Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΙΣΤΟΡΙΑ

Χρήστος Παππάς (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος Χρυσής Αυγής): «Η Χρυσή Αυγή ενάντια στην Ευρώπη των τοκογλύφων»

Χωρίς τίτλο.jpg

«Η σκηνή διαδραματίζεται απέναντι από την Πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα, στην λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Είναι η πλαϊνή είσοδος της Βουλής όπου συνωστίζονται οι επισκέπτες. Έχω ραντεβού με τον Χρήστο Παππά της Χρυσής Αυγής.

Οι Αστυνομικοί στην υποδοχή με ρωτούν ποιον έρχομαι να δω. Όταν λέω Χρυσή Αυγή οι ματιές σηκώνονται σαν να παρακαλούν τον ουρανό.

Γιατί  συνέντευξη με την Χρυσή Αυγή; Όπως στην Γαλλία έτσι και στην Ελλάδα έχει δαιμονοποιηθεί πιο πολύ και από το Front National. Όπως πάντα, δυο επιλογές υπάρχουν, ή μποϋκοτάρεις ή δαιμονοποιείς. Όμως δίνουμε τον λόγο, και αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε, ποιο είναι το καύσιμο που επιτρέπει σε αυτό το κόμμα να είναι συνεχώς στην Ελληνική  Βουλή από το 2012.

Έθεσα στον Χρήστο Παππά όλες τις απαραίτητες ερωτήσεις, και ο βουλευτής μου απάντησε για το Ολοκαύτωμα, την Ευρώπη και το ευρώ, την Τουρκία, την μετανάστευση. Ο καθένας ας αποφασίσει ο ίδιος για τον εξτρεμισμό της Χρυσής Αυγής.

Δεν επιχείρησα να είμαι αμερόληπτος αλλά έντιμος και χωρίς άχρηστο πάθος. Είναι σημαντική η διαφάνεια με την οποία η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζει τις αναφορές στην Ιστορία. Ο Χρήστος Παππάς μας θυμίζει ότι υπό την διεύθυνση του συντηρητικού εθνικιστή Μεταξά οι Έλληνες αντιστάθηκαν άριστα στο Μουσολίνι κατ’ αρχήν και στον Χίτλερ στην συνέχεια.

Η διαφορά με το καθεστώς του Βισύ είναι κολοσσιαία. Παίρνοντας το μέρος του Μεταξά, είσαι με το μέρος της αντίστασης, όχι των συνεργατών.  Η Χρυσή Αυγή προέρχεται από αυτήν την Μεταξική παράδοση, εθνικιστική, απολυταρχικά αντι-φιλελεύθερη».

Ο Eric Verhaeghe έχει σπουδάσει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Σπούδασε ακόμη στην περίφημη σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ΕΝΑ.  Εργάστηκε στον Δήμο του Παρισιού. Είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων και τακτικός συνεργάτης γαλλικών ειδησεογραφικών πρακτορείων.

Συνέντευξη στον ERIC Verhaeghe

ΜΕΡΟΣ Β΄

Eric Verhaeghe: Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα για τους Γάλλους οι οποίοι ακούν ότι η Χρυσή Αυγή αποτελείται από νοσταλγούς του Αδόλφου Χίτλερ. Είστε νοσταλγοί του Αδόλφου Χίτλερ;

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ: Η Χρυσή Αυγή είναι ένα σύγχρονο πολιτικό Κίνημα. Δεν είναι ιστορικός σύλλογος. Όταν το 1940-1941 κάποιοι στην Πατρίδα σας φωνάζανε «pourquoi» και η γραμμή Maginot έπεφτε σαν χάρτινος πύργος, κάποιοι Έλληνες στρατιώτες πρόγονοί μας, μεταξύ των οποίων και ο παππούς μου, πατέρας της μητέρας μου, αξιωματικός του ελληνικού Στρατού, πολεμούσαν τους Γερμανούς στην γραμμή Μεταξά. Το ίδιο θα κάναμε αν είχαμε την τύχη να ηγηθούμε κι εμείς την περίοδο εκείνη. Σε ό,τι αφορά το πολιτικό σκέλος, δεν θα αρνηθούμε ότι η Χρυσή Αυγή από τα πρώτα χρόνια της πορείας της, και όχι από την πολιτικοποίησή της τα τελευταία χρόνια, είχε γοητευθεί από τα εθνικιστικά καθεστώτα του Μεσοπολέμου. Υπήρξαν άρθρα στο περιοδικό μας και για τον εθνικοσοσιαλισμό και για τον φασισμό, και για την δράση των Γάλλων εθνικιστών του 1936, αυτά όμως δεν είναι πολιτική, είναι Ιστορία. Και να σας το πω ξεκάθαρα. Για το παρελθόν μας δεν θα κάνουμε σε κανέναν δήλωση μετανοίας. Πολύ περισσότερο δεν θα απολογηθούμε στους κυβερνητικούς, οι οποίοι ευθύνονται για την κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει ο ελληνικός Λαός, σε όλους αυτούς τους ασπόνδυλους που πίσω από τα γραφεία τους έχουν την φωτογραφία του Λένιν.

E.V.: Στην Χρυσή Αυγή, πιστεύετε ότι υπήρξε καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης ή αρνείστε την ύπαρξη της καταστροφής αυτής;

Χ.Π. Βεβαίως και υπήρξε. Και πάλι, αυτό είναι ένα ιστορικό θέμα, δεν φταίω εγώ γι’ αυτό, ούτε η Χρυσή Αυγή. Και μια που είπατε για την Θεσσαλονίκη, για μας η Θεσσαλονίκη ποτέ δεν ήταν μια πολυεθνική πόλη. Ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1912 με τα όπλα του ελληνικού στρατού, και κάποιες μειονότητες τότε ήσαν στο πλευρό των Τούρκων και δεν ήθελαν την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την ελληνική διοίκηση.

E.V.: Όταν βλέπετε την συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και τον αυταρχισμό του, ποια είναι η αντίδραση της Χρυσής Αυγής;

Χ.Π. Όσο χειρότερα πηγαίνει ένας εχθρός μας, και οι Τούρκοι είναι ένας προαιώνιος εχθρός του Ελληνισμού, τόσο πιο ευχαριστημένοι είμαστε. Όλα δείχνουν βέβαια ότι ο Ερντογάν αυτήν την στιγμή θέλει να εξελιχθεί σε απόλυτο άρχοντα του πολιτικού παιχνιδιού της Τουρκίας, σ’ έναν νέο σουλτάνο. Είναι τόσες, όμως, οι εθνότητες, τόσες οι διαφορές, ένα κράτος-μωσαϊκό που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην Τουρκία, που ελπίζω η γειτονική μας χώρα να διαλυθεί.

E.V: Τι εννοείτε να διαλυθεί;

Χ.Π. Να διαλυθεί σε πολλά κράτη. Ξέρετε, τα σύνορα αλλάζουν. Οι λαοί μας και ο ελληνικός Λαός είναι αποκοιμισμένος στον σύγχρονο καταναλωτισμό, και νομίζει ότι τα σύνορα είναι αυτά που υπάρχουν, που υπήρχαν πάντα. Δεν υπήρχαν πάντα. Χύνεται πολύ αίμα στους αιώνες για τις αλλαγές των συνόρων. Το δραματικό με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι το σχέδιό τους είναι να καταστρέψουν τα εθνικά κράτη. Αυτήν την στιγμή η Ε.Ε. είναι το πιο βαρύ όχημα της παγκοσμιοποίησης. Θέλουν η Ε.Ε. να λειτουργήσει με τις Περιφέρειες, πχ. περιφέρεια Πελοποννήσου κτλ.

E.V. Ήρθα εδώ να σας πάρω συνέντευξη, και διαπίστωσα ότι η Χρυσή Αυγή βρίσκεται υπό την επίβλεψη του ελληνικού συστήματος.

Χ.Π. Τι θέλετε να πείτε;

E.V. Όταν φτάσαμε στο ελληνικό κοινοβούλιο, και είπα θέλω να δω τον κ. Παππά, έχω ένα ραντεβού, αισθάνθηκα ότι οι αστυνομικοί και οι υπάλληλοι θέλουν να βάλουν ένα φρένο και ότι -αυτό είναι υποκειμενικό-, δεν είστε ευπρόσδεκτοι εδώ.

Χ.Π. Δεν είναι υποκειμενικό, ισχύει, και είναι μια παρακαταθήκη δική μας, ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο. Αυτό που θα έπρεπε να σας εκπλήξει είναι αν σας άνοιγαν την πόρτα όταν λέγατε για την Χρυσή Αυγή. Το να είσαι εθνικιστής στον ισοπεδωτισμό του 2017, θέλει καρδιά, θέλει πίστη, θέλει Αρχηγό, θέλει πολιτικό όραμα και, ευτυχώς η Χρυσή Αυγή τα διαθέτει αυτά. Διαθέτουμε και πείσμα. Έχουμε πάει και 18 μήνες φυλακή για τις ιδέες μας, ο Αρχηγός μας και πολλοί βουλευτές.

E.V. Ας υποθέσουμε ότι αύριο κερδίζετε τις εκλογές, στην Ελλάδα θα έχετε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Πώς θα πείσετε αυτούς τους δημοσίους υπαλλήλους, που αποτελούν την κρατική μηχανή, να υλοποιήσουν το πρόγραμμά σας;

Χ.Π. Εφόσον έχουμε γίνει ο πυλώνας της εξουσίας, και είμαστε κυβέρνηση, πάρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι ψηφοφόροι μας. Και, όπως ξέρετε από την Ιστορία, η μάζα, ο κόσμος, πάει με τον ισχυρό. Πιστεύετε, λοιπόν, εσείς ότι σήμερα όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ;

E.V. Λέγεται ότι ο Τσίπρας βάζει σε θέσεις δικούς του ανθρώπους που επιλέγει αυτός και πολιτικοποιεί το σύστημα.

Χ.Π. Στο προτεκτοράτο που λέγεται Ελλάδα, το οποίο ως σύγχρονο κράτος έχει μια Ιστορία 200 ετών, αυτό είναι παράδοση. Δεν πρωτοτυπεί ο Τσίπρας, ο οποίος, να σημειώσω, είναι μια τραγική φιγούρα στην σύγχρονη πολιτική ιστορία: Από την μια βρίσκεται στην Κούβα με το αριστερό χέρι τεντωμένο σε γροθιά να τιμά τον Φιντέλ Κάστρο, και από την άλλη έρχεται στο Παρίσι, στην πρωτεύουσά σας, και συνδιαλέγεται με τον Ρόθτσιλντ ή πηγαίνει στο Βερολίνο και συνδιαλέγεται με τον Ντράγκι και την Μέρκελ.  Πολιτικά είναι ένα σύγχρονος Ιανός. Στο εξωτερικό είναι ένα εξαρτώμενο των διεθνών τοκογλύφων και της παγκοσμιοποίησης, των ισχυρών, δηλαδή, Αμερικής και Ευρώπης, στο δε εσωτερικό παρουσιάζει την μπολσεβίκικη μορφή του, που είναι η εθνική αποδόμηση, με συνεχή νομοσχέδια τα οποία πλήττουν την εθνική ζωή, την θρησκεία, την οικογένεια, δηλαδή τους πυλώνες που κράτησαν το ελληνικό Έθνος εδώ και χιλιάδες χρόνια.

E.V. Χρησιμοποιήσατε την έκφραση ότι ο κ. Τσίπρας πήγε στο Παρίσι για να συνδιαλλαγεί με τους Ρόθτσιλντ.

Χ.Π. Και όχι μόνο με αυτούς

E.V. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι θέλετε να πείτε;

Χ.Π. Με το διεθνές κεφάλαιο, με αυτούς οι οποίοι οικονομικά στραγγαλίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το Κίνημά μας είναι βαθιά σοσιαλιστικό, είμαστε υπερασπιστές της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων του λαού. Σε καμία των περιπτώσεων δεν είμεθα υπερασπιστές της ασυδοσίας του κεφαλαίου.

E.V. Πιστεύετε ότι το μεγάλο κεφάλαιο σήμερα είναι οι Ρόθτσιλντ ή οι Γερμανοί τραπεζίτες που δεν θέλουν να πληρώσει το γερμανικό κράτος για τους Έλληνες;

Χ.Π. Δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες, δεν είναι μόνο οι Γερμανοί, είναι και οι άγνωστοι τραπεζίτες μιας ιδιωτικής τράπεζας που λέγεται FED, που τυπώνουν το δολάριο και το πουλάνε στο αμερικανικό κράτος.

E.V. Οι Γερμανοί δέχτηκαν για την χώρα τους να γίνει αναδιάρθρωση του συστήματος συνταξιοδοτήσεων, και ζητούν να γίνει μια ανάλογη αναδιάρθρωση, ένας εκσυγχρονισμός του συστήματος συνταξιοδότησης, στην Ελλάδα. Ποια είναι η θέση της Χρυσής Αυγής;

Χ.Π. Όταν γίνει αναδιάρθρωση του επίπλαστου ελληνικού χρέους. Όταν χαριστεί το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού χρέους, όπως χαρίστηκε στην Γερμανία το 1952, τότε μπορούμε να το συζητήσουμε, όχι επειδή το ζητούν οι Γερμανοί, αλλά επειδή υπάρχει ανάγκη να γίνει. Αυτό είναι ένα πρόβλημα άμεσα συνδεδεμένο με το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδος που είναι το δημογραφικό, το οποίο σε συνδυασμό με την αθρόα εισβολή χιλιάδων λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, δημιουργεί ένα εκρηκτικό περιβάλλον στην Πατρίδα μας.

E.V. Εάν φτάσετε στην εξουσία πώς θα εξηγήσετε στην γερμανική κυβέρνηση ότι το παιχνίδι σταματάει εδώ;

Χ.Π.  Θέλουμε τις σχέσεις που είχαμε και όταν δεν ήμασταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν υπήρχε το μάρκο, υπήρχε και η δραχμή. Αυτό δεν γίνεται με ένα μαγικό ραβδάκι. Θέλει θυσίες από τον ελληνικό Λαό, και η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η εθνική ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια, η ελευθερία δηλαδή, κατακτιέται και δεν χαρίζεται.

E.V. Πιστεύετε ότι ο ελληνικός Λαός θα σας ακολουθήσει;

Χ.Π. Ήδη μας ακολουθεί ένα αρκετά ζωντανό και μεγάλο κομμάτι. Εξάλλου δεν είναι το ευ στο πολύ, «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Την Ιστορία, την γράφουν οι ισχυρές μειοψηφίες.

(Φ. 216)

Advertisements

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 211)

«Με τους Εθνικιστές θα είμαστε ιδιοκτήτες της γης μας»

Χωρίς τίτλο.jpg

Συνέντευξη στην ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ευρώπη ναι, αλλά όχι των τοκογλύφων, η δική μας Ευρώπη των Εθνών. Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής των ευρωπαϊκών Εθνικιστικών κινημάτων, και όλοι οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές συγκλίνουν στην τοποθέτηση αυτή. Τα εθνικιστικά κινήματα διαφέρουν φυσικά από χώρα σε χώρα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία των λαών, τις ιστορικές καταβολές των κινημάτων, και τις προσωπικότητες των κατά καιρούς ηγεσιών τους. Στις μέρες μας όμως, γνωρίζουν μια πρωτοφανή αναγέννηση, συχνά με σημείο αναφοράς την δική μας Χρυσή Αυγή για τους αγώνες που δίνει για την Πατρίδα και τον Λαό, χωρίς να αλλάξει τις θέσεις της, παρά τις διώξεις και τις παράνομες μεθόδους καταστολής.

Στην Ιταλία η Casa Pound αποτελεί μια από τις πιο δυναμικές εθνικιστικές πρωτοβουλίες, με μια χαρακτηριστική ακτιβιστική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στο ζήτημα της στέγασης των Ιταλών οι οποίοι καταλήγουν άστεγοι στον δρόμο λόγω των εγκληματικών τραπεζικών πρακτικών.

Ο τρόπος δράσεώς τους βρίσκει μιμητές και στην Γαλλία, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Βastion Social, όπου εθνικιστές στην πόλη Λυών ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ανασκευάσουν ένα παλαιό ακατοίκητο κτίριο για να στεγάσουν Γάλλους αστέγους. Όπως και σε πολλές περιπτώσεις της Casa Pound, η Αστυνομία επενέβη, χωρίς αυτό να πτοήσει τους αγωνιστές.

Η μαχητικότητα και το συναγωνιστικό πνεύμα των Ιταλών Εθνικιστών της Casa Pound, έγιναν φανερά και όταν τον Σεπτέμβριο του 2015 προσήλθαν στην Αθήνα και πραγματοποίησαν διανομή τροφίμων στους χειμαζόμενους από την πολιτική των μνημονίων, Έλληνες, στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην Λεωφόρο Μεσογείων.

Τις μέρες αυτές, επισκέπτεται την Αθήνα ο Michael Mocci,  επικεφαλής  της Casa Pound στην Σικελία. Με την ευκαιρία της επισκέψεώς του,  του ζητήσαμε να μας μιλήσει για τον τρόπο σκέψης και δράσης της ευρύτατα αποδεκτής στην Ιταλική νεολαία, οργάνωσης, αλλά και για το Αύριο της Ευρώπης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε κυρίως στα Ελληνικά, αφού ο κ. Μόκκα είναι καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας, και μαθαίνει τώρα νέα Ελληνικά.

Ε.Δ. Να μιλήσουμε κατ’ αρχήν για το κίνημα το οποίο εκπροσωπείτε. Ποιοι λόγοι οδήγησαν στην δημιουργία της Casa Pound στην Σικελία, και στην Ιταλία γενικότερα.

Μ.Μ. Η Casa Pound γεννήθηκε στην Ρώμη. Το όνομά μας, «Casa» σημαίνει «σπίτι» γιατί θέλουμε όλοι οι Ιταλοί να έχουν ένα σπίτι, και «Pound» από τον Εζρα Πάουντ, τον Αμερικανό ποιητή ο οποίος  μίλησε σχετικά με την τοκογλυφία, το πρόβλημα των χρημάτων, και ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των χρημάτων, και μετά επεκτάθηκε σε όλη την Ιταλία.

ΕΔ Η Casa Pound  έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή για δράσεις της. Θέλω όμως να μου πείτε για τον τρόπο σκέψεως πίσω από τις δράσεις αυτές.

ΜΜ Στην Casa Pound  είμαστε μία κοινωνία σε όλη την Ιταλία. Είμαστε μαζί κάθε μέρα, σε όλα όσα πρέπει να κάνουμε. Πιστεύουμε ότι πρώτα πρέπει να υπάρχει η κοινωνία, και μετά η πολιτική. Χωρίς την κοινωνία δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτική. Γιατί αν είσαι Εθνικιστής έχεις πιο πολλούς κινδύνους να αντιμετωπίσεις, τηλεόραση και εφημερίδες εναντίον σου.  Για να είσαι ακτιβιστής στην Casa Pound πρέπει να διαβάσεις Ιστορία, Οικονομία, κλπ. Αλλά αν είσαι δικηγόρος, για παράδειγμα,  πρέπει να μάθεις κι εσύ να κολλάς αφίσες, και αν είσαι σερβιτόρος πρέπει κι εσύ να μελετήσεις και να γνωρίζεις τι συμβαίνει στην Συρία, στο Ιράκ, κλπ.

ΕΔ Δηλαδή πίσω από τις εντυπωσιακές δράσεις, υπάρχει μια ιδεολογική δουλειά που κάνετε.

ΜΜ Είμαστε οι μόνοι που δηλώνουμε την ταυτότητά μας, όχι με το να καθόμαστε μόνοι μας στο γραφείο, αλλά με το να είμαστε εμείς ο λαός. Πρέπει εμείς να πάμε στον λαό. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Έχουμε τις ιδέες μας αλλά πρέπει να μιλήσουμε με τον λαό. Πρέπει να κερδίσουμε. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η Νίκη.

ΕΔ Σας αρέσει η Ιστορία;

ΜΜ Ναι, φυσικά. Διδάσκω Ιστορία.

ΕΔ Πώς την εντάσσετε στο πρόγραμμα της Casa Pound;

ΜΜ Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι, φυσικά, πρότυπο για μας. Αλλά η Ιστορία είναι μία, δεν μπορούμε να την κόψουμε. Και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και ο Μεσαίωνας, πρέπει να τα διαβάσουμε όλα. Δεν είμαστε όπως οι αντίφα που λένε «αυτό είναι καλό, αυτό όχι». Οι Ιταλοί πάντα κάναμε την χώρα μας μεγάλη, και τώρα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο. Σε κάθε περίοδο της Ιστορίας οι Ιταλοί ήσαν μεγάλοι καλλιτέχνες, μεγάλοι ποιητές, μεγάλοι στρατιώτες. Και τώρα μπορεί να γίνει το ίδιο γιατί έχουμε το ίδιο αίμα και είμαστε ίδια γενιά. Γιατί να μην μπορούμε και τώρα; Ναι, τώρα είναι πιο δύσκολο, το ξέρουμε , αλλά εμείς είμαστε οι γιοι του Ντάντε Αλιγκιέρι (σ.σ.    ) και του Ντ’ Ανούντσιο (σ.σ.…).  Παρόμοια  μπορούν να πουν και στην Ελλάδα.

ΕΔ Μιλήσατε για την Ελλάδα. Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Ιταλούς είναι γενικά καλές, είμαστε κοντά, ως λαοί, έχουμε όμως και ιστορικά γεγονότα στα οποία έχουμε έρθει αντιμέτωποι. Για παράδειγμα οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στην Ελλάδα, και την κατέκτησαν, αν και κατακτήθηκαν στην ουσία από τους Έλληνες, αφού υιοθέτησαν τον πολιτισμό μας. Κατείχατε τα Δωδεκάνησα, και το τελευταίο και πιο αιχμηρό παράδειγμα, την εισβολή του 1940. Εσείς ως Εθνικιστές πώς τα ερμηνεύετε αυτά;

MM Όταν είσαι κοντά σε ένα σπίτι, μπορείς να συμφωνήσεις και να διαφωνήσεις. Υπάρχουν πόλεμοι. Και στην Ιστορία ό,τι έγινε, έγινε. Οι Εθνικιστές στην Ιταλία αγαπούν την Ελλάδα και τους Συναγωνιστές της Ελλάδας. Για παράδειγμα, εγώ είμαι από την Σικελία, και γεννήθηκα χάρις στην Ελλάδα . Στην Κατάνη, την Μεσσήνη, τις Συρακούσες,  ξέρουμε ότι είμαστε οι βιολογικοί γιοι των Ελλήνων. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να μελετήσουμε όλη την Ιστορία, αλλά εμείς ζούμε τώρα, και το πιο σημαντικό είναι το Τώρα. Ιταλία και η Ελλάδα είναι στην ίδια κατάσταση. Είμαστε σκλάβοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τραπεζών, αλλά και στην Ιταλία και στην Ελλάδα υπάρχει η ίδια λύση, οι Εθνικιστές.

ΕΔ Λέγεται ότι εάν επικρατήσουν οι εθνικισμοί στην Ευρώπη, θα έχουμε καινούριους πολέμους, όπως έγινε στο παρελθόν.

ΜΜ Είναι ακριβώς το αντίθετο. Τώρα οι κυβερνήσεις είναι όλοι φιλελεύθεροι. Και όμως η Αυστρία έχει το στρατό απέναντι στην Ιταλία γιατί δεν θέλουν να περάσουν οι πρόσφυγες από την Ιταλία. Το ίδιο η Γαλλία έχει τον στρατό απέναντι στην Ιταλία. Η ΕΕ δεν έκανε τίποτα στην Συρία ή στην Λιβύη; Βομβάρδισαν και τώρα έχουμε τους πρόσφυγες. Ο Σαρκοζί ήθελε να πάει στην Λιβύη με την Κλίντον.  Αντίθετα, οι Εθνικιστές είναι αλήθεια αδελφοί . Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι μόνο το ωφέλιμο είναι σημαντικό, αλλά όχι το ωφέλιμο για την Πατρίδα, αλλά το οικονομικό όφελος. Με τους Εθνικιστές συμβαίνει το αντίθετο.

ΕΔ Γιατί πιστεύετε ότι με τους Εθνικιστές μπορούν να ζήσουν καλύτερα οι Ευρωπαίοι, και πώς μπορούν να χτίσουν μια καλύτερη Ευρώπη;

MM Η Ευρώπη τώρα είναι μόνο οικονομική ένωση. Και το πρόβλημα όπως είπε ο Εζρα Πάουντ το πρώτο πρόβλημα, είναι το οικονομικό. Γιατί αν δεν μπορούμε να αποφασίσουμε σχετικά με τα χρήματά μας, την γεωργία μας, την βιομηχανία μας, κλπ. , δεν μπορούμε να χτίσουμε νέα Ευρώπη. Με τους Εθνικιστές ξέρουμε ότι θα είμαστε ιδιοκτήτες της γης μας. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και θα ξέρουμε την Ιστορία μας, γιατί αυτή η Ευρώπη δεν ξέρει Ιστορία και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, και δεν ξέρει πού πηγαίνει.

ΕΔ Έχετε έρθει εδώ για να μάθετε νέα Ελληνικά. Διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά στο Σχολείο στην Ιταλία;

ΜΜ Αυτό είναι ένα πρόβλημα στην Ιταλία. Γιατί τώρα έχουμε ένα Λύκειο όπου μαθαίνουμε Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά, αλλά, φυσικά, η κυβέρνηση τώρα δεν θέλει να σπουδάζουμε Ελληνικά γιατί δεν είναι ωφέλιμο, γιατί τα Οικονομικά είναι πιο σημαντικά. Άλλο παράδειγμα έχουμε την Πομπηία και η κυβέρνηση δεν δίνει χρήματα για την συντήρησή της. Νομίζω ότι σε δέκα χρόνια θα πάψουν να διδάσκονται τα Ελληνικά στο σχολείο.

ΕΔ Ως Ιταλός, ως Ευρωπαίος και ως Εθνικιστής, πείτε μου τι είναι για σας η Ελλάδα; Αν υποθέσουμε ότι η Ευρώπη είναι μια μεγάλη οικογένεια, ποια είναι η θέση της στην Ευρώπη;

ΜΜ Η Ελλάδα είναι η Μητέρα της Ευρώπης. Χωρίς την Ελλάδα η Ευρώπη δεν υπάρχει. Η Ελλάδα βρίσκεται στον Όμηρο στον Πλάτωνα, εκεί υπάρχει η ταυτότητα της Ευρώπης. Η Ελλάδα δημιούργησε την ιδέα της Ευρώπης.

Πρέπει οι Έλληνες να αποφασίζουν για την χώρα τους. Η Ελλάδα έχει μια γεωργία πολύ δυνατή. Στην Ιταλία όλοι λένε ότι η Ιταλία πρέπει να είναι ένα έθνος του τουρισμού, δηλαδή μαντολίνο, πίτσα, πορτοκαλάδα. Δεν συμφωνούμε, φυσικά. Το ίδιο και η Ελλάδα, δεν πρέπει να είναι μόνο χώρα του τουρισμού, της παραλίας. Αυτό δεν είναι ο ρόλος της Ελλάδας. Η Ελλάδα είναι η μητέρα, αλλά όχι μεταφορικά. Είναι αληθινά η μητέρα της Ευρώπης. Και υπάρχει πιο Ευρώπη στον Όμηρο από ό,τι σε όλες τις καρέκλες της Βουλής στις Βρυξέλλες.

ΕΔ Η Casa Pound έχει καλή επικοινωνία με την Χρυσή Αυγή. 

ΜΜ Είμαστε ίδια καρδιά, ίδια ψυχή, και ζούμε κάθε μέρα τα ίδια προβλήματα, με την τηλεόραση, τους αντίφα, την κυβέρνηση. Τα αποτελέσματα των εκλογών για σας είναι καλά. Συνεχίστε έτσι! Για μας στην Ιταλία όχι ακόμα, αλλά δεν πειράζει. Σε ορισμένες περιοχές έχουμε φθάσει κοντά στο 5-7%. Αλλά ξέρουμε ότι όλα τα κόμματα που τώρα παίρνουν τις ψήφους, θα σβήσουν. Είμαστε σίγουροι. Στην Casa Pound μελετούμε την Ιστορία της Χρυσής Αυγής.  Αυτό για μας είναι μια ελπίδα γιατί λέμε ότι μπορεί να κάνουμε το ίδιο.

(Φ. 209)

 

 

Ο κρατήρας του Τάλω

Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεαπόλεως, φιλάσεται ο ελικωτός κρατήρας του Τάλω. Στο αγγείο, το οποίο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα των Αθηναϊκών εργαστηρίων του 5ου π.Χ. αιώνα, απεικονίζεται ο θάνατος του χάλκινου γίγαντα Τάλω.

Κατά τον Απολλόδωρο, ο Τάλως κατασκευάστηκε κατ’ εντολήν του Δία από τον Δαίδαλο ή τον Ήφαιστο, για να προστατεύει την Μινωική Κρήτη. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ήταν αδελφός του Ραδάμανθυ, και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία τον χάρισε στο γιο της Μίνωα.

Σύμφωνα με την διήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας, το χάλκινο αυτό «ρομπότ» περιπολούσε τρεις φορές την ημέρα την Κρήτη, αποτρέποντας οποιονδήποτε ανεπιθύμητο επισκέπτη από το να αποβιβαστεί στο νησί, και επιτηρώντας την εφαρμογή των νόμων της «μινωικής ειρήνης». Ο Τάλως είχε μία και μόνη φλέβα που έδινε ζωή στο χάλκινο σώμα του. Ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στους αστραγάλους. Αντί για αίμα έτρεχε μέσα της το ιχώρ, το αίμα των θεών. Στους αστραγάλους του υπήρχε σφηνωμένο ένα χάλκινο καρφί το οποίο δεν άφηνε να χυθεί το υγρό που τον κρατούσε στη ζωή. Αυτό ήταν και το μόνο τρωτό του σημείο (όπως θα συνέβαινε με τον ήρωα της Ιλιάδος, Αχιλλέα).

Για να αποβιβαστούν οι Αργοναύτες στο νησί, κατά την επιστροφή τους από την Κολχίδα, επιστρατεύτηκε η Μήδεια, ανιψιά της Πασιφάης, συζύγου του Μίνωα, η οποία ξεγέλασε τον αγαθό Τάλω ο οποίος μόνος του έβγαλε το χάλκινο καρφί, με αποτέλεσμα να χυθεί όλο το θεϊκό του αίμα στην γη του νησιού.

Στο μέσο της σύνθεσης όπως απεικονίζεται στο αγγείο, ψυχορραγεί ο Τάλως, εμπρός από τον ιερό πλάτανο όπου είχε σμίξει ο Δίας με την Ευρώπη. Τον Τάλω κρατούν οι Διόσκουροι, αδελφοί της Ωραίας Ελένης, στα δεξιά ο Κάστορας και στα αριστερά ο Πολυδεύκης. Και οι δύο είναι στεφανωμένοι και φορούν χλαμύδα. Πιο αριστερά εικονίζονται η Μήδεια, κρατώντας πυξίδα με τα μαγικά της φίλτρα, και τρεις Αργοναύτες, οι Βορεάδες Κάλαϊς και Ζήτης, και ένας, τρίτος, ανώνυμος, ο οποίος κατεβαίνει από το πλοίο. Ανώνυμη είναι και η γυναικεία μορφή στο κάτω δεξιό μέρος της παράστασης, η οποία ερμηνεύεται είτε ως προσωποποίηση της Κρήτης είτε ως η Ευρώπη. Την σκηνή παρακολουθούν το θεϊκό ζεύγος των θαλασσών,  Ποσειδώνας και Αμφιτρήτη.

Στο λαιμό του αγγείου διακρίνεται ο Διόνυσος με σατύρους και μαινάδες.

Στην άλλη όψη, παριστάνεται ο γάμος της Ελένης με τον Θησέα, η Νίκη, οι Διόσκουροι και η Αθηνά.

Ο αγγειογράφος κάνει ευρεία χρήση των σκιάσεων και του λευκού χρώματος, προκειμένου να αποδώσει επιτυχώς την αίσθηση του χάλκινου σώματος του Τάλω και την λεπτομερή ανατομική περιγραφή του. Η συνύπαρξη της Αθηνάς και των Διόσκουρων, οι οποίοι ήταν οι μεγάλοι θεοί της Σπάρτης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αγγείο κατασκευάστηκε περί το 404-403 π.Χ., όταν είχαν την εξουσία στην Αθήνα οι Τριάκοντα τύραννοι.

(Φ. 204)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος MΔ΄

OΚόμης Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο περιβόητο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, στο 7ο Κεφάλαιο « Ο Χριστιανισμός δεν δημιουργεί και δεν αλλάζει την ικανότητα πολιτισμού», γράφει :

«Μετά τα επιχειρήματά μου σχετικώς με το θέμα των θεσμών και των κλιμάτων, έρχομαι σε ένα άλλο θέμα, το οποίον θα έπρεπε πραγματικώς να το θέσω υπεράνω όλων. Όχι ότι νομίζω ότι είναι ισχυρότερον απ’ ό,τι πράγματι είναι, αλλά επειδή τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται επιβάλλουν φυσικώς τον σεβασμό μας. Εάν τα συμπεράσματά μου στα προηγούμενα κεφάλαια γίνουν αποδεκτά, δύο σημεία καθίστανται ολοέν και εμφανέστερα: πρώτον, ότι οι περισσότερες ανθρώπινες φυλές είναι για πάντα ανίκανες πολιτισμού, εφόσον παραμείνουν αμιγείς. Δεύτερον, ότι οι φυλές αυτές δεν στερούνται  μόνον της απαραιτήτου εσωτερικής ωθήσεως για να εκκινήσουν τον δρόμο της βελτιώσεως, αλλά επίσης καμία εξωτερική δύναμη, όσον ενεργητική και να είναι από άλλες απόψεις, δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να μετατρέψει την συγγενή ανικανότητά τους σε γονιμότητα.

Οι χριστιανοί ανευρίσκονται σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη και σε όλα τα κλίματα. Οι στατιστικές, ανακριβείς ίσως, αλλά ακόμη αληθινές, μας δείχνουν έναν τεράστιον αριθμό από αυτούς: Μογγόλοι που περιπλανώνται στις πεδιάδες της Άνω Ασίας, άγριοι κυνηγοί στο οροπέδιο της Κορδελιέρας των Άνδεων, Εσκιμώοι που αλιεύουν στον πάγο του Αρκτικού κύκλου, καθώς  και Κινέζοι και Ιάπωνες που πεθαίνουν διωκόμενοι. Η ελαχίστη παρατήρηση θα το καταδείξει αυτό, και θα μας εμποδίσει να περιπέσουμε στο πολύ συνηθισμένο λάθος, να συγχέουμε την παγκόσμιο δύναμη της αναγνωρίσεως των αληθειών του Χριστιανισμού και της αποδοχής των αρχών του, με την πολύ διαφορετική ικανότητα που οδηγεί μιαν ανθρωπίνη φυλή και όχι άλλη. Θα κατανοήσουμε τις επίγειες συνθήκες κοινωνικής βελτιώσεως, και θα ημπορέσουμε να ανέλθουμε από μια βαθμίδα  της κλίμακος σε μιαν άλλη, ώστε να φθάσουμε τελικώς στην κατάσταση που ονομάζουμε πολιτισμό. Οι  βαθμίδες αυτής της κλίμακος είναι το μέτρον της ανισότητας των ανθρώπινων φυλών.

… Με την προϋπόθεση ότι ένας άνθρωπος πιστεύει, αλλά και ότι καμία από τις καθημερινές ενέργειές του δεν τείνει να παραβιάσει τις διατάξεις της θρησκείας, τότε τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Πόσο σημαντικό είναι το σχήμα της οικίας ενός χριστιανού, η κοπή και το υλικό των ρούχων του, το σύστημα διακυβέρνησεώς του, το μέτρον της τυραννίας ή της ελευθερίας στα δημόσια ιδρύματα του; Ημπορεί να είναι αλιεύς, κυνηγός, γεωργός, ναυτικός, στρατιώτης, … ό,τι θέλετε. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές απασχολήσεις υπάρχει κάτι να εμποδίσει κάποιον άνθρωπο – σε οποιοδήποτε έθνος και εάν ανήκει, στο αγγλικό, στο τουρκικό, στο σιβηριανό, στο αμερικανικό, στων Οττεντότων – να δεχθεί το φως της χριστιανικής πίστεως; Απολύτως τίποτα ! Και όταν επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, τα υπόλοιπα, ελάχιστα υπολογίζονται. Ο άγριος Γκάλλα (Αιθίωψ της εθνότητος Ορόμο) μπορεί να παραμείνει Γκάλλα και όμως να γίνει σταθερός πιστός, ως καθαρό «σκεύος εκλογής», όπως ο ιερότερος πρελάτος (Καθολικός επίσκοπος) στην Ευρώπη.

Αν ανοίξω τους  «Βίους των Αγίων», θα ανακαλύψω πολλούς σοφούς μεταξύ τους; Σίγουρα όχι. Η εταιρεία των ευλογημένων, των οποίων το όνομα και η μνήμη τιμώνται από την Εκκλησία, αποτελείται κυρίως από εκείνους που ήσαν επιφανείς για την αρετή και την αφοσίωσή τους. Αλλά, αν και γεμάτοι ιδιοφυΐα σε όλα όσα αφορούν στον ουρανό, δεν είχαν καμία ευφυΐα για τα πράγματα της γης. Όταν βλέπω την Αγία Ρόζα της Λίμα να τιμάται εξίσου με τον Άγιο Βερνάρδο, η διακονία της Αγίας Ζήτας (προστάτιδος των μαιών) δεν ήταν μικροτέρα εκείνης της Αγίας Θηρεσίας. Όταν βλέπω όλους τους αγγλοσαξονικούς αγίους, τους περισσοτέρους Ιρλανδούς μοναχούς, τους δυσφορικούς ερημίτες του αυγυπτιακής Θηβαΐδος, τις λεγεώνες των μαρτύρων που εξεπήδησαν από το υπολειμματικό καθίζημα του λαού, τους οποίους ανεβίβασε μια  αιφνιδία λάμψη θάρρους και αφοσιώσεως για να λάμψουν με αιωνία Δόξα – όταν βλέπω όλους αυτούς να τιμώνται στον ίδιο βαθμό με τους ευφυεστέρους απολογητές του δόγματος, ως οι σοφότεροι υπερασπιστές της πίστεως, τότε ευρίσκομαι δικαιωμένος στο συμπέρασμά μου ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι μια πολιτιστική δύναμη, με την στενή και κοσμική έννοια της φράσεως.

Οι περισσότερες από τις φυλές της Νοτίου Αμερικής ευρέθησαν επί αιώνες στην αγκάλη της Εκκλησίας. Αλλά πάντοτε παρέμεναν άγριες, χωρίς να κατανοούν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό που εξεδιπλώθη  εμπρός στους οφθαλμούς τους. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι Τσερόκη της Βορείου Αμερικής έχουν τροποποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από τους Μεθοδιστές ιεραποστόλους. Αλλά θα με εξέπλητε πολύ εάν αυτή η φυλή, αν και παρέμεινε με καθαρό αίμα, κατόρθωνε ποτέ να σχηματίσει ένα από τα κράτη της Αμερικανικής Ενώσεως ή να ασκήσει οποιανδήποτε επιρροή στο Κογκρέσο. Θεωρώ επίσης φυσικό ότι οι Δανοί Λουθηρανοί και οι Λουθηρανοί της Μοραβιανής προτεσταντικής Εκκλησίας έχουν ανοίξει τους οφθαλμούς των Εσκιμώων στο φως της πίστεως. Αλλά θεωρώ εξίσου φυσικό ότι οι μαθητές τους θα έπρεπε να έχουν παραμείνει στην κοινωνική κατάσταση στην οποίαν ελίμνασαν επί αιώνες. Και πάλιν, οι Λάπωνες της Σουηδίας είναι, όπως ίσως ανεμένετο, στην ίδια κατάσταση βαρβαρότητος με τους προγόνους τους, παρόλον που έχουν παρέλθει αιώνες από τότε που το ευαγγέλιον… τους έφερε για πρώτην φορά το μήνυμα της σωτηρίας.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 204)

Κωπηλάτες… άνευ πηδαλιούχου

Χωρίς τίτλο.jpg

Πόσες φορές στην ζωή μας έχουμε ακούσει να λέγεται, ότι οι Έλληνες, όταν ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό διαπρέπουν, ενώ στον τόπο τους οι ίδιοι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν ούτε κατ’ ελάχιστο τα ίδια αποτελέσματα;

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά που τροποποιεί τόσο καταλυτικά την απόδοση και την αποτελεσματικότητα των ίδιων ανθρώπων, εδώ και εκεί;

Από έγκυρες επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει αναφορικά με τις συνθήκες που επηρεάζουν την απόδοση των εργαζομένων, έχει προκύψει ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα, το οποίο σχηματικά λέει το εξής:

Αν δεχτούμε ότι οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης παράγουν ο καθένας ατομικά, έργο που ισούται με πέντε μονάδες (μιας κάποιας μονάδας μέτρησης), το έργο που μπορούν να παράγουν δέκα εργαζόμενοι μαζί, μπορεί να κυμανθεί από διακόσια το μέγιστο, μέχρι μηδέν το ελάχιστο.

Διακόσια μπορεί να γίνει το παραγόμενο έργο αν οι δυνατότητες των εργαζομένων συνδυασμένες κατάλληλα λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής ισχύος, παράγοντας ένα αποτέλεσμα πολλαπλάσιο του αθροίσματος των ατομικών τους επιδόσεων, επιβεβαιώνοντας το γνωστό ρητό: «η ισχύς εν τη ενώσει». Και μηδέν μπορεί να γίνει, αν το έργο του ενός αναιρείται από το έργο του άλλου.

Σαν να βρίσκονται δηλαδή δέκα κωπηλάτες πάνω σε μια βάρκα, και οι πέντε να κωπηλατούν προς την μια κατεύθυνση, ενώ οι άλλοι πέντε να κωπηλατούν προς την ακριβώς αντίθετη. Η βάρκα θα μένει στάσιμη, παρόλο που όλοι καταβάλουν την μέγιστη προσπάθεια για να την μετακινήσουν.

Με ψευτοδιλήμματα και ιδεοληψίες, που χρόνια τώρα καλλιεργούν έντεχνα στην χώρα μας οι ξένοι δυνάστες και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, οι Έλληνες, έχοντας χάσει  την αίσθηση τους εθνικού τους προσανατολισμού, κωπηλατούν ανερμάτιστα και χωρίς πυξίδα σε αλληλοαναιρούμενες κατευθύνσεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι ίδιοι άνθρωποι στην Ελλάδα αποτυγχάνουν, και στο εξωτερικό διαπρέπουν.

Το σταθερό περιβάλλον που συναντούν όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό, παρότι δεν συνάδει με τα ελληνικά πρότυπα, είναι αρκετό για να αναδείξουν την ποιότητα και την υπεροχή τους. Φτάνει που κάποιος δεν αναιρεί και δεν αντιμάχεται την προσπάθειά τους, κάτι που δεν μπορούν να έχουν στην Ελλάδα, και αυτό φυσικά δεν είναι τυχαίο.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να ομονοήσουν σήμερα οι Έλληνες και να κωπηλατήσουν όλοι μαζί προς μια κατεύθυνση, γιατί σε μεγάλο βαθμό έχουν «μολυνθεί» από δυο κοινής προέλευσης, «θανατηφόρους» για την εθνική ομοψυχία «ιούς»: τον «ιό» της αριστερής σκέψης και τον «ιό» του καταναλωτισμού.

Ο Έλληνας αισθάνεται (και όχι άδικα), ότι το κράτος είναι απολύτως ανέντιμο απέναντί του, για αυτό όταν του δίνεται η ευκαιρία το κλέβει χωρίς να νοιώθει τύψεις. Η κρατική όμως αυτή αναλγησία και ανεντιμότητα, που ενεργοποιεί τα αρνητικά αντανακλαστικά των πολιτών στην βάση της αρχής: δράση – αντίδραση, δεν είναι τυχαία. Οφείλεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι το κράτος όχι μόνον δεν υπηρετεί το έθνος, αλλά προσπαθεί να το αφανίσει. Είναι πολύ απλά ανθελληνικό.

Και είναι ανθελληνικό, γιατί στην πολιτική ζωή της χώρας, με την βοήθεια πολλών κατάπτυστων ΜΜΕ, έχει επιβληθεί με δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, ένα πολιτικό σύστημα απαρτιζόμενο στο σύνολό του (πλην της Χρυσής Αυγής), από κόμματα της αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού, που δυναμιτίζουν την ενότητα του ελληνικού λαού στην από κοινού διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων, εγκλωβίζοντάς τον σε ψευτοδιλήμματα.

Μπορεί κανείς να φυλακιστεί σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, αν τυχόν η πόρτα ανοίγει προς τα μέσα και δεν του περάσει απ’ το μυαλό να τραβήξει αντί να σπρώξει. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί στην Ελλάδα και για να ξεμπλοκάρει η κατάσταση πρέπει να προχωρήσουμε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που μας υποδεικνύουν οι βιαστές της πατρίδας.

Κάποτε λοιπόν οι Έλληνες μπορεί να διαφωνούσαν μεταξύ τους και μάλιστα με έντονο, ακόμη και συγκρουσιακό τρόπο, για το ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για να φθάσουν στον στόχο, αλλά όλοι τουλάχιστον συμφωνούσαν στο ποιος είναι ο στόχος. Ο οποίος ασφαλώς δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από αυτόν που υπαγορεύει το εθνικό συμφέρον.

Από την στιγμή που εμφανίζονται στο προσκήνιο της Ιστορίας ο μαρξισμός και ο καπιταλισμός, η συνεννόηση μεταξύ των Ελλήνων καθίσταται αδύνατη. Δεν υπάρχει πλέον κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Για τους ανθρώπους αυτούς (αριστερούς και νεοφιλελεύθερους) η εναντίωση στο εθνικό συμφέρον θεωρείται πράξη ανθρωπιστικής μεγαλοσύνης που συμβάλλει στο όραμα της …παγκόσμιας ειρήνης και στην …εξάλειψη της φτώχειας.

Πραγματική παράνοια, δηλαδή, όταν εκ του αποτελέσματος γνωρίζουμε, ότι όσο οι δυνάμεις αυτές κερδίζουν έδαφος στον κόσμο, τόσο οι πόλεμοι εντείνονται και η φτώχεια και η εξαθλίωση παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις.

Άλλοτε λοιπόν «αντίπαλοι» και άλλοτε συνεταίροι, αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι δυναμιτίζουν με συστηματικό τρόπο κάθε προσπάθεια εθνικής στόχευσης που θα μπορούσε να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες σε μια εθνική πορεία πραγματικής διεξόδου από τα δεσμά της δουλείας. Και για τις «υπηρεσίες» που προσφέρουν στα οικονομικά «διευθυντήρια», τους επιτρέπεται να συμμετέχουν στο ξεκοκάλισμα του εθνικού πλούτου της Ελλάδος, παρέα με τους ξένους προστάτες τους, εν ονόματι της παγκόσμιας ειρήνης που υποτίθεται θα επικρατήσει, όταν εξαλειφθεί ο «επάρατος» Εθνικισμός.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης με την κατασπατάληση-διασπάθιση ενός πακτωλού χρημάτων, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το προφίλ των δυο χώρων. Με τους νεοφιλελεύθερους στην κυβέρνηση, και την αριστερά να εξουσιάζει την συνδικαλιστική φενάκη, το έγκλημα που συντελέστηκε είναι ασύλληπτο.

Κανένα έργο υποδομής, παρά μόνο παροχές για εξαγορά ψήφων, συντήρηση και διεύρυνση του «πελατειακού» κράτους, διαπλοκή κομματανθρώπων με φαύλους εργολήπτες, διεφθαρμένοι προμηθευτές του δημοσίου και εθισμός της ελληνικής κοινωνίας στον βουλιμικό καταναλωτισμό με κλοπιμαίο πλούτο. Αυτή είναι η «συνταγή» του δόλιου υπερδανεισμού που είναι αδύνατον πλέον να αποπληρωθεί.

Έτσι, αφού έριξαν την χώρα σκόπιμα στα βράχια της οικονομικής υποδούλωσης, άρχισαν να πριονίζουν κάθε πυλώνα που στηρίζει την ελληνική κοινωνία και το κράτος ως εθνική οντότητα.

Εθνική ασφάλεια, εθνική παιδεία, εθνικό σύστημα υγείας, δημογραφικό, μεταναστευτικό, εθνική οικονομία και τόσα άλλα, πήραν μια πορεία, στο τέλος της οποίας υπάρχει η πλήρης διάλυση του έθνους-κράτους, μέσω της σταδιακής συρρίκνωσης μέχρις εξαλείψεως του γηγενούς πληθυσμού, και την τελική ολοκληρωτική αντικατάστασή του από άλλες εθνότητες.

Κωπηλάτες χωρίς πηδαλιούχο, λοιπόν, οι Έλληνες, σε μια βάρκα που ταξιδεύει χωρίς εθνικό προορισμό, όπου ο καθένας κωπηλατεί κατά το δοκούν.

Ας μην αυταπατώνται όμως τα βοσκηματώδη έκγονα του ιστορικού υλισμού. Δεν νίκησαν, ούτε θα νικήσουν. Στην Επανάσταση του ’21, που δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε γιατί οι ήρωές της θέλησαν να σεβαστούν ακόμη και τους προδότες, επιδιώκοντας μια πανεθνική ενότητα που όμως δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί, έφτασε μια δράκα «ξεβράκωτων» και ένας μεγάλος ηγέτης για να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας.

Οι Έλληνες Εθνικιστές είμαστε έτοιμοι να δράξουμε την σκυτάλη της Ιστορίας και να ολοκληρώσουμε αυτό που οι ένδοξοι πρόγονοί μας ξεκίνησαν.

Και μάλιστα αυτή την φορά χωρίς αφελή λάθη και παραλείψεις!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 203)

 

Aκόμα τούτη η Άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι

Χωρίς τίτλο.jpg

Η ελευθερία είναι η αρχή του παντός, το θεμέλιο διαμόρφωσης του χάους σε κόσμο και η ζωηφόρος πηγή του «κατ’ αλήθειαν υπάρχειν». Δηλαδή το νόημα της αληθινής ζωής.

Η ελευθερία είναι σχέση. Μια σχέση λυτρωτική για τον άνθρωπο, που παραπέμπει στις οντολογικές αφετηρίες θέσμισης του κοινωνικού γεγονότος, με τον μοναδικό τρόπο του «κατ’ αλήθειαν βίου» που εισήγαγαν οι Έλληνες στην ιστορία. Της ανθρώπινης δηλαδή συμβίωσης με τρόπον εναρμονισμένο με την κοσμιότητα και την τάξη της οικουμένης.

Η ελευθερία, είναι ο άσπονδος εχθρός της καταθλιπτικής αντικειμενικότητας και της εγωτικής περιχαράκωσης, που γέννησε πολύ αργότερα ο διαφωτισμός και ο υλισμός.

Η σχέση ελευθερίας και γέννησης των εθνών είναι νομοτελειακή και αμφίδρομα αιτιώδης, αφού το ένα προϋποθέτει το άλλο. Δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερος ο άνθρωπος έξω από το Έθνος, γιατί ελευθερία για αυτόν σημαίνει μετοχή στην πραγματικότητα με τρόπο που μπορεί να κοινωνείται από όλους με κατά λόγον σχέσεις. Και τέτοια εμπειρία μπορεί να αναζητήσει μόνον εντός του Έθνους.

Το Έθνος δηλαδή προέκυψε ως φυσικό φαινόμενο, όταν οι άνθρωποι που ανήκαν στην ίδια φυλή, μετά από μακρά συμβίωση και κοινούς αγώνες, διαμόρφωσαν μια συλλογική μνήμη, φθάνοντας σε ένα οριακό σημείο συνοχής, συνείδησης και πολιτισμού, αποτιμώντας ως κυριότερη ανάγκη τους την ελευθερία αυτής της συλλογικότητας που ονομάσθηκε Έθνος.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει στην Ασκητική: «Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγοστιγμή έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή η σάρκα. Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας το καθήκον σου στη ράτσα, είναι να νιώσης μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσης την ορμή τους και να συνεχίσης το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσης στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράση».

Δηλαδή για τον Καζαντζάκη, η βούληση διαφύλαξης της φυλετικής ιδιομορφίας, είναι καθήκον ιερό απέναντι στη φύση και τον πολιτισμό. Αν επομένως κάποιος λαός δεν υπερασπίζεται ελεύθερα τη φυλετική του φυσιογνωμία, δεν του αξίζει να τη διατηρεί.

Αλλά ενώ αυτό το καθήκον, προφανώς σε καμιά περίπτωση δεν νομιμοποιεί φυλετικές διώξεις, από την άλλη, δεν επιτρέπει ούτε και την θεσμοθέτηση με αστυνομικές διατάξεις την κατάργηση της ετερότητας.

Για τον εθνικισμό, ένα κράτος που δεν υπηρετεί το Έθνος είναι ένα υπαρκτικά μεταλλαγμένο μόρφωμα. Ένα υβρίδιο που ντροπιάζει το παρελθόν του και δεν μπορεί να γεννήσει το μέλλον του. Είναι δηλαδή μια οντότητα εξ ορισμού καταδικασμένη σε θάνατο.

Χωρίς πραγματική ελευθερία δηλαδή, άρα και εθνική ετερότητα δεν μπορεί να προκύψει τίποτε καλό για τον κόσμο, οι κοινωνίες των ανθρώπων διαλύονται και επιστρέφουν στην ακοσμία και το χάος.

Ο φυσικός δηλαδή νόμος της ανομοιοφορφίας και της αρμονικής συνύπαρξης των αντιθέσεων και του πολιτισμού, διέπει και τον κόσμο των φυλών, άρα και των εθνών, ως γεγονός μη επιδεχόμενο τη βία του επιβαλλόμενου δικαίου.

Όπως ο Μαρξ δηλαδή δεν ανακάλυψε τις κοινωνικές τάξεις αλλά έδωσε μια ερμηνεία για τον ρόλο τους, έτσι και οι εθνικιστές δεν επινόησαν μια θεωρία περί Έθνους, αλλά απλά περιέγραψαν μια υπαρκτή ιστορική κατηγορία, κάτι που θεμελιώνεται πάνω στο έμφυτο πατριωτικό αίσθημα.

Αυτή όμως η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται. Είναι εκείνη που ο ποιητής λέει ότι γνωρίζει από την κόψη του σπαθιού την τρομερή.

Που προχωράει αμίλητη και αγέρωχη, μέσα από αίμα και δάκρυα, στολισμένη με ένα φως απόκοσμο. Αυτό που θα τον κάνει να πει:

Α! Το φως που σε στολίζει,

σαν ηλίου φεγγοβολή,

και μακρόθεν σπινθηρίζει,

δεν είναι, όχι, από τη γη.

Είναι η στιγμή που ο ελεύθερος άνθρωπος διαλέγει την μια και μοναδική στιγμή που θα αντικρύσει το νόημα της ζωής του κατάματα. Μια στιγμή που για αυτόν είναι όλη η αιωνιότητα. Είναι η στιγμή που:

Λάμψιν έχει όλη φλογώδη

χείλος, μέτωπο, οφθαλμός

φως το χέρι, φως το πόδι

κι’ όλα γύρω σου είναι φως.

Το φως του ηθικού χρέους προς τους προγόνους, την δική του γενιά και τις γενιές που έρχονται. Η φωνή του αίματος που γεννά την ανάγκη για ελευθερία, που τον κάνει να μην βλέπει τίποτε άλλο παρά μόνο αυτήν. Όπως οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, που ενώ είναι πολιορκημένοι, γίνονται παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας. Γιατί διαλέγουν την τύχη τους σαν ελεύθεροι άνθρωποι και ο πόθος τους μόνο σ’ αυτήν την ιδέα υπακούει:

Ουρανός γι’αυτούς δεν είναι,

ουδέ πέλαγο, ουδέ γη

γι’ αυτούς όλους το παν είναι

μαζωμένο αντάμα εκεί.

Με το αίμα και το δάκρυ των παιδιών του δημιουργήθηκε και κραταιώθηκε το κατά τον Αριστοτέλη Βαλαλαωρίτη: «ραχητικόν και παράμορφον έκτρωμα» του ελληνικού κράτους, σε πείσμα της ανεπάρκειας των ηγετών του και των προδοτικών δογμάτων του ιστορικού υλισμού.

Και σε ρόλο ασκημένων μαντρόσκυλων για τη φρούρηση του «ποιμνιοστασίου», το ξενόδουλο ανθελληνικό συνονθύλευμα που κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

Φιλοτομαριστές, νεοταξίτες, ελευθεραγορίτες, άθεοι, αριστεροί κάθε συνομοταξίας, επαγγελματίες ανθρωπιστές, πάσης φύσεως πατριδοκάπηλοι και κάθε καρυδιάς καρύδι, πλέκουν τον καμβά της πολύχρωμης ιδεολογικής κουρελούς που αυτοαποκαλείται: «συνταγματικό τόξο». Αυτής της κουρελούς με την οποία προσπαθούν να κουκουλώσουν τη γαλανόλευκη για την οποία τόσο αίμα χύθηκε.

Όμως το ανέσπερο φως που σπινθηρίζει σαν ηλίου φεγγοβολή στις ψυχές των Ελλήνων, τουλάχιστον εκείνων που μένουν ακόμη «ζωντανοί», δεν έσβησε και δεν θα σβήσει, όσο υπάρχει έστω και ένας Χρυσαυγίτης σε αυτόν τον τόπο.

Η ώρα της ελευθερίας για την οποία τόσοι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν δεν αργεί. Τα αφεντικά των μαντρόσκυλων πνέουν τα λοίσθια και πολύ σύντομα θα υπάρξουν παγκόσμιες εξελίξεις που θα ανατρέψουν άρδην την κατάσταση που τώρα φαίνεται δεδομένη, αμετάκλητα παγιωμένη και μη αναστρέψιμη.

Πολύ σύντομα ο Ελληνισμός θα έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να ανακτήσει την ελευθερία του και να ξαναβγεί στο προσκήνιο της ιστορίας, να ξαναϋπάρξει.

Ακόμη τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 202)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος ΛΒ΄

Tο 1775, ένα έτος πριν από την πρώτη έκδοση του διασήμου πονήματος του Γερμανού ιστρού, φυσιοδίφη, ανατόμου και ανθρωπολόγου Γιόχαν Φρήντριχ Μπλούμενμπαχ : «Βιβλίον περί της φυσικής ανθρωπίνης ποικιλίας» («De generis humani varietate nativa liber»), ένας ιατρός, ονομαζόμενος Τζον Χάντερ (1754–1809) εδημοσίευσε την διατριβή του «Περί των ανθρώπων, οι οποίοι διαφέρουν ένεκα αυτών των λόγων» («De Hominum Varietatibus et harum causis») για την απονομή του τίτλου του Διδάκτορος της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Χάντερ ησχολήθη με τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων ειδών των ανθρώπων και εδήλωσε πως ανέπτυξε  τις αιτίες τους. Ο Σκωτσέζος επιστήμων, εδήλωσε πως η νεγροειδής φυλή εγεννάτο… λευκή. Επίστευε πως, με τον καιρό, λόγω του ηλίου, οι άνθρωποι … εμαύριζαν. Έλεγεν επίσης πως οι θερμικές φλύκταινες και τα καψίματα πιθανότατα θα μετήλλασαν σταδιακώς ένα νέγρο σε λευκό, πράγμα το οποίον τον έκανε να πιστεύσει πως οι απώτατοι πρόγονοι των νέγρων ήσαν … λευκοί. Η διατριβή του εγράφη στα λατινικά, αλλά μιά αγγλική της μετάφραση (από τον Τόμας Μπέντυς) εδημοσιεύθη ως παράρτημα στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του Μπλούμενμπαχ (1865). Αρκετοί συγγραφείς υποθέτουν ότι ο συγγραφεύς της διατριβής  ήταν ο μεγάλος χειρουργός και ανατόμος με το ίδιο όνομα Τζον Χάντερ, (1728–1793), αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Πρόκειται περί  ταυτωνυμίας, ενώ ο διάσημος ανατόμος δεν ησχολήθη με φυλογνωσικά θέματα.

Ο πολυμαθέστατος Μπλούμενμπαχ εγεννήθη στην Γκότα της ανατολικής Γερμανίας το 1752 και ήρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν σχεδόν αμέσως μετά την εκεί αποφοίτησή του  το 1775. Έγινε καθηγητής της Ιατρικής, αλλά οι σπουδαιότερες και διασημότερες  δημοσιεύσεις του αφορούσαν στους τομείς της ανθρωπολογίας, της φυσιολογίας και της συγκριτικής ανατομίας. Απέθανε στο Γκέτινγκεν το 1840, αφού παρέμεινε εκεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, εκτός από τις περιόδους οπότε επραγματοποίησε βραχέα ταξίδια στην Ελβετία και Αγγλία. Οι συνεισφορές του στην μελέτη του εθνοφυλετικού ζητήματος είναι μνημειώδεις μέσα από τις παρατηρήσεις και διαπιστώσεις του που εμπεριέχονται στο περίφημον έργο του «De generis humani varietate nativa liber», το οποίον εγνώρισε τρεις εκδόσεις, εκ των οποίων η πρώτη και η τρίτη μετεφράσθησαν στην  αγγλική, αλλά και στο «Συνεισφορές επί της φυσικής ιστορίας» («Beitrage zur Naturgeschichte»).

Ο Μπλούμενμπαχ ουδεμίαν είχεν αντίληψη της εξελίξεως του ανθρώπου μέσω μιας μακράς σειράς πιθηκοειδών προγόνων, ούτε, πράγματι, κάποιαν ιδέα περί της εξελίξεως με την σύγχρονο έννοιά της. Ανεγνώρισεν όμως ότι τα φυτά και τα ζώα ήσαν ικανά να τροποποιήσουν την μορφή τους, ως αποτέλεσμα της εξημερώσεώς τους  ή της αλλαγής του περιβάλλοντος κλίματος, υπέθεσε δε πως τα νέα χαρακτηριστικά  τα οποία επεβάλοντο κατά την διάρκεια της ζωής του ατόμου ήσαν κληρονομήσιμα. Όλες οι αλλαγές οι επερχόμενες σε ένα είδος, από αυτές τις αιτίες, ήσαν τα παραδείγματα αυτού που απεκάλεσε εκφυλισμό (degeneratio) της «αρχεγόνου ποικιλίας» (Varietas primigenia) ή «κυρίας φυλής». Νέα είδη θα ημπορούσαν να προκύψουν μόνον από «νέα ειδική δημιουργία» του Πλάστου.

Πάγιος ισχυρισμός του Μπλούμενμπαχ ήταν ότι υπήρχε ένα μόνον είδος ανθρώπου. Η Varietas primigenia  αυτή, την οποίαν απεκάλεσε «Καυκασία» («Caucasiana») –όπως λέγεται από τον πηγαίον θαυμασμόν του προς το ευρειδέστατο κρανίο μιας Γεωργιανής- αντιστοιχεί τους «Ευρωπίδες» της συγχρόνου ορολογίας, τους λευκούς ανθρώπους. Από αυτήν την Ποικιλία είχαν προκύψει οι άλλες, με την διαδικασία του «εκφυλισμού», η οποία προέκυψε από το γεγονός ότι ο άνθρωπος εκτίθεται σε ακραίες κλιματολογικές συνθήκες, είναι ο πλέον εξημερωμένος εξ όλων των οργανισμών, και μερικές φορές παρεμβαίνει ο ίδιος στην δομή του σώματός του.

Από την χρήση της λέξεως εκφυλισμός – degeneratio, θα ημπορούσε κανείς να υποθέσει ότι σκοπός του Μπλούμενμπαχ ήταν να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα των Ευρωπιδών σε σχέση με τις άλλες φυλές, όμως αυτό δεν είναι διόλου σωστό καθώς υπήρξε επανειλημμένως διακεκηρυγμένη η πρόθεσή του να τονίσει την ενότητα του ανθρώπου, αλλά και να διορθώσει την σφαλερά κοινή πίστη στην έντονο «κατωτερότητα» ορισμένων φυλών. Επέτρεψε απλώς την αποτύπωση της υπάρξεως ορισμένων προφανών σωματοδομικών διαφορών. Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του προσώπου των Νεγριδών, επί παραδείγματι, παρατηρεί  : «Παρά το γεγονός ότι, σχεδόν όλα τα ανθρώπινα έμβρυα είναι πλατύρινα, ωστόσον οι Αιθίοπες περί των οποίων ο λόγος, έχουν πολύ πλατεία ρίνα και “intersinia” -αν ημπορώ να χρησιμοποιήσω την έκφραση του γεωγράφου Ισιδώρου (του Χαρακηνού) για τους ρώθωνες- ώστε ο οιοσδήποτε αναγνωρίζει αυτήν την φυλή μόνον από αυτούς τους χαρακτήρες, ακόμη και αν δεν λαμβάνονται υπόψη τα οιδηματώδη χείλη της». Επίσης  παρατηρεί ότι ακόμη και ένας τυφλός, αν είχε την παραμικρά ιδέα της μεγάλης διαφοράς μεταξύ των προσώπων των Μογγόλων και των «Αιθιόπων», θα ημπορούσε ευχερώς και αυτομάτως να διακρίνει το κρανίον ενός Καλμούκου από εκείνο ενός Νέγρου, μόνον με την αφή! Ωστόσον, ήταν ανήσυχος, για την ενδεχομένη ελαχιστοποίηση αυτών των χαρακτηριστικών που θα ημπορούσαν να θεωρηθούν αρκούντως σημαντικά, ώστε να δικαιολογούν τον διαχωρισμό της κάθε ομάδος ανθρώπων ως ένα άλλο είδος : Έτσι υπετίμησε εντόνως την ιδιαιτερότητα της κεντρικής προκοιλιακής «λιπαράς ποδιάς» (tablier centrale) όσον ο Βολταίρος την προέβαλε υπερβολικώς. Γράφει : «Η πλέον πρόσφατος μαρτυρία ταξιδιωτών μας επιτάσσει  να θέσουμε την λιπαρά ποδιά των Οττεντότων γυναικών (την ύπαρξη της οποίας υπεστήριξαν από πολλού διάφοροι ταξιδιώτες) στην ίδια κατηγορία με την ανθρωπίνη ουρά και με τον ίδιο τρόπο να την απορίψουμε στους μύθους». Βεβαίως όμως, ο Μπλούμενμπαχ είναι ορθοτόμος όταν αρνείται ότι το χρώμα του δέρματος ημπορεί να θεωρηθεί ως ειδοποιός διαφορά (διαφορά μεταξύ κεχωρισμένων ειδών).

Δεν υπάρχει καμία απολύτως σαφής δήλωση στα γραπτά του συμφώνως προς την οποίαν ο «εκφυλισμός» συνεπάγεται κάποιαν κατωτερώτητα. Μόνη εξαίρεση «ποιοτικής διακρίσεως» εκ μέρους του είναι ότι οι άνθρωποι της «Αρχεγόνου Ποικιλίας» (Ευρωπίδες) είναι «πλέον ευμόρφου μορφής» («pulcerrimae formae») σε σύγκριση με εκείνην των λοιπών φυλών.

Ο Μπλούμενμπαχ προέβη σε ειδική έκκληση για μιαν πλέον ευνοϊκή στάση απέναντι στους νέγρους. Γράφει : «Ουδείς φερόμενος ως άγριος άνθρωπος είναι γνωστός σε εμάς, ο οποίος να έχει διακριθεί τόσον πολύ όπως ο Νέγρος, από τέτοια παραδείγματα τελειοποιήσεως και ικανότητος για μάθηση και πολιτισμό, συνεπώς δε να έχει συνδεθεί τόσον στενώς με τους πλέον καλλιεργημένους ανθρώπους στην γη». Μάλιστα ο μεγάλος ανθρωπολόγος δίδει πολλά αξιόλογα παραδείγματα πνευματικών ικανοτήτων συγκεκριμμένων  νέγρων.

Σύντομος μνεία πρέπει να γίνει εδώ και σε έναν ακαδημαϊκό διδάσκαλο, συνάδελφο του Μπλούμενμπαχ, που είχε διορισθεί λέκτωρ στην Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιον του Γκέτινγκεν δύο ή τρία χρόνια πριν από τον Μπλούμενμπαχ. Είναι σχεδόν αδύνατον να φαντασθεί κανείς δύο άνδρες με εντονοτέρα ανίθεση και ριζικότερον διαφορετική προοπτική περί του εθνοφυλετικού ζητήματος. Ο Κριστόφ Μάϊνερς (1747–1810) ήταν φιλόσοφος και ιστορικός και υπήρξε έμμονος υποστηρικτής του πολυγενισμού. Εμελέτησε τα φυσικά, νοητικά και ηθολογικά χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, και κατεσκεύασε μιαν ιδιάζουσα  διαφυλετική ιεραρχία, βασιζόμενος  στα ευρήματα των μελετών του (καταγραφόμενα λεπτομερώς στο τετράτρομον έργο του «Έρευνες περί των ποικιλοτήτων των ανθρωπίνων φύσεων» / «Untersuchungen uber die Verschiedenheiten der Menschennaturen»-1813). Εχώρισε την ανθρωπότητα σε 2 ευρείες κατηγορίες, την «εύμορφη λευκή φυλή» και την … «άσχημο μαύρη». Στο βιβλίον του «Περίγραμμα της Ιστορίας της Ανθρωπότητος»  («Grundrib der Geschichte der Menschheit» -1785), λέγει  πως το κυριότερον χαρακτηριστικό μιας φυλής είναι είτε η ευμορφία είτε η ασχημία της. Επίστευε πως μόνον η λευκή φυλή (εξαιρουμένων των Σλάβων) ηταν εύμορφη. Εθεώρησε κατώτερες τις «άσχημες» φυλές, επίσης δε ανήθικες και ζωώδεις. Έλεγε πως οι σκοτεινόχροες, άσχημοι άνθρωποι εξεχώριζαν από τους ευμόρφους λευκούς ανθρώπους, λόγω της «λυπηράς» ελλείψεως αρετής και λόγω των «τρομερών ελαττωμάτων» τους. Ο Μάϊνερς προσεπάθησε να μεταφέρει την γνώμη του για το ζήτημα, με μιαν εξόχως επιθετική γραφή όπου χρησιμοποιούνται προσβλητικοί όροι για τους νέγρους και άλλους μη ευρωπαϊκούς  λαούς. Σε ένα από τα κείμενά του μάλιστα ζητεί οι νομικοί και οι άλλοι υπεύθυνοι στις κρατικές αρχές, να θεωρούν για την ανθρωπότητα ότι η ελευθερία και άλλα δικαιώματα των ανθρώπων δεν πρέπει  να προσφέρονται σε ανθρώπους «οι οποίοι στερούνται συναισθήματος, είναι τόσον ευερέθιστοι και συνάμα ράθυμοι, τόσον ανόητοι  και κακοί (ubelartigen) όπως οι νέγροι» και εκθέτει την γνώμη του ότι  «… οι μαύροι, καφέ και ερυθροί λαοί, ου μόνον δεν ανεκάλυψαν τις τέχνες και τις επιστήμες, αλλά ήσαν ανίκανοι για αποδοχή τους, όταν τους προσεφέρθησαν από τους Ευρωπαίους».

Α. Κωνσταντiνου

(Φ. 195)

 

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑