώπηση της Ελλάδος  στον …. δήθεν «αμέτοχο» Ελευθέριο Βενιζέλο.

 

Η «δίκη των εξ»

Εφέτος, στις 16 Νοεμβρίου θα συμπληρωθούν 94 έτη από την καταδικαστική απόφαση και την εκτέλεση των «εξ» στην τοποθεσία Γουδή. Η «δίκη των εξ», η οποία επροηγήθη, είναι ίσως ένας από τους ανακριβέστερους ιστορικούς όρους που έχουν ποτέ διατυπωθεί για να περιγράψουν ένα ιστορικό γεγονός. Αυτό ισχύει διότι απλούστατα ούτε δίκη έγινε με την καθιερωμένη έννοια του όρου, ούτε οι κατηγορούμενοι ήσαν «εξ» (ήσαν οκτώ : Οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφών Στρατηγός, Μιχαήλ Γούδας, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος  Θεοτόκης και Γεώργιος Χατζηανέστης). Ο τίτλος αυτός λοιπόν έχει ως μικρονοϊκό στόχο να συσκοτίσει ιστορικώς την αλήθεια για την τραγική δολοφονία εξ αθώων πατριωτών, ανδρών με μεγάλη προσφορά στον τόπο κατά το παρελθόν.

Το κατηγορητήριον της παρατύπου  δίκης διαρθρωμένο σε 13 σημεία, ετόνιζε τα (εκ των υστέρων διαπιστωθέντα) λάθη και τις παραλείψεις της πολιτικής ηγεσίας των Γούναρη – Στράτου – Πρωτοπαπαδάκη στην διαχείριση για την Ελλάδα του κοσμογονικού «Μικρασιατικού ζητήματος» κατά τα έτη 1920-1922. Αυτό βέβαια το οποίον άπαντες εγνώριζαν, ήταν ότι τα λάθη αυτά προφανώς δεν ήσαν εσκεμμένα. Η βασική κατηγορία όμως που οδήγησε τους έξι πατριώτες πολιτικούς στο εκτελεστικό απόσπασμα ήταν ακριβώς αυτή για την οποίαν όλοι εγνώριζαν ότι δεν αλήθευε : Η «εσχάτη προδοσία». Οπότε διόλου ανακριβές δεν είναι να δηλωθεί ότι οι εκτελεσθέντες ήσαν αθώοι και δεν εξετελέσθηκαν αλλά εδολοφονήθησαν ανάνδρως, από πραξικοπηματίες στρατιωτικούς σε στενή συνεργασία με τους πολιτικούς τους αντιπάλους στον στίβο της πολιτικής. Αυτό άλλωστε το παραδέχονται ακόμη και αριστεροί ιστορικοί όπως ο Τάσος Βουρνάς, ενώ ο ιστορικός Θάνος Βερέμης υποστηρίζει ότι η δίκη των εξ ενετάσσετο στις συστηματικές προσπάθειες των στρατιωτικών κύκλων να μετακυλήσουν αλλού, μακράν αυτών, τις ευθύνες της επελθούσης καταστροφής. Ο Γεώργιος Ζορμπάς, επίτιμος Αντιεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου αναφερόμενος στο νομικό πλαίσιο της δίκης είπε: «Το στρατοδικείο και η ενώπιον αυτού διαδικασία καταπάτησε στοιχειώδη υπερασπιστικά δικαιώματα των κατηγορουμένων».

Ένα από τα θεμελιώδη επιχειρήματα των εισαγγελέων – δικαστών για την πλήρη καταπάτηση των δικαιωμάτων των αδίκως κατηγορηθέντων ήταν η «λαϊκή οργή» και η «λαϊκή απαίτηση» για τιμωρία των κατηγορουμένων (όπως συνέβη κατόπιν, κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο 1942-1949, στα «Λαοδικεία» των ελεεινών εθνοαποδομητών Μπολσεβίκων). Μάλιστα ο καταγέλαστος «επαναστατικός επίτροπος» Γεωργιάδης στην προσπάθειά του  να αντιμετωπίσει τα επιχειρήματα της υπερασπίσεως επεκαλέσθη την ….. λαϊκή απαίτηση για την δίκη, απαίτηση η οποία εξεφράσθη και με ψηφίσματα(sic !!!) τα οποία κατέθεσε ο λαός των Αθηνών. Ομολογουμένως επρόκειτο για παγκόσμιο πρωτοτυπία αθλιότητος στα δικαστικά χρονικά, να παραπέμπονται σε δίκη και να τυφεκίζονται άνθρωποι μετά από ….. κατάθεση ψηφισμάτων ομάδων αγανακτισμένων πολιτών!!! Συμπεριφορά ανάλογη των σοβιετικών εγκληματιών δίχως καν τον κυνισμό της  ειλικρινείας.

Άλλο θεμελιώδες επιχείρημα των εναγόντων στρατιωτικών ήταν ότι τα δικαιώματα των κατηγορουμένων δεν εγένοντο ως έδει σεβαστά και συνεπώς οι νόμοι ευλόγως κατεπατούντο επειδή … την εξουσία την κατείχε η «επαναστατική επιτροπή» που ήταν υπόλογος μόνον …. στον εαυτόν της. Όμως η ίδια «επιτροπή»  ουδενός είδους πολιτική επανάσταση είχε πραγματοποιήσει, πλην βεβαίως της ανόμου καταργήσεως της προηγουμένης κυβερνήσεως  και της καθαιρέσεως του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Οι ηγέτες της Επανάστασης (Πλαστήρας – Γονατάς) είχαν δηλώσει επανειλημμένως ότι τάχα θα σεβασθούν το Σύνταγμα, την Δημοκρατία και τους Νόμους. Όμως σε αυτήν την φάρσα που απεκλήθη «δίκη», παρεβιάσθησαν και πολλά άλλα στοιχειώδη δικαιώματα των κατηγορουμένων: Όχι μόνον απηγορεύθη η πρόσβαση των κατηγορουμένων σε κρατικά έγγραφα, αλλά τους απηγορεύθη η πρόσβαση και στα προσωπικά αρχεία και έγγραφά τους ! Σε πολλούς δε κατηγορουμένους δεν απηγγέλθη καν κατηγορητήριο κατά την διάρκεια της προανακρίσεως.

Δεν απαιτείται να είναι κάποιος δικηγόρος, ούτε να έχει ειδικές γνώσεις επί αυτών των θεμάτων, για να  του καταστεί ευκόλως αντιληπτό ότι παρεβιάσθησαν σχεδόν όλα τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα των εκτελεσθέντων. Άλλωστε αυτό το άθλιο γεγονός το παρεδέχθη και η πολιτική αγωγή. Η μόνιμη γελοία επωδός τόσο των δικαστών όσο και των κατηγόρων (αν και οι 2 αυτές κατηγορίες …. συνέπιπταν) ήταν ότι υπήρχε «καθεστώς εκτάκτου εθνικής ανάγκης», το οποίον εξ αντικειμένου επέβαλλε αυτές τις βάρβαρες διαδικασίες. Η «Έδρα» (Οθωναίος) απέρριψε όλες τις ενστάσεις επί των διαδικασιών, έχουσα ως σκεπτικό απλώς ότι….τις απορρίπτει! Δημοκρατική τελεία και Τυραννική παύλα.

Το τραγικότερο συστατικό όλων των δεδομένων ήταν ότι οι δικαστές – εισαγγελείς που κατεδίκασαν και εξετέλεσαν τους αθώους άνδρες, είχαν οι ίδιοι βαρύτατες ευθύνες για την τελική ραγδαία κατάρρευση του μετώπου της Μικρασίας. Όλοι (Γονατάς, Πλαστήρας, Παπούλας), πλην Παγκάλου, είχαν εκεί διοίκηση Μεγάλων Μονάδων του Ελληνικού Στρατού στο μέτωπο, ενώ πολλοί άλλοι συνεργάτες τους (όπως ο Κονδύλης) συμμετείχαν σε μυστικές οργανώσεις στην Κωνσταντινούπολη, υποσκάπτοντες συστηματικώς το ηθικό του στρατού στο μέτωπο. Ως άτιμοι και υποκριτές, ενώ έφεραν  προσωπικές ευθύνες, «εφόρτωσαν» την φρικώδη εθνική καταστροφή στους ώμους άλλων. Υπενθυμίζεται χαρακτηριστικώς  ότι ο βενιζελικός Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μαζαράκης – Αινιάν, ως Πρόεδρος της σχετικής ανακριτικής επιτροπής στην επίσημη έρευνα του Ελληνικού Στρατού το 1924 για τα αίτια της στρατιωτικής καταρρεύσεως του Μικρασιατικού μετώπου, κατελόγισε βαρύτατες ευθύνες στον Στυλιανό Γονατά για την φυγή του στρατιωτικού τμήματος που διοικούσε, ενώπιον του εχθρού. (Ως επιτίμιον της ειλικρινείας του, κατά την δικτατορία Παγκάλου (1925-26)  ο Μαζαράκης, εφυλακίσθη και απεστρατεύθη…. «δημοκρατικώς».)

Το σημαντικότερον επιχείρημα των βενιζελικών εκείνης της εποχής είναι ότι, «έπρεπε» να εκτελεσθούν οι «6» αθώοι Έλληνες πατριώτες, ώστε  να κατασιγάσει ο κοινωνικός αναβρασμός και να ικανοποιηθούν -τουλάχιστον ηθικώς- οι πρόσφυγες. Ομολογουμένως το επιχείρημα αυτό θα ημπορούσε να είναι και το μοναδικό στέρεο, αν βεβαίως δεχθούμε ότι οι πρόσφυγες ήθελαν να πεθάνουν για τα μαρτύρια και την καταστροφή την οποίαν υπέστησαν κάποιοι παντελώς αθώοι. Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς οι πρόσφυγες δεν ήσαν αιμοδιψή τέρατα, αλλά εξαθλιωμένοι, πονεμένοι και τραυματισμένοι άνθρωποι. Αλλά και αν πράγματι  το επιχείρημα ίσχυε, πάλιν η ουσία της υποθέσεως δεν θα άλλαζε : Οι «εξ» ήσαν αθώοι του κατηγορητηρίου και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όση προσπάθεια και αν καταβάλλουν οι βενιζελικοί ή μπολσεβίκοι λακέδες υμνωδοί – «ιστορικοί», οι οποίοι στερούνται κοινής λογικής στις δήθεν ιστορικές σπουδές τους.

Επισημαίνεται επίσης, ότι ενώ το κατηγορητήριο εκάλυπτε συνολικώς την χρονική περίοδο 1920-1922, πολλοί εκ των κατηγορουμένων δεν κατείχαν κρατικές θέσεις στο μεγαλύτερο διάστημα αυτής της περιόδου. Κλασσικό παράδειγμα τούτου είναι ο Αρχιστράτηγος Χατζηανέστης, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα 3 μόλις μήνες πριν την καταστροφή ! Και όμως εδικάσθη και για διπλωματικά λάθη των «μετανοεμβριανών» Κυβερνήσεων σε μιαν απόδοση συλλογικής ευθύνης που ανάλογη εξεδηλώθη μόνον στα κτηνώδη απολυταρχικά καθεστώτα των Μπολσεβίκων. Άλλο παράδειγμα «εξοφθάλμου» αδικίας αποτελεί ο Νικόλαος Στράτος, ο οποίος κατά το ήμισυ της εν λόγω επιμάχου περιόδου ήταν στην αντιπολίτευση ! Ο πολύς Ιωάννης Μεταξάς με αρθρογραφία του την εποχή εκείνη, υπεστήριζε ότι προφανώς σε περίπτωση καταδικαστικής αποφάσεως, οι κατηγορούμενοι θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν έφεση. Βεβαίως τέτοιο δικαίωμα δεν το ανεγνώρισε το στρατοδικείο των αθλίων εκτελεστών. Η καταδικαστική απόφαση ανεκοινώθη το χάραμα της 15ης  Νοεμβρίου και οι κατηγορούμενοι εξετελέσθηκαν την ίδια εκείνην ημέρα.

Στις 11.00 την πρωία της αποφράδος 15ης  Νοεμβρίου, οι έξι αθώοι  άνδρες μετεφέρθησαν με φορτηγό στην τοποθεσία Γουδή. Η πλέον τραγική φιγούρα του δρωμένου ήταν  ο Δημήτριος Γούναρης, ο οποίος είχε προσβληθεί από τύφο και από την χαρακτηριστική τυπική εξάντληση της νόσου  ίστατο ορθός μόνον υποβασταζόμενος από τους υπολοίπους. Ο γνωστός Αμερικανός «υπερδημοκράτης» συγγραφεύς Έρνεστ Χέμινγουαιη, ο οποίος εκάλυψε δημοσιογραφικώς τα της Δίκης για την εφημερίδα «Τορόντο Μέηλ» έγραψε για τον αείμνηστο Γούναρη: «O υψηλός πρώην πρωθυπουργός ήταν βαρέως άρρωστος. Δεν ημπορούσε να σταθεί στο λασπωμένο χώμα. Είχε στους ώμους του μια στρατιωτική κουβέρτα. Οι δύο σύντροφοι του, τον κρατούσαν όρθιο….» Το φονικό πυρ του εκτελεστικού αποσπάσματος έκλεισε φρικωδώς  το κεφάλαιο του Μικρασιατικού δράματος και άνοιξε το δαιμονικό κεφάλαιο του δευτέρου εθνικού διχασμού που απείχε μόλις δύο δεκαετίες.

Ως ύστατο και κορυφαίο μάρτυρα της καταφανούς αθωότητος των έξι ανδρών καταγράφουμε αυτόν ο οποίος κυρίως εβοήθησε να σταλούν αδίκως στο εκτελεστικό απόσπασμα : Ο εγωπαθής δημοκρατικός «εθναρχεύων» Ελευθέριος Βενιζέλος εδήλωσε στην Βουλή των Ελλήνων το 1929 : «..δύναμαι να σας διαβεβαιώσω με τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, ότι ουδείς των πολιτικών αρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής ήτις ακολουθήθη μετά το 1920, διέπραξαν προδοσίας κατά της πατρίδος η ότι εν γνώσει ωδήγησαν τον τόπον εις την Μικρασιατικήν Καταστροφήν….».

Εξ άλλου είναι πασίδηλο και αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι, η πρωτοβουλία της Μικρασιατικής Εκστρατείας ανήκε στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος όμως, εκτιμών ότι οι διεθνείς συσχετισμοί δυνάμεων μετά την απόβαση του νικηφόρου Ελληνικού στρατού στην Μικρασία είχαν μεταβληθεί άρδην, δυσχεραίνοντες πλέον την ολοκλήρωση της βενιζελείου «Ανατολικής Πολιτικής», απεφάσισε τις διαβόητες εκλογές του 1920, ώστε να διευκολύνει την εγωπαθή αυτοσωτήριο απαγκίστρωσή του από το ασφυκτικό πολιτικό αδιέξοδο που εδημιουργήθη τάχιστα. Ο Ελληνικός λαός είχε προδήλως καταπονηθεί από τον ακατάπαυστο δεκαετή πόλεμο, η βενιζελική κυβέρνηση κατηγορείτο για πλήθος ατασθαλιών και το ισχυρό αντιβενιζελικό στρατόπεδο, που εστηρίζετο στο ακτινοβόλο γόητρο του Στρατηλάτη – νικητή των Βαλκανικών, εκπτώτου βασιλέως Κωνσταντίνου, είχε υποσχεθεί ειρήνη.

Έτσι εφθάσαμε στις καταφανώς δόλιες εκλογές εν μέσω πολέμου, το αποτέλεσμα των οποίων εχαρακτηρίσθη ευστόχως  από τον τότε Βρετανό Πρωθυπουργό και μεγάλο πολιτικό άνδρα Ντέηβιντ Λόϋδ Τζωρτζ (David Lloyd George), Κόμητα του Ντουήφορ, ως «η μεγαλυτέρα καταστροφή του Ελληνισμού μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως». Οι προ της Μικρασιατικής Καταστροφής εσωτερικές συνθήκες, σε συσχετισμό πάντα με την επελθούσα μετά τον Α’ Μεγάλο Πόλεμο μεταβολή του διεθνούς πλαισίου, καθιστούσαν την ενδεχομένη ήττα της Ελλάδος όχι απλώς πιθανοτάτη αλλά αναπόδραστο. Και το μέγεθος της ήττας ήταν τέτοιο, ώστε έκτοτε η Ελληνική πολιτική σκέψη δεν ημπορεί να το εκτιμήσει σωστά, αν δεν λάβει υπόψη τις διεθνείς αυτές συνθήκες με απροκατάληπτο κρίση.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΑΜΑΝΟΣ

(Φ. 163)

 

 

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑