Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΗΠΑ

Η απόδραση του ανεύθυνου, υποκριτή μπολσεβίκου

Η πολιτική σαπίλα πλέον είναι τόσο εμφανής, και η δυσοσμία τόσο εμετική, που σε λίγο για να κυκλοφορούμε δεν θα μας φτάνουν ούτε αντισφυξιογόνες μάσκες! Τα αναρχικά πληρωμένα σκουλήκια του παρακράτους που εκτελούν εντολές για στοχευμένες αποστολές, οι οποίες εξυπηρετούν τις εκάστοτε κυβερνήσεις των στυγνών λαοκτόνων δωσίλογων και καρεκλοκένταυρων πολιτικάντηδων, βόλεψαν μια χαρά τον Alexis, κι αυτή την φορά. Έκαναν… «κατάληψη» στο Ε.Μ.Π. πριν τους «εορτασμούς» και δεν άφηναν κανέναν να μπει μέσα στο Πολυτεχνείο! Οπότε ο Alexis, ο οποίος εδρέωσε την πολιτική του καριέρα στα γαρίφαλα και στα στεφάνια για τους… «ήρωες του ΄73»,… «δεν μπόρεσε» να πάει φέτος! Και την Παρασκευή 17, πάλι «δεν μπόρεσε» ν’ ακολουθήσει την αγαπημένη του πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, γιατί… «έπρεπε να φύγει» επειγόντως για την Σουηδία! Τι κρίμα!

Έτσι λοιπόν την κοπάνησε από το αναρχοαριστερό πανηγυράκι ο ψευταράς, αφού… «ήταν αδύνατον να παρευρεθεί» σ’ αυτό μαζί με τα συντρόφια του, προς μεγάλη του λύπη! Η αλήθεια είναι ότι έγινε καπνός, διότι αν πήγαινε, πρώτον, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες και τα γιούχα, και δεύτερον, επειδή δεν είχε τα μούτρα να συμπορευτεί με τους… «αντιαμερικανούς» αναρχοαριστερούς, μετά από το γλείψιμό του στον Τραμπ λίγες μέρες πριν στις ΗΠΑ! Πριν φύγει δε για όξω από ’δω, πέρασε αστραπιαία από τις κατεστραμμένες περιοχές της Αττικής, δύο μέρες μετά τον κατακλυσμό. ΚΑΙ από εκεί την κοπάνησε κανονικά, από τα λασπόνερα της πλημμύρας, και εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια. Έφυγε αδιάφορος στο εξωτερικό, σαν τρωκτικό που εγκαταλείπει το καράβι την ώρα που βουλιάζει. Μόνο που αυτή την φορά, το καράβι το οδηγεί ο ίδιος! Και ενώ είναι ο ίδιος που το βουλιάζει, είναι και ο πρώτος που το εγκαταλείπει (!) σαν εγκληματίας «καπετάνιος» που είναι. Και αυτό οι Έλληνες θα πρέπει να το θυμούνται και να μην τον εμπιστευτούν ποτέ πια, όπως έκαναν βλακωδώς στο παρελθόν 3 συνεχόμενες φορές. Πριν γίνει μπουχός και αφήσει πίσω του την Ελλάδα πνιγμένη στην δυστυχία της και στο πένθος, έδωσε «εντολή» οι κηδείες των 20 πνιγμένων μέχρι τώρα νεκρών, να γίνουν… «δημοσία δαπάνη»! Μόνο που οι Έλληνες ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, όχι να τους θάψει ο Τσίπρας τζάμπα, αφού πρώτα τους έχει σκοτώσει! Θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς, με τις δικές τους δουλειές και τα σπίτια τους, όχι με συσσίτια και ψευτοεπιδόματα, ούτε με προεκλογικές ελεημοσύνες.

Η φίλη του, η θρασύτατη Γαϊδούρου, εδώ και 3 χρόνια στην Περιφέρεια, το μόνο που έκανε ήταν να φροντίσει για τον διορισμό εκατοντάδων Συριζαίων κομματόσκυλων στο σκελετωμένο Δημόσιο. Από δημόσια έργα όμως, ούτε δείγμα, η επικίνδυνα άχρηστη Συριζαία. Και πού ήταν οι «αλληλέγγυοι», οι καλοπληρωμένοι «εθελοντές» των ΜΚΟ που τρέχουν για τους λαθροεισβολείς, που ξοδεύουν εκατομμύρια ευρώ για να τους περιθάλψουν και να τους σιτίσουν; Πού είναι οι γιατροί… «του κόσμου» και «χωρίς σύνορα», που για τους λαθροεποίκους ήταν πρώτοι και καλύτεροι, να τσακιστούν να βοηθήσουν τώρα, για να αποφευχθούν μολύνσεις και αρρώστιες σ’ αυτές τις περιοχές με τα τόσα παιδάκια, και που είναι για μέρες χωρίς νερό, τροφή και φάρμακα; Τώρα ποια παρουσία και ποια βοήθεια υπάρχει για τους Έλληνες; ΚΑΜΙΑ! Οι Έλληνες μπορεί να πεθαίνουν, αλλά αυτό τους είναι αδιάφορο. Και η ΔΕΗ, που δίνει τζάμπα ρεύμα στους λαθρομουσουλμάνους, δεν έχει συνδέσει ακόμα τα «κομμένα» ρολόγια, λόγω χρεών, στους πλημμυροπαθείς!

Αλλά ούτε ο Ιερώνυμος ακούστηκε, να ενδιαφερθεί για τους κατεστραμμένους και απεγνωσμένους ΕΛΛΗΝΕΣ, ενώ τον έχουμε δει πολλές φορές να τρέχει να αγκαλιάζει, να παρηγορεί και να βοηθάει με κάθε τρόπο τους τριτοκοσμικούς, χαραμοφάηδες εισβολείς μουσουλμάνους. Δεν μπορεί να κρύψει τις διεθνιστικές τάσεις του, ούτε και την προτίμησή του στους μελλοντικούς σφαγείς των Ελλήνων Ορθοδόξων!

Όμως μεγάλη εντύπωση προκαλεί και η απουσία του ΚΚΕ! Πού είναι όλοι οι μπολσεβίκοι, να βοηθήσουν τους φτωχούς πληγέντες εργάτες από τις «ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ» γειτονιές; Αυτούς που είναι γραμμένοι στα συνδικάτα του ΠΑΜΕ, και κάθε μήνα ακουμπάνε ανελλιπώς τις συνδρομές τους από τους ψωρομισθούς τους, για να τους «προστατεύουν» οι δήθεν «εργατοπατέρες» κομμουνιστοσυμμορίτες, οι οποίοι ως γνωστόν ξέρουν μόνο να ξεζουμίζουν (και να γδέρνουν) τον λαό, ενώ δεν δίνουν ποτέ πίσω ούτε ένα ποτήρι νερό. Από τα υπόγεια θησαυροφυλάκια του Περισσού δεν βγήκε ούτε ένα ρούβλι (συγγνώμη, τα έχουν αλλάξει σε δολάρια και ευρώ!), και ούτε χάλασαν έστω μια από τις πλάκες χρυσού που διαθέτουν και τις φυλάνε μέρα νύχτα σαν τον Σκρουτζ, ώστε να βοηθήσουν τους απελπισμένους άστεγους στις «λαϊκές συνοικίες της εργατιάς», όπου διεκδικούν την απόλυτη συνδικαλιστική κυριαρχία τους. Εμφανίζονται υποκριτικά και εγκληματικά ως «προστάτες του λαού», ενώ έχουν οι ίδιοι καταστρέψει, με την πολύτιμη… συνδρομή τους, όλους τους Έλληνες εργάτες (προστατεύοντας τους λάθρο) και τώρα τους αφήνουν στην τύχη τους. Προδοτικό, ανθελληνικό ΚΚΕ, γαρ!

Μετά από τους τόνους λάσπης που κάλυψαν τα πάντα, έπεσαν οι μάσκες όλων των φιλοτόμαρων πολιτικάντηδων και «εργατοπατέρων» μπολσεβίκων, αλλά και όλου του αντισυνταγματικού τόξου των μισελλήνων, που μ’ αυτή την καταστροφή έδειξαν ποιοι πραγματικά είναι.

ΜΟΝΟ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, έδωσε έμπρακτα το «παρών» και αποδεικνύει για άλλη μια φορά, ποιος είναι ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ και ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ, και ποιος προστατεύει πραγματικά τους ΕΛΛΗΝΕΣ και την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΗ. Μέσα απ’ αυτή την τραγωδία φάνηκε καθαρά, ποιος αξίζει να πάρει την ΗΓΕΣΙΑ αυτού του άμοιρου τόπου στα χέρια του.

Η Πατρίδα μας έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση ΣΟΒΑΡΗ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ, ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΗ, για να σωθεί και να βγει, κυριολεκτικά και μεταφορικά από τον βούρκο.

ΠΕΒ

(Φ. 227)

Advertisements

«Το φαινόμενο της Black Friday»

Χωρίς τίτλο.png

Τα τελευταία χρόνια ο θεσμός της Black Friday έχει καθιερωθεί διεθνώς ως παγκόσμια εμπορική «γιορτή». Η γέννησή του, ωστόσο, τοποθετείται το 1932 στις ΗΠΑ. Έκτοτε, πραγματοποιείται την Παρασκευή που ακολουθεί την Ημέρα των Ευχαριστιών. Επειδή, λοιπόν, κι εμείς ως Έλληνες είμαστε φίλοι της «προόδου», φέραμε και στην χώρα μας την «Μαύρη Παρασκευή» από πέρυσι. Τις ημέρες που προηγούνται προβάλλονται δελεαστικές προσφορές για τους καταναλωτές, ενώ ουσιαστικά στόχος είναι η αύξηση του τζίρου των μεγάλων εταιρειών, ο οποίος εκείνη την ημέρα είναι υπερδιπλάσιος από τον τζίρο ολόκληρου του μήνα! Παράλληλα, την ημέρα αυτή άνθρωποι κάθε ηλικίας σχηματίζουν ατέλειωτες ουρές έξω από καταστήματα, στριμώχνονται, τσαλαπατιούνται και τσακώνονται για την αγορά προϊόντων!

Από την μια μεριά υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, συμπατριώτες μας αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν να εξοφλήσουν τα χρέη τους, οι άστεγοι στους δρόμους της Αθήνας πληθαίνουν, και από την άλλη κόσμος σκοτώνεται για να αγοράσει σε καλή τιμή τα νέα gadgets, υπολογιστές, ρούχα… Αλήθεια πού πήγε η ανθρωπιά μας; Πού πήγε η ευθυκρισία μας; Πώς καταλήξαμε να γίνουμε τόσο καταναλωτικοί; Γιατί αφηνόμαστε να μας καθοδηγούν και να μας δημιουργούν καινούριες ανάγκες; Γιατί κρινόμαστε με βάση όσα έχουμε και όχι γι’ αυτό που είμαστε; Γιατί το ρήμα «καταναλώνω» ταυτίστηκε με το ρήμα «ζω»; Χάνουμε τον εαυτό μας, το φιλότιμό μας, τις αξίες μας… Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι η σημερινή κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά πρωτίστως κρίση αξιών.

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε με διαφημίσεις. Η τηλεόραση, τα περιοδικά, οι εφημερίδες, το διαδίκτυο προβάλλουν λαμπερούς ανθρώπους ευτυχισμένους, που υποτίθεται ότι ζουν μια ζωή που όλοι ονειρευόμαστε. Είναι αληθινά όμως όλα αυτά; Πόσο χαρούμενο μπορεί να σε κάνει η απόκτηση μιας καφετιέρας, ενός καλλυντικού ή ενός υπολογιστή; Αν μη τι άλλο είναι γελοίο. Κι όμως, «τσιμπάμε» μπροστά σ’ αυτήν την εικόνα της επίπλαστης ευδαιμονίας. Και βλέπεις ανθρώπους λυπημένους, παιδιά θυμωμένα, γιατί δεν έχουν το κινητό τηλέφωνο της τελευταίας τεχνολογίας, ή γιατί δεν μπορούν να αποκτήσουν το τελευταίο video game που κυκλοφόρησε.

Ευτυχισμένος αυτός που έχει μάθει να αρκείται στα λίγα. Κι όπως έγραφε η Μαρία Ιορδανίδου στην Λωξάντρα «πλούσιος είναι ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος». Δεν χρειάζεται να έχουμε πολλά για να είμαστε χαρούμενοι. Η χαρά είναι μέσα μας κι όχι στα υλικά αγαθά. Αν ήταν έτσι, τότε όλοι όσοι έχουν οικονομική ευμάρεια θα ήταν και ευτυχισμένοι. Δεν είναι όμως. Η αληθινή ευτυχία κρύβεται στην καρδιά μας και είναι κρίμα που δεν την ανακαλύπτουμε. Βρίσκεται στις απλές καθημερινές στιγμές μας, που το άγχος μας δεν μας αφήνει να απολαύσουμε. Βρίσκεται στο χαμόγελο και το ευχαριστώ του συνανθρώπου μας που βοηθήσαμε. Στην δημιουργικότητα, τον εθελοντισμό, την πνευματική καλλιέργεια.

Πότε θα ξυπνήσουμε και θα αντισταθούμε σε αυτή την υπερπροβολή των υλικών αγαθών και την έμμεση επιβολή του καταναλωτισμού; Πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε ως πρόσωπα. Να γυρίσουμε στις ρίζες μας. Στις πανανθρώπινες αξίες του Ελληνισμού και τις Ορθόδοξης Πίστης μας. Τότε μόνο θα είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και πλήρεις, γιατί θα έχουμε στόχους και ιδέες για να αγωνιστούμε. Γιατί η καρδιά μας δεν γεμίζει με προϊόντα. Γεμίζει με αγάπη για την πατρίδα, τον Θεό, τον συνάνθρωπο, με αγώνα και θυσία. Στο χέρι μας είναι…

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(Φ. 227)

Η «ΜΟΝΑΔΙΚΗ» ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΕΡΙΦΗΜΟ» F-35 ΠΟΥ ΘΑ «ΑΛΛΑΞΕΙ» ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Χωρίς τίτλο.png

«Η μεγαλύτερη επίδειξη ισχύος που υπήρξε ποτέ», γράφουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για τα τρία αεροπλανοφόρα και την αρμάδα του αμερικανικού ναυτικού που πλέουν κοντά στην κορεατική χερσόνησο.

Η μεγαλύτερη απόδειξη της «αδυναμίας ισχύος» που υπήρξε ποτέ, λέω εγώ, όταν βλέπω να συγκεντρώνεται μια τέτοια δύναμη κρούσης και να μην τολμά να κάνει ούτε μισή, πραγματικά επιθετική κίνηση εναντίον της Βόρειας Κορέας, παρά μόνο κάτι γρήγορες αεροπορικές «περατζάδες» και πάντοτε σε απόσταση ασφαλείας. Μόνο «φρου – φρου και αρώματα», φωτογραφίες και δηλώσεις στις τηλεοράσεις, σαν κάτι κυρίες «σελέμπριτι» της «υψηλής κοινωνίας», που επιδεικνύουν τα κάλλη τους σε κοσμικές στήλες περιοδικών «γκόσιπ» και «ταμπλόϊντ».

Τελικά απ’ ό,τι φαίνεται, οι μόνες στρατιωτικές επιχειρήσεις όπου διέπρεψαν οι αμερικανοί, είναι οι παραγωγές του Χόλυγουντ και τα κατορθώματα του Ράμπο, όπου εξουδετέρωνε μόνος του ολόκληρες μεραρχίες, καθώς και οι «ηρωικές» ταινίες, όπως η «διάσωση του στρατιώτη Ράϊαν», όπου «γενναίοι» αμερικανοί στρατιώτες αψηφούν με αξιοθαύμαστο τρόπο τον θάνατο υποκινούμενοι από συναδελφικό αλτρουισμό. Όλα αυτά όμως στον κινηματογράφο, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και πολύ πιο σκληρή για αυτούς.

Δεν θα σχολιάσω ότι ιστορικά, το μόνο στο οποίο έχουν επιδοθεί είναι το να βομβαρδίζουν εξ’ αποστάσεως, ακόμη και με πυρηνικά, χωρίς να συντρέχει κανένας λόγος χρήσης τέτοιων όπλων, αλλά απλώς και μόνο για να σκορπούν τρόμο και να δημιουργούν αισθήματα ηττοπάθειας και υποταγής στους δυνητικούς τους αντιπάλους. Πράγματα φυσικά που τα κάνουν, όπου και όταν «τους παίρνει», γιατί όπως αποδείχτηκε ιστορικά, είναι «μάγκες» a la carte, και «μάγκες» που νικάνε με το αίμα των άλλων.

Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω, ότι ενώ ο Κιμ Γιογκ Ουν τους «βγάζει την γλώσσα» με αυθάδεια, δείχνοντάς τους τα «αχαμνά» του, αυτοί δεν τολμούν παρά μόνο άναρθρες κραυγές. Ο Μαδούρο στην Βενεζουέλα το ίδιο, αλλά ούτε ο οικονομικός και εμπορικός αποκλεισμός, και οι εκθέσεις «μαϊμού» των οίκων Φιτς και Μουντ, αποδεικνύονται πλέον αρκούντως αποτελεσματικά όπλα. Για να μην αναφερθώ στον Άσαντ που τους ξεφτίλισε κανονικά στο πεδίο της μάχης, μαζί με τους συνεργάτες τους της ISIS.

Δεν μπορώ επίσης να μην σχολιάσω την συμπεριφορά και την στάση τους απέναντι στην «φίλη και σύμμαχο» Ελλάδα, που είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που πολέμησε στο πλευρό τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι μόνον, πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα. Μια συμπεριφορά αποκαλυπτική του ποιού αυτών των ανθρώπων. Να μην επισημάνω την σημασία της καθυστέρησης κατά έναν ολόκληρο μήνα της εφαρμογής του σχεδίου «Μπαρμπαρόσα», λόγω της μάχης της Κρήτης, μια καθυστέρηση που ανάγκασε τους Γερμανούς να κολλήσουν στις λάσπες και στους -50 βαθμούς του ρωσικού χειμώνα, χάνοντας τον πόλεμο. Το πώς πλήρωσαν, βέβαια, αυτούς που έκαναν τον Τσώρτσιλ να πει ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» το βλέπουμε και το ζούμε σήμερα.

Και να αναλογιστεί κανείς ότι όλα αυτά τα κάνουν, ενώ έχουν πάλι την ανάγκη μας στην σύγκρουση που μεθοδεύουν με την Ρωσία. Ενώ πρόκειται σύντομα να δούμε ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη να περιπολούν στον ουρανό του νεοεισελθέντος στο ΝΑΤΟ Μαυροβουνίου, και να αναχαιτίζουν τα αεροσκάφη της φίλης σέρβικης αεροπορίας. Σκεφτείτε αν δεν μας χρειάζονταν τι επρόκειτο να υποστούμε. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από «γκάγκστερς» και σιωνιστές; Η ιστορία τους είναι ένα όνειδος γεμάτο ντροπιαστικές ήττες και αθλιότητες.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τον πόλεμο της Κορέας και του Βιετνάμ; Την περίπτωση του Ιράκ, όπου πολεμάνε από τις αρχές του ’90 και το μόνο που κατάφεραν ήταν να φέρουν τους σηίτες στην εξουσία ρίχνοντάς το στην «αγκαλιά» του Ιράν και της Ρωσίας; Το Αφγανιστάν απ’ το οποίο δεν θα ξεμπλέξουν ποτέ; Την υποκίνηση φιάσκο εξέγερση στην Αίγυπτο που κατέληξε να αναδείξει τον φιλορώσο Σίσι; Τον διασυρμό στην Ουκρανία και στην Γεωργία; Το μπάχαλο στην Λιβύη που ήδη τους έχει γυρίσει μπούμεραγκ; Το αίσχος του βομβαρδισμού του Βελιγραδίου και των «δικαστικών» διώξεων Μιλόσεβιτς και λοιπών; Την δημιουργία του αποτρόπαιου ISIS, προσβλέποντας στον μελλοντικό του αφοπλισμό μετά την ανατροπή του Άσαντ; Είναι αλήθεια ότι το φαινόμενο του αμερικανοσιωνιστικού γκαγκστερισμού δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Έχουμε δει και έχουμε ακούσει πολλά ανέκδοτα από αυτή την σπείρα που, από κάποτε πρωταγωνιστές στην διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων στην αμερικανική κοινωνία (γνωστούς και από τον κινηματογράφο με τους Αλ Καπόνε, Ντίλιγκερ, κλπ), τώρα έχουν ενσωματωθεί και ελέγχουν την αμερικανική πολιτική εξουσία εκ των έσω και παρασκηνιακά, παρέα με το σιωνιστικό λόμπυ. Όμως ανέκδοτο σαν αυτό που εσχάτως κυκλοφόρησε για το τελευταίο επίτευγμα (το “πουλέν”) της αεροπορικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, το μαχητικό αεροσκάφος F-35, ομολογώ ότι δεν έχω ξανακούσει.

Είναι, λέει, το αεροσκάφος που θα τους φέρει την νίκη. Τα χαρακτηριστικά «στελθ» (STEALTH) που διαθέτει, θα του επιτρέψουν να καταστείλει την ρωσική αεράμυνα, πλησιάζοντας αόρατα και σε απόσταση βολής για τα δικά του όπλα τους στόχους, ενώ ο «εχθρός» δεν θα το «βλέπει» για να το χτυπήσει. Και όλα αυτά επειδή διαθέτει πολύ χαμηλό RCS (Radar Cross Section, που μεταφράζεται: ραδιοδιατομή ή αλλιώς μικρή ανακλαστική επιφάνεια).

Εγώ θα επισημάνω στους «προφέσορες» και τους «ειδικούς στρατιωτικούς αναλυτές» (στενά συνδεδεμένοι όλοι με το στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο της Δύσης), μόνο δυο απλά πράγματα:

Πρώτον, ότι κατά την τελευταία επίθεση με πυραύλους Κρουζ και Τόμαχοκ, πριν δυο περίπου μήνες σε στόχους μέσα στην Συρία, από τους 60 πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από αμερικανικές ναυτικές «πλατφόρμες», μόνον οι πρώτοι 19 βρήκανε στόχο. Στην συνέχεια, όταν δόθηκε το «όπλα ελεύθερα» για χρήση των S-400, δεν πέρασε ούτε ένας. Ας αναλογιστούν λοιπόν οι ειδικοί, ότι αν οι εν λόγω πύραυλοι που πετάνε προς το στόχο με τουλάχιστον τέσσερις φορές μεγαλύτερη ταχύτητα από το F-35 και δεν έχουν ούτε το μισό RCS από αυτό, αναχαιτίσθηκαν σε ποσοστό 100%, τι «πανηγύρι» θα γίνει εναντίον των F-35.

Και δεύτερον, ότι η σύγχρονη αεράμυνα ζωτικών στόχων και περιοχών, δεν βασίζεται αποκλειστικά στην χρήση οπλικών συστημάτων εδάφους – αέρος, αλλά στην συνδυασμένη χρήση επίγειων συστημάτων και αεροσκαφών αναχαιτίσεως. Το να συγκρίνουμε τώρα οποιοδήποτε αεροσκάφος της Δύσης με τα αντίστοιχα ρωσικά, είναι πραγματικά αστείο. Η υπεροχή των ρωσικών είναι συντριπτική, τόσο σε αεροδυναμικά χαρακτηριστικά, κινητήρες και ηλεκτρονικά, όσο και σε αποστάσεις άφεσης όπλων κλπ.

Επιπλέον, σε απάντηση στην τεχνολογία STEALTH του F-35, πέραν του ότι το 5ης γενιάς Sukhoi 57 (Su-57) που πολύ σύντομα θα ενταχθεί επιχειρησιακά στην ρωσική αεροπορία (εκτιμάται εντός του 2019), έχει αντίστοιχα χαρακτηριστικά «χαμηλής παρατηρησιμότητας» με του F-35, τα ρωσικά αεροσκάφη δεν βασίζονται μόνο σε αυτό. Ενσωματώνουν ένα σύστημα προστασίας σε όλα  τα αεροσκάφη 4ης γενιάς και εφεξής, που βασίζεται στην δημιουργία πολλαπλών ψευδών στόχων (decoys), που καθιστά πρακτικά αδύνατο στον αντίπαλο να ξεχωρίσει το πραγματικό ίχνος και να εκτελέσει βολή πυραύλων εναντίον του, από απόσταση στην οποία δεν μπορεί να διακρίνει οπτικά το αεροσκάφος ο χειριστής (BVR = Beyond Vision Range).  Άρα είναι υποχρεωμένος να μεταθέσει την εμπλοκή σε κλειστή αερομαχία (dog fight). Σε αυτή την απόσταση όμως το F-35, είναι υποδεέστερο ακόμη και από το F-16. Γιατί οι σχεδιαστές «χαράμισαν» θα λέγαμε την ευελιξία του για να κερδίσουν στην «χαμηλή παρατηρησιμότητα». Επομένως συγκρινόμενο με τα πολύ πιο ευέλικτα Sukhoi δεν έχει καμία ελπίδα επιβίωσης, ούτε και με αυτή την τακτική.

Θα μπορούσα να παραθέσω ένα πλήθος ακόμη επιχειρημάτων, όπως ότι η ρωσική αεράμυνα δεν διαθέτει μόνο το S-400, αλλά ήδη εξοπλίζεται με το ακόμη πιο εξελιγμένο S-500 (για αυτό και πουλάει το S-400 σε τρίτες χώρες), ενώ το S-600 βρίσκεται στο στάδιο των δοκιμών. Ότι όλα αυτά τα οπλικά συστήματα είναι εποχούμενα και εύκολα αλλάζουν θέση μάχης, ότι υποστηρίζονται από ένα πλήθος εξαιρετικά αποτελεσματικών υποσυστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου που ξεπερνούν κατά πολύ τις αναγκαίες τεχνικές δυνατότητες υπέρβασης του κωλύματος της χαμηλής παρατηρησιμότητας του F-35,  κλπ.

Αλλά μιας και σε επίπεδο αεροδιαστημικής τεχνολογίας οι αμερικανοί είναι τόσο πολύ …. προχωρημένοι, με μια μικρή εξαίρεση στις «άτυχες» περιπτώσεις των «Κολούμπια» και «Τσάλεντσερ» (και όχι μόνο) και μάλιστα σύντομα πρόκειται να αποικήσουν και τον Άρη, και μιας και φτιάχνουν τόσο καλά αεροπλάνα, μήπως θα μπορούσαν να μας εξηγήσουν το τι βλάβη ακριβώς υπέστη το ελληνικό F-16 που συνετρίβη κατά την απογείωση σε νατοϊκή άσκηση στην αεροπορική βάση Λος Γιάνος της Ισπανίας, τον Ιανουάριο του 2015; Ένα ατύχημα που σκότωσε τους δυο Έλληνες χειριστές και οκτώ ακόμη ανθρώπους που βρίσκονταν στο έδαφος;

Το επίσημο πόρισμα έγραψε ότι το αντισταθμιστικό που εξισορροπεί τις ολισθήσεις (yaw) και είναι τοποθετημένο στο πλευρικό πάνελ σε μη άμεσα ορατή θέση από τον χειριστή, πιέσθηκε κατά λάθος από κάποιο κινητό αντικείμενο (π.χ Check List) και τα αντισταθμιστικά εκτράπηκαν σε ακραία θέση (12 μοίρες δεξιά) με αποτέλεσμα να επηρεασθεί καταλυτικά η αεροδυναμική συμπεριφορά του αεροσκάφους.  Ήταν όμως το  Check List που προκάλεσε την ακραία εκτροπή ή μήπως οι αυτόματες εντολές από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, οι οποίες ρυθμίζουν με το σύστημα Fly by Wire  τα σημεία εφαρμογής στα ζεύγη δυνάμεων που ισορροπούν το αεροσκάφος πέραν του «φυσιολογικού», ώστε αυτό να έχει μεγαλύτερη ευελιξία, είναι αυτές που «βραχυκύκλωσαν» και προκάλεσαν την θανάσιμη εκτροπή;

Και αν εν πάση περιπτώσει, έφταιξε το Check List, γιατί σε ένα τόσο καλό αεροσκάφος, ένας τόσο ευαίσθητος διακόπτης που δεν χρησιμοποιείται άμεσα από τον χειριστή, αλλά μπορεί όμως να προκαλέσει ένα τέτοιο ατύχημα δεν είναι καλυμμένος με κάποιο προστατευτικό καπάκι;  Ας μας δώσουν μια πειστική απάντηση οι κατασκευαστές ή οι συνήθεις «προφέσορες» – «τηλεμαϊντανοί», αντιπρόσωποί τους.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι οι μόνες περιπτώσεις που περνάει η «μπογιά» των αμερικανοσιωνιστών – γκάγκστερς, είναι σε κάτι χώρες «παλιόψαθες», όπως θα έλεγε και ο στρατηγός Μακρυγιάννης.  Είναι αυτός που με λίγα και σταράτα λόγια τα είπε όλα: «… βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς …και μας παίρνουν αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν έχομεν».

Υποχρέωση όλων μας είναι να αντισταθούμε !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 227)

ΗΠΑ – Ηλεκτρονικό πραξικόπημα εναντίον του Τραμπ

Χωρίς τίτλο.png

Ως «το πρώτο επιτυχημένο πραξικόπημα» εναντίον του Αμερικανού Προέδρου θεωρείται το κλείσιμο του λογαριασμού του «πραγματικού Ντόναλντ Τραμπ» σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Το Twitter το οποίο ο Αμερικανός Πρόεδρος χρησιμοποίησε κατά κόρον στην προεκλογική του εκστρατεία, προκειμένου να έχει άμεση επικοινωνία με τον κόσμο, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιεί και μετά την εκλογή του, ανακοίνωσε ότι ακύρωσε τον λογαριασμό του «κατά λάθος» το βράδυ της περασμένης Πέμπτης 2 Νοεμβρίου.

«Επί 11 λεπτά ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έμεινε σιωπηλός»  ανέφεραν εχθρικά προσκείμενοι δημοσιογράφοι, επιχαίροντας για το γεγονός το οποίο αρχικά αποδόθηκε σε τεχνικό σφάλμα, εν συνεχεία όμως κατηγορήθηκε για αυτό ένας εκπαιδευόμενος υπάλληλος, και τέλος ένας υπάλληλος ο οποίος εργαζόταν για τελευταία μέρα στο Twitter.

Το «ατύχημα» πάντως ανέδειξε την συζήτηση και τις αμφιβολίες για την παντοδυναμία των ηλεκτρονικών Μέσων Ενημερώσεως στα οποία στηρίζει την ενημέρωσή της η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών του ανεπτυγμένου κόσμου, αφήνοντας κατά μέρος τα έντυπα Μέσα ως δύσχρηστα και παλιομοδίτικα, εγείροντας το ερώτημα πως, εάν μπορεί να φιμωθεί ο Πρόεδρος της Αμερικανικής Υπερδύναμης, τότε κάθε πολιτικός και κάθε πολιτικό κόμμα με το οποίο οι απρόσωπες ελίτ διαφωνούν, θα μπορεί να φιμωθεί με το πρόσχημα του «τεχνικού λάθους». Καιρός για εφημερίδα…

(Φ. 224)

Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ

Χωρίς τίτλο.png

Το θετικό αποτέλεσμα της εβδομαδιαίας εφημερίδος είναι ότι αποφεύγεται το κυνήγι της πληροφόρησης και ο ψυχρός αντικειμενισμός.

Η είδηση μπορεί να ωριμάσει σε διάστημα 3-7 ημερών και στην συνέχεια να προβληθεί. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν έχουμε μπλεχτεί στα δίκτυα της παραπληροφόρησης του συστήματος, του αιφνιδιασμού των διακινητών της πληροφορίας, και σκεφτόμαστε ελεύθερα. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί δεν προωθούμε την πληροφορία ακατέργαστη, αλλά την επεξεργαζόμαστε με το θυμικό και την θερμαίνουμε με φλόγα από την αγάπη προς το έθνος (όπως εμείς το ορίζουμε), καθώς και το λογικό, ερευνώντας το θέμα από την πλευρά του σκεπτικού των δρώντων (εάν υφίσταται).

Προ εβδομάδος ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε τις ΗΠΑ και συναντήθηκε με τον πρόεδρό τους, αφού προηγουμένως συμβολικά πέταξε πάνω από το Αιγαίο καθήμενος στο πίσω κάθισμα αεροσκάφους αμερικανικής προελεύσεως. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιο ήταν το αντικείμενο της επισκέψεως αυτής, ούτε τα επιμέρους θέματα των συζητήσεων, γιατί δεν είχαμε προσκληθεί, αφού δεν είμαστε υπάλληλοί τους για την αναπαραγωγή των ειδήσεων.

Το μοναδικό που μπορεί να γίνει, επί τούτου, είναι η εξέταση όσων σκοπίμως κυκλοφόρησαν προκειμένου να διαπιστώσουμε τι πραγματικά συνέβη.

Υποκρισία και Τρυφερότητα

Η παρουσιαζόμενη ως ερώτηση παγίδα, προς τον πρωθυπουργό περί του κακού από την εκλογή Τραμπ το 2016 (όταν είπε: ελπίζω να μην μας βρει αυτό το κακό) δεν ήταν παρά η υποτακτική απάντηση για την επί της ουσίας ανάκλησή της. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, ο πρωθυπουργός ανακάλεσε ό,τι κακό είπε στο παρελθόν και ο πρόεδρος, αφού μειωτικά είπε ότι δεν το γνώριζε (αν είναι δυνατόν), την αποδέχτηκε με επαίνους και υποσχέσεις επενδύσεων. Το τοπίο θόλωσε και ανανεώθηκε με φιλοφρονήσεις. Αυτό που συνέβη στην ουσία είναι ότι, ο πρωθυπουργός ανανέωσε την ενοικίαση της Σούδας και άνοιξε τις πύλες στο Καστέλι (πιθανόν, για UAVs), μέσα στο λίκνο της δημοκρατίας (κατά τον Τραμπ), με πρόφαση την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους, «χωρίς να πάρει τίποτε», όπως δήλωσε ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, από το περιστύλιο της Βουλής.

Η «πρώτη φορά Αριστερά» ήρθε για να επιβεβαιώσει οριστικά ότι, όπως και η Τουρκία, η χώρα μας ασκεί σταθερή εξωτερική πολιτική, με αριστερή ή δεξιά κυβέρνηση, υποταγμένη στα ίδια  συμφέροντα, αντεθνικά και πολυπολιτισμικά.

Φαίνεται ότι οι κυβερνώντες πολιτικοί βλέπουν την εξωτερική πολιτική, όπως θεωρούν την αλλαγή φύλου που προσφάτως υπερψήφισαν.

Εάν έπρεπε να τεθεί κάποιο θέμα, αυτό έπρεπε να περιορισθεί στους λαθρομετανάστες, οι οποίοι πρέπει να επιστραφούν στις χώρες τους ή να προωθηθούν στις χώρες που με την εξωτερική πολιτική τους προκάλεσαν τα αίτια για τις ροές (βομβαρδισμοί) και την φυγή (προδοσίες).

Αμυντικές Δαπάνες

Ένας από τους επαίνους του προέδρου των ΗΠΑ αφορούσε στην εκπλήρωση του στόχου του ΝΑΤΟ από την χώρα μας για τις δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ. Αμέσως μετά, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ μπορεί να αυξήσουν τις επενδύσεις στην Ελλάδα, ένα σύμμαχο κλειδί στο ΝΑΤΟ. Κατά τα φαινόμενα συμφωνήθηκε η αναβάθμιση των F-16 στο ποσόν των 2,404 δις δολλαρίων. Η ΕΕ διαμαρτυρήθηκε διά του ευρωβουλευτού Κύρτσου και η τιμή έπεσε δια του διαχειριστού (twitter) Υπουργού Αμύνης στα 1,1 δις ευρώ με μείωση του αριθμού των προς αναβάθμιση αεροσκαφών, και θολά αντισταθμιστικά ή προγράμματα βοηθείας.

Σύμφωνα με την αμερικανική ανακοίνωση τύπου της 17/10/17, η πιθανή αναβάθμιση αφορά 123 Αεροσκάφη (δηλαδή το σύνολο αυτών που είναι ακόμη σε καλή κατάσταση) και βάσει του αριθμού των ραντάρ. Επιπλέον, δηλώνεται ότι η αναβάθμιση δεν θα μεταβάλει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή και θα διατηρήσει την δυνατότητα διασύνδεσης – διαλειτουργικότητας με τα μέσα των ΗΠΑ.

Το πιθανότερο είναι οι πιέσεις από την ΕΕ και την ΝΔ να οδηγήσουν σε περιορισμό των δαπανών και συνεπώς στην  μείωση του αριθμού των αεροσκαφών που θα αναβαθμισθούν, με ύποπτες συνέπειες, όπως αποκαλύπτονται στην ερώτηση του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής, Χρήστου Παππά προς το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης.

Να γνωρίζουν όλοι ότι, στην μελλοντική εθνική κυβέρνηση οι δυνατότητες των αεροσκαφών θα αξιοποιηθούν στο έπακρον, ανεξαρτήτως προελεύσεως των μέσων. Το εθνικό κράτος στοχεύει στην δημιουργία ισχυρών ΕΔ, από άποψη προσωπικού και υλικού, για την άμυνα του έθνους και την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Οι συμμαχίες μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι κρίσιμες. Στα εθνικά κράτη είναι περισσότερο ειλικρινείς (φυσικές) και λιγότερο του συμφέροντος (ασταθείς). Αντιθέτως, τα υλιστικά κράτη στηρίζουν τις συμμαχίες τους αποκλειστικά στα κομματικά συμφέροντά τους και καταλήγουν, σε περίπτωση που είναι αδύναμα, να ακολουθούν υποτακτικά τα μεγαλύτερα, και να μην έχουν «ιδία βούληση», όπως και οι πολιτικοί τους.

Ενεργειακές Πηγές

Επιστρέφοντας στα θέματα των εξοπλιστικών, τα αντισταθμιστικά (offset), τα οποία τυπικώς ζητά η ελληνική πλευρά είναι άγνωστα, σύμφωνα με την προαναφερθείσα αμερικανική ανακοίνωση. Κατόπιν τούτης και του γεγονότος ότι ο Τραμπ δεν τα πάει καλά με τις εταιρίες εξοπλισμών, όπως η αντίπαλός του Χίλαρυ Κλίντον, εκτιμάται ότι τα «οφέλη» θα μετακινηθούν προς άλλον τομέα της οικονομίας, πιθανότατα την ενέργεια. Ανταλλάγματα θα προκύψουν από τις ελληνικές πηγές ενέργειας και τα κοιτάσματα (σε βάθος χρόνου) ή τον αποκλεισμό – περιορισμό του ρωσικού αερίου από το υγροποιημένο (αμεσότερα). Μεγάλα κέρδη θα προκύψουν με τις διαδικασίες αυτές για τις Total και ExxonMobil, εις βάρος της Ελλάδος, εφόσον στερείται προς το παρόν μιας εθνικής κυβερνήσεως, η οποία θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα του έθνους.

Σε κάθε περίπτωση μόνον το εθνικό κράτος μπορεί να επιδιώξει τον μέγιστο βαθμό αυτάρκειας και ανεξαρτησίας.

Real estate

Πολύ επικίνδυνη επένδυση αποτελεί η αγορά γης, οικοδομών, κατοικιών και ξενοδοχείων. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι η οικονομική κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και τις εκεί κατασκευές και τα δάνεια κατοικιών.

Τα χρέη στα οποία έχουν οδηγηθεί οι Έλληνες και η κατεύθυνση που λαμβάνει η φορολογία της κατοικίας και της γης γενικότερα, θα πλουτίσουν το τραπεζιτικό σύστημα. Τότε θα αρχίσει η σοβαρή αγοραπωλησία.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον τρόπο που δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ, όταν επεκτάθηκε από μικρές ιδιοκτησίες γης. Άλλωστε οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις, σε περίπτωση αγοράς γης από κάποιο επίπεδο και άνω, δωρίζουν και ιθαγένεια στους αγοραστές.

Το εθνικό κράτος θα αναδείξει την ατομική ιδιοκτησία, η οποία συνδέει την οικογένεια, αλλά και τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, οι οποίες βασίζονται στην υπευθυνότητα. Ομοίως στηρίζει την βιομηχανία, όπου ο κεφαλαιούχος δεν εκμεταλλεύεται τον εργάτη και παράγει προϊόντα υψηλής ποιότητος.

ΕΝ ΒΥΘΩ ΓΑΡ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια επίσκεψη της οποίας ο χρόνος θα αποκαλύψει την πραγματική αιτία. Προς το παρόν η αλήθεια για την πολιτική που ακολουθείται είναι ότι πρόκειται για μια πολιτική ανθελληνική, του ιδίου νομίσματος με τις δύο διαφορετικές του όψεις, του μαρξισμού και του καπιταλισμού. Η πρώτη οδηγεί στην πτωχοποίηση των μεσαίων και η δεύτερη στον πλουτισμό των τοκογλύφων.

Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

(Φ. 223)

 

 

Να ζεις Ελληνικά

Να ζεις Ελληνικά

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή». Στις μέρες μας, μέρες γενικευμένης σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, με την ανεργία να καλπάζει, τις συντάξεις να μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα, την ανασφάλεια να διαχέεται στην ελληνική κοινωνία και να την οδηγεί σε ένα βαβελικό «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν», η απάντηση δεν μπορεί να είναι το πού θα βρούμε το «παραπάνω» για να νεκρώσουμε τις αισθήσεις μας και ναρκωμένοι να προχωρούμε νεκροζώντανοι ως το τέρμα της ζωής ενός εκάστου και του Έθνους μας.

Πιστεύω πως απάντηση είναι μια στροφή, μια θεώρηση της ζωής διαφορετική από αυτή που μας πούλησε ο άξονας ΗΠΑ-Σοβιετία-Ε.Ε., και η οποία οδήγησε την χώρα και τον λαό μας στην σημερινή πολύμορφη χρεοκοπία. Δεν εννοώ ούτε την αποβιομηχάνιση, ούτε την απομάκρυνση από την τεχνολογική πρόοδο, η οποία θα παραχωρούσε το πλεονέκτημα στους αντιπάλους. Πιστεύω πως την απάντηση, όχι δεν πρέπει, μα δεν έχει νόημα και δεν μας αξίζει να την αναζητήσουμε στους βάλτους, αλλά στις κρήνες της Ελληνικής σκέψης και κυρίως του ελληνικού τρόπου ζωής, που διασχίζει τον Χρόνο από τον Ομηρικό κόσμο και την Σοφία της Ελληνικής Φυσιοκρατίας και Ιδεοκρατίας, ως τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» γράφει πως «οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσιν». Ας μελετήσουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε.

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά. Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις. Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο. Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις. Το πρώτο που θα αποφασίσεις: αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος. Δούλος θα πει κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει». Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω.

Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου. Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά. Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός. Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 222)

ΤΑ «ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Χωρίς τίτλο.png

Είναι γνωστή σε όλους η ανθελληνική δήλωση που αποδίδεται σε ομιλία του Χένρυ Κίσσιγκερ, ότι: «ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός δυσκολοκυβέρνητος, για αυτό πρέπει να χτυπηθεί βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Δηλαδή την γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερωθεί η δυνατότητά του ν’ αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει κλπ».

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το ανωτέρω λογύδριο μίσους, εκφωνήθηκε  όντως από τον τέως υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, πηγάζοντας από το βαθύ σιωνιστικό του μίσος εναντίον των Ελλήνων, καλυμμένου υπό τον μανδύα της αμερικάνικης πολιτικής, όπως πολλοί υποστηρίζουν. Όμως αυτό μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι ότι η ουσία αυτής της  πολιτικής πρότασης, τα τελευταία σαράντα χρόνια συνιστά την κορύφωση της ανέκαθεν ανθελληνικής  πολιτικής  στάσης των δυτικών μας «συμμάχων».

Θα μπορούσε βέβαια να ισχυρισθεί κάποιος για να τους δικαιολογήσει, ότι η στάση αυτή είναι ίσως απότοκος μιας πολιτικής φιλοσοφίας, η οποία ερείδεται επί μιας παλιάς «μακιαβελικού» τύπου υψηλής στρατηγικής, η οποία λέει ότι: «στην πολιτική δεν υπάρχουν παντοτινοί φίλοι, παρά μόνον παντοτινά συμφέροντα». Και ότι επί τη βάσει αυτής της λογικής, έτυχε αυτήν την περίοδο ο Ελληνισμός να πέσει «θύμα» αυτών των συμφερόντων, τα οποία υποχρεώνουν τους δυτικούς συμμάχους  (χωρίς υποτίθεται αυτοί να το θέλουν) σε έναν συμπτωματικά δυσμενή για το ελληνικό έθνος, παγκόσμιο γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι η σχέση Ελληνισμού – Δύσης, διέπεται διαχρονικά από ένα είδος «ιστορικού αυτοματισμού».  Όλοι δηλαδή αυτοί οι «σύμμαχοι», όταν κατά το απώτερο παρελθόν ο Ελληνισμός ήταν κραταιός, ουσιαστικά δεν υπήρχαν σαν αυτόνομες κρατικές οντότητες. Οι πληθυσμοί τους ήταν πολίτες της «Χριστιανικής Οικουμένης» της ελληνικότατης Βυζαντινής αυτοκρατορίας ή τελούσαν υπό το καθεστώς μιας σχετικής αυτοδιάθεσης, αλλά σε πλήρη εξάρτηση και έλεγχο από τη Βασιλεύουσα.

Όλα αυτά τα κράτη της Δύσης που σήμερα λογίζονται για υπερδυνάμεις, αναδείχθηκαν και γιγαντώθηκαν, διαμοιράζοντας τα «ιμάτια» του Ελληνισμού. Και αυτό έγινε όταν για πολύ συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους αποδυναμώθηκε η ελληνική αυτοκρατορία κατά τον 11ο αιώνα και η συνδυασμένη δράση φραγκολατίνων και Οθωμανών την οδήγησε στην τελική κατάρρευση τρεις αιώνες αργότερα. Μια αναβίωση λοιπόν της δύναμης και της αίγλης του Ελληνισμού με οποιαδήποτε μορφή, θα αφαιρούσε αυτόχρημα, ζωτικό γεωπολιτικό χώρο και από τους δυτικούς και από τους Τούρκους.  Άρα η παράδοξη αυτή συμμαχία της Δύσης με την Τουρκία, όσο κι αν οι Τούρκοι φαντάζουν οντολογικά ανένταχτοι στον δυτικό κόσμο, είναι πάντοτε ενεργή, όταν πρόκειται για θέματα που κρατούν καθηλωμένο τον Ελληνισμό.

Είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική αυτής της πολιτικής αντίληψης, μια φράση του Μπαράκ Ομπάμα κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Τουρκία, λίγο πριν την εκπνοή της κυβερνητικής του θητείας. Εκεί, εκθειάζοντας τον Κεμαλισμό, επαίνεσε απροκάλυπτα την «επιτυχία», όπως είπε, του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κατόρθωσε να κατανικήσει την προσπάθεια ενός «ξένου στρατού», που είχε εισβάλλει στην Τουρκία, επιχειρώντας να αναβιώσει μια αρχαία αυτοκρατορία. Και ότι με αυτή τη νίκη προστάτεψε ολόκληρη τη Δύση και το κεκτημένο του δυτικού πολιτισμού.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την, σύμφωνα με τον  Νίτσε, αλλά και πολλών άλλων επιφανών ανθρώπων του πνεύματος άποψη, περί αισθήματος μειονεξίας της Δύσης απέναντι στους Έλληνες, λόγω της πολιτισμικής τους υπεροχής. Ένα στοιχείο δηλαδή που πέρα από συμφέροντα και γεωπολιτικές ισορροπίες,   αιώνες τώρα και με σκοπό την εξόντωση του Ελληνισμού, όπως υποστήριζε ο Νίτσε, τροφοδοτεί την «παρασκευή» διάφορων «δηλητηρίων», αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Ωστόσο, είναι άλλο πράγμα να θέλεις να κρατήσεις καθηλωμένη και υπό τον δικό σου έλεγχο, μια μικρή χώρα όπως είναι σήμερα η Ελλάδα, και άλλο να θέλεις να την εξαφανίσεις από προσώπου γης. Όταν μάλιστα οι μεγάλοι γεωπολιτικοί σου αντίπαλοι (Ρωσία, Κίνα), αμφισβητούν την κυριαρχία σου κάθε μέρα όλο και περισσότερο, και όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια πλειάδα άμεσων κινδύνων και προβλημάτων, αντικειμενικά πολύ μεγαλύτερων, είναι οξύμωρο να ρίχνεις τόσο μεγάλο βάρος στην Ελλάδα.  Η παραδοξότητα δε της επιλογής αυτής γίνεται ακόμη πιο έντονη, όταν η Ελλάδα σε όλες τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις του προηγούμενου, αλλά και του τρέχοντος αιώνα, τάχθηκε αναφανδόν στο πλευρό των «συμμάχων», συμβάλλοντας καθοριστικά στην παγκόσμια επικράτησή τους. Ενώ άλλοι που σήμερα είναι «κολλητοί» τους, τους είχαν «πουλήσει στεγνά». Για να λάβει βέβαια για όλα αυτά σαν «ανταπόδοση», το «Κυπριακό», το διώξιμο με αγγλική σκευωρία των Ελλήνων από την Πόλη (Σεπτεμβριανά), την ενθάρρυνση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, τα προβλήματα που υποδαυλίζονται σήμερα στην Θράκη, το λεγόμενο «Μακεδονικό», το λεγόμενο «Τσάμικο», την υποδαύλιση αυτονομιστικών τάσεων στην Κρήτη, κλπ.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι «φίλοι» και «εταίροι» μας, μέσω των ελεγχόμενων από αυτούς δοσιλογικών ελληνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, φόρτωσαν την χώρα μας και με τα σημερινά προβλήματα. Με τον δόλιο υπερδανεισμό που έφερε την σημερινή οικονομική κρίση, την συστηματική αλλοίωση του πληθυσμού με την λαθρομετανάστευση, το χτύπημα της Ορθοδοξίας, την αλλοίωση της γλώσσας, το χτύπημα του θεσμού της οικογένειας, την κατάργηση των εθνικών αξιών και συμβόλων.

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί τέτοια ανθελληνική υστερία και μάλιστα με τέτοια σπουδή;  Γιατί αυτή η «αρχαία αυτοκρατορία» (κατά Μπαράκ Ομπάμα), που όμως έχει πεθάνει τόσους αιώνες τώρα, συνεχίζει να τους προκαλεί τέτοιο τρόμο; Αφού είναι νεκρή, γιατί συνεχίζουν να την πυροβολούν με τέτοιο μένος και εμπάθεια, όταν μάλιστα έχουν τόσους πραγματικούς εχθρούς ολοζώντανους μπροστά τους;

Η απάντηση απαιτεί των συνυπολογισμό και των τριών παραμέτρων που αποπνέονται συνθετικά μέσα από τα λόγια του πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Χένρυ Κίσσιγκερ, ήτοι: «“τον ιστορικό αυτοματισμό”, το αίσθημα μειονεξίας και τον σιωνισμό».

Ο «ιστορικός αυτοματισμός» γιατί επιβάλλει την διατήρηση του «μεγέθους» της Ελλάδας στο επίπεδο ενός ασήμαντου κρατιδίου της Βαλκανικής, εγκλωβισμένου ανάμεσα σε μια ισχυρή Ευρώπη και μια δυνατή Τουρκία.

Το αίσθημα μειονεξίας γιατί δημιουργεί αισθήματα, τα οποία με ιδιαίτερο θάρρος και μεγάλη γλαφυρότητα, περιέγραψε η πρώην Ιταλίδα ΥΠΕΞ, Έμα Μπονίνο λέγοντας: «…Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες. Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χιμάμε, τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε. Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε είμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας βγάλανε από τη ζωώδη κατάσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα!».

Δεν ξέρω αν αυτή η περιγραφή εμπεριέχει κάποιο στοιχείο υπερβολής, όμως στο βιβλίο του έγκριτου ιστορικού-μεσαιωνολόγου Ζακ λε Γκοφ (1924-2014) «Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα;», τεκμηριώνεται επαρκώς η άποψη, ότι το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας ήταν μια συνήθεια ευρέως διαδεδομένη στους λαούς των ισχυρών σημερινών κρατών της Ευρώπης, μέχρι τουλάχιστον και τον 11ο αιώνα. Και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος ιστορικός που το αναφέρει.

Και τέλος ο παλιός μας γνώριμος, ο αδηφάγος σιωνισμός. Αυτός που για «τον φόβο των Ιουδαίων», διαχρονικά απαιτεί και επιδιώκει την παντελή εξαφάνιση του Ελληνισμού, γιατί θεωρεί ότι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σταθερά τον παρεμποδίζει στην παγκόσμια επικράτησή του. Ο σιωνισμός που, όπως φάνηκε και από το μισαλλόδοξο λογύδριο του Κίσσιγκερ, εκτός από την καθαρά δική του λυσσαλέα ανθελληνική δράση, εκμεταλλεύεται και συντονίζει και τις άλλες δυο ανθελληνικές παραμέτρους που προανέφερα: τον «ιστορικό αυτοματισμό» και τη μειονεξία.

Όλα αυτά δίνουν το μέγεθος του προβλήματος και δείχνουν τον μοναδικό  τρόπο και δρόμο μέσα από τον οποίο η Ελλάδα μπορεί να προσδοκά την ανάστασή της. Μια ανάσταση που το δίχως άλλο μπορεί να έρθει μόνο με την παροχή στήριξης εκ μέρους όλων των Ελλήνων προς το μοναδικό πατριωτικό κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου: τον Λαϊκό Σύνδεσμο Χρυσή Αυγή.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 222)

 

 

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.png

ΜΕΡΟΣ ΜΘ’

«Σήμερα, η Pωσία έχει συνειδητοποιήσει ότι η Kωνσταντινούπολη μας ανήκει… Σήμερα είναι αδύνατο να θεωρούνται οι Pωμιοί ως οι αποκλειστικοί κληρονόμοι του Bυζαντίου : Θα ήταν πάρα πολύ για αυτούς εάν τους επιτρέπαμε να κληρονομήσουν ένα τόσο σπουδαίο σημείο της Yδρογείου…»

Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Nτοστογιέβσκυ

«Hμερολόγιον ενός συγγραφέως» (Iουνιος 1876)

Ο Αλέξαντρ Γκέλιεβιτς Ντούγκιν είναι ένας σπουδαίος σύγχρονος Ρώσος γεωπολιτικός, οπαδός της ιδέας του Ευρασιανισμού. Είναι ένας κομβικός και πολυμαθής Εθνικιστής στοχαστής, ο οποίος προΐσταται του ρωσικού οργανισμού «Αρκτογαία» που κατατρίβεται ενδελεχώς με γεωπολιτικά, κοσμοθεωρητικά και μυστικιστικά θέματα. Στα έργα του εκφράζει απόψεις συνοψίζουσες την πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο γεωπολιτική της Ρωσίας. Επίσης οι προσεγγίσεις του  ερμηνεύουν την ανθρώπινη ιστορία ως διαλεκτική αλληλεπίδραση θαλάσσης – γης και αντιστοίχως ναυτικών-ηπειρωτικών δυνάμεων.

Ο Ντούγκιν ορθώς φρονεί πως υφίσταται μια διαχρονική δυναμική αντιπαράθεση μεταξύ θαλάσσης και γαίας. Η θάλασσα και οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν παραθαλασσίως ενσαρκώνουν την κινητικότητα και την διαρκή ροή της θαλάσσης. Η θάλασσα δεν έχει σύνορα, παρά μόνον τις περιβάλλουσες χερσαίες μάζες. Τουναντίον η γη και οι πολιτισμοί που ανεπτύχθησαν στις ηπειρωτικές περιοχές, ενσαρκώνουν την σταθερότητα, την απολυτότητα και την «ολοκλήρωση». Η γη εκφράζει την τάξη, ενώ η θάλασσα το χάος. Στεριά σημαίνει παράδοση, ενώ θάλασσα εκσυγχρονισμός. Η γη εκφράζει την άρρενα αρχή, ενώ η θάλασσα την θήλεια. Εν ολίγοις Γη σημαίνει Ανατολή και Θάλασσα σημαίνει Δύση.

Κατά τον 20ον  αιώνα η διαχρονική αντιπαράθεση ξηράς-θαλάσσης προσέλαβε την τελική της μορφή κατά  την πλανητικής κλίμακος ψυχροπολεμική αντιπαράθεση της ΕΣΣΔ («Ευρασία») με τις ΗΠΑ («Ατλαντισμός»). Η θάλασσα εξέφανε την τελική της έκφραση στις ναυτικές δυνάμεις της Δύσεως, στο πλέγμα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενώ η γη εξεφράσθη από τις σοσιαλκομμουνιστικές χώρες της Ανατολής και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Είναι πλέον καταφανές ότι ο 20ος αιών ετελείωσε με την συντριπτική  νίκη της θαλάσσης επί της γής. Με γεωπολιτικούς όρους η κατάρρευση του «Σοβιετικού μπλοκ» εσήμανε την νίκη της «Θαλασσοκρατίας» επί της «Τελλουροκρατίας» (Tellurocracy), την νίκη της Δύσεως επί της Ανατολής και του Κεφαλαίου επί της Εργασίας.

Συμφώνως προς τον Ντούγκιν στην «Ανατολή» (Γαία / Ξηρά) εκτιμάται τα μάλιστα η Εργασία, ενώ στην Δύση (θάλασσα) εκτιμάται το Κεφάλαιο και ο Πλούτος. Η Εργασία είναι σταθερά, ενώ το Κεφάλαιο ρευστό. Η Εργασία στην Ανατολή «δημιουργεί» και σφυρηλατεί αξίες, ενώ το Κεφάλαιο στην Δύση «δημιουργείται» από την συλλογική εκμετάλλευση και την ατομική αποξένωση. Ο πολιτισμός της θαλάσσης ρέπει εγγενώς προς τον φιλελευθερισμό και τον ατομισμό, ενώ ο πολιτισμός της ξηράς προς τον σοσιαλισμό και την συλλογικότητα. Κατά τον Ντούγκιν οι έννοιες Γη-ξηρά, Ανατολή, Ευρασία και Εργασία είναι σχεδόν ταυτόσημες, όπως αντιστοίχως ισχύει  με τις έννοιες Θάλασσα, Δύση, Κεφάλαιο και Φιλελευθερισμός.

Ο Ρώσος γεωπολιτικός θεωρεί ότι το λεγόμενο «έθνος της Δύσεως» είναι Ρωμανο-Γερμανικό και Αγγλοσαξονικό, ενώ το «έθνος της Ανατολής», οι Ευρασιάτες, είναι μια μοναδική σύνθεση Ρώσων, Σλάβων, Γερμανών, Ούγγρων, Ιρανών και Τούρκων. Το αξιοπερίεργο  στοιχείο είναι ότι οι Γερμανοί επηρεάζουν  εντόνως και τα δύο εθνοπολιτιστικά συγκροτήματα, υπό την έννοιαν ότι, ενώ αποτελούν μια παραδοσιακώς χερσαία – ηπειρωτική δύναμη, ευρέθησαν μεταψυχροπολεμικώς στο στρατόπεδο των νικητριών τους, των ναυτικών δυνάμεων της Δύσεως.

Κατά την εκτίμηση του Ντούγκιν αυτή η κατάσταση είναι «αυτοκτονική» για την Γερμανία, της οποίας ο φυσικός γεωπολιτικός προσανατολισμός είναι η συνάρθρωση ενός άξονος με την επίσης χερσαία δύναμη Ρωσία. Άλλωστε αυτό υπήρξεν η επιθυμία του αναδημιουργού της Γερμανίας «Σιδηρού Καγκελαρίου» Μπίσμαρκ και το όνειρο του κομβικού Γερμανού γεωπολιτικού στον 20ο αιώνα, του στρατηγού Καρλ Χάουσχοφερ, ο οποίος επίστευεν εμπαθώς ότι, μόνον ο «Ηπειρωτικός άξων» Βερολίνου-Μόσχας-Τόκιο ηδύνατο να ανακόψει την παγκόσμιο κυριαρχία των πλουτοκρατικών αγγλοσαξωνικών – αγγλοαμερικανικών «ναυτικών δυνάμεων».

Οσονδήποτε  παράδοξον και αν φαίνεται, όντως υφίσταται μια μακροχρόνιος τάση συγκλίσεως των Ρωσσο-Γερμανικών γεωπολιτικών συμφερόντων, κατ’ αρχήν στον χώρο της Ανατολικής Ευρώπης και κατόπιν σε ολόκληρο τον μείζονα ευρασιατικό χώρο. Μια σύγκλιση του τύπου αυτού στρέφεται εμφανώς και αμέσως  κατά των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων, ενώ ταυτοχρόνως αποτελεί την οργίλη έκφραση διαμαρτυρίας κατά των εκπεσόντων «αιωνίων ρωμαϊκών» ιδεωδών, μιαν αιωνία διαμαρτυρία κατά των ασπονδύλων Δυτικών, σφετεριστών ψευδοκληρονόμων της Ρώμης.

Στο δοκίμιόν του «Ενατενίσεις ενός απολίτικου» («Betrachtungen eines Unpolitischen», 1918), o Γερμανός φιλόσοφος Tόμας Μανν, έγραφε για την Γερμανο-ρωσική συνεννόηση: «Εάν τα εν γένει ψυχολογικά και διανοητικά ζητήματα οφείλουν και δύνανται να λειτουργήσουν ως βάση και νομιμοποίηση πολιτικών συμμαχιών ισχύος, τότε η Γερμανία και η Ρωσία συνανήκουν. Από την αρχή του πολέμου αισθάνθηκα στην καρδιά μου και ονειρεύθηκα την παρούσα συμφωνία τους, την μελλοντική τους συμμαχία. Και αυτή η συνεννόηση και συμμαχία τους είναι περισσότερον από επιθυμητή, είναι μια παγκοσμία πολιτικοπνευματική αναγκαιότης, εάν η ένωση του Αγγλοσαξονικού κόσμου αποδειχθεί ανθεκτική  και μάλλον θα αποδειχθεί».

Ανέκαθεν στην Ρωσία εξ αιτίας της γεωπολιτικής της θέσεως ενδημούσε ασχημάτιστος και «σπερματική» η ιδεολογία του Ευρασιανισμού. Στον αντίποδα των Δυτικοφίλων (Zapadniki), αλλά και των εκτενώς παρουσιασθέντων στην παρούσα σειρά άρθρων Σλαβοφίλων (Slavojanofili), ευρίσκοντο οι Ανατολιστές (Vostochniki), που μετεξελίχθησαν στους σημερινούς Ευρασιανιστές.

Ως γεωπολιτική θεωρία ο Ευρασιανισμός αποτελεί μια δραστική σύνθεση, όπου συνυπάρχουν η εθνικιστική και η κομμουνιστική ιδεολογία, καθώς και μία ακραία «ζηλωτική» μορφή Χριστιανικής Ορθοδοξίας. Ως πνευματικό συγκρότημα ο Ευρασιανισμός παριστά μια μορφή αρτίας αντιστάσεως ενάντια στην επέλαση των διαλυτικών κοσμοπολιτικών και υλοφρόνων «Δυτικών αξιών», καθώς και στην υπαρξιακή απειλή που συνιστούν αυτές για την «ρωσική ψυχή» με την ευρεία συναισθηματική τρωτότητα.

Βεβαίως οι μεγαλόπνοες οραματιστές του Ευρασιανισμού, εθεώρουν την Ρωσία ως τον ρηξικέλευθο και ρωμαλέο φορέα ενός νέου πολιτισμού: « Είναι καθήκον μας να δημιουργήσουμε έναν εντελώς νέο πολιτισμό, τον ιδικό μας πολιτισμό, ο οποίος δεν θα ομοιάζει με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό…Όταν η Ρωσία παύσει να είναι  μια παραμορφωμένη αντανάκλαση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και καταστεί πάλιν  ο εαυτός της ….. H Ρωσία-Ευρασία είναι ο συνειδητός απόγονος και φορεύς της μεγάλης κληρονομίας του Τζενγκίς Χαν», έγραφε στην δεκαετία του 1920 ο γλωσσολόγος και ιστορικός, Πρίγκηψ Νικολάϊ Σεργκέγιεβιτς Τρουμπετσκόϊ -με την απωτάτη Λιθουανική καταγωγή- στο βιβλίον του «Η κληρονομία του Τζενγκίς Χαν και άλλα δοκίμια γιά την ρωσσική ταυτότητα» (1921).

Καθόλου λοιπόν δεν είναι παράξενο πως για τους Ευρασιανιστές ο Τσάρος Πέτρος Αλεξέγεβιτς, ο «Μέγας Πέτρος» υπήρξεν ένας προδότης του λαού του, ενώ αντιθέτως για τους Δυτικοφίλους ο σπουδαιότερος εθνικός ήρως και δημιουργός της συγχρόνου Ρωσίας. Αυτή η «διπολικότης» είναι ένα ουσιώδες συστατικό του ρωσικού εθνικού χαρακτήρος, που πρέπει να λαμβάνεται πάντοτε υπόψιν.

Γιάννης Πετρίτης

(Φ. 222)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑