Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΞΕ΄

Στο τέταρτο βιβλίον («Σημιτοποιηθέντες νοτιοδυτικοί πολιτισμοί») του διασήμου εγχειριδίου περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, ο Γάλλος πολυμαθής διηγηματογράφος και ιστοριοδίφης  Κόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ γράφει στο πρώτο κεφάλαιον  («Ιστορία υφίσταται  μόνον ανάμεσα στα λευκά έθνη, διότι όλοι σχεδόν οι πολιτισμοί έχουν αναπτυχθεί στα δυτικά της υδρογείου.») :

« (…) Στην Ινδία, το ευγενές είδος έχει κατατριβή με δύο κατωτέρους ανταγωνιστές του. Συμπαγές και εκπηγάζον από την Αρία ουσία του, ολόκληρον το έργον του είναι να υπερασπισθεί τον εαυτόν του από την εισβολή, από την εμβάπτιση μέσα σε ξένες αρχές. Αυτό το έργον συντηρήσεως συνεχίζεται ενεργώς, με συνείδηση του κινδύνου και με μέσα που ημπορεί να λεχθεί ότι είναι απεγνωσμένα και τα οποία θα ήσαν πράγματι ρομαντικά, εάν δεν είχαν αποδώσει τόσον πρακτικά αποτελέσματα. Αυτός ο αγών, τόσον πραγματικός, τόσον αληθινός, δεν είναι ωστόσον ικανός να παράγει μιαν ορθώς καλουμένη ιστορία. Καθώς ο λευκός κλάδος, ο οποίος ετέθη εν δράσει, είναι όπως μόλις είπα, συμπαγής και έχει ένα και μόνον αντικείμενο, μιαν ενιαία εκπολιτιστική ιδέα, μιαν ενιαία μορφή, αρκεί σε αυτόν να κατακτά και να ζει.

Μικρά ποικιλία στην προέλευση των κινήσεων προκαλεί ελαχίστη επιθυμία να διατηρηθεί το αποτύπωμα των γεγονότων και, όπως σωστά παρετηρήθη, οι ευτυχείς λαοί δεν διαθέτουν κανένα χρονικό, καθώς πρέπει να λένε ο ένας στον άλλο μόνον αυτό που όλοι γνωρίζουν περί αυτών. Έτσι, η ανάπτυξη ενός ενιαίου πολιτισμού όπως του Ινδικού, που προσφέρει στον εθνικό προβληματισμό μόνον ολίγες εκπληκτικές καινοτομίες, απρόσμενες ανατροπές στις σκέψεις, στα δόγματα και στα ήθη, δεν έχει τίποτα περισσότερον σοβαρό να αφηγηθεί και επομένως, τα ινδικά χρονικά έχουν προσλάβει την θεολογική μορφή, τα χρώματα της ποιήσεως, και παρουσιάζουν τόσον πλήρη έλλειψη χρονολογίας και τόσον αξιοσημείωτα  κενά στην καταγραφή των πραγμάτων.

Στην Κίνα, η συλλογή στοιχείων είναι μια πρακτική των όλως παλαιοτέρων. Αυτό εξηγείται με την παρατήρηση ότι η Κίνα ευρέθη ενωρίς σε σχέσεις με λαούς εν γένει πολύ μικρούς για να ημπορέσει να τους κατακτήσει, ωστόσον αρκετά ισχυρούς για να τους παρενοχλήσει και να τους μετακινήσει και οι οποίοι -εξ ολοκλήρου ή εν μέρει- συνίσταντο από λευκά στοιχεία, όταν δε τους επετέθη δεν αντέκρουσαν μόνον τα ξίφη αλλά και τις ιδέες. Η Κίνα, αν και απομεμακρυσμένη από ευρωπαϊκή επαφή, είχε συμμετάσχει πολύ στους αντικτύπους των ποικίλων μεταναστεύσεων και όσον μελετά κανείς τις μεγάλες συλλογές των συγγραφέων της, τόσον περισσότερες πληροφορίες ημπορεί να ανεύρει εκεί για την ιδική μας καταγωγή. Η ιστορία της Αρυαβάρτα («γη των Αρίων» στην σανσκριτική) δεν μας παρέχει μίαν ακρίβεια συγκρίσιμο.

Ήδη, εδώ και αρκετά έτη, τα βιβλία των μελετητών έχουν τροποποιήσει με τον πλέον πρόσφορο τρόπο, πολλές παρανοήσεις σχετικώς με τους Ούννους και τους Αλανούς. Έχουν επίσης συγκεντρωθεί πολύτιμες λεπτομέρειες σχετικώς με το θέμα των Σλάβων και ίσως ανακαλύψεις θα αυξήσουν με τον τρόπο αυτόν τις ελάχιστες πληροφορίες που είχαν αποκτηθεί μέχρι τώρα γύρω από τις καταβολές των Σαρματικών λαών. Επιπλέον, αυτή η αφθονία των αρχαίων δεδομένων, διατηρηθέντων από την λογοτεχνία της Ουρανίου Αυτοκρατορίας, ισχύει – και αυτό είναι λίαν αξιοσημείωτο- στις βορειοδυτικές περιοχές της Κίνας, περισσότερον από αυτές στο νότιον τμήμα του κράτους. Η αιτία δεν πρέπει να αναζητηθεί αλλού, παρά στην τριβή των λευκών μεικτών πληθυσμών της Ουρανίας Αυτοκρατορίας με τις λευκές ή ημίλευκες φυλές των συνόρων. Έτσι ώστε, μετά από μια προφανή εξέλιξη από την αδρανή σιωπή των μαύρων ή κιτρίνων φυλών, ευρίσκουμε κατ’ αρχήν την Ινδία, με τους εκπολιτιστές της να έχουν μικρά ιστορία, επειδή έχουν μικρά σχέση με άλλους κλάδους της ιδίας φυλής.

Κατόπιν συναντάμε την Αίγυπτο, η οποία έχει κάτι περισσότερον για τον ίδιο λόγο. Έπειτα έρχεται η Κίνα, παρουσιάζουσα ακόμη περισσότερα, επειδή η τριβές με τους ξένους Αρίους επανελήφθησαν, έτσι δε, φθάνουμε στην δυτική περιοχή του κόσμου, στην Δυτική Ασία και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου εν συνεχεία ανεπτύχθησαν τα ποικίλα χρονικά με έναν μόνιμο χαρακτήρα και μιαν ακούραστο δραστηριότητα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν πλέον ένας ή δύο ή τρεις κλάδοι ευγενών ειδών, κατατριβόμενοι για να υπερασπισθούν με τον κάλλιστο τρόπο τον εαυτό τους ενάντια στην διαπλοκή των κατωτέρων κλάδων του ανθρωπίνου δένδρου. Η σκηνή είναι αρκούντως διαφορετική, σε αυτό δε το ταραχώδες θέατρο που χρονολογείται από τον έβδομο αιώνα π.Χ., πολλές ομάδες λευκών μιγάδων, προικισμένων  με διαφορετικούς τρόπους, αγωνίζονται όλες μεταξύ τους, παλεύουν με την πυγμή τους και πρωτίστως με την ιδέα τους, τροποποιούν ακαταπαύστως τους αμοιβαίους πολιτισμούς τους εν μέσω ενός πεδίου μάχης, στο οποίον οι  μαύροι και κίτρινοι λαοί εμφανίζονται μόνον συγκαλυμμένοι υπό τις αρχαίες επιμειξίες και επενεργούν στους κατακτητές τους μόνον με μια λανθάνουσα και απαρατήρητο έγχυση, επίκουρος της οποίας είναι μόνον ο χρόνος.

Εάν, εν ολίγοις, η ιστορία ανθίζει από αυτήν την στιγμή στις δυτικές περιοχές, αυτό συνέβη διότι έκτοτε αυτοί που θα είναι επί κεφαλής όλων των μερών της γης  θα είναι επιμειξίες με λευκούς, δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά Άριοι, Σημίτες (οι Χαμίτες έχουν ήδη αναμιχθεί και συντηχθεί μαζί τους), Κέλτες, Σλάβοι, όλοι οι γνησίως ευγενείς λαοί, που διαθέτουν ιδιαίτερες ιδέες, που όλοι έχουν δημιουργήσει ένα περισσότερον ή ολιγότερον πολύπλοκο σύστημα πολιτισμού -αλλ’ όμως όλοι έχουν  δημιουργήσει ένα- και αιφνιδιαστικώς εξέπληξαν ο ένας από τον άλλο από τα δόγματα που εκπέμπουν για όλα τα πράγματα και για τα οποία δόγματα επιδιώκουν τον θρίαμβό τους επάνω στους αντίπαλους τους. Αυτός ο μεγάλος και αδιάκοπος πνευματικός ανταγωνισμός ανεφάνη πάντοτε σε όλους όσους τον κατέστησαν άξιο να παρατηρηθεί, να συλλεγεί, να καταγραφεί λεπτομερώς ανά ώρα, ενώ άλλοι, ολιγότερον βασανισμένοι λαοί δεν θεωρούν ότι αξίζει να τύχει μεγάλης μνείας μια κοινωνική ύπαρξη συνεχώς ομοιόμορφη, παρά τις νίκες της που επετεύχθησαν επί σχεδόν βωβών φυλών. Έτσι, η δυτική Ασία και η Ευρώπη είναι το μεγάλο εργαστήριον όπου έχουν προκύψει τα πλέον σημαντικά ανθρώπινα ερωτήματα. Εκεί, επιπλέον, για τις ανάγκες του εκπολιτιστικού αγώνος, έτεινε  αναποφεύκτως να επικεντρώνεται οτιδήποτε στον κόσμο έχει μια τιμή ικανή να προκαλέσει την απληστία.

Εάν δεν εδημιουργήσαμε τα πάντα, θέλαμε να έχουμε τα πάντα εκεί, πάντοτε δε  το κατορθώσαμε, στον βαθμό που η λευκή μας ουσία ασκούσε την κυριαρχία της, διότι  δεν πρέπει να ξεχνάμε, την ευγενή φυλή. Πουθενά δεν είναι καθαρή και στηρίζεται παντού σε μιαν ετερογενή εθνοτική καταγωγή, η οποία, στις περισσότερες περιστάσεις, την παραλύει κατά τρόπον που είναι απαρατήρητος, ωστόσον όμως καθοριστικός. Την εποχή που η λευκή δράση ήταν η πλέον ελευθέρα, έχουμε ιδεί στο δυτικό περιβάλλον, σε αυτόν τον ωκεανό όπου συρρέουν όλα τα πολιτιστικά ρεύματα, έχουμε ιδει τις πνευματικές κατακτήσεις των άλλων λευκών κλάδων, οι οποίοι δρουν στο κέντρον των σφαιρών, να έρχονται από μακράν με την σειρά τους για να εμπλουτίσουν τον κοινό θησαυρό της οικογενείας. Έτσι, στις όμορφες εποχές της Ελλάδος, η Αθήνα έθεσε υπό την κατοχήν της ό,τι εγνώριζε καλύτερον η αιγυπτιακή επιστήμη και ό,τι εδίδασκε λεπταισθήτως  η ινδική φιλοσοφία.

Και στην Ρώμη υπήρξε η τέχνη της αναλήψεως των ανακαλύψεων που ανήκουν στα πλέον μεμακρυσμένα σημεία του πλανήτου. Κατά τον Μεσαίωνα, όταν η κοινωνία των πολιτών φαίνεται σε πολλούς ως κατωτέρα από ό,τι ήταν υπό τους Καίσαρες και τους Αυγούστους, ο ζήλος εδιπλασιάσθη και επετεύχθη μεγαλυτέρα επιτυχία στην συγκέντρωση της γνώσεως. Διεισδύσαμε πολύ περισσότερον στα ιερά της ανατολικής σοφίας και υπήρξαν πολλές ακριβέστερες ιδέες. Ταυτοχρόνως, ατρόμητοι ταξιδιώτες κατέληξαν, οδηγούμενοι από την περιπετειώδη ιδιοφυΐα της φυλής τους, σε μακρινά ταξίδια. Σε αυτά, τα ταξίδια του Σκύλακος και του Άνωνος, εκείνα του Πυθέως και του Νεάρχου, αξίζουν οπωσδήποτε ολίγα λόγια. Και όμως, ένας βασιλεύς της Γαλλίας, ακόμα και ένας Πάπας του δωδεκάτου αιώνος, υποστηρικτές και προαγωγοί αυτών των τολμηρών επιχειρήσεων, ήσαν άραγε συγκρίσιμοι με τους κολοσσούς της εξουσίας οι οποίοι εκυβέρνησαν τον ρωμαϊκό κόσμο; Κατά τον Μεσαίωνα, το λευκό στοιχείο ήταν ευγενέστερο, καθαρότερο και επομένως ενεργότερο από ό,τι είχαν γνωρίσει τα ανάκτορα της αρχαίας Ρώμης.»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 225)

Advertisements

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΞΔ΄

Στο τέταρτο βιβλίον, «Σημιτοποιηθέντες νοτιοδυτικοί πολιτισμοί», του διασήμου εγχειριδίου του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, ο Κόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ γράφει στο πρώτο κεφάλαιον («Ιστορία υφίσταται  μόνον ανάμεσα στα λευκά έθνη, καθώς όλοι σχεδόν οι πολιτισμοί έχουν αναπτυχθεί στα δυτικά μέρη της υδρογείου.») :

«Τώρα, με τους Ισπανούς κατακτητές να εγγίζουν το έδαφος της αμερικανικής ηπείρου, εγκαταλείπουμε αυτούς τους απομονωμένους λαούς, οι οποίοι όντες ολιγότερον εκτεθειμένοι από τους άλλους στις εθνικές αναμείξεις, κατόρθωσαν να διατηρήσουν, επί μία μακρά διαδοχή αιώνων, μίαν οργάνωση εναντίον της οποίας ουδέν ελειτούργησεν. Η Ινδία και η Κίνα επαρουσίασαν αυτό το σπάνιο θέαμα, κατά τον διαχωρισμό τους από τον υπόλοιπο κόσμο. Και ακριβώς όπως θα ιδούμε τώρα, μόνον στα έθνη που συνδέουν τα συμφέροντά τους, τις ιδέες τους, τα δόγματα και τα πεπρωμένα τους με την πρόοδο των διαφορετικώς διαμορφωμένων εθνών, δεν θα βλέπουμε πλέον το τέλος των κοινωνικών θεσμών. Πουθενά δεν θα έχουμε έστω για μια στιγμή την ψευδαίσθηση, η οποία στην Ουρανία Αυτοκρατορία και στην γη των Βραχμάνων θα ημπορούσε ευκόλως να οδηγήσει τον παρατηρητή να αναρωτηθεί μήπως η σκέψη του ανθρώπου δεν είναι αθάνατη. Αντί αυτής της μεγαλοπρεπούς διαρκείας, αντί αυτής της σχεδόν ακαταβλήτου στερεότητος -υπέροχο προνόμιον που εγγυάται η σχετική ομοιογένεια των φυλών στις δύο κοινωνίες που μόλις κατονόμασα- από τον έβδομο αιώνα π. Χ. και ένθεν, στην ταραχώδη αρένα όπου θα εξορμήσει η πλειοψηφία των λευκών ανθρώπων, καθόλου πλέον δεν θα διαπιστώσουμε αυτήν την αστάθεια, την μεταβλητότητα στην εκπολιτίζουσα ιδέα. Ενωρίτερον, για να καταμετρηθεί η χρονική διάρκεια της σειράς των ινδικών ή κινεζικών δεδομένων, εχρειάσθησαν δεκάδες αιώνες.

Ανεξαρτήτως αυτής της μεθόδου, θα διαπιστώσουμε συντόμως ότι, ένας πολιτισμός πεντακοσίων έως εξακοσίων ετών είναι συγκριτικώς λίαν αξιοσέβαστος. Οι θαυμασιότατες πολιτικές δημιουργίες θα έχουν ζωή μόνον επί διακόσια ή τριακόσια έτη και, όταν αυτός ο χρόνος παρέλθει θα πρέπει να μεταμορφωθούν ή να αποθάνουν. Μαγευμένοι στιγμιαίως από την εφήμερο λαμπρότητα της Ελλάδος και της δημοκρατικής Ρώμης, θα είναι μεγάλη παρηγορία για εμάς να σκεφθούμε, ερχόμενοι στην σύγχρονο εποχή, ότι εάν οι κοινωνικές μας διαρθρώσεις διαρκούν επ’ ολίγον, έχουν παρ’ όλα αυτά την ίδια μακροβιότητα όπως εκείνες τις οποίες η Ασία και η Ευρώπη έχουν ιδεί να γεννώνται, έχουν θαυμάσει, έχουν φοβηθεί και εν συνεχεία, όταν αυτές απέθαναν, κατεπατήθησαν από την περίοδο του εβδόμου π. Χ. αιώνος, μιαν εποχή ανανεώσεως και σχεδόν πλήρους μετασχηματισμού της λευκής επιρροής στις υποθέσεις των δυτικών χωρών. Η Δύση ήταν ακόμη το κέντρον του κόσμου. Αυτήν την προδιάθεση, πράγματι, όλες οι περιοχές την έχουν προφανώς κατά τι εκθρέψει και επιδείξει.

Για τους Ινδούς, η Αρυαβάρτα («Ενδιαίτημα των Αρίων») ευρίσκεται εν μέσω των γηίνων χωρών. Γύρω από αυτήν την ιερά γη εκτείνονται οι Ντβίπας, που συνδέονται με το ιερό κέντρο, όπως τα πέταλα του λωτού με τον κάλυκα του θεϊκού φυτού. [Οι Ντβίπας- «Νήσοι», ήτοι Ηπειροι, είνα κατά την ινδική κοσμοαντίληψη επτά, όπως καταγράφονται στο κομβικό Άριο έπος «Μαχαμπαράτα»  : Τζάμπου- Γη του μαύρου μυρτίλου, Πλάξα – Γή της συκέας, Σαλμάλι – Γη του βαμβακοδένδρου, Κούσα – Γη της χλόης, Κραούνκα – Γη των ορέων, Σάκα – Γη του πεύκου, Πουσκάρα – Γη της σφενδάμνου.]  Συμφώνως προς τους Κινέζους, το σύμπαν ακτινοβολείται πέριξ της Ουρανίου Αυτοκρατορίας. Η ίδια φαντασία διασκέδασε και τους Έλληνες : Ο ναός τους των Δελφών ήταν ο ομφαλός της Αγαθής Θεάς / Bona Dea [της Δαμίας ή Αυξούς, δωρικής προδρομικής αλλοπροσωπίας της Δήμητρας. Η Δαμία ήταν δωρική γονιμική θεότης, προστάτης της γονιμότητος, από τις παλαιότερες του ελληνικού χώρου, που ελατρεύετο ομού ή ταυτοσήμως  με την Αυξώ ή Αυξησία, σε πολλές δωρικές πόλεις όπως στην Επίδαυρο, στην Αίγινα, στην Σπάρτη και στην Τροιζήνα, όπως επιμαρτυρεί και ο Παυσανίας. Η Δαμία εταυτίζετο κατόπιν με την θεά Δήμητρα και την Περσεφόνη, ενώ  οι Τροιζήνιοι απεκάλουν Αμαίαν την Δήμητρα, και Αζισίαν την κόρη της. Η Δαμία ελατρεύετο και στις Κυκλάδες. Συγκεκριμένως στην Θήρα, ελατρεύετο ως προστάτης των εγκύων και των λεχωνών -οπως η Φοιβομήτηρ Λητώ-, μάλιστα νοτίως του ναού του Καρνείου Απόλλωνος ευρέθη εγχάρακτος επί βράχου επιγραφή «ΛΟΧΑΙΑ ΔΑΜΙΑ»].

Οι Αιγύπτιοι ήσαν επίσης αναλόγως παράλογοι. Δεν συμαβαίνει κατά την έννοιαν αυτής της παλαιάς γεωγραφικής ματαιοδοξίας ότι, ένα έθνος ή μια ομάς εθνών επιτρέπεται να αναλάβει έναν κεντρικό ρόλο στον κόσμο. Δεν του επιτρέπεται καν να διεκδικεί τη συνεχή κατεύθυνση των εκπολιτιστικών συμφερόντων και ένεκα αυτού μου επιτρέπω την διενέργεια μιας λίαν ριζοσπαστικής κριτικής στο διάσημο έργο του Βιτσέντζο Τζιομπέρτι «Πολιτική και ηθική υπεροχή των Ιταλών». Μόνον από ηθική άποψη, πέραν όλων των πατριωτικών ανησυχιών, είναι σωστό να υποστηρίζουμε ότι, το κέντρον βάρους του κοινωνικού κόσμου πάλλεται πάντοτε στις δυτικές χώρες χωρίς ποτέ να τις εγκαταλείπει, διαθέτον  – συμφώνως προς τις ιστορικές περιόδους – δύο ακραία όρια : Την Βαβυλώνα και το Λονδίνο από ανατολών προς δυσμάς, την Στοκχόλμη και τις Θήβες της Αιγύπτου από βορράν προς νότον. Πέραν αυτών, απομόνωση, περιορισμένη προσωπικότης, αδυναμία διεγέρσεως της γενικής συμπαθείας και, τελικώς, βαρβαρότης σε όλες τις μορφές της.

Ο Δυτικός κόσμος, όπως μόλις περιέγραψα, είναι όπως μια σκακιέρα όπου ήλθαν να ανταγωνισθούν τα μεγαλύτερα συμφέροντα. Είναι μια λίμνη που συνεχώς κατακλύζει τον υπόλοιπο κόσμο, μερικές φορές τον καταστρέφει, όμως πάντα τον λιπαίνει. Είναι ένα είδος πεδίου με πολυχρώμους καρπούς όπου όλα τα φυτά, υγιή και δηλητηριώδη, θρεπτικά και θανατηφόρα, ηύραν καλλιεργητές. Το μεγαλύτερον μέρος της κινήσεως, η πλέον εκπληκτική ποικιλία γεγονότων, οι επιφανέστερες συγκρούσεις και οι πλέον ενδιαφέρουσες από τις τεράστιες συνέπειές τους, συνεκεντρώθησαν εκεί, ενώ στην Κίνα και στην Ινδία εσημειώθησαν πολλές σοβαρές συγκρούσεις, για τις οποίες  τόσον ολίγον ενημερώθη το σύμπαν, ενώ η ευρυμάθεια, αφυπνισθείσα από ορισμένες ενδείξεις, ανακαλύπτει τα ίχνη τους με μεγάλη προσπάθεια.

Αντιθέτως, μεταξύ των πολιτισμένων λαών της Δύσεως, δεν υπάρχει ούτε μια σοβαρά μάχη, ούτε μια κατά τι αιματηρά επανάσταση, μια ελάχιστα αισθητή αλλαγή δυναστείας, η οποία μας διαπερνά επί τριάντα αιώνες,  συχνά με λεπτομέρειες που αφήνουν τον αναγνώστη τόσον έκπληκτο, όσον ημπορεί να γίνει ο αρχαιογνώστης όταν ο οφθαλμός του ανακαλύπει ανέπαφο την λεπτότητα των ωραιοτέρων γλυπτών στα μνημεία της αρχαιότητος.

Από πού προέρχεται αυτή η διαφορά; Στο ανατολικόν τμήμα του κόσμου, ο μόνιμος αγών εθνικών σκοπών έλαβεν χώρα μόνον μεταξύ του Αρίου στοιχείου αφενός και των μαύρων και κιτρίνων αρχών αφ ετέρου. Δεν χρειάζεται να επισημάνω ότι, όπου οι μαύρες φυλές επολέμησαν μόνον προς εαυτές, όπου οι κίτρινες φυλές επίσης περιεστρέφοντο στον ιδικό τους κύκλο ή πάλιν όπου τα μαύρα και κίτρινα μείγματα αγωνίζονται σήμερον, δεν υφίσταται εφικτή ιστορία. Τα αποτελέσματα αυτών των συγκρούσεων είναι ουσιαστικώς άγονα, όπως οι εθνοτικοί παράγοντες που τις καθορίζουν, τίποτα δεν έχει εμφανισθεί, τίποτα δεν έχει παραμείνει. Αυτό συμβαίνει στην Αμερική, στο μεγαλύτερον μέρος της Αφρικής και σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της Ασίας. Η ιστορία εκπηγάζει μόνον από την επαφή των λευκών φυλών.»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 224)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΞΓ΄

Στον επίλογον του δεκάτου έκτου κεφαλαίου («Ανακεφαλαίωση – Τα αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά των τριών μεγάλων φυλών. Η υπεροχή του λευκού τύπου και εντός του τύπου αυτού, της Αρίας οικογενείας») του πρώτου βιβλίου από το  εκτενές και  άξιο  λεπτομερούς μελέτης, παρεξηγημένο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, ο Κόμης  ντε Γκομπινώ γράφει συμπερασματικώς:

«Δεδομένου ότι συνεκτιμώ τα πλεονεκτήματα των φυλετικών αναμείξεων, θα προσθέσω ότι σε αυτές οφείλονται η βελτίωση των τρόπων και των πεποιθήσεων και ειδικότεραν ο μετριασμός του πάθους και της επιθυμίας. Αλλά αυτά είναι απλώς μεταβατικά οφέλη και εάν αναγνωρίσω ότι ένας μουλάτος (υβρίδιον μαύρου – λευκού), ο οποίος ημπορεί να γίνει δικηγόρος, ιατρός ή επιχειρηματίας, αξίζει περισσότερον από τον παππού του, ο οποίος ήταν απολύτως άγριος και ολότελα ανίκανος για κάτι, τότε πρέπει επίσης να ομολογήσω ότι οι Βραχμάνοι της πρωτογόνου Ινδίας, οι ήρωες της Ιλιάδος και του Σαχναμέ, οι πολεμιστές της Σκανδιναβίας, οι ένδοξες σκιές των ευγενών φυλών που εξηφανίσθησαν μας δίδουν μιαν υψηλοτέρα και λαμπροτέρα ιδέα της ανθρωπότητος και ήσαν δραστηριότερα, ευφυέστερα και πλέον έμπιστα όργανα του πολιτισμού και του μεγαλείου από τους παρόντες σημερινούς λαούς, εκατό φορές υβρίδια. Ακόμη και το αίμα αυτών δεν ήταν πλέον καθαρό.

[Το Σαχναμέ, άλλως γνωστό και ως «Βιβλίον των Βασιλέων» ή «Έπος των Βασιλέων», είναι περσικόν έπος, έργον του Φιρντουσί. Η συγγραφή του εξεκίνησε περίπου το 366 και ολοκληρώθηκε περίπου το 400. Αποτελεί το μεγαλύτερον σε έκταση έπος γραμμένο από ένα μόνο ποιητή, με περίπου 60.000 δίστιχα σε ομοιοκαταληξία. Σε αντίθεση με άλλα έπη της Δύσεως, όπως η Οδύσσεια, η Ιλιάς και η Αινειάς, τα οποία εστιάζουν σε μια σχετικώς μικρά χρονική περίοδο, η αφήγηση του Σαχναμέ ξεχωρίζει για το μέγα χρονικό εύρος που καλύπτει, καθώς αφηγείται ολόκληρο την ιστορία της Περσίας, από τους μυθικούς χρόνους μέχρις της κατακτήσεως της Σασανικής δυναστείας από τους Άραβες.]

Ωστόσον έχει προκύψει πως οι ανθρώπινες φυλές, όπως τις ευρίσκουμε στην Ιστορία, είναι πολυσύνθετες. Και μια από τις κύριες συνέπειες ήταν να ριφθούν σε αταξία τα περισσότερα από τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά κάθε τύπου. Οι καλές αλλά και οι κακές ιδιότητες φαίνεται να μειώνονται σε ένταση με την επαναλαμβανομένη ανάμιξη αίματος. Αλλά επίσης διασκορπίζονται και διαχωρίζονται μεταξύ τους  και συχνά αντιτίθενται αμοιβαίως.

Η λευκή φυλή είχεν αρχικώς το μονοπώλιον της ευμορφίας, της νοημοσύνης και της δυνάμεως. Με την ένωσή της  με άλλες ποικιλίες, εδημιουργήθησαν υβρίδια, τα οποία ήσαν εύμορφα χωρίς δύναμη, ισχυρά χωρίς νοημοσύνη, ή, εάν ήσαν έξυπνα, ήσαν τόσον αδύναμα όσον και άσχημα. Επιπλέον, όταν η ποσότης του λευκού αίματος ηυξήθη σε απεριόριστο ποσότητα με διαδοχικές εγχύσεις και όχι με μία μόνον πρόσμιξη, δεν έφερε πλέον μαζί της τα φυσικά πλεονεκτήματά του και συχνά απλώς ηύξησε την σύγχυση που ήδη υπήρχε στα φυλετικά στοιχεία. Η ισχύς του, στην πραγματικότητα, εφαίνετο να είναι η μόνη παραμένουσα ποιότης του, ενώ ακόμη και η δύναμή του εχρησίμευσε μόνον για την προώθηση της διαταραχής.

Η εμφανής αυτή ανωμαλία εξηγείται ευκόλως : Κάθε στάδιον ενός τελείου μείγματος παράγει ένα νέον είδος από διάφορα στοιχεία και αναπτύσσει ειδικές ικανότητες. Μόλις προστεθούν άλλα στοιχεία, η τεραστία δυσκολία εναρμονίσεως του συνόλου δημιουργεί μιαν κατάσταση αναρχίας. Όσο περισσότερον αυξάνεται, τόσον περισσότερον οι καλύτερες και πλουσιότερες από τις νέες συνεισφορές μειώνονται σε αξία και με την απλή παρουσία τους προσθέτουν καύσιμα σε ένα κακό που δεν ημπορούν να μειώσουν. Εάν τα μίγματα αίματος ωφελούν σε κάποιον βαθμό την μάζα της ανθρωπότητος, εάν την αναβιβάζουν και την εξευγενίζουν, αυτό είναι απλώς εις βάρος της ίδιας της ανθρωπότητος, η οποία παρακωλύεται, υποβαθμίζεται, αποχαυνώνεται και ταπεινώνεται στα πρόσωπα των ευγενεστέρων υιών της: Ακόμη και εάν παραδεχθούμε ότι είναι καλύτερον να μετατρέψουμε μιαν μυριάδα υποβαθμισμένων όντων σε μετρίους ανθρώπους, από το να διατηρήσουμε την φυλή των πριγκήπων των οποίων το αίμα νοθεύεται και εξαθλιώνεται με το να υποστούμε αυτήν την ανέντιμο αλλαγή, εξακολουθεί να υφίσταται  το ατυχές γεγονός ότι η αλλαγή δεν σταματά εδώ.

Διότι αφ΄ότου κάποτε εδημιουργήθησαν οι μέτριοι άνδρες εις βάρος των ανωτέρων, συνδυάζονται με άλλες μετριότητες  και από τέτοιες ενώσεις, οι οποίες αναπτύσσονται ολοέν και περισσότερον υποβαθμιζόμενες, γεννάται μια σύγχυση η οποία, όπως αυτή της Βαβέλ, καταλήγει σε πλήρη ανικανότητα και οδηγεί τις κοινωνίες προς τα κάτω, στην άβυσσο του τίποτα από το οποίον δεν ημπορεί να τις σώσει καμμία δύναμη στην γη.

Τέτοιο είναι το μάθημα της Ιστορίας. Μας δείχνει ότι όλοι οι πολιτισμοί προέρχονται από την λευκή φυλή, ότι κανείς  δεν ημπορεί να υπάρξει χωρίς την βοήθειά της και ότι μια κοινωνία είναι μεγάλη και λαμπρή, μόνον όσον διατηρεί το αίμα της ευγενούς ομάδας που την εδημιούργησε, εφ όσον αυτή η ομάς ανήκει στον επιφανέστερο κλάδο του είδους μας.

Από το πλήθος των λαών που ζουν ή έχουν ζήσει στην γη, μόνον δέκα έχουν ανέλθει στην θέση των ολοκληρωμένων κοινωνιών. Οι υπόλοιποι ειλκύθησαν πέριξ αυτών περισσότερον ή ολιγότερον ανεξαρτήτως, όπως οι πλανήτες γύρω από τους ηλίους τους. Εάν υπάρχει κάποιο στοιχείο ζωής σε αυτούς τους δέκα πολιτισμούς που δεν οφείλεται στην ώθηση των λευκών φυλών, οποιοδήποτε σπέρμα θανάτου που δεν προέρχεται από τα κατώτερα είδη που αναμιγνύονται μαζί τους, τότε ολόκληρη η θεωρία επί της οποίας στηρίζεται αυτό το βιβλίο είναι εσφαλμένη.

Από την άλλη πλευρά, εάν τα γεγονότα είναι όπως ισχυρίζομαι, τότε έχουμε μιαν αναντίρρητο απόδειξη της ευγενείας του ιδικού μας είδους. Μόνον οι πραγματικές λεπτομέρειες ημπορούν να καθορίσουν την τελική σφραγίδα της αληθείας στο σύστημά μου και μόνον αυτές ημπορούν να δείξουν με αρκετή ακρίβεια τις πλήρεις συνέπειες της κυρίας θέσεώς μου ότι, οι λαοί εκφυλίζονται μόνον ως αποτέλεσμα των διαφόρων προσμίξεων αίματος που υφίστανται.

Ότι δηλαδή ο εκφυλισμός τους ανταποκρίνεται ακριβώς στην ποσότητα και στην ποιότητα του νέου αίματος και ότι το ισχυρότερον πλήγμα στην ζωτικότητα ενός πολιτισμού επέρχεται όταν τα κυριαρχούντα στοιχεία μιας κοινωνίας και εκείνα που αναπτύσσονται από την φυλετική αλλαγή έχουν καταστεί τόσον πολυάριθμα ώστε είναι σαφώς απομμεμακρυσμένα από την ομοιογένεια που είναι αναγκαία για την ζωή τους, καθίσταται δε συνεπώς αδύνατον να εναρμονιστούν και να αποκτήσουν τα κοινά ένστικτα και ενδιαφέροντα, την κοινή λογική της υπάρξεως, η οποία είναι η μόνη δικαιολογία για οποιονδήποτε κοινωνικό δεσμό.

Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα κατάρα από αυτήν την διαταραχή, διότι  όσο κακό και εάν έχει επιφέρει στην παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, υπόσχτεαι ακόμα χειρότερο για το μέλλον…

Από τους πρώτους επτά πολιτισμούς, οι οποίοι είναι εκείνοι του Παλαιού Κόσμου, έξι ανήκουν, τουλάχιστον εν μέρει, στην Αρία φυλή και ο έβδομος, αυτός της Ασσυρίας, οφείλει στην φυλή αυτήν την Ιρανική Αναγέννηση, η οποία ιστορικώς αποτελεί το καλλιστο δικαίωμά του στην φήμη. Σχεδόν ολόκληρη η Ήπείρος της Ευρώπης κατοικείται σήμερα από ομάδες που έχουν λευκή βάση, αλλά στις οποίες τα μη Άρια στοιχεία είναι τα πλέον πολυάριθμα.

Δεν υπάρχει πραγματικός πολιτισμός, μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, όπου δεν κυριαρχεί ο κλάδος των Αρίων. Στον ανωτέρω κατάλογο ουδεμία νεγρική φυλή αναφαίνεται ως ο ιδρυτής ενός πολιτισμού. Μόνον όταν αναμειγνύεται με κάποιαν άλλη ημπορεί να εισαχθεί σε έναν πολιτισμό. Ομοίως, δεν υπάρχει κανείς αυθόρμητος πολιτισμός μεταξύ των κιτρίνων φυλών. Και όταν εξαντληθεί το Άριον αίμα επέρχεται η στασιμότης. »

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 223)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΝΘ΄

ΟΚόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο άξιο  προσεκτικής μελέτης, παρεξηγηθέν και ιδιάζον εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών (Δέκατον πέμπτον κεφάλαιον «Οι διαφορετικές γλώσσες είναι άνισες και αντιστοιχούν πλήρως σε σχετικήν αξία προς τις φυλές οι οποίες τις χρησιμοποιούν» ) γράφει:

«(….) Η υλική ανάγκη δεν είναι το μόνο στοιχείον που παράγει μια γλώσσα, αλλά οι καλύτερες από τις δυνάμεις του ανθρώπου οι οποίες  έχουν βοηθήσει στο έργο αυτό. Οι ήχοι δεν εφαρμόζονταν αυθαιρέτως σε ιδέες και αντικείμενα και από αυτήν την άποψη οι άνθρωποι ηκολούθησαν μια προκαθορισμένη τάξη, η μια πλευρά της οποίας εξεδηλώθη σε αυτούς. Έτσι, οι πρωτόγονες γλώσσες, όσον και αν είναι ακατέργαστες και πτωχές, περιείχαν όλα τα στοιχεία από τα οποία οι κλάδοι τους θα ημπορούσαν αργότερον να αναπτυχθούν με μια λογική και αναγκαία ακολουθία. Ο Βίλχελμ φον Χούμπολντ παρετήρησε, με την συνηθισμένη του ακρίβεια, ότι κάθε γλώσσα είναι ανεξάρτητος από την θέληση εκείνων που την ομιλούν. Συνδέεται στενώς με την πνευματική τους κατάσταση και είναι πέραν από την αυθαίρετο ιδιαορυθμία. Δεν ημπορεί να μεταβληθεί κατά βούληση, όπως φαίνεται από τις προσπάθειες που κατεβλήθηκαν για να γίνει αυτό.

Οι Βουσμάνοι εδημιούργησαν ένα σύστημα αλλαγής της γλώσσης τους, προκειμένου να αποφευχθεί η κατανόησή της από τους αμυήτους. Ευρήκαμε το ίδιον έθιμο ανάμεσα σε ορισμένες φυλές του Καυκάσου. Αλλά όλες οι προσπάθειές τους συρρέουν στην ίδια απλή εισαγωγή μιας συγγενικής συλλαβής στην αρχή, στο μέσον ή στο τέλος των λέξεων. Απομακρύνετε αυτό το «παρασιτικό» στοιχείο και η γλώσσα παραμένει η ίδια, δεν αλλάζει ούτε σε μορφές ούτε σε σύνταξη. Ο Ντε Σασύ ανεκάλυψε μια πλέον φιλόδοξο προσπάθεια, στην γλώσσα που ονομάζεται «Μπαλαϊμπαλάν». Αυτό το περίεργο ιδίωμα επενοήθη από τους Σούφι, για να χρησιμοποιηθεί στα μυστικιστικά τους βιβλία, με σκοπό να περιτυλίξουν τις εικασίες των θεολόγων τους σε έτι μεγαλύτερο μυστήριον. Κατεσκεύασαν, κατά το ειδικό τους σχέδιο, τις λέξεις που τους εφαίνοντο να ακούονται παράξενα στα ώτα τους. Εάν, ωστόσον, αυτή η λεγόμενη γλώσσα δεν ανήκε σε καμίαν οικογένεια και αν η έννοια που εδόθη στους ήχους της ήταν εντελώς αυθαίρετες, ωστόσον οι αρχές της ευφωνίας, της γραμματικής και της συντάξεως, ό,τι δίδει στην πραγματικότητα σε μια γλώσσα ιδιαίτερο χαρακτήρα, έφερε την αδιαμφισβήτητο σφραγίδα της αραβικής και της περσικής. Οι Σούφι  εδημιούργησαν μιαν ορολογία ταυτοχρόνως Αρία και Σημιτική και εν τέλει δίχως βαρύνουσα σημασία. Οι ευσεβείς συνάδελφοι του Τζαλαλελντίν Ρούμι δεν κατάφεραν να εφεύρουν μια γλώσσα,  σαφώς δε αυτή η εξουσία δεν εδόθη σε κανέναν άνθρωπο.

Ως εκ τούτου, η γλώσσα μιας φυλής συνδέεται στενώς με την ευφυΐαν της και έχει την δύναμη να αντικατοπτρίζει τις διάφορες διανοητικές της φάσεις, όπως αυτές επιτυγχάνονται. Αυτή η ισχύς ημπορεί αρχικώς να είναι απλώς σιωπηρά. Όταν η ψυχική ανάπτυξη μιας φυλής είναι ελαττωματική ή ατελής, η γλώσσα πάσχει στον ίδιο βαθμό. Αυτό φαίνεται από την Σανσκριτική, την Ελληνική και την Σημιτική ομάδα, καθώς και από την Κινεζική, στην οποίαν έχω ήδη επισημάνει μια χρηστική τάση που αντιστοιχεί στην πνευματική καμπή του λαού. Η υπερπληθώρα των φιλοσοφικών και εθνολογικών όρων στην Σανσκριτική αντιστοιχεί στη μεγαλοφυία των όσων την ομίλησαν, καθώς και στον πλούτο και στη ρυθμικήν ομορφιά της. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ελληνική, ενώ η έλλειψη ακριβείας στις σημιτικές γλώσσες είναι ακριβώς παράλληλη με τον χαρακτήρα των σημιτικών λαών. Αν αφήσουμε τα νεφελώδη ύψη των αιώνων και βρεθούμε στις πλέον οικείες περιοχές της συγχρόνου ιστορίας, θα είμεθα, προφανώς παρόντες  στην γέννηση πολλών νέων γλωσσών και αυτό θα μας κάνει ικανούς να ιδούμε με ακόμα μεγαλυτέρα σαφήνεια πόσον πιστά αντανακλά η γλώσσα την μεγαλοφυία μιας φυλής.

Καθώς δύο έθνη συγχωνεύονται, λαμβάνει χώρα μια επανάσταση στις αντίστοιχες γλώσσες τους. Αυτό είναι μερικές φορές αργό, μερικές φορές αιφνδιο, αλλά πάντα αναπόφευκτο. Οι γλώσσες αλλάζουν και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα πεθαίνουν ως ξεχωριστές οντότητες. Η νέα γλώσσα είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ τους, το κυρίαρχο στοιχείο που φέρεται από την ομιλία της φυλής, η οποία έχει συνεισφέρει τα περισσότερα μέλη στο νέο λαό. Έτσι, από τον δέκατο τρίτο αιώνα, οι γερμανικές διάλεκτοι της Γαλλίας έπρεπε να δώσουν έδαφος, όχι στην Λατινική, αλλά στη lingua romana, με μιαν  αναβίωση της γαλο-ρωμαϊκής ποικιλίας. Και η Κελτική έπρεπε να υποχωρήσει ενώπιον του ιταλικού αποικισμού. Όμως δεν υπέκυψε στον ιταλικό πολιτισμό. Στην πραγματικότητα, θα ημπορούσε κανείς να ειπεί ότι, χάρη στον αριθμό εκείνων που την ομίλησαν, η Κελτική τελικώς εκέρδισε ένα είδος νίκης. Ηταν μετά την πλήρη συγχώνευση των Γαλατών, των Ρωμαίων και των βορείων φυλών, ήταν η Κελτική που έβαλε τα θεμέλια του συγχρόνου γαλλικού συντακτικού, καταργούσα την έντονο έμφαση της Γερμανικής, καθώς και την ακουστική της Λατινικής εισήγαγε τον ιδικό της ισοδύναμο ρυθμό.Η σταδιακή ανάπτυξη της γαλλικής είναι απλώς η επίδραση αυτής της επιμόνου εργασίας, η οποία εσυνεχίσθη χωρίς διακοπή, υπό την επιφάνεια. Και πάλι ο λόγος για τον οποίο η σύγχρονη Γερμανική έχει χάσει τις εντυπωσιακές μορφές που πρέπει να δει κανείς στην Γοτθική του επισκόπου Ουλφίλα έγκειται στην παρουσία ενός ισχυρού Ουαλικού στοιχείου στην μέση του μικρού Γερμανικού πληθυσμού που εξακολουθούσε να παραμένει στα ανατολικά του Ρήνου μετά τις μεγάλες μετακινήσεις του έκτου και των επόμενων αιώνων της εποχής μας.

Τα γλωσσικά αποτελέσματα της συντήξεως δύο λαών είναι τόσον ανεξήγητα όσον και ο ίδιος ο νέος φυλετικός χαρακτήρ. Ημπορούμε να πούμε γενικώς ότι η γλώσσα παραμένει καθαρή αφού έχει έλθει σε στενή επαφή με μια διαφορετική γλώσσα. Ακόμη και όταν οι δομές τους είναι εντελώς αντίθετες, το λεξιλόγιον υφίσταται εν πάση περιπτώσει μερικές αλλαγές. Εάν η παρασιτική γλώσσα έχει κάποια δύναμη, θα επιτεθεί βεβαίως στην άλλη στην ρυθμική της ποιότητα και επίσης στα ασταθή μέρη του συντακτικού της. Έτσι, η γλώσσα είναι μια από τις πλέον εύθραυστες και ευαίσθητες μορφές ιδιοκτησίας. Συχνά βλέπουμε μιαν ευγενή και εκλεπτυσμένη ομιλία να επηρεάζεται από βάρβαρα ιδιώματα και να περνά σε ένα είδος σχετικής βαρβαρότητος. Βαθμηδόν θα χάσει την ομορφιά της, το λεξιλόγιόν της θα γίνει πτωχό και πολλές από τις μορφές της θα είναι απηρχαιωμένες, ενώ θα δείχνει μιαν ακαταμάχητο τάση να εξομοιωθεί με τον κατώτερο γείτονά της.»

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 219)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΝΗ΄

ΟΚόμης  Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο άξιο  μεθοδικής  σπουδής,  ιδιάζον εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών (Δέκατον πέμπτον κεφάλαιον «Οι διαφορετικές γλώσσες είναι άνισες και αντιστοιχούν πλήρως σε σχετικήν αξία προς τις φυλές οι οποίες τις χρησιμοποιούν» ) γράφει: «Θα συζητήσω ένα δεύτερο σημείον και θα ερευνήσω ποία είναι η σχέση μεταξύ της ισχύος μιας φυλής και της αξίας της γλώσσης της. Με άλλα λόγια, εάν οι ισχυρότερες φυλές διαθέτουν τα καλύτερα ιδιώματα και αν όχι, πώς ημπορεί να εξηγηθεί αυτή η ανωμαλία.

Αν ένας υποβαθμισμένος λαός, στο κατώτατο σημείο της φυλετικής κλίμακος, με ελαχίστη σημασία για την «άρρενα» και για την «θήλεια» πρόοδον της ανθρωπότητας, θα ημπορούσε ίσως να εφεύρει μιαν γλώσσα φιλοσοφικού βάθους, αισθητικής ωραιότητος και ευελιξίας, πλουσία σε χαρακτηριστικές μορφές και ακριβείς ιδιωματισμούς – που εφαρμόζονται εξίσου στην έκφραση των  μεγαλείων της θρησκείας, των χαρίτων της ποιήσεως, της ακριβείας της φυσικής και της πολιτικής επιστήμης – ένας τέτοιος λαός θα είχεν βεβαίως ένα εντελώς άχρηστο τάλαντο, εκείνο του εφευρίσκειν και τελειοποιείν ένα όργανον, το οποίον η διανοητική του ικανότης θα ήταν πολύ αδύναμη να στρέψει προς οποιανδήποτε ωφέλεια.

Πρέπει, σε μια τέτοια περίπτωση, να πιστεύσουμε ότι η παρατήρησή μας έχει τερματισθεί αιφνιδίως, όχι από κάτι άγνωστο ή ακατανόητο (όπως συμβαίνει συχνά), αλλά από έναν απλό παραλογισμό.

Εκ πρώτης όψεως, αυτή η προκλητική απάντηση φαίνεται πως είναι η σωστή. Εάν προσλάβουμε τις φυλές όπως είναι σήμερον, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η τελειότης του γλωσσικού ιδιώματος απέχει μακράν από την αντιστοιχία προς τον βαθμόν πολιτισμού που επετεύχθη, σε όλες τις περιπτώσεις. Οι γλώσσες της συγχρόνου Ευρώπης, για να μην ομιλήσουμε για τις άλλες, είναι άνισες ως προς την αξία, οι δε πλουσιότερες και ωραιότερες δεν ανήκουν απαραιτήτως στους πλέον προοδευμένους λαούς. Επιπλέον, είναι όλες πολύ κατώτερες από πολλές γλώσσες που έχουν ομιληθεί στον κόσμο σε διάφορες εποχές.

Ακόμη πιο περίεργο είναι ότι οι γλώσσες ολοκλήρων ομάδων λαών που έχουν σταματήσει σε ένα χαμηλό επίπεδο πολιτισμού, ημπορεί να έχουν σημαντικήν αξία. Έτσι, ο ιστός της γλώσσης, με τα ποικίλα πλέγματά του, ημπορεί να εφαίνετο ότι επήλθε τυχαίως στην ανθρωπότητα. Η μέταξα και ο χρυσός μερικές φορές καλύπτουν άξεστες, άγριες και άθλιες φυλές, ενώ σοφοί και μορφωμένοι λαοί εξακολουθούν παγιδευμένοι στα κανάβινα, μάλλινα και φτιαγμένα από αλογότριχες ρούχα. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει  έτσι μόνον  κατά την εξωτερική εμφάνιση. Αν, με την βοήθεια της Ιστορίας, εφαρμόσουμε το δόγμα μας της διαφοράς των φυλών, συντόμως θα διαπιστώσουμε ότι, οι αποδείξεις μας περί της πνευματικής ανισότητος ενισχύονται ακόμη περισσότερον.

Οι πρώιμοι φιλολόγοι έσφαλαν διπλώς, όταν εσκέφθησαν, πρώτον ότι όλες οι γλώσσες εσχηματίσθησαν από την ιδίαν αρχή, δεύτερον, ότι η γλώσσα εφευρέθη απλώς υπό την πίεση των υλικών αναγκών. Στο πρώτο σημείον επηρεάσθησαν από το δόγμα του «μοναδισμού», δηλαδή ότι όλες οι ανθρώπινες ομάδες έχουν μια κοινή προέλευση.

Όσον αφορά στην γλώσσα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Οι τρόποι σχηματισμού της είναι τελείως διαφορετικοί. Και αν οι ταξινομήσεις της φιλολογίας απαιτούν αναθεώρηση ή όχι, δεν ημπορούμε να πιστέψουμε ούτε για μια στιγμή ότι οι Αλταϊκές, οι Άριες και οι Σημιτικές οικογένειες δεν ήσαν εξ αρχής εντελώς ξένες μεταξύ τους. Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Το λεξιλόγιο έχει τον δικό του ιδιότυπο χαρακτήρα σε κάθε μια από αυτές τις ομάδες. Υπάρχει μια διαφορετική διαμόρφωση της φωνής στην κάθε μία τους. Στην μία, χρησιμοποιούνται τα χείλη για την παραγωγή των ήχων, σε μιαν άλλη, η συστολή του φάρυγγος. Σε μιαν άλλη η ρινική δίοδος και το άνω μέρος της κεφαλής. Η σύνθεση των τμημάτων της ομιλίας, συμφώνως με την σύγχυση ή διάκριση των διαφόρων αποχρώσεων της σκέψεως, επισημαίνει εξίσου και μια διαφορά προελεύσεως.

Η πλέον εντυπωσιακή απόδειξη της αποκλίσεως στην σκέψη και στο συναίσθημα μεταξύ μιας ομάδας και μιας άλλης, παρατηρείται στις κλίσεις του ουσιαστικού και στις συζυγίες του ρήματος. Όταν λοιπόν ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταγράψει την προέλευση της γλώσσης με μια διαδικασία αμιγώς αφηρημένης εικασίας και εκκινεί με την σύλληψη ενός «αρχεγόνου ανθρώπου», χωρίς συγκεκριμένο φυλετικό ή γλωσσικό χαρακτήρα, εκκινεί από ένα παραλογισμό και συνεχίζει στις ίδιες γραμμές σκέψεως. Δεν υπάρχει κάποιο ον όπως «ο άνθρωπος» αφηρημένα. Και είμαι ιδιαιτέρως βέβαιος ότι δεν θα ανακαλυφθεί από την διερεύνηση της γλώσσης. Δεν ημπορώ να διαφωνήσω ότι η ανθρωπότης εξεκίνησε από κάποιο σημείο την δημιουργία του γλωσσικού ιδιώματος. Υπήρξαν πολλά σημεία εκκινήσεως, διότι υπήρχαν πολλές μορφές σκέψεως και αισθήματος.

Η δευτέρα άποψη, νομίζω, είναι εξίσου εσφαλμένη. Συμφώνως προς αυτήν την θεωρία, δεν θα υπήρχε καμία ανάπτυξη εκτός από την υπαγορευθείσα από την ανάγκη. Το αποτέλεσμα θα ήταν ότι οι «άρρενες» φυλές θα είχαν μια πλουσιοτέρα και ακριβεστέρα γλώσσα από τις «θήλειες». Επιπλέον, καθώς οι υλικές ανάγκες αφορούν σε αντικείμενα που συλλαμβάνονται από τις αισθήσεις και εκφράζονται ειδικώς με δράσεις, ο κύριος παράγων της ανθρωπίνης  ομιλίας θα ήταν το λεξιλόγιο.

Δεν θα υπήρχε ανάγκη το συντακτικό και η γραμματική να προχωρήσουν πέραν από τους απλουστέρους και στοιχειωδεστέρους συνδυασμούς. Μια σειρά ήχων που είναι περισσότερον ή ολιγότερο συνδεδεμένοι μεταξύ τους είναι πάντα αρκετή για να εκφράσει μιαν ανάγκη. Και μια χειρονομία, όπως καλώς γνωρίζουν οι Κινέζοι, είναι μια προφανής μορφή σχολιασμού, ενώ η φράση είναι ασαφής χωρίς αυτήν. Όχι μόνον η συνθετική δύναμη της γλώσσης θα παρέμενε υπανάπτυκτος. Θα ήταν επίσης πλέον αδύναμος ώστε να διανεμηθεί με αρμονία, ποσότητα και ρυθμό. Διότι ποία είναι η χρησιμότης της μελωδίας όταν το μοναδικό αντικείμενο είναι η επίτευξη κάποιου θετικού αποτελέσματος; Μια γλώσσα, στην πραγματικότητα, θα ήταν απλά μια τυχαία συλλογή αυθαιρέτων ήχων.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 218)

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος MΔ΄

OΚόμης Αρτύρ ντε Γκομπινώ στο περιβόητο εγχειρίδιόν του περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών, στο 7ο Κεφάλαιο « Ο Χριστιανισμός δεν δημιουργεί και δεν αλλάζει την ικανότητα πολιτισμού», γράφει :

«Μετά τα επιχειρήματά μου σχετικώς με το θέμα των θεσμών και των κλιμάτων, έρχομαι σε ένα άλλο θέμα, το οποίον θα έπρεπε πραγματικώς να το θέσω υπεράνω όλων. Όχι ότι νομίζω ότι είναι ισχυρότερον απ’ ό,τι πράγματι είναι, αλλά επειδή τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται επιβάλλουν φυσικώς τον σεβασμό μας. Εάν τα συμπεράσματά μου στα προηγούμενα κεφάλαια γίνουν αποδεκτά, δύο σημεία καθίστανται ολοέν και εμφανέστερα: πρώτον, ότι οι περισσότερες ανθρώπινες φυλές είναι για πάντα ανίκανες πολιτισμού, εφόσον παραμείνουν αμιγείς. Δεύτερον, ότι οι φυλές αυτές δεν στερούνται  μόνον της απαραιτήτου εσωτερικής ωθήσεως για να εκκινήσουν τον δρόμο της βελτιώσεως, αλλά επίσης καμία εξωτερική δύναμη, όσον ενεργητική και να είναι από άλλες απόψεις, δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να μετατρέψει την συγγενή ανικανότητά τους σε γονιμότητα.

Οι χριστιανοί ανευρίσκονται σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη και σε όλα τα κλίματα. Οι στατιστικές, ανακριβείς ίσως, αλλά ακόμη αληθινές, μας δείχνουν έναν τεράστιον αριθμό από αυτούς: Μογγόλοι που περιπλανώνται στις πεδιάδες της Άνω Ασίας, άγριοι κυνηγοί στο οροπέδιο της Κορδελιέρας των Άνδεων, Εσκιμώοι που αλιεύουν στον πάγο του Αρκτικού κύκλου, καθώς  και Κινέζοι και Ιάπωνες που πεθαίνουν διωκόμενοι. Η ελαχίστη παρατήρηση θα το καταδείξει αυτό, και θα μας εμποδίσει να περιπέσουμε στο πολύ συνηθισμένο λάθος, να συγχέουμε την παγκόσμιο δύναμη της αναγνωρίσεως των αληθειών του Χριστιανισμού και της αποδοχής των αρχών του, με την πολύ διαφορετική ικανότητα που οδηγεί μιαν ανθρωπίνη φυλή και όχι άλλη. Θα κατανοήσουμε τις επίγειες συνθήκες κοινωνικής βελτιώσεως, και θα ημπορέσουμε να ανέλθουμε από μια βαθμίδα  της κλίμακος σε μιαν άλλη, ώστε να φθάσουμε τελικώς στην κατάσταση που ονομάζουμε πολιτισμό. Οι  βαθμίδες αυτής της κλίμακος είναι το μέτρον της ανισότητας των ανθρώπινων φυλών.

… Με την προϋπόθεση ότι ένας άνθρωπος πιστεύει, αλλά και ότι καμία από τις καθημερινές ενέργειές του δεν τείνει να παραβιάσει τις διατάξεις της θρησκείας, τότε τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Πόσο σημαντικό είναι το σχήμα της οικίας ενός χριστιανού, η κοπή και το υλικό των ρούχων του, το σύστημα διακυβέρνησεώς του, το μέτρον της τυραννίας ή της ελευθερίας στα δημόσια ιδρύματα του; Ημπορεί να είναι αλιεύς, κυνηγός, γεωργός, ναυτικός, στρατιώτης, … ό,τι θέλετε. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές απασχολήσεις υπάρχει κάτι να εμποδίσει κάποιον άνθρωπο – σε οποιοδήποτε έθνος και εάν ανήκει, στο αγγλικό, στο τουρκικό, στο σιβηριανό, στο αμερικανικό, στων Οττεντότων – να δεχθεί το φως της χριστιανικής πίστεως; Απολύτως τίποτα ! Και όταν επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, τα υπόλοιπα, ελάχιστα υπολογίζονται. Ο άγριος Γκάλλα (Αιθίωψ της εθνότητος Ορόμο) μπορεί να παραμείνει Γκάλλα και όμως να γίνει σταθερός πιστός, ως καθαρό «σκεύος εκλογής», όπως ο ιερότερος πρελάτος (Καθολικός επίσκοπος) στην Ευρώπη.

Αν ανοίξω τους  «Βίους των Αγίων», θα ανακαλύψω πολλούς σοφούς μεταξύ τους; Σίγουρα όχι. Η εταιρεία των ευλογημένων, των οποίων το όνομα και η μνήμη τιμώνται από την Εκκλησία, αποτελείται κυρίως από εκείνους που ήσαν επιφανείς για την αρετή και την αφοσίωσή τους. Αλλά, αν και γεμάτοι ιδιοφυΐα σε όλα όσα αφορούν στον ουρανό, δεν είχαν καμία ευφυΐα για τα πράγματα της γης. Όταν βλέπω την Αγία Ρόζα της Λίμα να τιμάται εξίσου με τον Άγιο Βερνάρδο, η διακονία της Αγίας Ζήτας (προστάτιδος των μαιών) δεν ήταν μικροτέρα εκείνης της Αγίας Θηρεσίας. Όταν βλέπω όλους τους αγγλοσαξονικούς αγίους, τους περισσοτέρους Ιρλανδούς μοναχούς, τους δυσφορικούς ερημίτες του αυγυπτιακής Θηβαΐδος, τις λεγεώνες των μαρτύρων που εξεπήδησαν από το υπολειμματικό καθίζημα του λαού, τους οποίους ανεβίβασε μια  αιφνιδία λάμψη θάρρους και αφοσιώσεως για να λάμψουν με αιωνία Δόξα – όταν βλέπω όλους αυτούς να τιμώνται στον ίδιο βαθμό με τους ευφυεστέρους απολογητές του δόγματος, ως οι σοφότεροι υπερασπιστές της πίστεως, τότε ευρίσκομαι δικαιωμένος στο συμπέρασμά μου ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι μια πολιτιστική δύναμη, με την στενή και κοσμική έννοια της φράσεως.

Οι περισσότερες από τις φυλές της Νοτίου Αμερικής ευρέθησαν επί αιώνες στην αγκάλη της Εκκλησίας. Αλλά πάντοτε παρέμεναν άγριες, χωρίς να κατανοούν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό που εξεδιπλώθη  εμπρός στους οφθαλμούς τους. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι Τσερόκη της Βορείου Αμερικής έχουν τροποποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από τους Μεθοδιστές ιεραποστόλους. Αλλά θα με εξέπλητε πολύ εάν αυτή η φυλή, αν και παρέμεινε με καθαρό αίμα, κατόρθωνε ποτέ να σχηματίσει ένα από τα κράτη της Αμερικανικής Ενώσεως ή να ασκήσει οποιανδήποτε επιρροή στο Κογκρέσο. Θεωρώ επίσης φυσικό ότι οι Δανοί Λουθηρανοί και οι Λουθηρανοί της Μοραβιανής προτεσταντικής Εκκλησίας έχουν ανοίξει τους οφθαλμούς των Εσκιμώων στο φως της πίστεως. Αλλά θεωρώ εξίσου φυσικό ότι οι μαθητές τους θα έπρεπε να έχουν παραμείνει στην κοινωνική κατάσταση στην οποίαν ελίμνασαν επί αιώνες. Και πάλιν, οι Λάπωνες της Σουηδίας είναι, όπως ίσως ανεμένετο, στην ίδια κατάσταση βαρβαρότητος με τους προγόνους τους, παρόλον που έχουν παρέλθει αιώνες από τότε που το ευαγγέλιον… τους έφερε για πρώτην φορά το μήνυμα της σωτηρίας.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 204)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος MA΄

Aναλύοντες ενδελεχώς την εξέλιξη των ανθρωπολογικών θεωριών και την εκ μέρους τους προσέγγιση του εθνοφυλετικού ζητήματος, παραθέτουμε απανθισματικώς μερικές οξυδερκείς, ωμές ή και ιδιάζουσες παρατηρήσεις του πολυγραφοτάτου Κόμητος Αρθούρου ντε Γκομπινώ, συγγραφέως του «Εγχειριδίου περί της ανισότητος των φυλών»  (το οποίον μεταπολεμικώς έχει επικριθεί με …δαιμονολογική υπερβολή).  Γράφει λοιπόν με προφητική οξυδέρκεια :

«Οι Άγγλοι είναι οι κύριοι της Ινδίας και όμως η ηθική επιβολή τους επί των υπηκόων τους είναι σχεδόν ανύπαρκτη.  Οι ίδιοι είναι επηρεασμένοι πολυτρόπως από τον τοπικό πολιτισμό και δεν ημπορούν να επιτύχουν την σφράγιση των ιδεών τους εφ’ ενός  λαού ο οποίος φοβάται μεν τους κατακτητές του, αλλά μόνον φυσικώς κυριαρχείται από αυτούς. Διατηρεί την ψυχή του ορθή και τις σκέψεις του εκτός των ιδικών τους. Η φυλή των Ινδών έχει καταστεί ξένη προς την φυλή η οποία την κυβερνά σήμερον, ο δε πολιτισμός της δεν υπακούει στον νόμο που χαρίζει την μάχη στους ισχυρούς. Οι εξωτερικές μορφές, τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν πάλι. Αλλά τα θεμέλια επί των οποίων στηρίζονται και από τα οποία πηγάζουν, δεν αλλάζουν απαραιτήτως μαζί τους. Αν και το Χαϊντεραμπάντ, η Λαχόρη και το Δελχί δεν είναι πλέον πρωτεύουσες, η ινδική κοινωνία εξακολουθεί να υφίσταται. Θα έλθει μια στιγμή, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όταν η Ινδία θα ζει και πάλι δημοσίως, όπως ήδη πράττει ιδιωτικώς, ήτοι συμφώνως προς τους ιδικούς της νόμους. Και, με τη βοήθεια είτε των πράγματι υπαρχουσών εκεί φυλών, είτε μιας άλλης υβριδικής φυλής, προερχομένης από αυτές, θα αναλάβει και πάλιν, με την πλήρη έννοια της λέξεως, μια πολιτική προσωπικότητα.»

Και συνεχίζει αλλού με οξύαιχμο κριτικό πνεύμα : «….Όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια”. Αυτό είναι το πολιτικό αξίωμα. Θα θέλατε να το ακούσετε με την επιστημονική του μορφή; “Όλοι οι άνθρωποι”, λένε οι υπερασπιστές της ισότητος των ανθρώπων, “διαθέτουν παρόμοιες πνευματικές δυνάμεις, ιδίας φύσεως, ιδίας αξίας, ιδίου φάσματος”. Αυτά δεν είναι ίσως τα ακριβή τους λόγια, αλλά βεβαίως αποδίδουν σωστά το νόημα. Έτσι, ο εγκέφαλος του Ινδιάνου Χιουρόν περιέχει σε μια πρώιμο, μη αναπτυγμένη μορφή, μια νοημοσύνη η οποία είναι απολύτως ίδια όπως εκείνη του Άγγλου ή του Γάλλου! Γιατί λοιπόν, κατά την διάρκεια των αιώνων, δεν επενόησε την τυπογραφία ή την ατμοκίνηση; Θα ήμουν αρκούντως δικαιολογημένος να ερωτήσω τον Χιουρόν μας γιατί, αν είναι ίσος με τους Ευρωπαϊκούς μας λαούς, η φυλή του ουδέποτε παρήγαγε έναν Καίσαρα ή έναν Καρλομάγνο ανάμεσα στους πολεμιστές της, και γιατί οι βάρδοι και οι μάγοι της έχουν αμελήσει -με κάποιον ανεξήγητο τρόπο- να καταστούν Όμηροι και Γαληνοί. Η δυσκολία τους απαντάται συνήθως με την δοξολογημένη φράση “η κυρίαρχη επιρροή του περιβάλλοντος”.

Συμφώνως προς αυτό το δόγμα, ένα νησί δεν θα ιδεί τα ίδια θαύματα του πολιτισμού όπως μια χερσαία ήπειρος, οι ίδιοι άνθρωποι θα είναι διαφορετικοί στον βορρά από αυτό που είναι στο νότο, τα δάση δεν θα επιτρέπουν τις εξελίξεις οι οποίες ευνοούνται από την ανοικτή ύπαιθρο χώρα. Τι άλλο; Η υγρασία ενός βάλτου, υποθέτω, θα παράξει έναν πολιτισμό ο οποίος αναποφεύκτως θα είχε καταπνιγεί από την ξηρότητα της Σαχάρας! Όσον ευρηματικές και αν είναι αυτές οι μικρές υποθέσεις, η μαρτυρία του γεγονότος είναι εναντίον τους. Παρά τον άνεμο και την βροχή, το ψύχος και την ζέστη, την ακαρπία και την καρποφορία, ο κόσμος έχει ιδεί την βαρβαρότητα και τον πολιτισμό να ανθίζουν παντού, αλληλοδιαδόχως, στο ίδιο έδαφος. Ο ζωώδης φελλάχος μαυρίζει από τον ίδιο ήλιο που έκαιγε τον ισχυρό ιερέα της Μέμφιδος. Ο πολυμαθής καθηγητής του Βερολίνου διαλέγεται  υπό τον ίδιο αντίξοο ουρανό ο οποίος κάποτε αντίκρυσε  την δύστυχη  ύπαρξη του αγρίου Φινλανδού.

Το περίεργο σημείο είναι ότι, η θεωρία της ισότητος, την οποίαν εναγκαλίζεται  η πλειονότης των ανθρώπων και έχει διαπεράσει τα έθιμα και τα θεσμικά μας όργανα, δεν υπήρξεν αρκούντως ισχυρά ώστε να ανατρέψει τα εναντίον της αποδεικτικά στοιχεία. Και εκείνοι οι οποίοι είναι κατά το πλείστον πεπεισμένοι για την αλήθειά της, καθημερινώς αποτίουν φόρον τιμής στο αντίθετόν της. Ουδείς, ουδέποτε αρνείται να παραδεχθεί ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των εθνών και η συνηθισμένη ομιλία των ανθρώπων, με μιαν αφελή ασυνέπεια, ομολογεί το γεγονός. Σε αυτό, μάλλον μιμείται την πρακτική άλλων εποχών, οι οποίες – και για τον ίδιο λόγο – δεν ήσαν ολιγότερον πεπεισμένες απ΄ ό,τι εμείς περί της απολύτου ισότητος των φυλών».

Ο Γκομπινώ απαξίωσε την σημασία του περιβάλλοντος : «Θέλω να ειπώ ότι δεν ήταν ο τόπος που εδημιούργησε την αξίαν ενός έθνους, διότι  ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει. Αντιθέτως, ήταν το έθνος που προσέδωσε προσφάτως και παλαιότερον, αλλά και θα προσδώσει στο μέλλον στην εδαφική περιοχή την όποια οικονομική, ηθική και πολιτική αξία της». Επισημαίνει ότι οι μεγάλοι πολιτισμοί της Ινδίας, της Αιγύπτου, της Κίνας και της Μεσοποταμίας δεν ευνοήθησαν από την φύση. Οι άνθρωποι που ίδρυσαν αυτούς τους πολιτισμούς έπρεπε να φέρουν τα κοινωνικά συστήματά τους σε υψηλά πρότυπα, «….πριν ημπορέσουν να επωφεληθούν από τα υπαρκτά φυσικά πλεονεκτήματα, με την άρδευση και παρεμφερή τεχνολογικά εγχειρήματα».

Και πάλιν περί της επιδράσεως του περιβάλλοντος γράφει:  «Θα αναφερθώ στους Αρμενίους, αποκλεισμένους στα βουνά τους (στα ίδια βουνά όπου πολλοί άλλοι λαοί ζουν και πεθαίνουν ως βάρβαροι), οι οποίοι επέτυχαν  από γενεά σε γενεά, από την πολύ απομακρυσμένη αρχαιότητα, ένα αρκούντως υψηλό επίπεδο πολιτισμού. Παρόλα αυτά, οι περιοχές αυτές ήσαν σχεδόν σφραγισμένες, δίχως καμίαν αξιοσημείωτη γονιμότητα και χωρίς οποιαδήποτε επικοινωνία με την θάλασσα ».

«Ευρίσκουμε λαούς λίαν παρομοίου τύπου, οι οποίοι ζουν στις αντίθετες πλευρές του κόσμου και υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες, του κλίματος και όλων των υπολοίπων. Οι εθνολόγοι συμφωνούν επ’ αυτού του σημείου αυτού και ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν ότι οι Οττεντότοι είναι μια κινεζική αποικία, μια υπόθεση αδύνατη για άλλους λόγους, λόγω της ομοιότητός τους με τους κατοίκους της “Ουρανίου Αυτοκρατορίας”» (Κίνας).

Ο συγγραφεύς αναφέρεται εδώ στον Βαρωνέτο σερ Τζων Μπάρροου, (1764 -1848), συνεργάτη της «Βασιλικής Εταιρείας» και της «Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας». Αυτός ήταν ένας Άγγλος πολιτικός και συγγραφεύς, που μεταξύ άλλων έγραψε το «Ταξίδι στο εσωτερικό της νοτίου Αφρικής»(1806), όπου παρέθεσε αυτήν του την άποψη περί Οττεντότων. Επ’ αυτής ο Γκομπινώ γράφει : «…. την εβάσισε σε ορισμένα σημεία της ομοιότητος των προαναφερομένων πληθυσμών, στο σχήμα της κεφαλής και στο κιτρινωπό χρώμα του δέρματος των ιθαγενών του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος. Ένας ταξιδιώτης, το όνομα του οποίου λησμονώ, έφερε ακόμα  και πρόσθετα στοιχεία, παρατηρών ότι οι Οττεντότοι φορούν συνήθως ένα κάλυμα κεφαλής όπως ο κωνικός πίλος  των Κινέζων. Κατά τον ίδιο τρόπο, μερικοί έχουν ιδει μια μεγάλη ομοιότητα μεταξύ των προσωπογραφιών που έχουμε από τους αρχαίους Ετρούσκους και από τους Αραουκάνους της Νοτίου Αμερικής. Στα χαρακτηριστικά και στην γενική μορφή τους οι Ινδιάνοι Τσερόκη φαίνονται  σχεδόν ταυτόσημοι με πολλούς από τους ιταλικούς λαούς, όπως οι Καλαβρέζοι. Ο συνηθισμένος τύπος προσώπου μεταξύ των κατοίκων της Ωβέρνης, ιδιαιτέρως των γυναικών, ομοιάζει πολύ ολιγότερον με τους συνήθεις Ευρωπαίους απ’ ό,τι με πολλές ινδιάνικες φυλές της Βορείου Αμερικής. Έτσι, όταν παραδεχόμεθα ότι η φύση ημπορεί να παράγει παρομοίους τύπους σε ιδιαιτέρως  απομεμακρυσμένες χώρες, υπό διαφορετικές συνθήκες ζωής και κλίματος, καθίσταται αρκούντως σαφές ότι, οι ανθρώπινες φυλές δεν αποκτούν τις ποιότητές τους από καμία εκ των εξωτερικών δυνάμεων οι οποίες είναι  σήμερα ενεργές».

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 201)

 

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος Μ΄

Oαμφιλεγόμενος, λεπτολόγος και ευρυμαθής Κόμης Αρθούρος ντε Γκομπινώ, επεξηγεί αναλυτικώς στο  εκτενές και πολύπλευρο «Εγχειρίδιον περί της ανισότητος των φυλών» :

«Τα μεγάλα γεγονότα – οι αιματηροί πόλεμοι, οι επαναστάσεις και η διάλυση των νόμων – που ήσαν διαδεδομένα επί τόσα πολλά χρόνια στα κράτη της Ευρώπης, είναι ικανά να μεταστρέψουν τους νόες των ανθρώπων στην μελέτη των πολιτικών προβλημάτων. Ενώ ο κοινός  άνθρωπος εκτιμά απλώς και μόνον τα άμεσα αποτελέσματα και συσσωρεύει όλο τον έπαινο και την ευθύνη στον μικρόν ηλεκτρικό σπινθήρα  που σηματοδοτεί την επαφή με τα δικά του συμφέροντα, ο σοβαρότερος στοχαστής θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τις κρυμμένες αιτίες αυτών των φοβερών αναταραχών. Θα εγκύψει, με τον φανό ανά χείρα, στα σκοτεινά μονοπάτια της φιλοσοφίας και της ιστορίας. Και στην ανάλυση της ανθρωπίνης καρδίας ή της προσεκτικής αναζητήσεως μεταξύ  των χρονικών του παρελθόντος, θα προσπαθήσει να κερδίσει την βασική  κλείδα του αινίγματος που έχει συγχύσει επί μακρόν την φαντασία του ανθρώπου.

Η θανάσιμη ασθένεια των πολιτισμών και των κοινωνιών εξελίσσεται από γενικές αιτίες, οι οποίες είναι κοινές για αυτούς, η πτώση των πολιτισμών είναι η πλέον εντυπωσιακή και, ταυτοχρόνως, η πλέον συγκεχυμένη, εξ όλων των φαινομένων της ιστορίας. Πρόκειται για μια συμφορά που προκαλεί φόβο στην ψυχή και πάντως έχει πάντα σε εφεδρεία κάτι τόσον μυστηριώδες και τόσον τεράστιο, ώστε ο στοχαστής δεν κουράζεται  ποτέ να το κοιτά, να το μελετά, να ψηλαφεί τα μυστικά του. Αναμφισβητήτως η γέννηση και η ανάπτυξη των λαών προσφέρουν ένα πολύ αξιόλογο θέμα για τον παρατηρητή. Οι διαδοχικές εξελίξεις των κοινωνιών, τα κέρδη τους, οι κατακτήσεις τους, οι θρίαμβοι τους, έχουν κάτι το οποίον κυριεύει ζωηρώς την φαντασία και την κρατά αιχμάλωτη.

Ο φανατισμός, η πολυτέλεια, η διαφθορά των ηθών και η ασέβεια δεν οδηγούν αναγκαστικώς στην πτώση των κοινωνιών. Πρέπει πρώτα να εξηγήσω αυτό που κατανοώ ως μια “κοινωνία”. Δεν εννοώ την περισσότερον ή ολιγότερον εκτεταμένη σφαίρα εντός της οποίας ασκείται μια ορισμένη κυριαρχία,  υπό την μίαν ή την άλλη μορφή. Η Αθηναϊκή δημοκρατία δεν είναι διόλου περισσότερον “κοινωνία” υπό την έννοιάν μας, από το Βασίλειον της Μαγκάντα; Την Αυτοκρατορία του Πόντου ή το Χαλιφάτο της Αιγύπτου κατά την εποχή των Φατιμιδών. Αυτά είναι θραύσματα κοινωνιών, τα οποία αναμφισβητήτως αλλάζουν, συνενούνται ή διαλύονται, συμφώνως προς τους φυσικούς νόμους, αλλά η ύπαρξή τους ή ο θάνατός τους δεν συνεπάγονται την ύπαρξη ή το θάνατο μιας κοινωνίας. Η διαμόρφωσή τους είναι συνήθως ένα μεταβατικό φαινόμενο, το οποίον  έχει περιορισμένη ή έμμεσο επίδραση επί του πολιτισμού στον οποίο προκύπτουν. Αυτό που εννοώ ως “κοινωνία” είναι μια ομάς ανθρώπων συγκινουμένων από παρόμοιες ιδέες και από ίδια ένστικτα. Η πολιτική τους ενότης ημπορεί να είναι περισσότερον ή ολιγότερον ατελής, αλλά η κοινωνική τους ενότης πρέπει να είναι πλήρης : Έτσι, η Αίγυπτος, η Ασσυρία, η Ελλάς, η Ινδία και η Κίνα ήσαν -ή ακόμη είναι- το θέατρον όπου διακριτές και χωριστές κοινωνίες έχουν διαδραματίσει τα δικά τους πεπρωμένα, εκτός από την περίπτωση που αυτές συνεδέθησαν επί κάποιο χρονικό διάστημα από πολιτικά προβλήματα».

[Η Μαγκάντα είναι μια περιοχή στο ινδικό ομόσπονδο κράτος του Μπιχάρ και στην αρχαιότητα εσχημάτιζε μίαν  από τις  δεκαέξι Μάχα – Τζαναπάντας («Μεγάλες Χώρες») της αρχαίας Ινδίας. Πυρήν του βασιλείου ήταν η περιοχή του Μπιχάρ νοτίως του Γάγγη ποταμού. Η πρώτη του πρωτεύουσα ήταν η Ρατζαγκρίχα (η σύγχρονη Ρατζγκίρ) και στην συνέχεια η Παταλιπούτρα (η σύγχρονη Πάτνα). Το βασίλειον της Μαγκάντα επεξετάθη και συμπεριέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Μπιχάρ και της Βεγγάλης μετά την κατάκτηση των βασιλείων Λιτσάβι και Άνγκα, αντιστοίχως, ακολουθουμένη και από την κατάκτηση ενός μεγάλου μέρους του ανατολικού Ουτάρ Πραντές  και της Οντίσα.  Το αρχαίο βασίλειο της Μαγκάντα αναφέρεται ιδιαιτέρως στα κείμενα του Τζάϊνισμού και του Βουδισμού, καθώς ήταν η επικρατούσα πολιτειακή δύναμη στην γεωγραφική περιοχή όπου εγεννήθησαν ο Μαχαβίρα και ο Βούδας, ενώ ο τελευταίος απέκλεισε το βασίλειο ως  κληρονομία του. Αναφέρεται επίσης στην Ραμαγιάνα, στην Μαχαμπαράτα και στις Πουράνας. Ένα κράτος Μαγκάντα καταγράφεται και στα βεδικά κείμενα, σε εποχή πολύ πρωιμοτέρα του 600 π. Χ.

Η παλαιοτέρα αναφορά στον λαό Μαγκάντα εμφανίζεται στην Αθάρβα – Βέδα, όπου ευρίσκονται στον κατάλογο λαών ομού  με τους Άνγγας, Γκαντάρις και Μουτζαβάτ. Η Μαγκάντα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο όχι μόνον στην ανάπτυξη του τζαϊνισμού και του βουδισμού, αλλά επίσης δύο από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της Ινδίας, η αυτοκρατορία των Μωρύα και η αυτοκρατορία Γκούπτα, προήρχοντο από τη Μαγκάντα. Αυτές οι αυτοκρατορίες πρσέφεραν μεγάλες προόδους στην επιστήμη της αρχαίας Ινδίας, στα μαθηματικά, στην αστρονομία, στην θρησκεία και στην φιλοσοφία θεωρούνται δε η Χρυσή Εποχή της Ινδίας.]

Και συνεχίζει : «Η αζτέκικη αυτοκρατορία στην Αμερική φαίνεται ότι απέκτησε οντότητα  κυρίως “προς μεγαλυτέρα δόξα” του φανατισμού. Δεν ημπορώ να φανταστώ τίποτα φανατικότερον από μια κοινωνία όπως αυτή των Αζτέκων, η οποία εστηρίζετο  σε ένα θρησκευτικό θεμέλιο, ποτιζόμεννο συνεχώς από το αίμα της ανθρωποθυσίας. Έχει απορριφθεί, ίσως με κάποιαν αλήθεια, ότι οι αρχαίοι λαοί της Ευρώπης εξασκούσαν κάποτε τελετουργική δολοφονία επί των θυμάτων που εθεωρούντο αθώα, με εξαίρεση τους ναυαγούς ναυτικούς και τους αιχμαλώτους πολέμου. Αλλά για τους αρχαίους Μεξικανούς, το ένα θύμα ήταν τόσο βολικό όσο και το άλλο. Με μιαν αγριότητα επισήμως αναγνωρισμένη από έναν σύγχρονο φυσιολόγο (τον Τζέϊμς Κόουλς Πρίτσαρντ στο έργον του «Φυσική Ιστορία του Ανθρώπου» -1843) ως χαρακτηριστικό των φυλών του Νέου Κόσμου, εσφαγίαζαν επί των βωμών τους συμπολίτες τους, δίχως έλεος, δίχως δισταγμό  και χωρίς διακρίσεις. Αυτό δεν τους εμπόδισε από το να είναι ένας ισχυρός, εργατικός και πλούσιος λαός, ο οποίος βεβαίως θα ήκμαζε, θα κυριαρχούσε και θα έσφαζε επί πολλoύς ακόμη αιώνες, αν δεν επενέβαινε η μεγαλοφυΐα του Χερνάντο Κορτές και το θάρρος των συντρόφων του, ώστε να θέσει τέλος στη τερατώδη ύπαρξη μιας τέτοιας αυτοκρατορίας. Συνεπώς ο φανατισμός δεν προκαλεί την πτώση των κρατών».

Στην επεξηγητική του υποσημείωση ο Κόμης ντε Γκομπινώ αναφέρει ότι (πέραν του Άγγλου ιατρού, ανθρωπολόγου και γεωγράφου Πρίτσαρντ), ο βιολόγος και  φυσιοδίφης δόκτωρ Καρλ Φρήντριχ Φίλιππ φον Μάρτιους  και ο βιολόγος Ιωάννης Βαπτιστής Ιππότης φον Στιξ, είναι σαφείς και κατηγορηματικοί  επί του ζητήματος της ψυχοβιολογίας και του χαρακτήρος των ιθαγενών της Νοτίου Αμερικής,  στο τρίτομο, 1388 σελίδων βιβλίον τους «Ταξίδια στην Βραζιλία κατά διαταγήν της Αυτού Μεγαλειότητος του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ του Α’ Βασιλέως της Βαυαρίας, πραγματωθέντα και περιγραφέντα κατά τα έτη 1817-1820. Εκεί (1ος  τόμος – σελίδες 379-380),  γράφουν μεταξύ άλλων :

«Η ιδιοσυγκρασία των Ινδιάνων της Αμερικής είναι σχεδόν ανεξέλικτος και παρουσιάζεται ως φλέγμα. Όλες οι δυνάμεις της ψυχής, ακόμα και η υψηλοτέρα ευαισθησία, φαίνεται ότι ευρίσκονται σε κατάσταση νάρκης. Ζουν δίχως προβληματισμό για το σύνολον της δημιουργίας ή σχετικώς με τα αίτια και την εσωτερική σύνδεση των πραγμάτων. Η αίσθησή τους κατευθύνεται μόνον στην αυτοσυντήρηση. Παρελθόν και μέλλον σχεδόν δεν διαφέρουν γι’ αυτούς, έτσι ώστε δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την επομένη ημέρα. Ξένοι προς την καλοσύνη, την ευγνωμοσύνη, την φιλία, την ταπεινοφροσύνη, την φιλοδοξία και γενικώς γιά όλα τα ευαίσθητα και ευγενή ερεθίσματα που κοσμούν την ανθρώπινη κοινωνία, απαθείς, κλειστοί, βυθισμένοι σε μιαν αδιαφορία για τα πάντα.

Τίποτε δεν είναι χρήσιμο στον  Ινδιάνο όσον οι οξείες εκ φύσεως αισθήσεις του, η πονηριά του και η αξιοσημείωτη μνήμη του, και μόνον όταν πρόκειται για πόλεμο ή κυνήγι, εκδηλώνεται η ανησυχία του. Ψυχρός και υποτονικός, ακόμη και στις οικογενειακές του σχέσεις, ακολουθεί από αγαπητή προτίμηση περισσότερον τα ζωώδη ένστικτα, ενώ ο έρωτάς του προς την γυναίκα είναι το μόνο πάθος που ημπορεί να σχίσει την  θαμπή αδιαφορία του. Πάθος το οποίον εκδηλώνεται στην καχεκτική του ψυχή, μόνον ως σκληρή ζήλια σε συνδυασμό με την επιθυμία για εκδίκηση.

Η σεμνότης δεν είναι ίδιον των ανδρών. Μόνον οι γυμνές γυναίκες, όταν παρακολουθούνται από ξένους, φαίνεται ότι ταράσσονται καθώς προδίδονται από τον τρόπο του βαδίσματός τους. Αναίσθητος περί την τέρψη του ουρανίσκου, ιδιαιτέρως στην τάση γιά κρεοφαγία, ο Ινδιάνος σε γενικές γραμμές είναι συγκρατημένος και ακολουθεί, δίχως καμία ιδιαιτέρα χρονική τάξη, μόνον τις ανάγκες, ενώ πεινά συχνά για να φροντίσει την καλοπέρασή του.  Αντιθέτως είναι δυστυχώς παθιασμένος  με την πόση του οίνου του ή έτοιμος να  παραδοθεί στο κονιάκ-όταν είναι σε αυτόν προσβάσιμο-. Ακόμη, υπηρετεί υπάκουος τους Λευκούς, με πεισματική επιμονή στην διατεταγμένη εργασία, οξύθυμος δίχως καμία θεραπεία του θυμού του, μάλλον δε πρόσφορος σε λίαν χρονοβόρο επιδίωξη εκδικήσεως, γεννημένος (όπως συνηθίζουν να λένε οι άποικοι) μόνον για να διατάζεται.  Ούτε απατηλός, ούτε κλέπτης, δεν αποδίδει επιθυμία σε τίποτα που δεν ανήκει στις «ανάγκες του στομάχου», τις οποίες αντιμετωπίζει πάντοτε ο ίδιος πάντοτε ξεχωριστά και εκτός της οικογενείας του. Κατά την ασθένεια,  ακόμη και φροντισμένος από τους αποίκους με την δέουσα προσοχή ή ακόμα και ευνοημένος με αγαθοεργίες, παραλλήλως με την ανάνηψή του αισθάνεται ζωηρώς μόνον το νομαδικόν ένστικτό του και φεύγει, ακόμη και δίχως άλλο  κίνητρο επιστρέφει στα σκοτεινά δάση του, σχεδόν ανίκανος γιά κάθε ευγνωμοσύνη,».

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 200)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑