Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Ετικέτα

25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

«Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην της γεννήσεως μας;» αντιγύρισε καταπρόσωπο ο Γεώργιος Τερτσέτης στον Εδουάρδο Μάσον, τον «εμπαθή εκείνο πολέμιο της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη», εισαγγελέα στην δίκη του Γέρου του Μωρηά. Και συνέχισε παραθέτοντας ως υπεράσπισή του τον νόμο, αλλά και κάτι ακόμη «Ο Εθνισμός μας!… Ο Εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευθέντων εις τον αγώνα. Και δεν ήταν θέλημα Θεού ημείς, εις την 26 Μαΐου, να φθάσομεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του εθνισμού από τα σπλάχνα μας η επωμίδα του Υπουργού».

Να είχαμε σήμερα Τερτσέτηδες δικαστές, να πετάξουν στα πρόσωπα των δολοφόνων του λαού μας, τον Εθνισμό μας! Mα ούτε στρατιωτικός, να πολεμά 49 χρόνια τον τούρκο, όπως ο Κολοκοτρώνης, ούτε δικαστής να αμφισβητεί με το θάρρος της επιστημοσύνης και της Ελληνικότητάς του, τα γαλόνια του υπουργού. Αλαζόνες και μοιραίοι οι υπάλληλοι των τοκογλύφων οδηγούν το κοπάδι των προσκυνημένων στον χαμό του.

Μόνο μια δράκα βουλευτών και μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων τολμούν, αντιστέκονται, επιμένουν, υβριζόμενοι, διωκόμενοι, φυλακιζόμενοι και φιμωμένοι από την νοητική Χούντα της Μεταπολίτευσης, την μονοκρατορία του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και την μαφία των καναλαρχών. Μια δράκα πιστοί στο δικαίωμα της Ελλάδας να ζήσει, απέναντι στους εθελόδουλους, τους παραδομένους και τους μοιρολάτρες. Αυτοί οι αριθμητικά λίγοι είναι οι Έλληνες που αμφισβητούν την δικαιοδοσία του ξένου στην γη τους. Και μην μηρυκάσει κάποιος τις υποκρισίες των πολιτικάντηδων πως κανείς, δήθεν, δεν είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο.

Γιατί αυτός που ενώ εμφανιζόταν Πατριώτης και πρόμαχος του Έθνους, αλλά βάζει την υπογραφή του και πουλάει Πατρίδα, είναι προδότης. Και για να τελειώνουμε και με την «καλή» Αριστερά, οι Συριζαίοι καπιταλομαρξιστές είναι αριστεροί. Δεν είναι «δήθεν αριστεροί». Και αυτός που ήταν πάντοτε προδότης, προδότης παραμένει. Όταν ακούω να χάνουν τον χρόνο τους συνέλληνες, για να καταριούνται τον Σόρος, τον Κίσινγκερ, τον έναν και τον άλλο ληστή τοκογλύφο, που μέρα νύχτα καταπιάνεται για το πώς θα εξοντώσει τους Έλληνες, αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνει κάτι ωφέλιμο. Να καλλιεργήσει μια τοματιά, ας πούμε, σε μια γλάστρα, να δώσει ένα σκούπισμα στο πεζοδρόμιο, να προσφέρει μια προσευχή στον Θεό. Να πάει να ακούσει και ομιλίες, και να δει πώς μπορεί να βοηθήσει και πολιτικά. Να αλλάξει κάτι, αυτό είχαν στον νου τους οι αρματωμένοι με τις τσουγκράνες του Διονυσίου Φιλοσόφου, γι’ αυτό αγωνίστηκαν οι Έλληνες πέρα από κάθε λογική, στα 400 χρόνια της βάρβαρης σκλαβιάς, μέχρι να αρματώσει η Μπουμπουλίνα κι ο Κολοκοτρώνης τον στρατό και το ναυτικό μας.

Έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ το 1828, ένα ποίημα για την καταστροφή της Χίου από τους τούρκους, στις 30 Μαρτίου 1822. Περιγράφει (σε μετάφραση εδώ Κωστή Παλαμά) ένα Ελληνόπουλο να κάθεται ξυπόλυτο, «το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη». «Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι με τα μαλλάκια τα χρυσά; Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω; Διαβάτη, μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι: Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!».

Να είχαμε σήμερα Ελληνόπουλα να παίζουν στρατιωτάκια αντί για κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικά παιχνίδια! Να δούλευε το μυαλό και να φτερούγιζε το φρόνημά τους, αντί να ασφυκτιούν από το ρεύμα που περισφίγγει τα σπίτια τους! Πόσο καλά γνωρίζετε σεις οι δυνάστες πώς να κυβερνάτε με τον φόβο και την απειλή! Πόσο δίκιο έχετε που συστηματικά αποκόβετε το Έθνος από ό,τι το γέννησε, το ανέθρεψε, από ό,τι μας έκανε Έλληνες!

Ποιοι είστε εσείς που παίζετε με μας, Γερούν, Αγγέλα, Βόλφγκανγκ, σοροί εκβιαστών, βάρβαρα στίφη που ξεπεζέψατε απάνω στα στρωμένα αναισθησία, δειλία και ωχαδελφισμό, σαλόνια των μπουκωμένων νεοελλήνων, και ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια χούφτα ευλογημένο με βασιλικό και προσευχή, προζύμι, απάνω σε μια γη «άφθαρτων αερικών και ειδώλων». Κι αν σήμερα απομείναμε ως Έθνος χωρίς ποιήματα, χωρίς προσευχές, σπαράγματα κυνηγημένα από τους καιρούς, χωρίς ένα σπαθί να σπρώξουμε στο χώμα, και μια πένα να πιαστούμε από τον ουρανό, εμείς οι λίγοι θα είμαστε πάντα αρκετοί. Θα το διαβούμε το φαράγγι των θλίψεων.

Πόσα «ευχαριστώ» θα χρειαστεί να πούμε στους άνδρες και τις γυναίκες που στάθηκαν αληθινοί και ακλόνητοι στην φλόγα που έκαιγε στις καρδιές τους, και στο αίμα που έρεε στις φλέβες τους; Πού θα τους πλύνουμε τα κόκαλά τους τα ιερά, με τα δάκρυα της συγγνώμης ενός Έθνους που Εκείνοι του χάρισαν την Ελευθερία του, με επαναστάσεις 400 χρόνων, κι εκείνο κατάφερε σε 40 χρόνια χορτάτης κοιλιάς να την ξεπουλήσει, και να σκλαβωθεί εθελουσίως; Θα διαβούμε. Θα πεθάνουμε και θα γεννηθούμε.

«Σκλάβες τουρκών μη ζήσουμε, παιδιά μου, μαζί μου ελάτε!» είπε η Δέσπω του Μπότση σε νύφες και αγγόνια στον πύργο που αγνάντευε την θάλασσα. Στα κάστρα του Ελληνισμού, στο Σούλι, την Μάνη, την Τριπολιτσά, την Κρήτη και την Ρούμελη, εκεί στήσαμε τα πόδια οι Έλληνες. Εκεί, αγναντεύοντας την θάλασσα, γεννήθηκε και γέννησε, γιγαντώθηκε και γιγάντωσε, πέθανε και αναστήθηκε ο εθνισμός μας.

Κι εκεί θα αναστηθούμε, και θα αναστήσουμε την Πατρίδα μας. Ξέρεις ποιοι είμαστε εμείς; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 193)

Advertisements

Μιχαήλ Γράμσης ο Χιμαραίος αγωνιστής του έπους του 1821

Χωρίς τίτλο.jpg

Γεννήθηκε τo 1787 στην Νεάπολη της Ιταλίας, από πατέρα Έλληνα με καταγωγή από την Χιμάρα, όπως αναφέρει ο ίδιος. Υπηρέτησε στον Βασιλέα της Νεαπόλεως, ως Λοχαγός Πυροβολικού και Πρώτος Υπασπιστής της Βασιλικής Φρουράς, από τον οποίο και έλαβε τρία παράσημα.

«Άμα δε ήχησεν η Σάλπιγξ του πολέμου της πατρίδος, ως Έλλην κατά χρέος έτρεξα» αναφέρει ο ίδιος. Ηρθε λοιπόν, στην Ελλάδα, στην Καλαμάτα, την 1η Απριλίου 1821, φέρνοντας μαζί του, με δικά του έξοδα και εννέα Ευρωπαίους πυροβολητές.

Τον Ιούνιο του 1821 διορίζεται από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως Ταγματάρχης  στο νεοσυσταθέν Τακτικό Σώμα υπό τον Κορσικανό Ιωσήφ Βαλέστρα.

Πήρε μέρος στην πολιορκία του Ναβαρίνου (15 Μαΐου-16 Ιουνίου 1821). Στις 5 Νοεμβρίου 1821 έλαβε μέρος στην ανεπιτυχή επίθεση για την κατάληψη του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο, όπου τραυματίσθηκε στις 4 Δεκεμβρίου.

Την 1η Απριλίου 1822 επανιδρύεται το «Τακτικό» στο οποίο και κατατάσσεται. Στις 10 Απριλίου πήγε με εντολή του Υπουργείου Πολέμου σε νησιά του Αιγαίου και στρατολόγησε 282 άνδρες.

Παίρνει μέρος στην Μάχη του Πέτα (4/7/1822) ως Διοικητής του Α΄ Τάγματος στο Σύνταγμα Πεζικού υπό τον Ιταλό Πιέτρο Ταρέλλα.

Μετά την ήττα στο Πέτα, πηγαίνει στο Άργος και προσπαθεί να ξεσηκώσει το στράτευμα ώστε να αντιμετωπίσει τον Δράμαλη. «Τι καθήμεθα; Ιδού καιρός να φανούμεν να έβγωμεν να φωνάξομεν, όσοι πιστοί, να προφθάσωμεν τα Δερβένια», φώναζε στους δρόμους της πόλης. Έλαβε μέρος στις μάχες που δόθηκαν τον Ιούλιο του 1822 κατά της στρατιάς του Δράμαλη στο Άργος, στα Δερβενάκια και στην Κόρινθο.

Μετά την διάλυση του Τακτικού συνεχίζει να μάχεται με τους ατάκτους. Παίρνει μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου επικεφαλής 100 ανδρών. Στις 22 Αυγούστου 1822 εισέρχεται με 37 άνδρες στο Μπούρτζι αφήνοντας τους υπολοίπους με έναν υποκαπετάνιο. Στις 17 Σεπτεμβρίου παρέμειναν 30, κατόπιν διαταγής της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Στις 16 Νοεμβρίου εξέρχεται με 15 άνδρες από το Μπούρτζι και μαζί με τους υπολοίπους, 84 συνολικά, τίθεται υπό των διαταγών του Νικηταρά.

Μετά από εισήγηση της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος όπου τονίζεται ότι «δεν έπαυσεν αγωνιζόμενος και διακινδυνεύων εις τον κατά του τυράννου πόλεμον, και δις πληγωμένος εμμένει εις τον αυτόν ζήλον», προβιβάζεται στις 15 Νοεμβρίου 1822 στον βαθμό του Χιλιάρχου, «ίνα δουλεύη εις το εξής την πατρίδα, εκτός του Τακτικού».

Η Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (10-30/4/1823) τον επιβραβεύει με τον βαθμό του Συνταγματάρχη.

Στις 25 Φεβρουαρίου 1824 το Βουλευτικό Σώμα του δίδει επίσημο ευχαριστήριο για τις πιστές εκδουλεύσεις προς την πατρίδα. Αναφέρει δε «ότι τω όντι εδούλευσας την πατρίδα ως καλός πατριώτης, χρήμασι τε και σώματι, σοι ευγνωμωνεί ως εκ της πατρίδος, υπέρ ων απάντων προς αυτήν έδειξας σημειώσαν το όνομά σου εις τα Πρακτικά του Έθνους εν εκείνοις των καλών πατριωτών».

Στις 3 Μαΐου 1824 διορίσθηκε προσωρινός φρούραρχος του Νεοκάστρου. Επικεφαλής 70 ανδρών πηγαίνει με τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, στους Μύλους Αργολίδος και παίρνει μέρος, στην κρίσιμη μάχη εναντίον του Ιμπραήμ (13/7/1825).

Κατά την ανάληψη της ηγεσίας του Τακτικού από τον Φαβιέρο (30/7/1825) ορίζεται ως Συνταγματάρχης να συστήσει 2ο Σύνταγμα. Πολλοί Αξιωματικοί όμως δυσαρεστήθηκαν, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει.

Ακολουθεί τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Παίρνει μέρος στις μάχες περί την Ακρόπολη των Αθηνών, και μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη, τάσσεται με δικό του Σώμα υπό τον Ρίτσαρντ Τσωρτς, μέχρι της διαλύσεως του στρατοπέδου στον Πειραιά (τέλη Απριλίου 1827).

Τον Δεκέμβριο του 1825 πήρε μέρος στην ανεπιτυχή δεύτερη πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στις 4 Φεβρουαρίου 1826 ονομάσθηκε «Αρχηγός της Πυροβολικής» στο στρατόπεδο της Αττικής.

Στις 12 Μαΐου 1828 αιτείται ανεπιτυχώς να επανεισαχθή στο Τακτικό Σώμα και συνεχίζει να μάχεται με τους ατάκτους.

Το 1833 δεν αναγνωρίσθηκε ο βαθμός του από την Εξεταστική Επιτροπή των αξιώσεων των Αξιωματικών του Τακτικού Σώματος, διότι δεν είχε υπηρετήσει στο Τακτικό κατά την διάρκεια της διακυβερνήσεως του Ιωάννη Καποδίστρια, και το θέμα παρεπέμφθη στην Επιτροπή των Ατάκτων.

Το 1834 η επί των Στρατιωτικών Γραμματεία λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις εκδουλεύσεις του προς την πατρίδα, καθότι  «έλαβε μέρος εις τας περισσοτέρας κατά των εχθρών εκστρατειών και μαχών», αλλά και «την δυστυχήν του κατάστασιν» του χορηγεί μισθό διαθεσίμου Συνταγματάρχη μέχρι να αποφασισθούν οριστικώς τα περί του βαθμού του.

Στις 29 Ιουλίου 1837 διορίζεται Συνταγματάρχης διαθέσιμος στον Βασιλικόν Στρατόν, με μηνιαίες αποδοχές 120 δραχμές. Στις 28 Ιουλίου 1841 αιτείται διορισμό σε τακτική υπηρεσία. Όμως η πολιτική ελαττώσεως του Στρατού Ξηράς, την οποία ακολουθούσε εκείνη την περίοδο ο Όθων είχε ως αποτέλεσμα να τεθή εν αργία την 1η Σεπτεμβρίου 1841, με μηνιαίο μισθό 200 δραχμών και στις 31 Αυγούστου 1844 υπό σύνταξη.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1844 του απονέμεται από τον Όθωνα, ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1873.

(Φ. 193)

Με το σπαθί του Μυρμιδόνα

Στην επέτειο της Εθνεγερσίας, είμαι πολύ μικρός για να μιλάω εγώ… αφήνω εκείνους τους πραγματικούς Έλληνες να μιλήσουν για τον Άθλο τους αλλά και για την δική μας ύπνωση ως κοινωνία. Οι συγκρίσεις μας θλίβουν αλλά και μας πεισμώνουν:

Κολοκοτρώνης : «Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας»

Κολοκοτρώνης : «Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια…»

Κολοκοτρώνης: Τον καιρό που ήταν με το «Μαύρο Στόλο» κι είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κουρσάρων στο Αιγαίο, είχε μείνει μέρες χωρίς να φουμάρει, έσκισε το τσιμπούκι του, έξισε τη νικοτίνη από μέσα κι έφτιαξε μ’ αυτή τσιγάρο. Αηδίασε από τη γεύση και είπε: «Όρσε μωρέ άνθρωπος, που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί ο ίδιος από ένα συνήθιο» Πέταξε το τσιμπούκι και το τσιγάρο στη θάλασσα κι από τότε δεν ξανακάπνισε.

Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον της διοικήσεώς των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος».

Κολοκοτρώνης: «Μίαν φοράν όταν επήραμεν το Ναύπλιον ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. Μου είπε οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση. Εγώ τού αποκρίθηκα, ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς Καπετάν Άμιλτον ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γεννεά εις γεννεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα. – Με είπε, ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια.- Η φρουρά του Βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτζι δεν με ωμίλησε πλέον».

Μάρκος Μπότσαρης: Για να εμπνεύσει την ομόνοια μεταξύ των καπεταναίων, βγάζει το δίπλωμα του στρατηγού που του έχει απονεμηθεί από την πολιτική διοίκηση και ενώπιον όλων το σκίζει λέγοντας: «Να μονιάσουμε χρειάζεται, τα χαρτιά δεν μας βοηθάνε, όποιος είναι άξιος, το δίπλωμα το παίρνει κατευθείαν από το Σκόντρα πασά»!

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: ΤΥΦΛΟΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΕΓΙΝΕ ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΕ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Όταν το έμαθε ο Άγγλος  πρέσβης πήγε να το δει με τα μάτια του. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

«Τι κάνετε στρατηγέ μου;», ρώτησε ο ξένος

«Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα» απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

«Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;» επέμενε ο ξένος.

«Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος» απήντησε περήφανα ο Νικηταράς. Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις»!

Ρήγας Φεραίος: «Όλον το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης»

Ρήγας Φεραίος: «Όλοι χωρίς εξαίρεσιν έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα.»

Ρήγας Φεραίος: «Κάλλιο για την πατρίδα κανένας να χαθεί, παρά να κρεμάσει φούντα για ξένον στο σπαθί.»

Καποδίστριας: «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Υψηλάντης: «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος…Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα»

Τρικούπης Σπυρίδων: «Κι’ όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει, αν η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπό να πάγω αλλού».

Κολοκοτρώνης: Στα Δερβενάκια ο Γέρος του Μοριά, καθισμένος σ’ ένα βράχο, παρακολουθεί τη μάχη. Ξάφνου ακούει δίπλα του θόρυβο. Γυρίζει και βλέπει ένα βοσκόπουλο, στηριγμένο στη γκλίτσα του, να παρακολουθεί κι’ αυτό.

-Τι στέκεις έτσι ορέ Έλληνα και χαζεύεις; του φωνάζει, γιατί δεν τρέχεις και συ να πολεμήσεις;

– Μα δεν έχω άρματα, καπετάνιε του δικαιολογήθηκε ο τσοπάνος. Με τι να πολεμήσω ;

– Με τη γκλίτσα σου, μωρέ Έλληνα! Κι’ αυτή όπλο είναι. Να κοπανίσεις μια δυνατή στο κεφάλι ενός τούρκου, να τον σκοτώσεις, να του πάρεις τα άρματά του κι ύστερα μ’ αυτά να πολεμήσεις τους άλλους μουρτάτες.

Δέσπω Τζαβέλλα: Πολιορκία Μεσολογγίου. Μεγάλο Σάββατο σκοτώνονται οι δυο της γιοι, ο Κίτσος κι ο Ζυγούρης. Οι γυναίκες άρχισαν τους θρήνους και τα μοιρολόγια. Τις βλέπει η Δέσπω και τους λέει: «Πάψτε μωρές τα κλάματα. Τα παιδιά μου πήγανε στο Χριστό, που θα τα πάει στον Παράδεισο, γιατί πέσανε για την Πατρίδα! Σηκωθείτε να βάψουμε  τα αυγά μη μας οργιστεί ο Θεός.» Κι η ηρωική μητέρα άρχισε να ετοιμάζει τις βαφές και τα τσουκάλια. Σε λίγο φτάνει μαντατοφόρος: «Δεν είναι τίποτε καπετάνισσα. Τα παιδιά είναι καλά. Μονάχα ο Ζυγούρης λαβώθηκε στο χέρι. Μα δεν είναι σοβαρό». Οι γυναίκες τριγύρισαν χαρούμενες τη Δέσπω. Εκείνη, γονάτισε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς και ακούστηκε να ψιθυρίζει: «Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα μου, που τους γλίτωσες κι αυτή τη φορά… Μα εγώ πάντα ξεγραμμένους τους έχω».

Μακρυγιάννης: «Γι’ αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε»

Μακρυγιάννης: «…και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, οπού τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. ‘Οχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλ? και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια»

Λόρδος Βύρων: «Ποτέ δεν αποτυγχάνουν αυτοί που πεθαίνουν για ένα μεγάλο σκοπό»

Παπαφλέσσας στο Μανιάκι: «Εγώ δεν ήρθα εδώ για να μετρήσω τον στρατό του Ιμπραήμ απ’ τα ψηλώματα. Πρέπει οπωσδήποτε να τον κρατήσω εδώ, στο Μανιάκι, διότι μόνο έτσι θα γλυτώσει ο Μοριάς. Καθίστε όλοι εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες»

Σολωμός, Ύμνος Εις την Ελευθερίαν, Εθνικός Ύμνος:  «Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι επετιούντο από τη γη, όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι από τούρκικην οργή. Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά» και οι μιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά». Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά.

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ό,τι θέλεις ημπορείς εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!»

(Φ. 193)

Στην ρούγα…

rouga

-Τι κάνετε βρε κορίτσια; Πώς πάνε οι ετοιμασίες για την εθνική μας εορτή, μα συνάμα και του Ευαγγελισμού;

-Καλημέρα κυρ δάσκαλε! Καλά πάνε όλες οι ετοιμασίες. Απλά καθίσαμε  να ξαποστάσουμε λίγο, εδώ στο στέκι μας. Κρατάει βέβαια λίγο ο καιρός, μα δεν ανησυχούμε.

-Ε! είπαμε κορίτσια, Μάρτιος είναι αυτός! Και εσύ Κανέλλα καλά σε θωρώ, δεν πιστεύω να σου σκαρώσανε κάποια πλάκα πάλι;

-Όχι κυρ δάσκαλε! Παραμονές εορτών, δεν με πιλατεύουν. Άλλωστε έχουμε πολλές δουλειές να κάνουμε, καθώς πρέπει να κρατάμε τις παραδόσεις, όπως λες κι εσύ.

-Ναι, Κανέλλα, έτσι πρέπει. Οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα μας κράτησαν ζωντανούς σαν Έθνος μέχρι τώρα. Απόδειξη η επικείμενη εορτή της 25ης Μαρτίου. Βέβαια οι σημερινοί κυβερνώντες κάνουν ό,τι μπορούνε για να τα διαβρώσουν όλα. Το σχέδιο τους έχει μπει σε εφαρμογή εδώ και πολλά χρόνια.  Με διάφορα τεχνάσματα, διαβρώνουν την ελληνική κοινωνία. Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί ή να φανταστεί ότι θα καταργούνταν η έπαρση σημαίας στα σχολεία; Η πρωϊνή προσευχή; Οι παρελάσεις στις εθνικές επετείους; Δηλητηριάζουν την νεολαία μας με διάφορες ανήθικες ιδέες. Οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την ελληνική κοινωνία σε οικονομικό μαρασμό. Αυτά είναι τα σύγχρονα όπλα τους για να μας υποδουλώσουν. Και μέσα σε όλα αυτά, έρχονται και κάθε λογής χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και της Βόρειας Ευρώπης και μας κουνάνε το δάχτυλο, ότι σπαταλήσαμε τα λεφτά σε ποτά και σε πουτάνες. Και το λέει ένας άνθρωπος που στην χώρα του είναι ελεύθερη η διακίνηση ναρκωτικών. Που οι πόρνες είναι θεατές στον κόσμο μέσα από γυάλινες βιτρίνες. Που στην χώρα του έγιναν οι πρώτοι γάμοι μεταξύ γκέϊ και ομοφυλόφυλων. Που επιτρέπεται η κτηνοβασία. Αυτός λοιπόν και οι όμοιοί του  μαζί με τους εδώ συνεργάτες τους, προσπαθούν να διαλύσουν το Έθνος μας. Να ισοπεδώσουν τον ελληνικό λαό. Έναν λαό που στις Θερμοπύλες, ανάμεσα σε άλλα, είπε ΟΧΙ  στους βαρβάρους της Ανατολής, και έσωσε από την δουλεία και την σκλαβιά την Ευρώπη. Έναν λαό που το ίδιο επανέλαβε όταν ξεσηκώθηκε εναντίον των τούρκων μογγόλων και του απάνθρωπου ισλάμ. Έναν λαό που μόνος του διέλυσε τον Μουσολίνι, την ώρα που όλη η Ευρώπη καθόταν υποταγμένη. Είναι λοιπόν χρέος μας κορίτσια, και επιτακτική ανάγκη, να γαλουχήσουμε τα παιδιά μας με τα ιδανικά των προγόνων μας. Μόνο έτσι θα αναστηθεί πάλι το Έθνος μας! Μόνο έτσι θα αποτινάξει ο ελληνικός λαός τον ξένο ζυγό. Άντε λοιπόν να πηγαίνω, γιατί σας κούρασα.

-Ίσα-ίσα, κυρ δάσκαλε! Μας έδωσες μια ανάσα εθνικής αξιοπρέπειας…

(Φ. 193)

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ 1821 – Ιστορική και Γεωπολιτική Διάσταση της Εθνεγερσίας

Χωρίς τίτλο.jpg

συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο

Η χρονική στιγμή που ξέσπασε η πανεθνική Επανάσταση του 1821 ήταν κατάλληλη και καλή από την άποψη ότι η οθωμανική αυτοκρατορία είχε αρχίσει να παρουσιάζει έντομα σημάδια κόπωσης και παρακμής, αλλά παράταιρη και κακή λόγω της «Ιεράς Συμμαχίας». Μιας συμμαχίας η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των νικητριών μεγάλων δυνάμεων μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων και καθιστούσε απαγορευτική την αλλαγή συνόρων και την οποιαδήποτε εν γένει μεταβολή της υφιστάμενης γεωπολιτικής ισορροπίας.

Έτσι η επιτυχής έκβαση της Επανάστασης – επιτυχής τουλάχιστον ως προς την εκδίωξη των Τούρκων – οφείλεται αναμφισβήτητα στη γενναιότητα των ηρωικών αγωνιστών της, όμως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και κάποιες σημαντικές ευνοϊκές ιστορικές συγκυρίες.

Πρώτη συγκυρία είναι η συντριπτική ήττα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που είχε προηγηθεί κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774, ο οποίος έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Η συνθήκη αυτή μεταξύ των άλλων προέβλεπε και νομική κατοχύρωση του δικαιώματος χρήσης της ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, οι οποίοι εφεξής πλήρωναν ένα στοιχειώδες τέλος επιτηδεύματος στον διοικητή της Οδησσού, το οποίο άφηνε μεγάλα περιθώρια κέρδους σε αυτούς, καθώς επίσης και το δικαίωμα ναυπήγησης πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Υπό το καθεστώς αυτό, ο εμπορικός στόλος των Ελλήνων πλοιοκτητών αναπτύχθηκε θεαματικά και κατέστη δυνατή τόσο η χρηματοδότηση της Επανάστασης, όσο και η απόκτηση κάποιας δυνατότητας για ναυτικές πολεμικές επιχειρήσεις με την μετατροπή εμπορικών πλοίων σε πολεμικά.

Με τον τρόπο αυτό η Ρωσία αύξανε τον έλεγχο και την παρουσία της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και συντελούσε στην έμμεση χρηματοδότηση της ελληνικής εξέγερσης, δημιουργώντας προϋποθέσεις αυξημένης επιρροής στο πιθανό μελλοντικό ελληνικό κράτος, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί από την «ιερά συμμαχία» ότι υποδαυλίζει επαναστάσεις και αλλαγές συνόρων και ότι παραβιάζει τα συμφωνηθέντα με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Βέβαια οι Έλληνες πλήρωσαν πολύ ακριβό τίμημα σε αίμα για τα οφέλη που αποκόμισαν από τη Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή, λόγω της υποκίνησης των Ορλωφικών από τους Ρώσους. Υποκίνηση που έγινε με παροχή ψευδών υποσχέσεων που ενισχύθηκαν με την παρουσία του ρωσικού στόλου στο Μοριά, υπό τον ναύαρχο Ορλόφ, για να γίνει πιο πιστευτό ότι θα υπάρξει ρωσική υποστήριξη σε περίπτωση εξέγερσης. Όμως η κίνηση αυτή των Ρώσων δεν ήταν ειλικρινής. Επρόκειτο για κίνηση αντιπερισπασμού με σκοπό τη διάσπαση της συνοχής των τουρκικών δυνάμεων κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, μέσω της πρόκλησης εξέγερσης στα νώτα τους. Και δυστυχώς όταν έληξε ο πόλεμος και υπογράφηκε η συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή, οι Μοραΐτες εγκαταλείφθηκαν από τη Ρωσία στην εκδικητική μανία των Τούρκων.  Ωστόσο, η χρηματοδότηση της Επανάστασης και η σημαντική ενίσχυση των δυνατοτήτων των Ελλήνων στον κατά θάλασσα αγώνα, ήταν αποτέλεσμα αυτής της Συνθήκης.

Δεύτερη σημαντική συγκυρία ήταν ο καταστρεπτικός τουρκικός εμφύλιος μεταξύ του Σουλτάνου και του Αλή πασά (1820-1822). Ο οποίος, πέραν της σημαντικής εσωτερικής φθοράς που προκάλεσε στους Οθωμανούς, ανάγκασε το σουλτάνο να αποστείλει μεγάλες δυνάμεις εναντίον του Αλή Πασά, μη μπορώντας να επικεντρώσει την προσπάθειά του στην καταστολή της εξέγερσης στην Πελοπόννησο.

Τρίτη συγκυρία είναι ο σημαντικός αντιπερισπασμός που προκάλεσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, επιχειρώντας να ξεκινήσει την Επανάσταση από την Μολδοβλαχία την ώρα που ο τουρκικός εμφύλιος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Πρόκειται για έναν τυχαίο αντιπερισπασμό, αποτέλεσμα της ασυνεννοησίας και της έλλειψης συντονισμού των ενεργειών μεταξύ των Ελλήνων των βόρειων επαρχιών με τους Μοραΐτες. Αλλά μια κίνηση, η οποία παρότι κατέληξε σε τραγική καταστροφή των επαναστατικών σωμάτων στο βορρά, ανάγκασε τους Τούρκους να διασπάσουν τις δυνάμεις τους σε τρία μέτωπα: Μολδοβλαχία, Ήπειρο, Πελοπόννησο.

Τελευταία συγκυρία και ίσως η σημαντικότερη από όλες, ήταν η ύπαρξη ενός Μεγάλου Ηγέτη που οδήγησε την Ελληνική Επανάσταση, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Όλοι παραδέχονται σήμερα, ότι τίποτε δεν θα ήταν κατορθωτό για τους Έλληνες, αν δεν είχαν την τύχη να καθοδηγούνται από τον μεγάλο αυτό Πολέμαρχο-Εθνάρχη, που υπήρξε η ψυχή και το μυαλό της Επανάστασης.

Υπό το κράτος αυτών των ιστορικών συνθηκών και συγκυριών, η Επανάσταση μέσα από τις τεράστιες θυσίες και το αίμα των επαναστατών πέτυχε, και το πρώτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μετά το 1453, είναι γεγονός.

Ταυτόχρονα όμως με τη δημιουργία αυτού του κράτους ξεκινούν οι έριδες και οι διαμάχες μεταξύ των διεκδικητών της εξουσίας. Επιχειρείται ο βίαιος παραγκωνισμός των  αγωνιστών, από ανθρώπους που έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Αυτοί όμως αντιστέκονται έχοντας την αποδοχή και τη στήριξη του λαού και διατηρώντας ισχυρή παρουσία στα δημόσια πράγματα συνεχίζουν να παλεύουν. Προσπάθειά τους τώρα είναι το νεοσύστατο κράτος να μη γίνει ψευτορωμαίικο, αλλά πραγματικά ελληνικό και ορμητήριο απελευθέρωσης όλων των αλύτρωτων εθνικών εδαφών.

Είναι η στιγμή που ο Ιμπραήμ προσκαλεσμένος από τον σουλτάνο κάνει απόβαση στη Μεθώνη. Πολλοί Έλληνες κάτω από τις ανηλεείς σφαγές, καταστροφές, απειλές, αλλά και τις υποσχέσεις του εισβολέα για αμνηστία και παροχή προνομίων σε όσους συμβιβαστούν, αρχίζουν και «προσκυνούν».

Ο Κολοκοτρώνης ξαναβγαίνει στο βουνό και αρχίζει τον κλεφτοπόλεμο. Κάνει σκληρό πόλεμο φθοράς, χτυπώντας τον εχθρό με καταδρομικές ενέργειες προκαλώντας βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ενώ τιμωρεί σκληρά τους «προσκυνημένους».

Η παρουσία όμως του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο δεν δημιουργεί πρόβλημα μόνο στους Έλληνες, δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα και στις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαιτέρως στην Αγγλία, που είναι η μεγάλη ναυτική δύναμη. Γιατί η «γεφύρωση» από τον φιλόδοξο Ιμπραήμ (του λεγόμενου και νέου Ναπολέοντα) της Αιγύπτου με την Πελοπόννησο, δημιουργεί μεγάλα εμπόδια στην αγγλική ναυτική παρουσία και αμφισβητεί την κυριαρχία της Αγγλίας στην νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Η αρνητική αυτή προοπτική για τις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαιτέρως για την Μεγάλη Βρετανία, προκαλεί την έντονη αντίδρασή τους, ενώ παράλληλα τους παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να βάλλουν «πόδι» στην Ελλάδα σαν απελευθερωτές.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες παρεμβαίνουν σαν «προστάτιδες» δυνάμεις για να υπερασπιστούν τη «διεθνή νομιμότητα» και συντρίβουν το στόλο του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο, ενώ ο γάλλος στρατηγός Μαιζόν αποβιβάζεται με τα στρατεύματά του στη Μεσσηνία.

 

Νεοσύστατο Ελλαδικό Κράτος ή Ψευτορωμαίϊκο και «Μεγάλη Ιδέα»

Με την απελευθέρωση, ο προστατευόμενος της Ρωσίας Ιωάννης Καποδίστριας, στις 14 Απριλίου 1827,  επιλέγεται από την Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας. Με την επιλογή τους αυτή οι Έλληνες ουσιαστικά αναγνωρίζουν και επίσημα, αυτό που αποτελούσε κοινή πεποίθηση για όλο το λα, ότι η Ρωσία ήταν η μεγάλη δύναμη που τους βοήθησε στην Επανάσταση και ο πραγματικός σύμμαχος της Ελλάδος.

Ερχόμενος στην Ελλάδα ο Καποδίστριας, οργάνωσε αμέσως τακτικό στρατό και συνέχισε τον πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία. Οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα, σε συνδυασμό με την προέλαση των Ρώσων προς την «Κωνσταντινούπολη» (9ος Ρωσοτουρκικός πόλεμος), ανησυχεί σφόδρα τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία παρότι δεν επιθυμεί την επέκταση της Ελλάδος προς βορρά, αναγκάζεται να συμφωνήσει στη συνοριακή γραμμή Άρτας – Βόλου.

Αμέσως μετά ο Καποδίστριας «βγαίνει από τη μέση» με δολοφονία οργανωμένη από τους Αγγλογάλλους (βλ. Βασιλείου Κρεμμυδά: «Η δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια»), ενώ η εξουσία του κράτους με μηχανορραφίες  περνάει σε «πολιτικά τζάκια» που ελέγχονται κυρίως από τη Μεγάλη Βρετανία.

Είναι γνωστή η φράση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη για τη δολοφονία Καποδίστρια: «ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία, κι εγώ έχασα τους δικούς μου και το έθνος έναν άνθρωπο που δεν θα τον ματαβρεί και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα» (Γιάννη Βλαχογιάννη: «Ιστορική Ανθολογία», σελ. 59).

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, φθάνει στο Ναύπλιο ο Όθων με αγγλική φρεγάτα, συνοδευόμενος από τα τρία μέλη της αντιβασιλείας, γραμματειακό προσωπικό και βαυαρούς συμβούλους, αλλά και από στρατιωτική δύναμη 3.850 ανδρών, στους οποίους προοδευτικά προστέθηκαν και γερμανοί «εθελοντές».

Επρόκειτο για πραγματική στρατιωτική εισβολή και κατοχή της χώρας. Αμέσως τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα διαλύθηκαν και οι οπλαρχηγοί της Επανάστασης παραγκωνίσθηκαν σκαιότατα. Δυο προσωπικότητες σύμβολα του αγώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας παραπέμφθηκαν σε παρωδία δίκης για «εσχάτη προδοσία» και καταδικάστηκαν σε θάνατο, με την ποινή τελικά να μεταβάλλεται σε κάθειρξη είκοσι ετών.

Επίσημη κρατική ιδεολογία έγινε το ιδεολόγημα ότι οι Γραικοί είχαν πλήρως εκβαρβαρωθεί κατά τη διάρκεια του «Βυζαντίου» και της Τουρκοκρατίας και για να ξαναγίνουν Έλληνες έπρεπε να τους ξαναδοθεί η ελληνικότητα από τη Δύση, που  την είχε διασώσει με γνήσιο τρόπο.

Όλο το προσωπικό της δημόσιας διοίκησης που είχε υπηρετήσει επί Καποδίστρια απολύθηκε και υπέστη εξοντωτικές διώξεις. Και τα νέα σχήματα διοίκησης στελεχώθηκαν αποκλειστικά και μόνον με θιασώτες της ιδεολογίας του Κοραή, πατριώτες μεν, στρατευμένους όμως φανατικά στον ταχύτατο εξευρωπαϊσμό της χώρας.

Από τις 563 μονές που υπήρχαν συνολικά, οι οποίες είχαν λειτουργήσει στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σαν αντερείσματα της λαϊκής συσπείρωσης και υπήρξαν τα ορμητήρια των αγωνιστών κατά τον απελευθερωτικό αγώνα, οι βαυαροί έκλεισαν τις 412. Κακοποιώντας βάναυσα τους μοναχούς και κλέβοντας τα ιερά σκεύη.

Το 1863 οι «προστάτιδες» δυνάμεις, χωρίς φυσικά να ρωτήσουν τους Έλληνες, ορίζουν σαν πιο «ουδέτερο» για τις μεταξύ τους ισορροπίες, έναν καινούριο βασιλιά των Ελλήνων. Τον δευτερότοκο γιο του διαδόχου τότε και μετέπειτα βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, τον φιλέλληνα Γεώργιο, εγκαινιάζοντας τη δυναστεία των Glόcksburg. Το «νερό, είχε μπει πλέον στο αυλάκι».

Οι εκπρόσωποι της «δυτικοφροσύνης» είχαν αμέσως ή εμμέσως εξοντώσει τους αγωνιστές και η  Ελλάδα ακίνδυνη πλέον, ως ελλαδικό κράτος και ψευτορωμαίικο και όχι ως Ελλάδα, «άνηκε στη Δύση». Είναι το γνωστό «ανήκωμεν εις την Δύσιν» που διατυμπάνιζε με κάθε ευκαιρία η γνωστή ψοφοδεής πολιτική καρικατούρα της πρόσφατης ιστορίας μας.

Ωστόσο, η «Μεγάλη Ιδέα», η φλόγα που άφησε παρακαταθήκη στο σκλαβωμένο γένος ο τελευταίος Aυτοκράτορας, αυτή που σιγόκαιγε κρυφά μέσα στη στάχτη για αιώνες και κάποια στιγμή ξαναζωντάνεψε και οι Έλληνες έκαναν την Επανάστασή τους, έμεινε ζωντανή. Το πέρασμα από τη σκλαβιά προς την ελευθερία και τη «Μεγάλη Ιδέα» δεν ολοκληρώθηκε το ’21, είχε γίνει όμως το πρώτο δύσκολο βήμα.

Η Κωνσταντινούπολη, η πρώτη μετά από χιλιάδες χρόνια ιστορίας του Ελληνισμού, καθολικά αποδεκτή πρωτεύουσα του ελληνικού έθνους, ήταν και παραμένει υπόδουλη. Ο Εθνάρχης Κολοκοτρώνης που μας δείχνει το δρόμο προς αυτή και τα απομεινάρια των τειχών της τα ποτισμένα με το άγιο αίμα του τελευταίου μας Aυτοκράτορα, αυτά που πάνω τους, σύμφωνα με το θρύλο, έτρεχε η Παναγία εμψυχώνοντας τους υπερασπιστές στη χιλιόχρονη ιστορία της Πόλης, κρατούν αναμμένα τα ζώπυρα της ψυχής μας και δίνουν νόημα στους στίχους του ποιητή:

Το σπίτι μου το πατρικό κι αν το πατούν οι ξένοι

είν’ στοιχειό και με καρτερεί, είν’ θεριό και με προσμένει

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 193)

 

Ο Αγώνας συνεχίζεται! Τα μηνύματα του Αρχηγού και των βουλευτών – ευρωβουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου για την επέτειο της Επανάστασης του 1821

Οι βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή μέσα από την εφημερίδα «Εμπρός» φέρνουν από όλη την Ελλάδα στο χειμαζόμενο Έθνος, μήνυμα Αγώνα και Νίκης, σύμφωνα με το πρόσταγμα των Ηρώων του τόπου τους, που πολέμησαν, απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας για την Ελευθερία μας.

25η Μαρτίου 1821 – 25η Μαρτίου 2017

Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όσοι έχουν βαθειά στην καρδιά τους χαραγμένη την Μεγάλη Ιδέα του Έθνους, θα τιμήσουν με όλη την δύναμη της αδούλωτης ψυχής τους την μεγάλη επέτειο. Την επέτειο της Εθνικής Επαναστάσεως του Γένους ενάντια στην Οθωμανική τυραννία. Ήτανε λίγοι αυτοί που αποφάσισαν τότε, πριν από σχεδόν 200 χρόνια, ότι ήλθε η Άγια ώρα οι Έλληνες να σηκώσουν κεφάλι και να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, μια περίλαμπρη θέση ανάμεσα στα ελεύθερα έθνη. Oι δυνάμεις τους δεν ήταν πολλές, και η βοήθεια απ’ τον ξένο παράγοντα αμελητέα, βασισμένη πάντα στα συμφέροντά τους, και όχι προς χάριν των Ελλήνων.

Σχεδόν δέκα χρόνια αιματηρών αγώνων με ανείπωτες σφαγές χάραξαν τον δρόμο προς την Ελευθερία. Στην Χίο, στα Ψαρά, στην Κάσο, στην Νάουσα, παντού μαχαίρι και θάνατος. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, σχεδόν 800 χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, τα ηρωϊκά εκείνα χρόνια. Και ανάμεσα σε όλα τα άλλα ο διχασμός, η διχόνοια, ένας εμφύλιος πόλεμος, που παραλίγο να οδηγήσει την Επανάσταση του 1821 σε μία ακόμη αποτυχία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι μεγάλοι άνδρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στο νέο Ελληνικό κράτος, το οποίο προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821, είτε παραμερίστηκαν, είτε δολοφονήθηκαν. Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Δημήτριος Υψηλάντης, Αθανάσιος Διάκος, Ηλίας Μαυρομιχάλης και πολλοί άλλοι, ξεχωριστές μορφές του αγώνα για την ελευθερία, άφησαν την τελευταία τους πνοή στον υπέροχο εκείνο αγώνα και όσοι επέζησαν άλλοι φυλακίστηκαν, άλλοι παραμερίστηκαν και ανάμεσά τους αυτός ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης και ο Νικηταράς, που πέθανε επαίτης, λησμονημένος από αυτούς που κρατούσαν στο όνομα της ξενοκρατίας την εξουσία στην Πατρίδα μας.

Αυτόν τον υπέροχο αγώνα αμφισβητούν έντονα και καθυβρίζουν οι εθνομηδενιστές που επιχειρούν να γράψουν μια ιστορία στα μέτρα τους, διαφορετική από την αληθινή ιστορία των Ελλήνων. Ανάμεσά τους καθηγητές, οι οποίοι υποστηρίζουν την αντεθνική θέση ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο τουρκοκρατία. Εκεί φτάσαμε… Ανάμεσα σε όλα τα άλλα και η πικρή διαπίστωση ότι αυτοί, οι οποίοι θα τιμήσουν παριστάνοντας τους επιγόνους των Αγωνιστών του 1821, έχουν κατ’ ουσία προσκυνήσει τον ξένο αφέντη, αφού με τα μνημόνια έχουν εκχωρήσει την εθνική μας κυριαρχία.

Σε αυτό τον δύστυχο καιρό των γραικύλων και των προσκυνημένων, ο λόγος του ποιητή ότι της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει, παραμένει επίκαιρος, και μέσα από τους αιώνες θυμίζει σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το χρέος να αγωνιστούν για μία ακέραιη, χωρίς ψεγάδια και αστερίσκους, εθνική ελευθερία. Αυτό είναι το νόημα του 1821, και μόνον όσοι αισθάνονται αυτό το χρέος έχουν το δικαίωμα να τιμούν την 25η Μαρτίου 1821.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Το σύνθημα των Αγωνιστών του 1821 «Ελευθερία ή Θάνατος» είναι στις μέρες μας περισσότερο επίκαιρο από ποτέ, διότι οι κυβερνήσεις με την συνεχή εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού δεν αφήνουν άλλα περιθώρια από το να ξεσηκωθεί ο Λαός και να διεκδικήσει την Ελευθερία του, αφού του έχουν πάρει κυριολεκτικά τα πάντα! Ή τώρα ή ποτέ πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους σύγχρονους νενέκους, τους εθνομηδενιστές, πριν να είναι πολύ αργά για την Πατρίδα μας. Το οφείλουμε αυτό στα παιδιά μας.

Πρέπει ο Ελληνικός Λαός να δώσει τον υπέρτατο Αγώνα για την Ελευθερία του και την ελευθερία των παιδιών του. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» εάν θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω, εάν θέλουμε την αξιοπρέπειά μας πίσω!

ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΟΥΛΙΑ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των Αγωνιστών του 1821 για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2017. Οι σύγχρονοι νεοραγιάδες και «Φαναριώτες» δεν θα ‘πρεπε να πιάνουν στο στόμα τους αυτούς που μόχθησαν για να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον μουσουλμανικό ζυγό. Σήμερα, μόνο η Χρυσή Αυγή δικαιούται να αναφέρεται με λόγια και με έργα σε αυτούς τους μεγάλους Ήρωες. Όπως το 1821 έτσι και τώρα, μια δράκα ανθρώπων αφύπνισε και αφυπνίζει το κοιμώμενο έθνος μας. Κι απ’ ό,τι όλα δείχνουν τα πάει καλά!

ΗΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

25η Μαρτίου: Γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα

Η Επανάσταση του 1821 ούσα η μοναδική Εθνική Επανάσταση, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην Παγκόσμια Ιστορία. Μόνο που τα οράματα εκείνων των Επαναστατών, 196 χρόνια μετά, παραμένουν δυστυχώς ανεκπλήρωτα. Οι Έλληνες Εθνικιστές, οι Χρυσαυγίτες και οι Χρυσαυγίτισσες, με την περίσσια θέληση και πίστη στον ιερό μας Αγώνα, συνεχίζουμε τον Επαναστατικό Αγώνα για την κατάκτηση της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, έχοντας ως πρότυπο όλους αυτούς τους προσπαππούδες μας Επαναστάτες με τις λερές φουστανέλες. Ταμπούρι μας, τα απανταχού γραφεία του Κινήματος, μπαρούτι η Πίστη μας, γιαταγάνι ο λόγος μας. Πολεμούμε με όλες μας τις δυνάμεις τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες και μνημονιακούς Νενέκους, όλους αυτούς τους προσκυνημένους, φιλότουρκους, όλους αυτούς που πολεμούν τους πυλώνες της Εθνικής μας ζωής, δηλαδή την Πατρίδα, την Θρησκεία, την Οικογένεια.

Ο τίμιος Αγώνας μας έχει ως πρότυπο τους Ήρωες Εθνικιστές Επαναστάτες του 1821. Η προσταγή του Γέρου ακούγεται βαριά μέσα από τα βάθη της Ιστορίας και λέει: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Ο Αγώνας μας συνεχίζεται χωρίς φόβο, αλλά με πάθος για Πατρίδα, Πίστη, Ελευθερία, είναι αδυσώπητος και καθημερινός και καμμία σχέση δεν έχει με την δόλια πολιτική όλων των αρνησιπάτριδων, Δεξιών και Αριστερών, που θα σταθούν βαριεστημένα στις εξέδρες των παρελάσεων, σε εορτασμούς στους οποίους δεν πιστεύουν και τους πολεμούν, αλλά παρίστανται μόνο και μόνο για τις τηλεοπτικές κάμερες.

Όμως, όπως λίγοι κι εκλεκτοί Εθνικιστές επαναστάτησαν το ’21, έτσι και σήμερα, λίγοι κι εκλεκτοί θα εκπληρώσουν τους πόθους τους. Θα νικήσουμε και πάλι!

ΖHΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Βουλευτής Επικρατείας, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος

«Νίκη ή θάνατος»: το αιώνιο μήνυμα της Εθνεγερσίας!

Οι Μανιάτες του 1821 ζούσαν ελεύθεροι γι’ αυτό και δεν συνέδεσαν την πολεμική εποποιία τους με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» των υπόλοιπων Ελλήνων. Ζούσαν ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από τον ζυγό της δουλείας και της υποταγής στον ξένο κατακτητή. Ταυτόχρονα διήγαγαν βίο λιτό και σκληρό, απελευθερωμένο από κάθε ψεύτικη ανάγκη και ταυτισμένο με την άγρια και άνυδρη όψη του τόπου τους. Η Ελευθερία των Μανιατών είναι το όραμα κάθε ελεύθερου ανθρώπου και έχει σημασία διττή. Συμβολίζει την απαλλαγή από τα δεσμά κάθε ξένου αφέντη, αλλά και κάθε ξένης ανάγκης, κάθε ανάγκης που αλλοτριώνει την ελεύθερη φύση του ανθρώπου. Το σύνθημα της Μάνης εμπνέει ακόμα περισσότερο εμάς, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, που – σύμφωνα με τους καθεστωτικούς νόμους – στερηθήκαμε την ελευθερία μας, στην πραγματικότητα όμως βιώσαμε την απόλυτη ελευθερία, όπως ακριβώς την όρισε ο Νίκος Καζαντζάκης, ταυτίζοντάς την με την απαλλαγή από κάθε αίσθημα φόβου και ελπίδας. Όπως ακριβώς οι παλαιοί Μανιάτες, που χωρίς φόβους και ελπίδες, φορώντας αόρατες παρωπίδες για να βλέπουν μπροστά τους μόνο την Νίκη, ξεκινούσαν εκείνο τα αθάνατο πρωινό του 1821 να ελευθερώσουν την Ελλάδα.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ
Βουλευτής Αττικής, εκπρόσωπος Τύπου

Ψηλά τα Επαναστατικά μας Λάβαρα!

Ο άνεμος του Εθνικού ξεσηκωμού που σάρωνε τον Μοριά δεν θα μπορούσε ν’ αφήσει ανεπηρέαστη την Στερεά Ελλάδα, στην οποία είχαν ήδη λάβει χώρα οι επαναστατικές ζυμώσεις. Στην περιοχή της Λιβαδειάς συγκεκριμένα, ανέτειλε η ηγετική μορφή του Αθανάσιου Διάκου, του θρυλικού μάρτυρα του Μεγάλου Αγώνα για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον οθωμανικό ζυγό. Τις αρχικές διαφωνίες μεταξύ των μυημένων στον ιερό σκοπό της Επαναστάσεως, αναφορικά με τον τόπο εκδηλώσεώς της στην περιοχή, υπερκέρασε η αδάμαστη θέληση του Αθανάσιου Διάκου, του καπετάνιου της Λιβαδειάς, που ανυπομονούσε να υψωθούν τα επαναστατικά Λάβαρα. Απαιτούνταν εντούτοις, η τυπική άδεια της έδρας της Φιλικής Εταιρείας η οποία βρισκόταν στην Πάτρα. Προς τούτο και δόθηκε εντολή στο πρωτοπαλίκαρο του Διάκου, τον Βασίλη Μπούσγο, να κινηθεί προς την Αχαΐα.

Την 25η Μαρτίου 1821, κι ενώ βρισκόταν στο Γαλαξίδι, ο Μπούσγος λαμβάνει το χαρμόσυνο νέο της επαναστατικής έκρηξης στην Πελοπόννησο. Περιχαρής, παίρνει το δρόμο της επιστροφής προς Λιβαδειά, προκειμένου να ενημερώσει τους επαναστάτες. Κατά την διαδρομή και περνώντας από την Αράχωβα, προτρέπει τους κατοίκους να πάρουν τα όπλα για να δυσχεράνουν την επικείμενη μεταφορά τουρκικών στρατευμάτων από την Άμφισσα προς τη Λιβαδειά. Στο ύψος του Ζεμενού δε, σκοτώνει τον τούρκο ταχυδρόμο και τον Αλβανό συνοδό του και στις 26 Μαρτίου εισέρχεται στην Λιβαδειά και αναγγέλλει την αναμφισβήτητα ωραιότερη είδηση που άκουσαν αυτιά Ελλήνων εδώ και τέσσερις αιώνες!

Οι οπλαρχηγοί και οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς κηρύσσουν την Επανάσταση την ίδια μέρα, ενώ την επομένη, 27 Μαρτίου 1821, συγκεντρώνονται στην Μονή του Οσίου Λουκά, όπου λαμβάνει χώρα δοξολογία και ευλογούνται τα όπλα, από τον επίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο και των Σαλώνων Ησαΐα. Η σπίθα της Εθνικής Επαναστάσεως είχε πλέον μετατραπεί σε φωτιά: ένα Έθνος εγείρετο διεκδικώντας την πολυπόθητη λευτεριά, μετά από αιώνες δυσβάσταχτου και απάνθρωπου οθωμανικού σκοταδισμού. Τραγική ειρωνεία της Ιστορίας, το γεγονός οτι μόλις πρόσφατα, ο Δήμος Λεβαδέων έλαβε από το «Πράσινο Ταμείο» το ποσό των 200.000 ευρώ προκειμένου να αγοράσει και να αναπαλαιώσει το τζαμί του Γαζή Ομέρ, το οποίο μάλιστα είχε το θράσος να περιγράψει και ως «πολιτιστική μας κληρονομιά»!

Πέρα από το ψευτορωμαίικο των δειλών και προσκυνημένων το οποίο σήμερα αποκρύβει τις πραγματικές του αντεθνικές προθέσεις και ενέργειες υπό το μανδύα μιας κατ’ επίφαση «δημοκρατικότητος», υπάρχει μια άλλη Ελλάδα ποτισμένη από Ηρώων και Μαρτύρων Αίμα, μια Ελλάδα που δεν επαιτεί αλλά διεκδικεί τα δίκαιά της, έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Γι’ αυτή την Ελλάδα αγωνίζεται με πάθος και θυσίες κάθε Χρυσαυγίτης και κάθε Χρυσαυγίτισσα, αυτή την Ελλάδα θα αναδείξει και θα οχυρώσει η Χρυσή Αυγή!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
Βουλευτής Βοιωτίας

Σε μια εποχή χυδαίων ιστορικών «αναθεωρητισμών» και μιας καταφανούς ισοπεδωτικής απαξιώσεως της συμβολής της Εθνικής Συνειδήσεως στον ξεσηκωμό, απορρέουσα από την αδιάλειπτη διαχρονική δράση του καταλυτικού Φυλετικού παράγοντα στην χιλιόχρονη πορεία του έθνους, οι Εθνικιστές καθιστάμεθα γνήσιοι αμύντορες της Ελληνικής Ταυτότητας και Θεματοφύλακες της Εθνικής Μνήμης. Όπως κάθε τμήμα του ένδοξης Ελλάδας αντέστη σθεναρώς στην Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία καταδυνάστευε το Έθνος, έτσι και ο τόπος μας, η Μαγνησία, έδωσε το δικό της στίγμα στον Ιερό Αγώνα της Εθνεγερσίας. Διότι δεν ήταν μια επανάσταση… Ήταν Εθνεγερσία. Το Έθνος εγέρθη και απετίναξε το μυσαρό ανατολίτη εχθρό.

Εμβληματική μορφή του Αγώνα και Εθνομάρτυρας ήταν ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος. Μέσω του «Θούριου», ως μια πολεμική «ελεγεία», ο πόθος του Γένους θέριευε, η Μνήμη και τα ανδραγαθήματα μιας ολόκληρης Φυλής αναβίωναν και το Φρόνημα χαλυβδωνόταν μέρα με τη μέρα. Το 1797 συνελήφθη στην Τεργέστη και στις 24 Ιουνίου 1798 τον στραγγάλισαν. Ξεψυχώντας είπε στον δήμιό του: «Λύσσαξε Τούρκε, δεν εξαλείφεις ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!».

Η Μαγνησία βρίθει ηρώων, προσωπικοτήτων και μελών της Φιλικής Εταιρείας που συνετέλεσαν καθοριστικώς στην Εθνεγερσία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο Φιλικός Κωνσταντής Σακελλίωνας, ηγετική μορφή του ξεσηκωμού στην περιοχή του Αλμυρού, ο Γαρέφης που κατεδιώχθη από τον Αλή Πασά, ο Γιάννης Δήμου, ο οπλαρχηγός Κυριάκος Μπασδέκης στη Ζαγορά, ο Βελέντζας (Δούμας 1797 – 1854) από τον Πτελεό, οι Γεώργιος Γριζάνος και Δημήτρης Καλαμίδας από την Αμαλιάπολη. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του Ξεσηκωμού του Γένους στα μέρη της Μαγνησίας ήταν ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής. Ήταν τέτοια η δράση του ώστε το 1820 η Φιλική Εταιρεία προτείνει να μεταφερθεί η έδρα της από την Κωνσταντινούπολη στο Πήλιο.

Η 7η Μαΐου 1821 ήταν ημέρα ορόσημο για την Επανάσταση στη Μαγνησία. Ο Γιάννης Δήμου υψώνει το Λάβαρο της Επαναστάσεως στις Μηλιές και καλεί τους Έλληνες να εξεγερθούν για την ελευθερία τους. Το λάβαρο του Αγώνα, το είχε κεντήσει η αδελφή του Γιάννη Δήμου, ήταν λευκό και στη μέση είχε ένα μεγάλο ερυθρό Σταυρό, στις γωνιές μικρούς σταυρούς και στο πάνω μέρος τον Ήλιο. Όσο για τον Κοκκωτιανό Αθανάσιο Αθανασίου (Φράγκο), πρόκειται για μια εξαιρετική προσωπικότητα του Αγώνα του Έθνους. Εγεννήθη το 1790 στους Κοκκωτούς και γύρω στο 1817 καθίσταται ένθερμο μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό. Επιστρέφει στους Κοκκωτούς και οργανώνει με ιδιαίτερο ίμερο τους Έλληνες.

Η Μαγνησία έχει να επιδείξει τεράστιο πλούτο και μια ιερή παρακαταθήκη στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Επομένως είναι δέον να δώσουμε βάρος στην ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας καθώς αυτή είναι κομμάτι αναπόσπαστο της Ιστορίας του Ελληνικού κράτους. Διότι λαός που λησμονεί την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να απωλεσθεί.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Βουλευτής Μαγνησίας

H Eύβοια αποκαλείται γεωστρατηγικά «η ασπίδα της Στερεάς Ελλάδος», και η απελευθέρωσή της ήταν τόσο σημαντική για τους επαναστατημένους ενάντια στους οθωμανούς, Έλληνες, που στάλθηκε προς ενίσχυση των τοπικών επαναστατών σώμα 500 Μανιατών, υπό τον πρωτότοκο γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον θρυλικό «νεραϊδογέννητο» Ηλία Μαυρομιχάλη, και τον θείο του Κυριακούλη. Ο Ηλίας έπεσε ηρωικά στη μάχη των Στύρων, στις 20 Ιανουαρίου του 1822.

Το 1821 ο Αγγελής Γοβιός ηγείται της επανάστασης της Εύβοιας και πετυχαίνει σημαντική νίκη εναντίον των τούρκων, στις 15 Ιουλίου του 1821, στα Ψαχνά, λίγα χιλιόμετρα έξω από το οχυρό των τούρκων στην Χαλκίδα. Ήταν από τα πρωτοπαλίκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του στην μάχη στο Χάνι της Γραβιάς όπου 120 Έλληνες τα έβαλαν με στρατό 8.000 τούρκων. Οι στίχοι δημοτικού τραγουδιού αναφέρουν χαρακτηριστικά “… πήγατε και κλειστήκατε μεσ’ της Γραβιάς το χάνι, κι’ ο Δυσσέας κιότεψε πούτανε καπετάνιος, κι’ ο Αγγελής εφώναξε: “Κουράγιο, μη φοβάστε” …”.

Κατά την διάρκεια του επικού αγώνα του έθνους για ελευθερία, διακρίθηκαν πολλοί γιοι της Εύβοιας για τις ικανότητες και τον ηρωισμό τους, όπως ο «Φιλικός» επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος, ο Νικόλαος Κριεζιώτης, αλλά και ο – γεννηθείς στα Φύλλα – Ανδρέας Μιαούλης. Μόλις 4 γενιές μετά, η γη που οι ήρωες του 1821 ελευθέρωσαν, εποικίζεται, ο πλούτος της ξεπουλιέται, οι απόγονοί τους σκλαβώνονται ύπουλα, και εξοντώνονται μεθοδικά. Ο Αγώνας των Ελλήνων για Ελευθερία όμως, φουντώνει ξανά με την Χρυσή Αυγή. Αυτή τη φορά μέχρι την τελική Νίκη!

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΟΣ
Βουλευτής Ευβοίας

Στις 25 Μαρτίου το ελληνικό έθνος γιορτάζει την έναρξη της επανάστασης ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Πολλοί Έλληνες θυσιάστηκαν, γιατί ήθελαν μια Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη! Κάτι που δυστυχώς, δεν έγινε ποτέ! Αφού το μόνο που άλλαξε, ήταν ο κατακτητής. Όπως και να χει πάντως, αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν και έδιωξαν το Ισλάμ και την μαντίλα από την Ελλάδα. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα!! Πρέπει ο ελληνικός λαός να αναλογιστεί το βαρύ όνομα που κουβαλάει στις πλάτες του, και τις ευθύνες που έχει απέναντι στους απογόνους τους αλλά και στους προγόνους του. Γιατί δυστυχώς ο ελληνικός λαός όσες φορές χρειάστηκε να δώσει εξετάσεις, έμεινε σε όλες μετεξεταστέος, με αποκορύφωμα το 1996. Τότε ο προδότης Σημίτης παρέδωσε εθνική κυριαρχία στους Τούρκους με την κρίση των Ιμίων, και τον Σεπτέμβριο στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο κόμμα κοντά στο 42%. Αυτή ήταν η απόλυτη ξεφτίλα του ελληνικού λαού.

Ας σκεφτούμε λοιπόν ποιοι ήταν οι Έλληνες του ΄21 και ποιοι είμαστε εμείς σήμερα! Ας αναλογιστούμε τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για την πατρίδα και τι κάνουμε εμείς! Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή είμαστε όλοι περαστικοί! Πολύ πιθανόν όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο να έχουμε μια μεγάλη συνάντηση. Οι πρόγονοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε…και θα είναι πολύ άσχημο όλοι αυτοί οι ήρωες να συζητάνε και να φιλοσοφούν μεταξύ τους, και εμάς να μην μας θέλουν στην παρέα τους…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΥΣΗΣ
Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας

196 χρόνια πέρασαν και όμως η Πατρίδα μας συνεχίζει να υπομένει τον ζυγό της σκλαβιάς στις μέρες μας. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, λίγοι «τρελοί –ρομαντικοί» αντιστέκονται στις ορέξεις των εχθρών και των «φίλων συμμάχων» οι οποίοι εποφθαλμιούσαν τον πλούτο της ΕΛΛΑΔΑΣ. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι δεν λογάριασαν όπως είχε πει και ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ούτε πόσοι ήταν, ούτε το οτι δεν είχαν άρματα, ούτε πως οι τούρκοι κρατούσαν τις πόλεις και τα κάστρα. Έτσι, αν μπορεί να μου επιτραπεί η έκφραση, οι ΕΛΛΗΝΕΣ εθνικιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ όταν αποφασίσαμε να τα βάλουμε με τους δυνάστες και το Σύστημα, δεν λογαριάσαμε ούτε το οτι ήμασταν λίγοι όταν ξεκινήσαμε, ούτε το οτι δεν υπάρχουν χρήματα.

Με μόνο μας όπλο τα διαχρονικά ιδεώδη και αξίες του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, συνεχίζουμε τον αγώνα υπέρ ΒΩΜΩΝ και ΕΣΤΙΩΝ. Η παρακαταθήκη λοιπόν που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, το έργο που ξεκίνησαν και το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα, καλούμαστε να το συνεχίσουμε με ένα και μοναδικό σκοπό και υποχρέωση απέναντι στις θυσίες τους. Αν δεν μπορούμε να ελευθερώσουμε τις υπόλοιπες σκλάβες ΠΑΤΡΙΔΕΣ, έχουμε υποχρέωση να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές των ΕΛΛΗΝΩΝ τα προσωρινά σύνορα, τουλάχιστον όπως τα παραλάβαμε!

Δυστυχώς όμως, ο πόλεμος που δίνουμε σήμερα είναι πιο βρώμικος και ύπουλος από ποτέ! Ο εχθρός δεν είναι απέναντί μας, οι μάχες που δίνουμε είναι πολυμέτωπες και σε όλα τα επίπεδα: ηθικές- αξιακές- νομικές- οικονομικές! Οι αντίπαλοι και εχθροί μας κατέχουν τα πάντα: χρήματα- ΜΜΕ- κυβερνήσεις- ακόμη και κάποιους δικαστικούς λειτουργούς. Αυτό τους δίνει πλεονέκτημα, διότι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη -καταστρατηγούν το σύνταγμα- και χρησιμοποιούν το νομικό σύστημα κατά το δοκούν, για να φιμώνουν και τιμωρούν με φυλακίσεις όσους αντιστέκονται στις ορέξεις τους!

Εμείς, λοιπόν, οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, δώσαμε έναν όρκο τιμής απέναντι στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ λαό και θα τον τηρήσουμε όσο αναπνέει έστω και ένας από εμάς: ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΙΣΩ!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ
Βουλευτής Πέλλας

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν ένα γεωγραφικά μεμονωμένο γεγονός, που εκδηλώθηκε στην Πελοπόννησο. Ήταν καθολική και ενωτική, τουλάχιστον στην αρχή της. Η αγάπη στην πατρίδα και το θρησκευτικό αίσθημα που κρατούσε ζωντανή την φλόγα της λευτεριάς, σε συνδυασμό με τις απάνθρωπες συνθήκες σκλαβιάς του βάρβαρου κατακτητή, οδήγησαν μετά από επικές μάχες στην πολυπόθητη λευτεριά. «Ελευθερία ή Θάνατος», το σύνθημα που δονούσε τις ψυχές των οπλαρχηγών στην Μακεδονία και την Χαλκιδική που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος στον Εθνικό Αγώνα.

Ο Εμμανουήλ Παππάς, ο Χάψας, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων του Έθνους, δίπλα στον Γέρο του Μοριά, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Νικηταρά τον «τουρκοφάγο», τον Καραϊσκάκη και τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Σήμερα, σχεδόν 200 χρόνια μετά, οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν συστηματικά μια συμπεριφορά που μόνο σε «ραγιάδες» προσομοιάζει. Υποχωρητικότητα, ενδοτισμός, και η απειλή του ανοίγματος της κερκόπορτας, με την είσοδο της τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο μύθος της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας, οι ψεύτικες σχέσεις καλής γειτονίας σε συνδυασμό με τις απειλές των τούρκων ηγετών, ας μας κρατούν πάντα σε εγρήγορση και ετοιμότητα, γιατί πλέον οι εχθροί του Έθνους είναι «εντός των πυλών».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΡΕΓΟΣ
Βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης

Ξεχωριστή θέση στον αγώνα της πατρίδος μας για την ελευθερία και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού κατέχει η Χαλκιδική, με τους ηρωικούς Χαλκιδιώτες να αγωνίζονται αγόγγυστα επί έξι και πλέον μήνες ενάντια στον πολυάριθμο τουρκικό στρατό, με μεγάλες απώλειες και σοβαρές συνέπειες για τον ντόπιο πληθυσμό. Την Χαλκιδική επέλεξε η Φιλική Εταιρεία ως αφετηρία της επαναστάσεως στην Μακεδονία, τόσο λόγω των πολυάριθμων μυημένων «φιλικών» ιερέων, μοναχών και κατοίκων της περιοχής, όσο και λόγω της προνομιούχας γεωγραφικής θέσης που θα την καθιστούσε το ιδανικό ορμητήριο για τον επαναστατικό αγώνα σε ολόκληρη την βόρεια Ελλάδα. Ήταν 23 Μαρτίου του 1821 όταν ο Σερραίος μεγαλέμπορος και «Φιλικός» Εμμανουήλ Παππάς, ακολουθώντας την εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη να προετοιμάσει το έδαφος και να ξεσηκώσει την Μακεδονία, προμηθεύτηκε από την Κωνσταντινούπολη όπλα και πολεμοφόδια, και με καράβι φτάνει στο Άγιον Όρος όπου γίνεται μυστική συνέλευση των προϊσταμένων των μονών και προετοιμασία για την Επανάσταση.

Οι Τούρκοι πληροφορούμενοι τις επαναστατικές κινήσεις των Ελλήνων, προβαίνουν σε αντίποινα και φοβερές αγριότητες στην Θεσσαλονίκη. Τα γεγονότα αυτά όμως αντί να προκαλέσουν τρόμο, επέφεραν την γενίκευση της επανάστασης στην Χαλκιδική. Στις 17 Μαΐου άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις στον Πολύγυρο με αποκορύφωμα την δολοφονία του Πολυγυρινού πρόκριτου Κύρκου Παπαγεωργάκη. Στις 23 Μαΐου ξεκινά επίσημα η επανάσταση στο Άγιο Όρος, με τον Εμμανουήλ Παππά να ανακηρύσσεται Αρχηγός και Υπερασπιστής της Μακεδονίας. Μέρα με την μέρα, η φλόγα της Επανάστασης μεταδίδεται σε όλη την Χαλκιδική. Από τον Πολύγυρο στην Κασσάνδρα, και ακολουθούν η Ορμύλια, ο Παρθενώνας, η Νικήτη, τα Μαντεμοχώρια και τα χωριά της Καλαμαριάς. Απ’ όλη την Χαλκιδική συγκεντρώνονται 4.000 πολεμιστές και ο Εμμανουήλ Παππάς συστήνει δύο σώματα: ένα με αρχηγό τον ίδιο μαζί με 1000 μοναχούς και Μαντεμοχωρίτες, με έδρα την Άθω και το δεύτερο, με αρχηγό τον ανδρείο Κασσανδρινό οπλαρχηγό Στάμο Χάψα με παλικάρια από όλη την Χαλκιδική.

Η ομάδα του Καπετάν Χάψα από την Αρναία φτάνει στα Βασιλικά για να αποκρούσει τα τουρκικά στρατεύματα. Κάτω από την Μονή της Αγίας Αναστασίας, στην θέση «Κούτσουρο», γίνεται σφοδρή μάχη, όπου ο Καπετάν Χάψας και τα 200 παλικάρια του πέφτουν ηρωικά στο πεδίο της μάχης, αφού έχουν εξοντώσει αρκετούς Τούρκους. Μετά την μάχη των Βασιλικών, οι Τούρκοι προχωρούν στο εσωτερικό της Χαλκιδικής και καταστρέφουν τα πάντα. Οι Έλληνες πολεμιστές που έμειναν στην Κασσάνδρα, οχυρώνονται στην Ποτίδαια, όπου αντιστέκονται μέχρι το φθινόπωρο. Ο σουλτάνος διορίζει πασά της Θεσσαλονίκης τον, γνωστό για την σκληρότητά του, βεζίρη του, Μεχμέτ Εμίν, και τον διατάζει να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκιδικής.

Στις 18 Οκτωβρίου ο βεζίρης, με τους 3000 άνδρες του εξαπολύει σφοδρή επίθεση από στεριά και θάλασσα εναντίον της Κασσάνδρας την οποία υπερασπίζονται στην Ποτίδαια 430 Χαλκιδιώτες, αλλά αποτυγχάνει. Αφού ζήτησε μεγάλες ενισχύσεις, εξαπολύει την τελική επίθεσή του στις 30 Οκτωβρίου 1821, καταφέρνοντας να κάμψει την αντίσταση των επαναστατών και να περάσει μέσα στην χερσόνησο λεηλατώντας, σφάζοντας και προκαλώντας φοβερές καταστροφές, γεγονότα τα οποία έμειναν στην ιστορία με τον χαρακτηρισμό «Χαλασμός». Έπειτα από την κατάληψη της Κασσάνδρας, ολοκληρώθηκαν η κατάληψη όλης της Χαλκιδικής και του Αγίου Όρους. Όμως, ο ηρωικός αγώνας των Χαλκιδικιωτών, δεν πήγε χαμένος. Οι επαναστάτες, απασχολώντας μεγάλο αριθμό τουρκικών δυνάμεων, έδωσαν τον απαραίτητο χρόνο για να εδραιωθεί η Επανάσταση στην Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Εξίσου σημαντικός ήταν ο ηθικός αντίκτυπος.

Η επανάσταση της Χαλκιδικής ενέπνευσε ολόκληρες γενιές Μακεδόνων στους μετέπειτα αγώνες για την ελευθερία. Οι πρόγονοί μας το 1821 πούλησαν περιουσίες για να φτιάξουν πατρίδα. Κι εσείς που κυβερνήσατε μετά το 1974, πουλήσατε πατρίδα για να κάνετε περιουσίες και offshore εταιρείες.

ΒΛΑΧΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ
Βουλευτής Χαλκιδικής 

Οι απανταχού της γης Έλληνες ετοιμαζόμαστε, για μια ακόμη φορά, να εορτάσουμε την διπλή γιορτή του Έθνους. Την θρησκευτική, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και την εθνική, την Επανάσταση του 1821, κάτω από συνθήκες που είναι σχεδόν πανομοιότυπες.

Σκότος, σκλαβιά σε ένα βάρβαρο κατακτητή που απειλούσε με αφανισμό την ελληνική φυλή και το έθνος τότε, ιδιότυπη οικονομική και, κυρίως, πνευματική δουλεία σε ανελέητους και στυγνούς διεθνείς τοκογλύφους, και εκατομμύρια σκοπίμως εισαγόμενους λαθρομετανάστες που απειλούν την ύπαρξη του έθνους, σήμερα.

Αμάθεια και πνευματικό σκοτάδι που προσπαθούσαν να διαπεράσουν ο ταπεινός καλόγηρος και ο φτωχός ιερέας με το Κρυφό Σχολειό τότε,  παντελής έλλειψη παιδείας και ουσιαστικής μορφώσεως σήμερα που ο καθένας από όσους αγαπούν την πατρίδα και το έθνος καλείται να μετατρέψει το σπίτι του σε ένα σύγχρονο Κρυφό Σχολειό για να κρατήσει ζωντανή την αποσταμένη ελπίδα.

Διχασμός, ίντριγκες, δολοπλοκίες και διωγμός των πατριωτών τότε, τα ίδια και χειρότερα σήμερα.

Όμως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Τότε την αντίσταση, την επανάσταση, την λύση και την λύτρωση έδωσαν οι υγιείς δυνάμεις του έθνους, οι αρματολοί και οι κλέφτες. Σήμερα τη λύση θα δώσει η μοναδική υγιής πολιτική δύναμη του τόπου η Χρυσή Αυγή στις τάξεις της οποίας οφείλουν να στρατευθούν όσοι αγαπούν το Έθνος των Ελλήνων και αγωνιούν για την επιβίωση του.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ
Αντγος ε.α
Ευρωβουλευτής

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που καθόμουν στα θρανία του 2ου Δημοτικού Σχολείου Γαλατσίου. Ακόμα όμως οι εικόνες των αιθουσών διδασκαλίας παραμένουν έντονες στην σκέψη μου. Οι τοίχοι γύρω-γύρω στολισμένοι με εικόνες των αγωνιστών του 1821, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, Ρήγας Φεραίος ο Βελεστινλής… Επάνω από τον πίνακα στο κέντρο, η εικόνα του Ιησού Χριστού, και από την μία άκρη έως την άλλη κρεμασμένες χάρτινες σημαιούλες Ελληνικές.

Τότε μάθαμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήταν οι πρόγονοι μας, και τον αγώνα τους ενάντια στην τουρκική σκλαβιά, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι.

25η Μαρτίου. Γιορτή στο σχολείο, παρέλαση. Η μάνα μου αποταμίευε από το κατοστάρικο που άφηνε ο πατέρας κάθε πρωί πάνω στην ψωμιέρα, για να έχει χρήματα να νοικιάσει στολές από το φωτογραφείο της γειτονιάς και να μας ντύσει τσολιαδάκια. Βλέπεις, ήμασταν και τέσσερα αγόρια, τέσσερις στολές. Και μας καμάρωνε ντυμένους πριν φύγουμε από το σπίτι για το σχολείο, και μας καμάρωνε και χειροκροτούσε στην παρέλαση.

Και βλέπω σήμερα την χώρα μου την Ελλάδα, που ανήκει στην «Ευρωπαϊκή Οικογένεια» να οδηγείται στον αφανισμό και την εξαθλίωση. Να κατεβάζουν την εικόνα του Χριστού από τις σχολικές αίθουσες για να μην προσβάλλονται οι αλλόθρησκοι που ήρθαν απρόσκλητοι στην χώρα μου. Να καίνε την Ελληνική σημαία αναρχοάπλυτοι. Βλέπω τις κυβερνήσεις της Ελλάδος να διαγράφουν και να διαστρεβλώνουν την Ιστορία στα σχολικά βιβλία. Να απεμπολούν κάθε τι εθνικό και να θέλουν να μας εντάξουν στην πολύ-πολιτισμική σούπα της παγκοσμιοποίησης. Να οδηγούν τα Ελληνόπουλα στην διαστροφή και την ανωμαλία.

Όλα αυτά στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης. Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που μόνο δεινά και εξαθλίωση προσφέρει στον Ελληνικό Λαό. Φυσικά, όλα αυτά με την πλήρη υποταγή των κυβερνώντων. Την Επανάσταση του 1821 την ξεκίνησαν μια χούφτα «τρελοί» και απελευθέρωσαν την Ελλάδα.

Την πολιτική Επανάσταση και την αποκατάσταση του Έθνους, όταν ξυπνήσει ο Έλληνας, υπάρχει ακόμη ελπίδα να την ξεκινήσει μια ομάδα Ελλήνων που χτυπάει δυνατά στα στήθη τους η ελληνική καρδιά. Είναι οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής. Αντέξαμε φυλακίσεις, δολοφονίες, συκοφαντίες, αλλά δεν λυγίσαμε. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Ζήτω η Νίκη

ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ
Ευρωβουλευτής

(Φ. 193)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑