Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Ιωάννης Καποδίστριας

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑς

Θα πιστεύατε κάποιον που θα σας έλεγε ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε Έλληνας ο οποίος:

– Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία

– Συνέταξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)

– Συνέταξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα)

– Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.

– Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)

– Έσωσε την Ελληνική Επανάσταση.

Κατά καιρούς ακούγονται για κάποιον Καποδίστρια, με τόσα απίθανα κατορθώματα, που φαίνονται, το λιγότερο, υπερβολές!

Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά.  Ποιος να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα ο οποίος, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια; Ναι, είναι αλήθεια και αυτός ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος καταγόταν από την Κέρκυρα (Κερκυραίος πατέρας και Κυπρία μητέρα). Σπούδασε στην Ιταλία Ιατρική, Νομική και Φιλοσοφία. Υπήρξε ο δημιουργός του Συντάγματος της Ιονικής Επτανησιακής Πολιτείας.  Στην Ελβετία (υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία ων) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια.  Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο – Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».

Πλέον των παραπάνω:

– Με δικά του χρήματα σπούδασε 300 Ελληνοπούλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του, είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)

– Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (ως ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν». Κάτι από Μεταξά μου θυμίζει αυτό…)

– Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας! Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

– Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827).  Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια. Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνέλευση της Τροιζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια ως τον «Ηγέτη του Έθνους».

Ως Κυβερνήτης:

α. Οργάνωσε το Πολεμικό Ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)

β. Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους. Να δώσει γη και δάνεια.

γ. Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή ως Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό», έλεγε. (κάτι σαν τους σημερινούς…)

δ. Έβαλε υποθήκη τα κτήματά του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.

ε. Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Βλέπετε οι Ευρωπαίοι βρίσκουν πάντα καλοθελητές!! Και πήγαινε εκκλησία από τον Όρθρο! Όχι μόνο στις δοξολογίες… Και μετά μας έφεραν τους προτεστάντες…και σήμερα τους τάχα και αριστερούς άθεους.

Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή). Ο Κανάρης σε επιστολή του μίλησε για Πατροκτονία.

Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία, …εκτός από την Ελλάδα.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, συμπληρώνονται 186 χρόνια από την χειρότερη ημέρα στην Ιστορία της Ελλάδος. Ξημερώματα -λίγο πριν τις 6:15- της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Κυβερνήτης κατευθύνεται προς τον Ναό του Αγ. Σπυρίδωνος προκειμένου να εκκλησιαστεί. Στον δρόμο τον συναντούν ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Μαζί τους ήσαν και οι δύο αστυνομικοί-φρουροί τους, Ιωάννης Καραγιάννης και Ανδρέας Γεωργίου, συνεργοί στο ανοσιούργημα. Καθώς ο Κυβερνήτης έμπαινε στην εκκλησία, ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης, τον έπιασε με το αριστερό του χέρι από τον τράχηλο και τον πυροβόλησε από πίσω στο κεφάλι. Ταυτόχρονα πυροβόλησε εναντίον του και ο Καραγιάννης, αλλά η σφαίρα αστόχησε και χτύπησε στην αριστερή παραστάδα της πύλης της εκκλησίας, όπου εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα σε ειδική θήκη. Αμέσως ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης επιτέθηκε ακόμα πιο άνανδρα στον Κυβερνήτη και τον μαχαίρωσε δύο φορές κάτω από την κοιλιά. Ο Κυβερνήτης θανάσιμα τραυματισμένος έγειρε πάνω στο ακρωτηριασμένο χέρι του Κοζώνη, του φρουρού του, και τέσσερα λεπτά αργότερα ήταν νεκρός. Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης, κυνηγήθηκε ανελέητα από το οργισμένο πλήθος και τελικά συνελήφθη από στρατιώτες. Ο οπλαρχηγός Φωτομάρας, από το παράθυρο του σπιτιού του, τον πυροβόλησε και τον σκότωσε, ενώ το κακοποιημένο πτώμα του κατέληξε στην θάλασσα του Ναυπλίου. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, καταδιωκόμενος και αυτός από το πλήθος κατέφυγε στην Γαλλική πρεσβεία, «ζητών την Γαλλικήν υπεράσπισιν έκραξε ότι εφονεύσαμε τον τύραννον». (Ν. Κασομούλη «Απομνημονεύματα» 3ος τόμος, σελ. 441). Οι Γάλλοι, ωστόσο, τον παρέδωσαν στις Αρχές, που με την σειρά τους τον οδήγησαν στο δικαστήριο όπου καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον Καραγιάννη. Συνήγορος του Μαυρομιχάλη ανέλαβε ο Σκωτσέζος-Εβραίος Edward Mason, «φιλέλληνας» κατά τους σύγχρονους παραχαράκτες της Ιστορίας, που ως εισαγγελέας, δύο χρόνια αργότερα, εισηγήθηκε και απαίτησε την θανατική καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Καραγιάννης ως γνήσιος πρόγονος των σημερινών πολιτικάντηδων, ζήτησε εξάμηνη αναβολή από το δικαστήριο, υποσχόμενος πως θα προβεί σε αποκαλύψεις. Φυσικά, αφέθηκε … ελεύθερος!

«Ο δε πολύς λαός ησθάνθη πραγματικήν οδύνην δια το φοβερό γεγονός. Το Ναύπλιον έκλαιγε τον μεγάλον πατέρα του Έθνους. Γυναίκες του λαού άφηναν κατάρας κατά των φονέων και άλλαι έκαναν σαν να είχαν αλλοφρονήσει». (Δ. Κόκκινου, « Ιστορία της Νεοτέρας Ελλάδος», εκδόσεις Μέλισσα, 1ος τόμος σελ. 482). Όταν η σορός του Ιωάννου Α. Καποδίστρια τοποθετήθηκε σε δημόσιο προσκύνημα, φάνηκε η αγάπη του λαού προς τον Κυβερνήτη του, που οι προδότες του Έθνους αποκαλούσαν «τύραννο».

Μαζί με τον Καποδίστρια πέθανε και η Ελλάδα μας. Η Ελλάδα δεν θα γνωρίσει ποτέ το μεγαλείο όπου θα την οδηγούσε η διορατική και συνετή τακτική του Κυβερνήτη της, γιατί πολύ απλά ο Θεός δεν θα ξαναδώσει δεύτερο Καποδίστρια σε έναν αγνώμονα και ανιστόρητο λαό…

Χ.Μ.

(Φ. 218)

Advertisements

Με το σπαθί του Μυρμιδόνα

Στην επέτειο της Εθνεγερσίας, είμαι πολύ μικρός για να μιλάω εγώ… αφήνω εκείνους τους πραγματικούς Έλληνες να μιλήσουν για τον Άθλο τους αλλά και για την δική μας ύπνωση ως κοινωνία. Οι συγκρίσεις μας θλίβουν αλλά και μας πεισμώνουν:

Κολοκοτρώνης : «Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας»

Κολοκοτρώνης : «Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια…»

Κολοκοτρώνης: Τον καιρό που ήταν με το «Μαύρο Στόλο» κι είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κουρσάρων στο Αιγαίο, είχε μείνει μέρες χωρίς να φουμάρει, έσκισε το τσιμπούκι του, έξισε τη νικοτίνη από μέσα κι έφτιαξε μ’ αυτή τσιγάρο. Αηδίασε από τη γεύση και είπε: «Όρσε μωρέ άνθρωπος, που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί ο ίδιος από ένα συνήθιο» Πέταξε το τσιμπούκι και το τσιγάρο στη θάλασσα κι από τότε δεν ξανακάπνισε.

Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον της διοικήσεώς των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος».

Κολοκοτρώνης: «Μίαν φοράν όταν επήραμεν το Ναύπλιον ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. Μου είπε οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση. Εγώ τού αποκρίθηκα, ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς Καπετάν Άμιλτον ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γεννεά εις γεννεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα. – Με είπε, ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια.- Η φρουρά του Βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτζι δεν με ωμίλησε πλέον».

Μάρκος Μπότσαρης: Για να εμπνεύσει την ομόνοια μεταξύ των καπεταναίων, βγάζει το δίπλωμα του στρατηγού που του έχει απονεμηθεί από την πολιτική διοίκηση και ενώπιον όλων το σκίζει λέγοντας: «Να μονιάσουμε χρειάζεται, τα χαρτιά δεν μας βοηθάνε, όποιος είναι άξιος, το δίπλωμα το παίρνει κατευθείαν από το Σκόντρα πασά»!

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: ΤΥΦΛΟΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΕΓΙΝΕ ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΕ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Όταν το έμαθε ο Άγγλος  πρέσβης πήγε να το δει με τα μάτια του. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

«Τι κάνετε στρατηγέ μου;», ρώτησε ο ξένος

«Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα» απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

«Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;» επέμενε ο ξένος.

«Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος» απήντησε περήφανα ο Νικηταράς. Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις»!

Ρήγας Φεραίος: «Όλον το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης»

Ρήγας Φεραίος: «Όλοι χωρίς εξαίρεσιν έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα.»

Ρήγας Φεραίος: «Κάλλιο για την πατρίδα κανένας να χαθεί, παρά να κρεμάσει φούντα για ξένον στο σπαθί.»

Καποδίστριας: «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Υψηλάντης: «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος…Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα»

Τρικούπης Σπυρίδων: «Κι’ όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει, αν η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπό να πάγω αλλού».

Κολοκοτρώνης: Στα Δερβενάκια ο Γέρος του Μοριά, καθισμένος σ’ ένα βράχο, παρακολουθεί τη μάχη. Ξάφνου ακούει δίπλα του θόρυβο. Γυρίζει και βλέπει ένα βοσκόπουλο, στηριγμένο στη γκλίτσα του, να παρακολουθεί κι’ αυτό.

-Τι στέκεις έτσι ορέ Έλληνα και χαζεύεις; του φωνάζει, γιατί δεν τρέχεις και συ να πολεμήσεις;

– Μα δεν έχω άρματα, καπετάνιε του δικαιολογήθηκε ο τσοπάνος. Με τι να πολεμήσω ;

– Με τη γκλίτσα σου, μωρέ Έλληνα! Κι’ αυτή όπλο είναι. Να κοπανίσεις μια δυνατή στο κεφάλι ενός τούρκου, να τον σκοτώσεις, να του πάρεις τα άρματά του κι ύστερα μ’ αυτά να πολεμήσεις τους άλλους μουρτάτες.

Δέσπω Τζαβέλλα: Πολιορκία Μεσολογγίου. Μεγάλο Σάββατο σκοτώνονται οι δυο της γιοι, ο Κίτσος κι ο Ζυγούρης. Οι γυναίκες άρχισαν τους θρήνους και τα μοιρολόγια. Τις βλέπει η Δέσπω και τους λέει: «Πάψτε μωρές τα κλάματα. Τα παιδιά μου πήγανε στο Χριστό, που θα τα πάει στον Παράδεισο, γιατί πέσανε για την Πατρίδα! Σηκωθείτε να βάψουμε  τα αυγά μη μας οργιστεί ο Θεός.» Κι η ηρωική μητέρα άρχισε να ετοιμάζει τις βαφές και τα τσουκάλια. Σε λίγο φτάνει μαντατοφόρος: «Δεν είναι τίποτε καπετάνισσα. Τα παιδιά είναι καλά. Μονάχα ο Ζυγούρης λαβώθηκε στο χέρι. Μα δεν είναι σοβαρό». Οι γυναίκες τριγύρισαν χαρούμενες τη Δέσπω. Εκείνη, γονάτισε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς και ακούστηκε να ψιθυρίζει: «Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα μου, που τους γλίτωσες κι αυτή τη φορά… Μα εγώ πάντα ξεγραμμένους τους έχω».

Μακρυγιάννης: «Γι’ αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε»

Μακρυγιάννης: «…και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, οπού τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. ‘Οχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλ? και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια»

Λόρδος Βύρων: «Ποτέ δεν αποτυγχάνουν αυτοί που πεθαίνουν για ένα μεγάλο σκοπό»

Παπαφλέσσας στο Μανιάκι: «Εγώ δεν ήρθα εδώ για να μετρήσω τον στρατό του Ιμπραήμ απ’ τα ψηλώματα. Πρέπει οπωσδήποτε να τον κρατήσω εδώ, στο Μανιάκι, διότι μόνο έτσι θα γλυτώσει ο Μοριάς. Καθίστε όλοι εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες»

Σολωμός, Ύμνος Εις την Ελευθερίαν, Εθνικός Ύμνος:  «Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι επετιούντο από τη γη, όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι από τούρκικην οργή. Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά» και οι μιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά». Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά.

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ό,τι θέλεις ημπορείς εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!»

(Φ. 193)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑