Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ήρωες και ηγέτες

Ήρωες και ηγέτες

Ας πάρουμε τα πράγματα από την είσοδο της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά. Ο λαός μας είδε πολλές και σημαντικές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσής του. Ποτέ πριν δεν κυκλοφορούσαν τόσα ιδιωτικά αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν υπήρχαν τόσα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια ξένων γλωσσών, καταστήματα ενδύσεως και υποδήσεως, σούπερ μάρκετ, κοσμηματοπωλεία και βεβαίως καφέ, ταχυφαγεία και τράπεζες. Αντικειμενικά λοιπόν, πάμε καλά.

Άρα ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου και ο Σημίτης, πρέπει να είναι οι ήρωές μας. Ειδικά οι δύο πρώτοι, που είχαν κι ένα κάποιο πρότυπο αρρενωπότητας να προβάλλουν σε άνδρες και γυναίκες, έλαβαν πράγματι διαστάσεις ηρώων στην λαϊκή συνείδηση. Ήρωας του λαού και ηγέτης, είναι επομένως αυτός που δίνει στον λαό όραμα, υποσχέσεις και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και επειδή, όπως έλεγαν οι Λατίνοι και επαναλαμβάνει ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, ο ήρωας του Θερβάντες, “Primum vivere, deinde philosophari”, έδωσαν στον λαό και να φάει και να πιεί, γιατί αλλιώς κανείς δεν ακολουθεί κανένα, καταπώς δείχνει η Ιστορία.

Φτιάξαμε λοιπόν την εικόνα του ήρωα του λαού. Κι αν το καλοεξετάσουμε, όλοι οι μεγάλοι της Ιστορίας, κάτι ανάλογο έκαναν. Κι ο Περικλής, κι ο Αλέξανδρος, κι ο Κολοκοτρώνης, ακόμη, έταξαν κι έδωσαν στον λαό ένα όραμα, και μαζί ένα αντίκρισμα αυτού του οράματος. Επανάσταση χωρίς Κλέφτες να συντηρούν τα Αρματολίκια, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, όσο κι αν ωραιοποιούνται οι καταστάσεις στο πέρασμα του Χρόνου. Εκείνοι οι κατσαπλιάδες των ορέων είχαν όμως και μιαν άλλη, εν πολλοίς άγνωστη σήμερα ποιότητα: τα κότσια να σηκώσουν το κεφάλι και να στείλουν στον αγύριστο τα «αφερίμ αφέντη» των μεγαλοτσιφλικάδων και των προεστών, των καθωσπρέπει βολεμένων της εποχής τους. Όπως δεν θα υπήρχε Επανάσταση χωρίς κάποιους πολύ πλούσιους, μορφωμένους, λάτρεις της Αρχαιότητας και ρομαντικούς Έλληνες της Διασποράς, οι οποίοι έδωσαν την περιουσία τους, και εξάντλησαν την επιρροή που ασκούσαν, για να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Ελευθερίας της σκλαβωμένης Πατρίδας.

Όσοι λοιπόν καταριούνται την τσαρική αυλή που στήριξε και εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα, από την Μπουμπουλίνα ως τον Καποδίστρια, ας το ξανασκεφτούν. Ομοίως όσοι σήμερα βρίσκουν «μπρουτάλ» τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Ας αναζητήσουν επαναστάτες μεταξύ των καλοβολεμένων πλουτοκρατών Βορείων Προαστείων. Δεν θα βρουν παρά Βορίδηδες. Στην εικόνα αυτή, υπάρχουν βεβαίως και παρεκκλίσεις. Ο Παπαδόπουλος για παράδειγμα, το 1967, έδωσε στον κόσμο να φάει, να μην χρωστάει, να αισθάνεται ασφαλής, αλλά δεν του έδωσε να ονειρευτεί, να φανταστεί πώς θα είναι το Αύριο μετά από το (χορτάτο) Σήμερα. Ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ πίστεψαν πως οι πολιτικάντηδες είναι κατά βάσιν καλά παιδιά που παραστράτησαν και θα συνέρχονταν με λίγο καιρό στον γύψο.

Γελάστηκαν, και κατέληξαν αυτοί μεν στην φυλακή και στον τάφο, τα δε εθνικά ιδανικά, διωκόμενα μέχρι τις μέρες μας από εκείνους τους κοσμοπολίτες απάτριδες που δεν αλλάζουν όσος χρόνος κι όσα καθεστώτα εθνικοενωτικά κι αν περάσουν. Κάπως καλύτερα τα πήγε ο Ιωάννης Μεταξάς, αλλά και αυτόν τον πρόδωσε ο εαυτός του. Έδωσε κοινωνικά προνόμια που ούτε τα ονειρεύονταν οι εργατικές και αγροτικές τάξεις, και επιπλέον ονειρεύτηκε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό, κι εναντιώθηκε στον ατομικισμό, οραματιζόμενος την αναγέννηση του Έλληνα Ανθρώπου. Όμως, δίστασε να εντάξει το όραμά του στο νέο που ερχόταν από άλλους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. Επιχείρησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι μεταξύ Αγγλίας και παλατιού -όπως ήταν το πολιτικώς ορθόν της εποχής-, και με το άλλο επί ριζοσπαστικών λύσεων που αποζητούσε η περδικούλα του, έτσι οξύνους και διορατικός που ήταν.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Και οι Νεοευρωπαίοι του έκαναν εισβολή, και οι Παλαιοευρωπαίοι φρόντισαν να τον ξεφορτωθούν, διότι ως γνωστόν «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει. ου δύνασθε θεώ δουλεύειν και μαμωνά». Κι ερχόμαστε στην προμετωπίδα του άρθρου. Δεν φαντάζομαι κανείς να βλέπει τον Κούλη και τον Αλέξη για ηγέτες, πολύ περισσότερο για ήρωες, διαφορετικά πρέπει να πάει να κοιταχτεί ψυχοπνευματικά. Και του ενός το κόμμα και του άλλου, ιδιαιτέρως βεβαίως του Αλέξη που κυβερνά κιόλας, δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα. Δράμα με την Ε.Ε., την Τρόικα και τα μνημόνια, κλαυσίγελος με τις ΗΠΑ και τον Τραμπ, «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι», κατά Κωστή Παλαμά, μια Ελλάδα ρεντίκολο εχθρών και φίλων.

Οι σημερινοί πολιτικοί υπόσχονται πολλά, μα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά. Δεν μπορούν να φυλάξουν τα σύνορά μας ούτε από τις βαρκούλες των δουλεμπόρων, όχι να τα… επεκτείνουν σαν τον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο, ούτε καν να τα υπερασπιστούν σαν τον Μεταξά, ο οποίος τάχα δεν ήταν προετοιμασμένος για την επίθεση των Ιταλο-γερμανών, αλλά κράτησε αήττητος την «Γραμμή Μεταξά» επί μήνες, και θα μπορούσε μάλιστα, αν ζούσε, κι αν είχε τα κότσια να επικρατήσει, να επεκτείνει τα σύνορά μας προς βορράν και προς δυσμάς, με την προϋπόθεση μιας εθνικής κυβέρνησης που θα κρατούσε την Ελλάδα και τον λαό μας ομονοούντες, κι αν δεν πλιατσικολογούσαν τους αγώνες του λαού οι τζιτζιφιόγκοι που έκαναν αντίσταση στα καμπαρέ του Καϊρου. Οι σημερινές ηγεσίες δεν μπορούν να διατηρήσουν μισθούς και συντάξεις, όχι να δώσουν στήριξη στον λαό. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πως δεν θα γίνεται γυαλιά-καρφιά η Πρωτεύουσα, από τα καλόπαιδα του υπουργού μπαμπά. Ας μην κρίνουν λοιπόν εκ των πανεπιστημιακών εδρών τους, κι ας μην μιλάνε λοιπόν μέρες που είναι για ήρωες και για ηγέτες. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… ή αλλιώς, αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 223)

Advertisements

Χρυσαυγιτισμός

Χρυσαυγιτισμός

Έχω γράψει αρκετές φορές στο πέρασμα του χρόνου, και ειδικά την τελευταία πενταετία, για την ανάγκη ενότητας των Εθνικών δυνάμεων. Είναι εδραία πεποίθησή μου ότι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους, σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και σε όλα τα αξιώματα. Φευ, οι καλές τους προθέσεις σκοντάφτουν τις περισσότερες φορές σε δυο εμπόδια αντιφατικά και αντικρουόμενα: Στον εγωισμό και στην δειλία. Ζούμε στην εποχή του κατά Χάιντεγκερ μεταφυσικού υποκειμενισμού, όπου το Όλον επιχειρείται να υποταχθεί στο Εγώ, το αντιτιθέμενο σε αυτό που η Φύση ορίζει, μια αναμφίβολα περαιτέρω αποστασιοποίηση του Ανθρώπου από τον Θεό.

Όπως όλα τα δημιουργήματα, έτσι και τα πολιτικά κόμματα και οι ιδεολογίες πίσω από αυτά, διανύουν την πορεία τους και κάποτε, μαζί με τους ιστορικούς κύκλους που τα δημιούργησαν, παραδίδουν τα πεπραγμένα τους ως μαγιά για τους επόμενους που θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτό το εργαλείο για να διορθώσουν τα στραβά του κόσμου. Έχω ξαναγράψει γιατί με συγκινεί πολύ, το παράδειγμα του γεωργού που φυτεύει ένα δένδρο γνωρίζοντας πως δεν θα προλάβει στην διάρκεια της ζωής του να γευθεί τους καρπούς. Η σκέψη αυτή αν και είναι διαχρονικά πιστεύω μου, προέρχεται από μια φράση του Κάτωνος την οποία επαναλαμβάνει ο Κικέρων. «Αν ο αγρότης ερωτηθεί, όσο γέρων και αν είναι, για ποιον φυτεύει, δεν θα διστάσει να απαντήσει «Για τους αθάνατους θεούς οι οποίοι θέλουν χωρίς να αρκούμαι στο να δέχομαι τα αγαθά των προγόνων μου, να τα μεταβιβάζω επίσης στους απογόνους μου».

Αυτήν την αντίληψη του Χρόνου οι άνθρωποι των ημερών μας την έχουν απωλέσει. Κι όμως. Αυτός ο τρόπος σκέψεως είναι που δημιούργησε τους ελληνικούς πολιτισμούς, οι οποίοι έκαναν Άνθρωπο το ανθρώπινο είδος. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, όταν, ως φοιτήτρια στην Ιταλία, οι Ιταλοί συμφοιτητές μου επέμεναν πως εκείνοι είναι οι διάδοχοι του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. «Εσείς μας το δώσατε», έλεγαν, «και δεν μπορείτε να το πάρετε πίσω, τώρα είναι δικό μας». Όσο παράδοξο και ενοχλητικό και αν μου ακουγόταν, με έκανε υπερήφανη. Όχι μόνον ανάμεσα στις κοιλάδες των ελληνικών ναών στην Σικελία, στο Ρήγιο, στην Γκρέτσια Σαλεντίνα, μα και ψηλά, στις ατελείωτες πεδιάδες του Πάδου, που τις σκεπάζει η αχλή, και ο Χρόνος γίνεται αυτό που πραγματικά είναι, Αιώνιος, κάποιοι νεαροί που η ράτσα μας ήταν αδελφική, υπερασπίζονταν τον πολιτισμό μου με γνώση, πεποίθηση και πάθος.

Τι χρησιμότητα έχουν αυτά στον πολιτικό αγώνα; Έχουν. Ακούγεται άλλοτε μεγαλοφώνως και πιο συχνά υπαινικτικώς και αισχρώς υφέρπων, πως στο σύγχρονο μετερίζι του ελληνισμού, την Χρυσή Αυγή, υπάρχουν «παλιοί» και «νέοι» , και πως τάχα οι μεν θέλουν να φάνε τους δε και τανάπαλι. Αν πιστέψουμε την Ιστορία, οι «παλιοί» για καιρό νικούν καταπώς έδειξε ο Θείος Κρόνος, μα εν τέλει νικούνται πονηρά και εκ των έσω, από την σύζυγο Ρέα που έκανε τον γιο Δία τον ύψιστο θεό και πατέρα θεών και ανθρώπων. Όλα τα βασίλεια έχουν αρχή, μέση και τέλος.

Στην δική μας ιστορία, θα πρέπει να κάνουμε μια θεμελιώδη παραδοχή. Αν οι Εθνικιστές έχουν σήμερα ύπαρξη και λόγο, το χρωστούν στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο. Το χρωστούν σε όσους μοιράστηκαν το όραμά του, όταν ήταν ακόμη άυλο, χωρίς γραφεία (και πήγαν το δικό τους), χωρίς καρέκλες ανακλινόμενες, χωρίς οφίκια να φουσκώνουν με «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», προς όσους αφιέρωσαν χρόνο, χρήμα και μυαλό που θα μπορούσε να είχε διοχετευθεί αλλού και περισσότερο επικερδώς.

Το χρωστούν σε όσους βρέθηκαν δίπλα στον Αρχηγό, τρέχοντας σε τυπογραφεία, μοιράζοντας με το αυτοκίνητό τους εφημερίδες, γράφοντας και εκδίδοντας βιβλία και περιοδικά, όταν ακόμη το λογότυπο της Χρυσής Αυγής δεν ήταν μόδα που να εξασφαλίζει «επιτυχία» και επίπλαστη «μαγκιά». Το χρωστούν στους ακόμη παλιότερους, σε αυτούς που σκάλισαν τα αποκαΐδια της Επταετίας και κατάφεραν να κρατήσουν μια Πίστη που όλοι αρέσκονταν να καταριόνται. Πριν από αυτούς, κάποιοι άλλοι, από τα κάρβουνα της βομβαρδισμένης από τους κοσμοπολίτες Κομμουνιστές και Καπιταλιστές, Ευρώπης, έθρεψαν με μύριες θυσίες την φλόγα της Ευρωπαϊκής Ιδέας.

Κι η Ιστορία πάει πολύ πίσω, στους καλογέρους που αντέγραφαν καλλιγραφικά τα συγγράμματα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, και πριν από αυτούς τους ραψωδούς που γυρνούσαν από χωριό σε χωριό και παρέσερναν αυτιά και ψυχές στις Ιστορίες του θείου Ομήρου. Και πιο πριν, και πιο πριν, εκεί όπου το ποτάμι του Ανθρώπου και του Χρόνου κρύβεται μες στην ομίχλη. Όλοι χρωστούμε και όλοι δίνουμε. Το παλιό φέρνει το καινούριο. Οι καινούριοι οφείλουν σεβασμό και ευγνωμοσύνη στους παλιούς, και οι παλιοί πρέπει να χαίρονται που ο κόπος και οι προσπάθειές τους έφεραν νέους ανθρώπους που θα συνεχίσουν το έργο τους, θα βάλουν στο τραπέζι φρέσκιες ιδέες, νέους τρόπους και πρωτοβουλίες. «Αρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει» διδάσκει ο Θείος Σόλων, δηλαδή «αν μάθεις να διοικείσαι, θα μάθεις να διοικείς».

Δίπλα-δίπλα θα σταθούν παλιό και καινούριο για να διδάξει και να διδαχθεί, να καθοδηγήσει και να καθοδηγηθεί, να πάρουν και να δώσουν έμπνευση, σοφία και θάρρος προς έναν κοινό σκοπό, την Ελευθερία της Πατρίδας και την Ευημερία του Έθνους. Αν σήμερα υπάρχει στην Ελλάδα αντίσταση στα μνημόνια, στην υποδούλωση, στην παρακμή, στο παρά φύσιν, αν υπάρχει ένα κίνημα ριζοσπαστικό απέναντι στον συντηρητισμό της Αριστερής διανόησης και της Δεξιάς κερδοσκοπίας, το χρωστάμε ως Έθνος στον Νικόλαο Μιχαλολιάκο και στην Χρυσή Αυγή.

Η Βρετανή Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, είπε σε ομιλία της πέρυσι τον Οκτώβριο μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση «Εάν πιστεύεις ότι είσαι πολίτης του κόσμου, είσαι πολίτης του πουθενά». Όποιος πιστεύει ότι είναι Εθνικιστής γενικώς, είναι Εθνικιστής του Τίποτε. Εμείς δικαιούμαστε να ομιλούμε για Χρυσαυγιτισμό.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 220)

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού

Εάν μπορούμε να ξεχωρίσουμε μια και μόνη ποιότητα η οποία διακρίνει τους Εθνικιστές, είναι ότι προσφέρουν τον εαυτό τους για παράδειγμα στους άλλους. Και είναι οι άλλοι, εκείνοι οι χαμένοι στον ρυθμό της καθημερινότητας τον οποίον υπαγορεύουν οι σύγχρονοι καιροί, εκείνοι που παραδέρνουν ανάμεσα στην Σκύλλα του Καπιταλισμού και την Χάρυβδη του Μαρξισμού. Παράδειγμα θάρρους και γενναιότητας, ένα παράδειγμα εκφρασμένο πολιτικά μέσα από τον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή, αλλά και ένα παράδειγμα υπαρξιακό, ένα παράδειγμα στάσης ζωής.

Μέσα στην αυξανόμενη βιολογική και πνευματική αποσύνθεση της κοινωνίας μας, ανάμεσα σε κόμματα και θεωρίες που προσφέρουν μόνο κατατμημένες, περιστασιακές απαντήσεις, ή επιφανειακές κραυγές οι οποίες δεν μεταφράζονται σε πράξεις, οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής κάνουν το Καθήκον τους απέναντι στην Πατρίδα και το Έθνος. Ζώντας σε μια εποχή που έχει αναγάγει σε θέσφατα τον κομματισμό υπό τον πέπλο της Δημοκρατίας, και την ασυδοσία των μειοψηφιών να καθορίζουν ποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους, υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, οι Εθνικιστές δηλώνουν σεβασμό και τιμή στην μόνη χειροπιαστή πραγματικότητα, το Αίμα του Έθνους το οποίο καθορίζει το Δίκαιο της Πατρίδος.

Οι Έλληνες Εθνικιστές μέσα στην γενική παραίτηση και τον εκχυδαϊσμό, σημειώνουν καθημερινές, μικρές αλλά σημαντικές νίκες. Σηκώνουν τα μάτια κι απλώνουν το χέρι για να λάβουν το ξίφος της Κληρονομιάς των Πατέρων τους, και να αγωνιστούν για την Πατρίδα. Εάν θα κριθούν άξιοι από την Ιστορία, μένει να το δούμε. Τώρα, βρισκόμαστε εν μέσω του Αγώνος. Αυτοί που μας κρίνουν, είναι αυτοί που δεν τόλμησαν ποτέ να αμφισβητήσουν καμία εξουσία, ούτε σε προσωπικό, ούτε σε επαγγελματικό, ούτε σε ιστορικό, πολλώ δε μάλλον σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Για αυτούς, το ότι οι Εθνικιστές φυλακίστηκαν, και κάποιοι παραμένουν φυλακισμένοι, και άλλοι υπόδικοι από το καθεστώς, για τις Ιδέες τους, το ότι έχουν νεκρούς, με ηθική ευθύνη αν όχι προτροπή του Συστήματος της διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ, το ότι τολμούν μέσα στο Κοινοβούλιο της διαφθοράς, να τα βάλουν με τους διεφθαρμένους, δεν τους ενδιαφέρει και δεν τους αφορά. Για τον παχυδερμισμό δεν υπάρχει θεραπεία.

Όπως δεν υπάρχει και για το σύνδρομο του μεγαλείου. Γιατί υπάρχουν και οι «επαναστάτες», οι οποίοι περιμένουν ή παριστάνουν τον Σούπερμαν, ή εκείνοι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Μόσκοβο, και των δυο πλευρών του Ειρηνικού. Γραπωμένοι από φαντάσματα, αρνούνται να αντικρίσουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι υπάρχουν συσχετισμοί δυνάμεων. Ότι υπάρχει ένα καθεστώς Καπιταλιστικής φαντασίωσης και ταυτόχρονα ένας διάχυτος πνευματικός Μπολσεβικισμός. Ότι Καπιταλισμός και Μαρξισμός έχουν γράψει την Πολιτική και Κοινωνική Ιστορία στα μέτρα τους. Ότι είναι μια Μαφία που διαβρώνει κάθε ιστό της κοινωνίας και κάθε κύτταρο της Φυλής μας. Ανάμεσα στον πνευματικό και πολιτικό ορυμαγδό, στην ερώτηση «με μας ή με τους άλλους», οι Χρυσαυγίτες διάλεξαν να είναι «με τους άλλους». Τόλμησαν να πουν φωναχτά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και γι’ αυτό τους κατηγορούν Μπολσεβίκοι και Καπιταλιστές διεθνιστές, αλλά και «συνετοί» «πατριώτες» της Οικονομικής Δεξιάς από την οποίαν χωρίζει την Εθνική Δεξιά, άβυσσος…

Ανάμεσά μας, ανάμεσα σε μας που μαχόμαστε από την πρώτη γραμμή, και σε αυτούς που βλέπουν τους εαυτούς τους σαν σκιές λιονταριών ενώ είναι πόντικες, υπάρχει μια βαθιά και απροσπέλαστη τάφρος. Η οργή μας θα ήταν ύβρις στο πνεύμα του Αγώνα που μας διακρίνει και σπατάλη των δυνάμεών μας, όταν δεν βρίσκει εποικοδομητικές διεξόδους. Παρόλα αυτά, έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα να προστατέψουμε τους εαυτούς μας, τους συμμαχητές μας και την Ιστορία μας, μια που είμαστε και οι ίδιοι κομμάτι της Πατρίδας που υπερασπιζόμαστε. Οφείλουμε να το κάνουμε με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και πνεύμα αδελφοσύνης, αποφασισμένοι σε επίπεδο πρακτικό αλλά πρωτίστως μεταφυσικό, με κοινωνία πνεύματος που θα μας σηκώνει πάνω από τον άκαρπο θυμό και πάνω από τις κομπίνες της «ακροδεξιάς», σε μια επαναστατική, λαϊκή και αριστοκρατική σύλληψη του νέου Εθνικού κράτους, ενάντια στο «καλό» και το «κακό», σε μια εμπροσθοφυλακή Εθνικής ενότητας.

Για να φθάσουμε ως εκεί, οφείλουμε να σχηματίσουμε με κάθε λεπτομέρεια το πρότυπο, την μακέτα του κόσμου μας, με μέθοδο, στρατηγική, και χωρίς ψευδαισθήσεις, ώστε να μην μετατραπούμε από εναλλακτική του Συστήματος, σε πολιτική ασφάλειας ζωής και διαιώνισής του. Είναι ανάγκη να είμαστε παρόντες στις τοπικές διεργασίες, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, και στην αυτοοργάνωση των κοινοτήτων μας. Είναι αλήθεια ότι πολλοί, περισσότεροι από όσους ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, αντιλαμβάνονται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης. Από εκεί όμως, μέχρι το να νομίζουμε ή ακόμη χειρότερα, να ελπίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τις πλατιές μάζες να επαναστατήσουν, και να ανατρέψουν εκλογικά το καθεστώς, ή να εξεγερθούν σε μαζική ανυπακοή ώστε να αντιπαρατεθούν με το Σύστημα, είναι σφάλμα τακτικής και χαμένος χρόνος. Όλα, κι αν όχι όλα τα περισσότερα, εξαρτώνται από την οργάνωση αυτής της ισχυρής τρίτης πολιτικής δύναμης. Αυτήν που οι μάζες θα ακολουθήσουν γιατί οι μάζες πάντα ακολουθούν τον ισχυρότερο. Χρειάζεται γι’ αυτό ένα ποιοτικό άλμα.

Η δύναμη της εικόνας, η σάτιρα, η ειρωνεία απέναντι στο Καθεστώς, αποτελούν ισχυρά εργαλεία. Η επιλογή των προσώπων, των φορέων, και των κοινωνικών μειονοτήτων, με τις οποίες μπορεί να υπάρξει κατανόηση και συνεργασία, είναι μια άλλη σημαντική προτεραιότητα. Μέσα, και ταυτόχρονα έξω από το πολιτικό σύστημα, εκεί θα σχηματοποιηθούν οι κοινωνικοπολιτικές ηγεσίες του Αύριο, αμφισβητώντας, και κυρίως πράττοντας σε ιδεολογικό, επιστημονικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο μιας Εθνικής συνέργιας για την αναγέννηση του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 218)

Υστερία ή Ιστορία;

Υστερία ή Ιστορία;

«Οσον αφορά στο ζήτημα της πνευματικής αξίας, αρνούμαι απολύτως να χρησιμοποιήσω το επιχείρημα ότι «κάθε νέγρος είναι ανόητος». Ο κύριος λόγος για την αποφυγή του είναι ότι, για λόγους ισορροπίας, θα πρέπει να αναγνωρίσω πως κάθε Ευρωπαίος είναι έξυπνος. Και ο Θεός με φυλάει από ένα τέτοιο παράδοξο!». Δανείζομαι την φράση από το δημοσίευμα περί «Καταγωγής των Ελλήνων», απόσπασμα από το έργο του επιλεκτικά διαστρεβλωμένου Κόμητος ντε Γκομπινώ. Ο Θεός να μας φυλάει να μην επαφιέμεθα στην αγιοποίηση του τάδε ή του δείνα προσώπου, που σήμερα φαίνεται λέων και αύριο αποδεικνύεται…κουνούπι, διότι ως γνωστόν, σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει, παρά καθησυχάζει τους οικείους του.

Ο Θεός να μας φυλάει από την εθελόδουλη εγκατάλειψή μας στα χέρια του ενός ή του άλλου «πατερούλη», από αυτούς που κατά καιρούς παρουσιάζονται στην παγκόσμιο Ιστορία, παρασύροντας τις μάζες των άβουλων και των αφελών στον ένα και μοναδικό λόγο της «πατρικής» αγάπης τους, αυτό που ο λαός μας σοφά συνοψίζει στην φράση «Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω». Ο Θεός να μας φυλάει από τους «εκλεκτούς» οι οποίοι μαθαίνουν τον λαό να τρώει, αλλά όχι να ψαρεύει. Συνάντησα τις προάλλες μια φράση ταιριαστή, που έχει γραφτεί από μία εκ των ιδιαζουσών φυσιογνωμιών του Β’ Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου, τον Λεόν Ντεγκρέλ, και ταιριάζει σε τούτη την εποχή των ωδινών με τις οποίες θα φέρουμε στο Φως το Αύριο του κόσμου μας. Ιδιαίτερα δε έρχεται γάντι σε όσους με κενό περιεχομένου πιθηκισμό, καμώνονται πως θα «καθαρίσουν» την κόπρο της κοινωνίας (μην πούμε και του κόσμου ολόκληρου!), και αναρωτιούνται πώς δεν βρέθηκε κάποιος τόσο έξυπνος όσον αυτοί, για να κάμει πράξη τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους: Κάνοντας τούτο και το άλλο, το Σύστημα θα γίνει αποκριάτικο κομφετί! Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί ως τώρα!

Λέγει λοιπόν ο Ντεγκρέλ για τους «ναζιστές» που ξεπρόβαλλαν… απειλητικοί, όντας ο ίδιος Βέλγος Εθνικοσοσιαλιστής: «Να αναφωνούμε σε κάθε βήμα μας ύμνους υπέρ των Ναζί, χωρίς να δεχόμαστε ούτε την μικρότερη αντικειμενική εξέταση των γεγονότων, δεν είναι Ιστορία, είναι υστερία!». Κάθε λαός, κάθε εποχή, κάθε ηγέτης, γράφει την δική του Ιστορία. Ο Λαός μας έχει Ιστορικό παράδειγμα που φθάνει να θρέψει την ψυχή και το πνεύμα ολόκληρης της Οικουμένης, και προς μίμηση και προς αποφυγή. Τίποτε δεν είναι ολότελα σωστό, και τίποτε δεν είναι ολότελα στραβό. Πάντα υπάρχει χώρος να συμβιβαστεί αυτός που έχει ως πυξίδα του την διαιώνιση του σκώληκα ή του σαλίγκαρου ο οποίος επιβιώνει γιατί σιχαίνεσαι να τον πατήσεις, κι έτσι προχωρά, κι αφήνει πίσω του τα ίχνη του στον κήπο σου: έρημους τους κόπους όσων μόχθησαν να τον αναστήσουν, από τον σπόρο ως το νερό, κι όσους ήλπισαν στην σκιά του για ν’ αποστάσουν.

Η αλήθεια είναι ότι το Σύστημα είναι ισχυρό. Δεν είναι όμως ανίκητο. Η ισχύς του δεν έγκειται μόνον στο τι κάνει, αλλά και στο τι δεν κάνουν οι άνθρωποι τους οποίους εξουσιάζει. Πόσο, για παράδειγμα, είναι πρόθυμοι να δεχθούν ως δεδομένο ότι ο κόσμος τους είναι αναγκαίο να γεμίσει ρουφιάνους που θα παρακολουθούν «για καλό σκοπό», τι σκέφτονται και τι λένε, αντί να τους πετάξουν από το ζυμάρι, όχι γιατί οι παρακολουθούμενοι επιδίδονται σε κάτι μεμπτό, αλλά γιατί οι παρακολουθούντες είναι αυτοί που παραβιάζουν την ζωή των άλλων. Το ερώτημα «ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες» θα είναι παντού και πάντοτε επίκαιρο.

Πριν δυο μέρες, η Κάτω Βουλή της Ιταλίας ενέκρινε ένα νομοσχέδιο με το οποίο θα επιβάλλονται αυστηρότεροι περιορισμοί σε όσους τολμούν να μιλούν για τους «ηττημένους» του πολέμου. Ο Μουσολίνι, και ας έχει πεθάνει, διαπομπευμένος και κρεμασμένος, δεκαετίες τώρα, κάνει ακόμα το Σύστημα να φοβάται, κι ας είναι αυτό ο «νικητής», κι ας φαίνεται τώρα το μόνο που μπορεί να φτιάχνει νόμους στα μέτρα του. Ιστορία, όχι υστερία. Και Ελευθερία. Ελευθερία να σχηματίζεις ο ίδιος γνώμη, και να την εκφράζεις, κυρίως όταν η γνώμη σου δεν ταιριάζει με την γνώμη αυτών που έχουν την εξουσία.

Όποιος δεν έχει δικαίωμα να πει την γνώμη του, είναι σκλάβος. Οι μέρες δεν είναι εύκολες. Ακόμη κι αυτοί που κρέμονται σαν τα τσαμπιά στα μπαρ και στα καφέ, θα σου εξομολογηθούν την αγιάτρευτη ανία και τα απύθμενα κενά τους που υστερόβουλα κρύβει η εικόνα που εμπορεύονται. Σαν ήμουν παιδί, σαν παιδί πίστευα και σαν παιδί μιλούσα, ομολογεί ο ψαλμωδός. Μα να. Κανείς παύει να κρεμιέται από την αφέλεια του παιδιού που το κοροϊδεύουν, κι αποφασίζει να εμπιστευτεί την Τάξη της Φύσης. Κι αυτή ζητά να πατήσεις στα πόδια που σου χάρισε, και να εργαστείς με τα χέρια, και με τον νου, όχι για να επιβιώσεις τρώγοντας από την μάνα ό,τι έχει να σου δώσει, μα σκάβοντας και χτίζοντας, με γνώση και τέχνη, παρατηρώντας το μάθημα που καλείσαι να αντιγράψεις: τo παιχνίδι της Φύσης και της Ζωής. Και να γράψεις την δική σου Ιστορία.

Ο ιερέας στην Αίγυπτο το είπε σωστά, οι Έλληνες είμαστε πάντοτε παιδιά, παιδιά τολμηρά. Αποφασίζεις λοιπόν και διαλέγεις. Πρόβατα ή Λύκοι; Υστερία ή Ιστορία;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 217)

Χρήστος Παππάς (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος Χρυσής Αυγής): «Η Χρυσή Αυγή ενάντια στην Ευρώπη των τοκογλύφων»

Χωρίς τίτλο.jpg

«Η σκηνή διαδραματίζεται απέναντι από την Πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα, στην λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Είναι η πλαϊνή είσοδος της Βουλής όπου συνωστίζονται οι επισκέπτες. Έχω ραντεβού με τον Χρήστο Παππά της Χρυσής Αυγής.

Οι Αστυνομικοί στην υποδοχή με ρωτούν ποιον έρχομαι να δω. Όταν λέω Χρυσή Αυγή οι ματιές σηκώνονται σαν να παρακαλούν τον ουρανό.

Γιατί  συνέντευξη με την Χρυσή Αυγή; Όπως στην Γαλλία έτσι και στην Ελλάδα έχει δαιμονοποιηθεί πιο πολύ και από το Front National. Όπως πάντα, δυο επιλογές υπάρχουν, ή μποϋκοτάρεις ή δαιμονοποιείς. Όμως δίνουμε τον λόγο, και αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε, ποιο είναι το καύσιμο που επιτρέπει σε αυτό το κόμμα να είναι συνεχώς στην Ελληνική  Βουλή από το 2012.

Έθεσα στον Χρήστο Παππά όλες τις απαραίτητες ερωτήσεις, και ο βουλευτής μου απάντησε για το Ολοκαύτωμα, την Ευρώπη και το ευρώ, την Τουρκία, την μετανάστευση. Ο καθένας ας αποφασίσει ο ίδιος για τον εξτρεμισμό της Χρυσής Αυγής.

Δεν επιχείρησα να είμαι αμερόληπτος αλλά έντιμος και χωρίς άχρηστο πάθος. Είναι σημαντική η διαφάνεια με την οποία η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζει τις αναφορές στην Ιστορία. Ο Χρήστος Παππάς μας θυμίζει ότι υπό την διεύθυνση του συντηρητικού εθνικιστή Μεταξά οι Έλληνες αντιστάθηκαν άριστα στο Μουσολίνι κατ’ αρχήν και στον Χίτλερ στην συνέχεια.

Η διαφορά με το καθεστώς του Βισύ είναι κολοσσιαία. Παίρνοντας το μέρος του Μεταξά, είσαι με το μέρος της αντίστασης, όχι των συνεργατών.  Η Χρυσή Αυγή προέρχεται από αυτήν την Μεταξική παράδοση, εθνικιστική, απολυταρχικά αντι-φιλελεύθερη».

Ο Eric Verhaeghe έχει σπουδάσει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Σπούδασε ακόμη στην περίφημη σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ΕΝΑ.  Εργάστηκε στον Δήμο του Παρισιού. Είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων και τακτικός συνεργάτης γαλλικών ειδησεογραφικών πρακτορείων.

Συνέντευξη στον ERIC Verhaeghe

ΜΕΡΟΣ Β΄

Eric Verhaeghe: Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα για τους Γάλλους οι οποίοι ακούν ότι η Χρυσή Αυγή αποτελείται από νοσταλγούς του Αδόλφου Χίτλερ. Είστε νοσταλγοί του Αδόλφου Χίτλερ;

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ: Η Χρυσή Αυγή είναι ένα σύγχρονο πολιτικό Κίνημα. Δεν είναι ιστορικός σύλλογος. Όταν το 1940-1941 κάποιοι στην Πατρίδα σας φωνάζανε «pourquoi» και η γραμμή Maginot έπεφτε σαν χάρτινος πύργος, κάποιοι Έλληνες στρατιώτες πρόγονοί μας, μεταξύ των οποίων και ο παππούς μου, πατέρας της μητέρας μου, αξιωματικός του ελληνικού Στρατού, πολεμούσαν τους Γερμανούς στην γραμμή Μεταξά. Το ίδιο θα κάναμε αν είχαμε την τύχη να ηγηθούμε κι εμείς την περίοδο εκείνη. Σε ό,τι αφορά το πολιτικό σκέλος, δεν θα αρνηθούμε ότι η Χρυσή Αυγή από τα πρώτα χρόνια της πορείας της, και όχι από την πολιτικοποίησή της τα τελευταία χρόνια, είχε γοητευθεί από τα εθνικιστικά καθεστώτα του Μεσοπολέμου. Υπήρξαν άρθρα στο περιοδικό μας και για τον εθνικοσοσιαλισμό και για τον φασισμό, και για την δράση των Γάλλων εθνικιστών του 1936, αυτά όμως δεν είναι πολιτική, είναι Ιστορία. Και να σας το πω ξεκάθαρα. Για το παρελθόν μας δεν θα κάνουμε σε κανέναν δήλωση μετανοίας. Πολύ περισσότερο δεν θα απολογηθούμε στους κυβερνητικούς, οι οποίοι ευθύνονται για την κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει ο ελληνικός Λαός, σε όλους αυτούς τους ασπόνδυλους που πίσω από τα γραφεία τους έχουν την φωτογραφία του Λένιν.

E.V.: Στην Χρυσή Αυγή, πιστεύετε ότι υπήρξε καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης ή αρνείστε την ύπαρξη της καταστροφής αυτής;

Χ.Π. Βεβαίως και υπήρξε. Και πάλι, αυτό είναι ένα ιστορικό θέμα, δεν φταίω εγώ γι’ αυτό, ούτε η Χρυσή Αυγή. Και μια που είπατε για την Θεσσαλονίκη, για μας η Θεσσαλονίκη ποτέ δεν ήταν μια πολυεθνική πόλη. Ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1912 με τα όπλα του ελληνικού στρατού, και κάποιες μειονότητες τότε ήσαν στο πλευρό των Τούρκων και δεν ήθελαν την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την ελληνική διοίκηση.

E.V.: Όταν βλέπετε την συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και τον αυταρχισμό του, ποια είναι η αντίδραση της Χρυσής Αυγής;

Χ.Π. Όσο χειρότερα πηγαίνει ένας εχθρός μας, και οι Τούρκοι είναι ένας προαιώνιος εχθρός του Ελληνισμού, τόσο πιο ευχαριστημένοι είμαστε. Όλα δείχνουν βέβαια ότι ο Ερντογάν αυτήν την στιγμή θέλει να εξελιχθεί σε απόλυτο άρχοντα του πολιτικού παιχνιδιού της Τουρκίας, σ’ έναν νέο σουλτάνο. Είναι τόσες, όμως, οι εθνότητες, τόσες οι διαφορές, ένα κράτος-μωσαϊκό που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην Τουρκία, που ελπίζω η γειτονική μας χώρα να διαλυθεί.

E.V: Τι εννοείτε να διαλυθεί;

Χ.Π. Να διαλυθεί σε πολλά κράτη. Ξέρετε, τα σύνορα αλλάζουν. Οι λαοί μας και ο ελληνικός Λαός είναι αποκοιμισμένος στον σύγχρονο καταναλωτισμό, και νομίζει ότι τα σύνορα είναι αυτά που υπάρχουν, που υπήρχαν πάντα. Δεν υπήρχαν πάντα. Χύνεται πολύ αίμα στους αιώνες για τις αλλαγές των συνόρων. Το δραματικό με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι το σχέδιό τους είναι να καταστρέψουν τα εθνικά κράτη. Αυτήν την στιγμή η Ε.Ε. είναι το πιο βαρύ όχημα της παγκοσμιοποίησης. Θέλουν η Ε.Ε. να λειτουργήσει με τις Περιφέρειες, πχ. περιφέρεια Πελοποννήσου κτλ.

E.V. Ήρθα εδώ να σας πάρω συνέντευξη, και διαπίστωσα ότι η Χρυσή Αυγή βρίσκεται υπό την επίβλεψη του ελληνικού συστήματος.

Χ.Π. Τι θέλετε να πείτε;

E.V. Όταν φτάσαμε στο ελληνικό κοινοβούλιο, και είπα θέλω να δω τον κ. Παππά, έχω ένα ραντεβού, αισθάνθηκα ότι οι αστυνομικοί και οι υπάλληλοι θέλουν να βάλουν ένα φρένο και ότι -αυτό είναι υποκειμενικό-, δεν είστε ευπρόσδεκτοι εδώ.

Χ.Π. Δεν είναι υποκειμενικό, ισχύει, και είναι μια παρακαταθήκη δική μας, ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο. Αυτό που θα έπρεπε να σας εκπλήξει είναι αν σας άνοιγαν την πόρτα όταν λέγατε για την Χρυσή Αυγή. Το να είσαι εθνικιστής στον ισοπεδωτισμό του 2017, θέλει καρδιά, θέλει πίστη, θέλει Αρχηγό, θέλει πολιτικό όραμα και, ευτυχώς η Χρυσή Αυγή τα διαθέτει αυτά. Διαθέτουμε και πείσμα. Έχουμε πάει και 18 μήνες φυλακή για τις ιδέες μας, ο Αρχηγός μας και πολλοί βουλευτές.

E.V. Ας υποθέσουμε ότι αύριο κερδίζετε τις εκλογές, στην Ελλάδα θα έχετε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Πώς θα πείσετε αυτούς τους δημοσίους υπαλλήλους, που αποτελούν την κρατική μηχανή, να υλοποιήσουν το πρόγραμμά σας;

Χ.Π. Εφόσον έχουμε γίνει ο πυλώνας της εξουσίας, και είμαστε κυβέρνηση, πάρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι ψηφοφόροι μας. Και, όπως ξέρετε από την Ιστορία, η μάζα, ο κόσμος, πάει με τον ισχυρό. Πιστεύετε, λοιπόν, εσείς ότι σήμερα όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ;

E.V. Λέγεται ότι ο Τσίπρας βάζει σε θέσεις δικούς του ανθρώπους που επιλέγει αυτός και πολιτικοποιεί το σύστημα.

Χ.Π. Στο προτεκτοράτο που λέγεται Ελλάδα, το οποίο ως σύγχρονο κράτος έχει μια Ιστορία 200 ετών, αυτό είναι παράδοση. Δεν πρωτοτυπεί ο Τσίπρας, ο οποίος, να σημειώσω, είναι μια τραγική φιγούρα στην σύγχρονη πολιτική ιστορία: Από την μια βρίσκεται στην Κούβα με το αριστερό χέρι τεντωμένο σε γροθιά να τιμά τον Φιντέλ Κάστρο, και από την άλλη έρχεται στο Παρίσι, στην πρωτεύουσά σας, και συνδιαλέγεται με τον Ρόθτσιλντ ή πηγαίνει στο Βερολίνο και συνδιαλέγεται με τον Ντράγκι και την Μέρκελ.  Πολιτικά είναι ένα σύγχρονος Ιανός. Στο εξωτερικό είναι ένα εξαρτώμενο των διεθνών τοκογλύφων και της παγκοσμιοποίησης, των ισχυρών, δηλαδή, Αμερικής και Ευρώπης, στο δε εσωτερικό παρουσιάζει την μπολσεβίκικη μορφή του, που είναι η εθνική αποδόμηση, με συνεχή νομοσχέδια τα οποία πλήττουν την εθνική ζωή, την θρησκεία, την οικογένεια, δηλαδή τους πυλώνες που κράτησαν το ελληνικό Έθνος εδώ και χιλιάδες χρόνια.

E.V. Χρησιμοποιήσατε την έκφραση ότι ο κ. Τσίπρας πήγε στο Παρίσι για να συνδιαλλαγεί με τους Ρόθτσιλντ.

Χ.Π. Και όχι μόνο με αυτούς

E.V. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι θέλετε να πείτε;

Χ.Π. Με το διεθνές κεφάλαιο, με αυτούς οι οποίοι οικονομικά στραγγαλίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το Κίνημά μας είναι βαθιά σοσιαλιστικό, είμαστε υπερασπιστές της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων του λαού. Σε καμία των περιπτώσεων δεν είμεθα υπερασπιστές της ασυδοσίας του κεφαλαίου.

E.V. Πιστεύετε ότι το μεγάλο κεφάλαιο σήμερα είναι οι Ρόθτσιλντ ή οι Γερμανοί τραπεζίτες που δεν θέλουν να πληρώσει το γερμανικό κράτος για τους Έλληνες;

Χ.Π. Δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες, δεν είναι μόνο οι Γερμανοί, είναι και οι άγνωστοι τραπεζίτες μιας ιδιωτικής τράπεζας που λέγεται FED, που τυπώνουν το δολάριο και το πουλάνε στο αμερικανικό κράτος.

E.V. Οι Γερμανοί δέχτηκαν για την χώρα τους να γίνει αναδιάρθρωση του συστήματος συνταξιοδοτήσεων, και ζητούν να γίνει μια ανάλογη αναδιάρθρωση, ένας εκσυγχρονισμός του συστήματος συνταξιοδότησης, στην Ελλάδα. Ποια είναι η θέση της Χρυσής Αυγής;

Χ.Π. Όταν γίνει αναδιάρθρωση του επίπλαστου ελληνικού χρέους. Όταν χαριστεί το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού χρέους, όπως χαρίστηκε στην Γερμανία το 1952, τότε μπορούμε να το συζητήσουμε, όχι επειδή το ζητούν οι Γερμανοί, αλλά επειδή υπάρχει ανάγκη να γίνει. Αυτό είναι ένα πρόβλημα άμεσα συνδεδεμένο με το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδος που είναι το δημογραφικό, το οποίο σε συνδυασμό με την αθρόα εισβολή χιλιάδων λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, δημιουργεί ένα εκρηκτικό περιβάλλον στην Πατρίδα μας.

E.V. Εάν φτάσετε στην εξουσία πώς θα εξηγήσετε στην γερμανική κυβέρνηση ότι το παιχνίδι σταματάει εδώ;

Χ.Π.  Θέλουμε τις σχέσεις που είχαμε και όταν δεν ήμασταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν υπήρχε το μάρκο, υπήρχε και η δραχμή. Αυτό δεν γίνεται με ένα μαγικό ραβδάκι. Θέλει θυσίες από τον ελληνικό Λαό, και η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η εθνική ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια, η ελευθερία δηλαδή, κατακτιέται και δεν χαρίζεται.

E.V. Πιστεύετε ότι ο ελληνικός Λαός θα σας ακολουθήσει;

Χ.Π. Ήδη μας ακολουθεί ένα αρκετά ζωντανό και μεγάλο κομμάτι. Εξάλλου δεν είναι το ευ στο πολύ, «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Την Ιστορία, την γράφουν οι ισχυρές μειοψηφίες.

(Φ. 216)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 211)

«Με τους Εθνικιστές θα είμαστε ιδιοκτήτες της γης μας»

Χωρίς τίτλο.jpg

Συνέντευξη στην ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ευρώπη ναι, αλλά όχι των τοκογλύφων, η δική μας Ευρώπη των Εθνών. Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής των ευρωπαϊκών Εθνικιστικών κινημάτων, και όλοι οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές συγκλίνουν στην τοποθέτηση αυτή. Τα εθνικιστικά κινήματα διαφέρουν φυσικά από χώρα σε χώρα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία των λαών, τις ιστορικές καταβολές των κινημάτων, και τις προσωπικότητες των κατά καιρούς ηγεσιών τους. Στις μέρες μας όμως, γνωρίζουν μια πρωτοφανή αναγέννηση, συχνά με σημείο αναφοράς την δική μας Χρυσή Αυγή για τους αγώνες που δίνει για την Πατρίδα και τον Λαό, χωρίς να αλλάξει τις θέσεις της, παρά τις διώξεις και τις παράνομες μεθόδους καταστολής.

Στην Ιταλία η Casa Pound αποτελεί μια από τις πιο δυναμικές εθνικιστικές πρωτοβουλίες, με μια χαρακτηριστική ακτιβιστική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στο ζήτημα της στέγασης των Ιταλών οι οποίοι καταλήγουν άστεγοι στον δρόμο λόγω των εγκληματικών τραπεζικών πρακτικών.

Ο τρόπος δράσεώς τους βρίσκει μιμητές και στην Γαλλία, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Βastion Social, όπου εθνικιστές στην πόλη Λυών ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ανασκευάσουν ένα παλαιό ακατοίκητο κτίριο για να στεγάσουν Γάλλους αστέγους. Όπως και σε πολλές περιπτώσεις της Casa Pound, η Αστυνομία επενέβη, χωρίς αυτό να πτοήσει τους αγωνιστές.

Η μαχητικότητα και το συναγωνιστικό πνεύμα των Ιταλών Εθνικιστών της Casa Pound, έγιναν φανερά και όταν τον Σεπτέμβριο του 2015 προσήλθαν στην Αθήνα και πραγματοποίησαν διανομή τροφίμων στους χειμαζόμενους από την πολιτική των μνημονίων, Έλληνες, στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην Λεωφόρο Μεσογείων.

Τις μέρες αυτές, επισκέπτεται την Αθήνα ο Michael Mocci,  επικεφαλής  της Casa Pound στην Σικελία. Με την ευκαιρία της επισκέψεώς του,  του ζητήσαμε να μας μιλήσει για τον τρόπο σκέψης και δράσης της ευρύτατα αποδεκτής στην Ιταλική νεολαία, οργάνωσης, αλλά και για το Αύριο της Ευρώπης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε κυρίως στα Ελληνικά, αφού ο κ. Μόκκα είναι καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας, και μαθαίνει τώρα νέα Ελληνικά.

Ε.Δ. Να μιλήσουμε κατ’ αρχήν για το κίνημα το οποίο εκπροσωπείτε. Ποιοι λόγοι οδήγησαν στην δημιουργία της Casa Pound στην Σικελία, και στην Ιταλία γενικότερα.

Μ.Μ. Η Casa Pound γεννήθηκε στην Ρώμη. Το όνομά μας, «Casa» σημαίνει «σπίτι» γιατί θέλουμε όλοι οι Ιταλοί να έχουν ένα σπίτι, και «Pound» από τον Εζρα Πάουντ, τον Αμερικανό ποιητή ο οποίος  μίλησε σχετικά με την τοκογλυφία, το πρόβλημα των χρημάτων, και ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των χρημάτων, και μετά επεκτάθηκε σε όλη την Ιταλία.

ΕΔ Η Casa Pound  έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή για δράσεις της. Θέλω όμως να μου πείτε για τον τρόπο σκέψεως πίσω από τις δράσεις αυτές.

ΜΜ Στην Casa Pound  είμαστε μία κοινωνία σε όλη την Ιταλία. Είμαστε μαζί κάθε μέρα, σε όλα όσα πρέπει να κάνουμε. Πιστεύουμε ότι πρώτα πρέπει να υπάρχει η κοινωνία, και μετά η πολιτική. Χωρίς την κοινωνία δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτική. Γιατί αν είσαι Εθνικιστής έχεις πιο πολλούς κινδύνους να αντιμετωπίσεις, τηλεόραση και εφημερίδες εναντίον σου.  Για να είσαι ακτιβιστής στην Casa Pound πρέπει να διαβάσεις Ιστορία, Οικονομία, κλπ. Αλλά αν είσαι δικηγόρος, για παράδειγμα,  πρέπει να μάθεις κι εσύ να κολλάς αφίσες, και αν είσαι σερβιτόρος πρέπει κι εσύ να μελετήσεις και να γνωρίζεις τι συμβαίνει στην Συρία, στο Ιράκ, κλπ.

ΕΔ Δηλαδή πίσω από τις εντυπωσιακές δράσεις, υπάρχει μια ιδεολογική δουλειά που κάνετε.

ΜΜ Είμαστε οι μόνοι που δηλώνουμε την ταυτότητά μας, όχι με το να καθόμαστε μόνοι μας στο γραφείο, αλλά με το να είμαστε εμείς ο λαός. Πρέπει εμείς να πάμε στον λαό. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Έχουμε τις ιδέες μας αλλά πρέπει να μιλήσουμε με τον λαό. Πρέπει να κερδίσουμε. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η Νίκη.

ΕΔ Σας αρέσει η Ιστορία;

ΜΜ Ναι, φυσικά. Διδάσκω Ιστορία.

ΕΔ Πώς την εντάσσετε στο πρόγραμμα της Casa Pound;

ΜΜ Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι, φυσικά, πρότυπο για μας. Αλλά η Ιστορία είναι μία, δεν μπορούμε να την κόψουμε. Και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και ο Μεσαίωνας, πρέπει να τα διαβάσουμε όλα. Δεν είμαστε όπως οι αντίφα που λένε «αυτό είναι καλό, αυτό όχι». Οι Ιταλοί πάντα κάναμε την χώρα μας μεγάλη, και τώρα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο. Σε κάθε περίοδο της Ιστορίας οι Ιταλοί ήσαν μεγάλοι καλλιτέχνες, μεγάλοι ποιητές, μεγάλοι στρατιώτες. Και τώρα μπορεί να γίνει το ίδιο γιατί έχουμε το ίδιο αίμα και είμαστε ίδια γενιά. Γιατί να μην μπορούμε και τώρα; Ναι, τώρα είναι πιο δύσκολο, το ξέρουμε , αλλά εμείς είμαστε οι γιοι του Ντάντε Αλιγκιέρι (σ.σ.    ) και του Ντ’ Ανούντσιο (σ.σ.…).  Παρόμοια  μπορούν να πουν και στην Ελλάδα.

ΕΔ Μιλήσατε για την Ελλάδα. Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Ιταλούς είναι γενικά καλές, είμαστε κοντά, ως λαοί, έχουμε όμως και ιστορικά γεγονότα στα οποία έχουμε έρθει αντιμέτωποι. Για παράδειγμα οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στην Ελλάδα, και την κατέκτησαν, αν και κατακτήθηκαν στην ουσία από τους Έλληνες, αφού υιοθέτησαν τον πολιτισμό μας. Κατείχατε τα Δωδεκάνησα, και το τελευταίο και πιο αιχμηρό παράδειγμα, την εισβολή του 1940. Εσείς ως Εθνικιστές πώς τα ερμηνεύετε αυτά;

MM Όταν είσαι κοντά σε ένα σπίτι, μπορείς να συμφωνήσεις και να διαφωνήσεις. Υπάρχουν πόλεμοι. Και στην Ιστορία ό,τι έγινε, έγινε. Οι Εθνικιστές στην Ιταλία αγαπούν την Ελλάδα και τους Συναγωνιστές της Ελλάδας. Για παράδειγμα, εγώ είμαι από την Σικελία, και γεννήθηκα χάρις στην Ελλάδα . Στην Κατάνη, την Μεσσήνη, τις Συρακούσες,  ξέρουμε ότι είμαστε οι βιολογικοί γιοι των Ελλήνων. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να μελετήσουμε όλη την Ιστορία, αλλά εμείς ζούμε τώρα, και το πιο σημαντικό είναι το Τώρα. Ιταλία και η Ελλάδα είναι στην ίδια κατάσταση. Είμαστε σκλάβοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τραπεζών, αλλά και στην Ιταλία και στην Ελλάδα υπάρχει η ίδια λύση, οι Εθνικιστές.

ΕΔ Λέγεται ότι εάν επικρατήσουν οι εθνικισμοί στην Ευρώπη, θα έχουμε καινούριους πολέμους, όπως έγινε στο παρελθόν.

ΜΜ Είναι ακριβώς το αντίθετο. Τώρα οι κυβερνήσεις είναι όλοι φιλελεύθεροι. Και όμως η Αυστρία έχει το στρατό απέναντι στην Ιταλία γιατί δεν θέλουν να περάσουν οι πρόσφυγες από την Ιταλία. Το ίδιο η Γαλλία έχει τον στρατό απέναντι στην Ιταλία. Η ΕΕ δεν έκανε τίποτα στην Συρία ή στην Λιβύη; Βομβάρδισαν και τώρα έχουμε τους πρόσφυγες. Ο Σαρκοζί ήθελε να πάει στην Λιβύη με την Κλίντον.  Αντίθετα, οι Εθνικιστές είναι αλήθεια αδελφοί . Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι μόνο το ωφέλιμο είναι σημαντικό, αλλά όχι το ωφέλιμο για την Πατρίδα, αλλά το οικονομικό όφελος. Με τους Εθνικιστές συμβαίνει το αντίθετο.

ΕΔ Γιατί πιστεύετε ότι με τους Εθνικιστές μπορούν να ζήσουν καλύτερα οι Ευρωπαίοι, και πώς μπορούν να χτίσουν μια καλύτερη Ευρώπη;

MM Η Ευρώπη τώρα είναι μόνο οικονομική ένωση. Και το πρόβλημα όπως είπε ο Εζρα Πάουντ το πρώτο πρόβλημα, είναι το οικονομικό. Γιατί αν δεν μπορούμε να αποφασίσουμε σχετικά με τα χρήματά μας, την γεωργία μας, την βιομηχανία μας, κλπ. , δεν μπορούμε να χτίσουμε νέα Ευρώπη. Με τους Εθνικιστές ξέρουμε ότι θα είμαστε ιδιοκτήτες της γης μας. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και θα ξέρουμε την Ιστορία μας, γιατί αυτή η Ευρώπη δεν ξέρει Ιστορία και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, και δεν ξέρει πού πηγαίνει.

ΕΔ Έχετε έρθει εδώ για να μάθετε νέα Ελληνικά. Διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά στο Σχολείο στην Ιταλία;

ΜΜ Αυτό είναι ένα πρόβλημα στην Ιταλία. Γιατί τώρα έχουμε ένα Λύκειο όπου μαθαίνουμε Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά, αλλά, φυσικά, η κυβέρνηση τώρα δεν θέλει να σπουδάζουμε Ελληνικά γιατί δεν είναι ωφέλιμο, γιατί τα Οικονομικά είναι πιο σημαντικά. Άλλο παράδειγμα έχουμε την Πομπηία και η κυβέρνηση δεν δίνει χρήματα για την συντήρησή της. Νομίζω ότι σε δέκα χρόνια θα πάψουν να διδάσκονται τα Ελληνικά στο σχολείο.

ΕΔ Ως Ιταλός, ως Ευρωπαίος και ως Εθνικιστής, πείτε μου τι είναι για σας η Ελλάδα; Αν υποθέσουμε ότι η Ευρώπη είναι μια μεγάλη οικογένεια, ποια είναι η θέση της στην Ευρώπη;

ΜΜ Η Ελλάδα είναι η Μητέρα της Ευρώπης. Χωρίς την Ελλάδα η Ευρώπη δεν υπάρχει. Η Ελλάδα βρίσκεται στον Όμηρο στον Πλάτωνα, εκεί υπάρχει η ταυτότητα της Ευρώπης. Η Ελλάδα δημιούργησε την ιδέα της Ευρώπης.

Πρέπει οι Έλληνες να αποφασίζουν για την χώρα τους. Η Ελλάδα έχει μια γεωργία πολύ δυνατή. Στην Ιταλία όλοι λένε ότι η Ιταλία πρέπει να είναι ένα έθνος του τουρισμού, δηλαδή μαντολίνο, πίτσα, πορτοκαλάδα. Δεν συμφωνούμε, φυσικά. Το ίδιο και η Ελλάδα, δεν πρέπει να είναι μόνο χώρα του τουρισμού, της παραλίας. Αυτό δεν είναι ο ρόλος της Ελλάδας. Η Ελλάδα είναι η μητέρα, αλλά όχι μεταφορικά. Είναι αληθινά η μητέρα της Ευρώπης. Και υπάρχει πιο Ευρώπη στον Όμηρο από ό,τι σε όλες τις καρέκλες της Βουλής στις Βρυξέλλες.

ΕΔ Η Casa Pound έχει καλή επικοινωνία με την Χρυσή Αυγή. 

ΜΜ Είμαστε ίδια καρδιά, ίδια ψυχή, και ζούμε κάθε μέρα τα ίδια προβλήματα, με την τηλεόραση, τους αντίφα, την κυβέρνηση. Τα αποτελέσματα των εκλογών για σας είναι καλά. Συνεχίστε έτσι! Για μας στην Ιταλία όχι ακόμα, αλλά δεν πειράζει. Σε ορισμένες περιοχές έχουμε φθάσει κοντά στο 5-7%. Αλλά ξέρουμε ότι όλα τα κόμματα που τώρα παίρνουν τις ψήφους, θα σβήσουν. Είμαστε σίγουροι. Στην Casa Pound μελετούμε την Ιστορία της Χρυσής Αυγής.  Αυτό για μας είναι μια ελπίδα γιατί λέμε ότι μπορεί να κάνουμε το ίδιο.

(Φ. 209)

 

 

Ο κρατήρας του Τάλω

Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεαπόλεως, φιλάσεται ο ελικωτός κρατήρας του Τάλω. Στο αγγείο, το οποίο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα των Αθηναϊκών εργαστηρίων του 5ου π.Χ. αιώνα, απεικονίζεται ο θάνατος του χάλκινου γίγαντα Τάλω.

Κατά τον Απολλόδωρο, ο Τάλως κατασκευάστηκε κατ’ εντολήν του Δία από τον Δαίδαλο ή τον Ήφαιστο, για να προστατεύει την Μινωική Κρήτη. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ήταν αδελφός του Ραδάμανθυ, και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία τον χάρισε στο γιο της Μίνωα.

Σύμφωνα με την διήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας, το χάλκινο αυτό «ρομπότ» περιπολούσε τρεις φορές την ημέρα την Κρήτη, αποτρέποντας οποιονδήποτε ανεπιθύμητο επισκέπτη από το να αποβιβαστεί στο νησί, και επιτηρώντας την εφαρμογή των νόμων της «μινωικής ειρήνης». Ο Τάλως είχε μία και μόνη φλέβα που έδινε ζωή στο χάλκινο σώμα του. Ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στους αστραγάλους. Αντί για αίμα έτρεχε μέσα της το ιχώρ, το αίμα των θεών. Στους αστραγάλους του υπήρχε σφηνωμένο ένα χάλκινο καρφί το οποίο δεν άφηνε να χυθεί το υγρό που τον κρατούσε στη ζωή. Αυτό ήταν και το μόνο τρωτό του σημείο (όπως θα συνέβαινε με τον ήρωα της Ιλιάδος, Αχιλλέα).

Για να αποβιβαστούν οι Αργοναύτες στο νησί, κατά την επιστροφή τους από την Κολχίδα, επιστρατεύτηκε η Μήδεια, ανιψιά της Πασιφάης, συζύγου του Μίνωα, η οποία ξεγέλασε τον αγαθό Τάλω ο οποίος μόνος του έβγαλε το χάλκινο καρφί, με αποτέλεσμα να χυθεί όλο το θεϊκό του αίμα στην γη του νησιού.

Στο μέσο της σύνθεσης όπως απεικονίζεται στο αγγείο, ψυχορραγεί ο Τάλως, εμπρός από τον ιερό πλάτανο όπου είχε σμίξει ο Δίας με την Ευρώπη. Τον Τάλω κρατούν οι Διόσκουροι, αδελφοί της Ωραίας Ελένης, στα δεξιά ο Κάστορας και στα αριστερά ο Πολυδεύκης. Και οι δύο είναι στεφανωμένοι και φορούν χλαμύδα. Πιο αριστερά εικονίζονται η Μήδεια, κρατώντας πυξίδα με τα μαγικά της φίλτρα, και τρεις Αργοναύτες, οι Βορεάδες Κάλαϊς και Ζήτης, και ένας, τρίτος, ανώνυμος, ο οποίος κατεβαίνει από το πλοίο. Ανώνυμη είναι και η γυναικεία μορφή στο κάτω δεξιό μέρος της παράστασης, η οποία ερμηνεύεται είτε ως προσωποποίηση της Κρήτης είτε ως η Ευρώπη. Την σκηνή παρακολουθούν το θεϊκό ζεύγος των θαλασσών,  Ποσειδώνας και Αμφιτρήτη.

Στο λαιμό του αγγείου διακρίνεται ο Διόνυσος με σατύρους και μαινάδες.

Στην άλλη όψη, παριστάνεται ο γάμος της Ελένης με τον Θησέα, η Νίκη, οι Διόσκουροι και η Αθηνά.

Ο αγγειογράφος κάνει ευρεία χρήση των σκιάσεων και του λευκού χρώματος, προκειμένου να αποδώσει επιτυχώς την αίσθηση του χάλκινου σώματος του Τάλω και την λεπτομερή ανατομική περιγραφή του. Η συνύπαρξη της Αθηνάς και των Διόσκουρων, οι οποίοι ήταν οι μεγάλοι θεοί της Σπάρτης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αγγείο κατασκευάστηκε περί το 404-403 π.Χ., όταν είχαν την εξουσία στην Αθήνα οι Τριάκοντα τύραννοι.

(Φ. 204)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑